Night Owls

Niet te geloven dat we al sinds 5 mei niks meer gepost hebben... mea culpa.

Het is nu zondagochtend 4u28 en dus het ideale moment om tussen 2 huilbuien van beide kids door (Caitlin heeft koorts en Jack heeft tanden), even familie en vrienden, ex-collegas en toevallige passanten op deze blog te informeren over de afgelopen maand.

- Papsy is op bezoek geweest! Ons eerste echt bezoek sinds we hier wonen. Het was een super leuke week (full version verslag volgt later) en Papsy heeft z'n handen vol gehad met z'n 2 kleinkinderen.

Qua culturele bezienswaardigheden is Houston minder aantrekkelijk dan DC, maar we hebben toch NASA bezocht en verder veel gezwommen -het spookje heeft duidelijk geen zwembadangst meer. We konden er wel aan gewoon worden, een permanente babysit in huis ;o). We hebben echt genoten van zijn bezoek.

- Jack kan kruipen! Hij kon al een maand op knieen en handen zitten, maar de voorwaartse beweging leek een onmogelijke opdracht: ofwel smakte hij met z'n hoofdje tegen de grond, ofwel gleden z'n benen weg waardoor hij steeds op de buik terecht kwam. Maar op 24 mei legde hij plots een traject van 4 meter af, dus hij is nu voldoende mobiel om z'n zus overal naartoe te volgen. Hij kan Caitlin's tempo nog niet aan, dus het gaat nog steeds gepaard met de nodige frustratie...

We hebben onszelf er ook op betrapt dat de 2de geborene steeds wordt vergeleken met de oudste. (het bewijs: het feit dat we weten dat Caitlin het kruipen 20 dagen vroeger onder de knie had...). Het is niet helemaal eerlijk, maar ik vrees dat we bewust of onbewust toch steeds dergelijke mijlpalen gaan blijven vergelijken.  Het is ook grappig om te zien hoe verschillend 2 kinderen toch kunnen zijn. Caitlin vond het super leuk om zittend te spelen (dat viel ons op terwijl we naar oude filmpjes aan het kijken waren, want serieus, wie onthoudt dat soort dingen?), terwijl Jack niks liever doet dan rond de salontafel stappen. Iets wat het spookje op die leeftijd trouwens nog niet kon. En Jack heeft op 7 maanden al 5 tanden en 3 bijna-tanden, terwijl die eerste tand van Caitlin er pas heel moeizaam is doorgekomen als ze al bijna 10 maanden was. Het vergelijken gaat dus eigenlijk wel in 2 richtingen. In ieder geval, ik ben heel erg trots op alletwee, het zijn echt super kindjes en ik zie ze zoooooo ontzettend graag. Al zou ik het wel apprecieren als die 2 engeltjes, en Jack in het bijzonder, zouden beginnen beseffen dat ik graag slaap tussen 3 en 6 's ochtends.

- Potty Training! Spookje was helemaal klaar om pamperloos te gaan: iedere keer was het een gevecht om die pamper aan te doen, maar op het potje gebeurde er niet zoveel... Dus we hebben gedaan wat we het best kunnen: we hebben een boek gekocht over dit thema, ik heb het helemaal gelezen en we passen het rigoureus toe. Het boek heet "3day potty training", dus als alles goed gaat zijn we er maandag vanaf. Zaterdag (dag 1) was alvast een succes. 2 accidenten in het begin van de voormiddag (op tapijt geplast), 2 halve accidenten, waar ze na een paar seconden plots besefte dat ze naar het potje moest lopen, en de rest van de dag ging ze gewoon spontaan op tijd op de potty zitten. Of het nog steeds zo vlot zal gaan als we stoppen met haar M&M's te geven weet ik niet. Gelukkig duurt het maar 3 dagen, want ik weet niet hoe lang ik het kan volhouden om iedere 10 minuten te zeggen "Tell mommy when you have to go potty, ok?" en "keep Minnie Mouse (figuur op haar onderbroek) dry, Minnie Mouse does not like pipi". Een mens wordt hier simpel van.

- Ik ben mijn reis naar DC aan het plannen! Als alles goed gaat, ga ik eind juni 2 dagen naar DC met Isabel, die daar moet zijn voor het werk. Sans kids. Heerlijk! Ik kijk er zo naar uit. 2 dagen kletsen, brunchen, lunchen, shoppen en afspreken met vriendinnen daar. 2 dagen niet moeten opstaan 's nachts (tenzij we dan nog gewoon coctails aan het drinken zijn). Gewoon al Isa terugzien, fantastisch!

- We zijn helemaal apple gegaan. Ik had echt nooit gedacht dat ik ooit Macintosh zou worden, maar na de iPhone, de iPad en nu onze gloednieuwe iMac, ben ik helemaal verkocht. Nu moet ik wel nog op computerles, want zou er toch graag meer mee willen kunnen doen. Het voelt wel raar om als 30er op computerles te moeten gaan, ik had gedacht hiermee te kunnen wachten tot mijn pensioenleeftijd.

- Over pensioenleeftijd gesproken, ik heb eindelijk de eerste stappen gezet om terug een job te zoeken. Het luilekkerleventje kan niet blijven duren. Benieuwd hoe het zal gaan. Als iemand contacten heeft in de juridische wereld van Houston -of in gelijk welke andere business wereld, ik ben helemaal klaar voor een carriere change- dan zijn die meer dan welkom!

Teacher Appreciation Week

Amerikanen zijn oprecht dankbare mensen en tonen hun dankbaarheid ook graag en vaak. Het summum van dankbetuiging is het Thanksgiving feest in november. Maar ook tijdens het jaar wordt iedere aangelegenheid aangegrepen voor een heuse Thank You. Het gaat dan om kleine gestes, een kaartje, een bloemetje, maar het is wel erg fijn. Wij kregen onlangs in de brievenbus een "dank u om ons te hebben gekozen" kaartje van de spoeddienst waar ik met Jack was langsgegaan. Een kaartje gericht aan Jack, ondertekend door alle medewerkers op de dienst. Met de melding: "bedankt om bij ons te zijn langsgekomen en hopelijk voel je je beter". Handgeschreven. Dat laatste is uiterst belangrijk. PS - met Jack gaat alles prima nu.

We kregen ook een handgeschreven kaart van onze makelaar, om ons te bedanken dat we naar een receptie voor haar nieuw kantoor waren gekomen. Het was een beetje een vreemd gevoel, we waren hier nog maar een maand en kenden nog niemand, behalve dan die realtor. Zij stond bij mij op speeddial, en was zo ongeveer mijn beste vriendin toen. Op de receptie zouden we zeker niemand kennen, een beetje een saaie zaak dus. Maar nee, hoor, we waren nog maar goed en wel het restaurant binnengelopen of een jonge man zwaaide enthousiast naar ons (naar mij). Het bleek onze pediater te zijn, ook een klant van de makelaar. En dan nog een collega van Marc. En dan ook nog Todd, de tuinman, die eigenlijk piloot is maar in zijn vrije tijd een tuinbedrijf runt. Plots hadden we daar een gezellig groepje. Maar ik dwaal af. Punt is, de makelaar zal heel lang aan het schrijven zijn geweest, want ze heeft een indrukwekkend klantenbestand, zo bleek toch op de receptie.

We kregen van de buren een taart als dank omdat we hun dochter laten babysitten bij ons. En op school kregen de ouders 2 weken geleden een donut, omdat het Parent Appreciation Day was.
Ik nam watertandend de donut aan, niet wetende dat er ook van de ouders een gelijkaardig geste zou worden terug verwacht. Maar vorige week kwam de aap dan tenslotte uit de mouw.
Iedere dag krijgen alle ouders (mama EN papa) een email van school met weetjes over die dag, zoals: wat de kindjes die dag te eten krijgen, dat de klasfotos moeten besteld worden, dat er nog zonnecreme moet meegebracht worden, etc.

In de email van vorige week stond echter ook te lezen dat het deze week Teacher Appreciation Week is. Een beetje zoals secretaressendag, maar dan voor leerkrachten. En dat een week lang.

Het volgende wordt van de kindjes (lees ouders) verwacht:

Teacher Appreciation: Next Week - May 2nd - May 6th

We love our teachers! Please help us fill their beach bags to show them how much we appreciate them. Thank you.

Monday: Bring your teacher a flower
Tuesday: Bring your teacher her favorite drink
Wednesday: Bring your teacher her favorite snack
Thursday: Make your teacher a card or picture
Friday: Bring your teacher a gift card to one of her favorite places

Het is ondertussen donderdag. De bloemen, drank en snacks waren niet zo'n probleem. De gift card ook niet, al vind ik dat er persoonlijk een beetje over. Die zelfgemaakte kaart, dat was andere koek.... voor 6 juffen (2 klasjuffen, avondklasjuf (dat wil zeggen, na 3u in de namiddag), de kok en de receptiejuffen). Het spookje had alleen maar interesse in het plakken van stikkers op haar handen, dus het gevolg was dat ik een avond lang met lijm, stikkers, papier en lintjes in de weer is geweest. Ik heb mij helemaal laten gaan, want laten we eerlijk zijn, ik knutsel eigenlijk wel graag... maar toch zal ik blij zijn als Caitlin binnenkort zelf haar opdrachten kan uitvoeren...

Ziehier de zelfgemaakte kaarten (met binnenin een foto en handgeschreven tekstje):

En voor de geinteresseerden, nog een paar fotos van de kids.

Papa nadoen

Jack op playdate met vriendje Nicolas, het zoontje van vriendin Jacky



Easter Egg Hunt

Pasen komt eraan en dat hebben we geweten! Woensdag werd op school een "egg hunt" georganiseerd, en werden de 2jarigen losgelaten op de speelplaats die was bezaaid met (door de ouders gemaakte - hierover later meer) paaseitjes. Het was heel schattig met al die konijnenoortjes.

Caitlin in haar groen paasjurkje heeft -net zoals haar vriendinnetjes- nog geen flauw idee van wat van haar verwacht wordt...

 ...ze stond erbij en ze keek ernaar...  Het jongetje, derde op de foto, is overigens Ryan, een naam die hier heel vaak wordt vermeld. Ryan is Mr. Popular in de klas en ik heb het spookje al ooit een meisje -zachtjes- uit de zetel zien duwen zodat ze naast Ryan zou kunnen gaan zitten...

Mandje volgeladen en dan snel met de fiets ervandoor!

Het was leuk om Caitlin bezig te zien tussen haar vriendjes!

Een feestje op school zou geen feestje zijn als de ouders niet werden ingeschakeld. Zo ook voor deze Egghunt. Mijn huiswerk bestond erin om 36 eieren voor de egghunt te voorzien en 18 treat-zakjes in paasthema, die dan aan elk kindje werden meegegeven naar huis. Ik heb mijn knutselspullen dan maar bovengehaald:

 En dit was het resultaat:

Over naar Jack: Hij is het liggen en zitten nu stilletjesaan beu aan het worden, en stond woensdag plots recht in zijn park! Helemaal alleen gedaan. Zowel Caitlin als ik schrokken wel even toen hij daar zo stond.

Jack is ook helemaal gek van zijn zusje en mist haar enorm overdag wanneer ze naar school is. Het is echt vreemd om te zien: overdag klaagt hij, wil hij niet meer alleen spelen en begint te huilen wanneer ik uit zijn gezichtsveld verdwijn, maar wanneer hij Caitlin ziet, klaart hij helemaal op en kan hij uren naar haar zitten kijken. Om hem overdag bezig te houden, ben ik dan maar gezwicht voor een exersaucer (een soort speelding om in te staan en springen):

Maar het is duidelijk dat Caitlin voorlopig nog de baas is over ALLE speelgoed:

Verder is het oudercontact vorige week prima verlopen. Op de 100-punten lijst van dingen waarop de 2jarigen worden geevalueerd, zijn er maar een 3tal puntjes waarop Caitlin nog niet zo goed scoort (5 parels op een koord rijgen bijvoorbeeld...). Ze doet het prima in de klas en de juf merkte vooral op dat Caitlin een goed gevoel voor humor heeft.

En ook de klasfotos zijn ondertussen achter de rug. Een strik in het haar is niet gelukt, maar wel een speldje. Tenminste, toen we naar school vertrokken zat het speldje er nog...

Spookje en Jack mochten als eerste de "broer-zus" fotos laten maken, daarna kwam haar klasje aan de beurt (groepsfoto). Gelukkig maar, want een uur later kreeg ik telefoon van de school dat Caitlin een "ongelukje" had gehad toen ze in al haar enthousiasme tegen de houten afsluiting is gerend. Resultaat (4dagen later, nadat alle roodheid en zwelling al was weggetrokken):

En om af te sluiten nog een foto van een mijmerende Jack.

Over Astros en Cupcakes

Sportverslaggeving is Marc zijn domein, maar aangezien hij deze week op zakenreis is (in downtown Houston), neem ik even over. Yep, deze blog gaat - een beetje - over baseball. Afgelopen vrijdag was de openingsdag van het baseball-seizoen voor de lokale ploeg "de Astros" in ons plaatselijk ballpark "Minute Maid Park" (zoals de fruitsap). Wij zijn grote fans van baseball en de daaraan verbonden randanimatie, dus deze grote dag mochten we niet missen!

We vinden het belangrijk om te supporteren voor de lokale ploeg, ook al spelen die redelijk slecht, en Marc heeft in die sfeer dan ook meteen een petje gekocht in de fanshop. De naam Astros heeft trouwens te maken met het feit dat NASA's space center hier in Houston is gevestigd. Er is hier dan ook een erg grote community van ruimtereizigers en aanverwanten.

Het was een super leuke dag, heerlijk om weer die sfeer van een homegame mee te maken. De Astros hebben overigens wel verloren... Marc heeft al meteen onze volgende match vastgelegd: die tegen de legandarisch Boston Red Sox. Ook daar maken de Astros geen schijn van kans. Maar dat geeft niet, het gaat tenslotte om de sfeer.

Poseren voor de ingang.

Een stukje van de voorgevel van het park. Als je goed kijkt zie je ook het treintje van Minute Maid met de appelsienen erin. Het hele stadium kan overdekt worden, wat vooral in de zomer wordt gedaan omdat het dan te warm wordt. Op deze foto staat het open.

De 2 teams worden aan het publiek voorgesteld. Het meisje voor ons was erg enthousiast.

De kids hebben zich de hele dag vermaakt met Meg, onze 2de babysitter (altijd een goede zaak om mintens 2 contacten te hebben). Die babysitters hier maken er trouwens wel echt hun werk van: Meg was van plan om samen met het spookje cupcakes te maken en had alle ingredienten, tot een bakplaat toe, meegebracht. Daarna had ze ook nog een knutselproject voorzien waar ze ook alle benodigdheden - voornamelijk glitterstikkers- was gaan kopen. Caitlin vond cupcakes maken blijkbaar heel leuk, maar nog leuker bleek het opeten ervan te zijn. Iedere keer als Meg haar rug draaide schoof het spookje er blijkbaar 1 in haar mond. Gelukkig heeft ze niet geprobeerd om Jack's mond vol te proppen. Ze heeft een super leuke middag gehad en is van pure uitputting s avonds op Meg's schoot in slaap gevallen. Dat heeft ze zelfs bij mij nog niet gedaan.


Verder nog wat trivia:
- morgen zijn er klasfotos bij Caitlin op school. Het thema is pasen en mij werd gevraagd om een strik in haar haar te doen. (Paasei?). Caitlin's juf vertelde mij dat de meeste mamas de haartjes van hun 2jarige dochters iedere andere dag fohnen (brushen) en met een straightener (soort strijkijzer) platmaken. Hint hint. Wellicht hebben ze -terecht- schrik dat Caitlin met weerbarstige krulletjes op de foto zal staan tussen alle blonde kindjes met sluik engeltjeshaar. Morgen staan we dus iets vroeger op en ga ik ook eens proberen om kapsalon te spelen... ben beniewd.

- overmorgen is het oudercontact voor Caitlin. Serieus! Begint dat al op leeftijd 2?? Maar laat ons eerlijk zijn, Marc kijkt hier al enorm naar uit.

- dit weekend heeft mijn 40dagen oude iPhone een duik in het zwembad genomen. Kapot dus... Ik verwachte mij al met een heel klein hartje aan een gepeperde rekening voor mijn nieuw toestel, maar nee hoor, dit was helemaal gratis. Apple begrijpt "that things happen". Amazing. Geen gedoe, geen gezeur. Nog een staaltje van customer service!

- Caitlin durft het zwembad niet meer in. En iedere keer als Marc gaat zwemmen begint ze hysterisch te huilen en roept ze keihard "Papa E-UIT!!!" "OUT!". Dat belooft voor deze zomer...

Life in the Drive Thru Lane

Als je dat zou willen, dan kan je hier perfect overleven zonder ooit je auto uit te komen. Allemaal dankzij die heerlijke uitvinding: the drive thru. Dinsdag heb ik het zelf geprobeerd, met succes. En eerlijk gezegd, het maakt het wel een pak makkelijker, vooral als de baby in de auto in slaap is gevallen net op het ogenblik dat je weer moet uitstappen.

Relaas van mijn "morning run" op dinsdag.

Eerste stop: Caitlin's school. Normaal gezien parkeer ik de auto, haal Jack eruit. Dan met mijn andere vrije arm Caitlin uit haar autostoel wurmen (erop letten dat ze niet met haar hoofd tegen het dak botst). De 2 kinderen dragend - Caitlin wil alles doen zoals Jack - proberen om de cijfercode in te tikken om de schooldeur open te krijgen. Dan naar de klas, afscheid nemen, een ruzie tussen broer en zus afwendend omdat hij haar teddybeer of haar oor niet wil loslaten. Terug naar de auto. Pfff, tegen dan ben ik al een beetje moe.
Maar niet afgelopen dinsdag. Want op school hebben ze "Valet": een juf staat vanaf 6u30 aan de inrit van de school klaar - rain or shine - om de kinderen vanuit de auto naar de klas te begeleiden. Je hoeft niet meer te parkeren. Je hoeft zelfs de auto niet uit. Snel een afscheidskus tussen de zetels door, de juf doet de rest. En idem om s avonds af te halen. Dat scheelt al snel 15 minuten iedere dag.
(nota: ik vind het nog steeds leuk om spookje zelf naar de klas te brengen, dus na dinsdag denk ik niet dat ik nog snel van Valet gebruik zal maken).

2de stop: de droogkuis. Je weet wel: met een wasmand vol vuile hemden jongeleren over de parking om dan terug te lopen met een hoop kapstokken met hemden en vers geperste kostuums. O ja, en een baby op de arm. Nu niet meer. Onze droogkuis heeft drive thru. Raampje naar beneden en hup, daar staat al een dame op de stoep te wachten om de vuile was aan te nemen (indien nodig haalt ze die zelfs uit de koffer!) en de gestreken hemden ergens in de auto op te hangen. Jack slaapt heerlijk door op de achterbank, ik kan gewoon verder naar mijn favoriet programma op de radio luisteren. Betalen kan met bankkaart, vanuit de auto. Heel klantvriendelijk allemaal.

Volgende stop: de bank. Meestal staat er een rij om u tegen te zeggen. Zuchtend wacht je dan tot die mevrouw in het begin van de rij eindelijk! haar bankkaart heeft gevonden en net als het jouw beurt is, moet de loketbediende meestal even iets checken met haar manager, maar als ze terugkomt is het net lunchtijd en of je na de lunch kan terugkomen? Arghhh. Ook dat is verleden tijd. Alles kan via de drive thru worden geregeld. Geld storten, check innen, een nieuwe kaart aanvragen, rekening openen. Ze hebben een postbuis systeem, je hoeft de auto zelfs niet uit om die 15 formulieren te ondertekenen. Alles komt recht naar je auto. En er is meestal geen wachtrij, want om 1 of andere reden worden de drive thru klanten sneller geholpen dan de mensen die in het kantoor staan aan te schuiven. Waarom er uberhaupt binnen nog mensen staan aan te schuiven is mij een raadsel...

Nog geen 15 minuten later ben ik al op stop nummer 4: de apotheek. Hier in Amerika is de apotheek een vreemd fenomeen. Je kan niet gewoon met je voorschrift binnenstappen om dan onmiddellijk met je pillen terug te gaan. Hier moet je je voorschrift afgeven en dan een half uur wachten. Zelfs al gaat het om voorverpakte aspirines. Alles duurt een half uur. Dat komt vooral omdat de apotheker alles met de verzekering moet checken (zelfs als je geen verzekering hebt... inderdaad, vreemd) alvorens hij het kan verkopen. En een half uur wachten om een perdolan te kopen, nee, dat doe ik niet meer.  Dus nu rij ik naar de Drive Thru, geef mijn voorschrift af, rij naar de volgende stop, en kom later terug om het medicijn op te halen, ook via Drive Thru. Lekker makkelijk. 

  

 Next stop: een koffie en donut bij Starbucks (of in mijn geval, een milkshake van de McDonalds). Goed geraden, via de Drive Thru.

En een half uur later ben ik terug thuis. Alle taken afgewerkt voor vandaag. Behalve boodschappen - die worden later deze ochtend door de winkel aan huis geleverd. ,Dit is wat ze noemen Customer Service. Neem het van mij aan, hier wen je heel snel aan.

Ter info: ik ben die dag wel nog uit de auto gestapt: met Jack een taartje gaan eten bij Pie Town, een authentiek amerikaanse dessert shop and diner. Heel erg retro jaren '60, versierd met alle soorten Stars and Stripes (de nationale kleuren). Hier hebben ze - gelukkig maar - geen Drive Thru.

Het was een geslaagd experiment, maar het was van korte duur. Want mijn auto is sinds gisteren in de garage en de afgelopen 2 dagen heb ik nu alles te voet gedaan. Met mijn dubbele buggy om 22 kg aan kinderen in voor te duwen. Die milkshake en 2 taartjes heb ik er al helemaal afgewerkt.

Boots, Chaps and Cowboy Hats

Als je denkt aan Texas, denk je automatisch ook aan cowboys en het wilde westen. Het heeft nochtans lang geduurd alvorens ik er eentje had gespot. Tja, een residentiele woonwijk is nu eenmaal niet de typische habitat van die stoere jongens.

Maar vorige zondag heb ik dan eindelijk het echte Texas gezien, omringd door duizenden cowboys and -girls. We waren uit genodigd op de Rodeo!

Op het middaguur trokken we de voordeur achter ons dicht, de kids toevertrouwend aan het buurmeisje. En dan begon de tocht van 1 uur naar Houston centrum. Ja, hier in Texas is alles echt groot. Texas-sized, zeggen ze soms wel. Dus ook de afstanden zijn enorm.

Afin, het was volledig de moeite waard! Aangekomen in het Reliant stadium, moesten we ons een weg banen tussen de cowboyhoeden. Het viel ons op heel veel bezoekers met een soort kleine ham in de hand rondliepen. En maar eten... Bleek dat het kalkoenpoten waren. Texas-sized. Smakelijk.

De sfeer was top, de rodeo echt impressionant. Er zijn 4 disciplines:

- bareback riding: gedurende 8 seconden op een steigerend paard blijven zitten, zonder zadel. 1 hand moet in de lucht blijven, met de andere hand mogen ze zich aan een soort touw vasthouden, maar ze mogen zich dus niet vastklampen aan de manen van het paard; De bedoeling is om een bepaalde vorm aan te houden, de punten worden gegeven op basis van houding en stoerheid (dat laatste verzin ik maar, maar de koelbloedigste wint over het algemeen wel)

- saddle bronck riding: hetzelfde maar dan op een zadel.

- barrel racing: discipline voor cowgirls. Zo snel mogelijk het paard langs 3 tonnen leiden, zonder dat die mogen omvallen, natuurlijk. Ongeloofelijk wat iemand op 12 seconden kan doen.

- bull-riding: de discipline voor de stoerste onder de cowboys. bareback op een stier... geen commentaar.

Een populair gezegde onder cowboys is

"There never was a horse that couldn't be rode;

Never was a cowboy who couldn't be throwed"

Wijze woorden, want we hebben nogal wat kerels letterlijk in het zand zien bijten.


Hier een fiere stier die koppig blijft staan en niet terug het hok in wil...

Na de rodeo zelf was er nog een chuck wagon race (denk aan de geldtransport karretjes van Lucky Luke)
en een calves scramble. In die laatste discipline worden er 30 kalfjes losgelaten tussen 30 jongeren (studenten van 12-15jaar). Die studenten (in witte t-shirt) moeten proberen de kalfjes (zwart) te vangen, met hun blote handen en die naar de jury (alle andere figuren op het terrein) te brengen. De eerste student die een kalf vangt, krijgt blijkbaar een studiebeurs van de sponsor. Ik heb hier veel van geleerd: 1) kalfjes zijn ongelooflijk snel, 2) een kalf vang je het best door aan zijn staart te trekken en 3) kalfjes zijn koppige beesten. De meeste studenten hadden deze ronde thuis geoefend op geiten (!?).

Hoed af voor alle cowboys en cowgirls! Het was een onvergetelijke middag, we kijken al uit naar de rodeo van volgend jaar. Giddy Up!

Back to school

Ik ben momenteel een SAHM. Een Stay At Home Mom. Bij deze wil ik alvast mijn oprecht respect uiten voor alle SHAMs, en een welgemeende dank u zeggen aan onze mama's, die thuis waren toen wij klein waren en altijd voor ons klaarstonden.

Meestal zie ik er zo uit als ik boodschappen ga doen, maar dan zonder haar en make-up gedaan...

Maar eigenlijk speel ik een beetje vals in mijn SHAM zijn. Want ik heb er maar 1tje thuis, Caitlin hebben we gewoon terug naar school gestuurd. Op eigen verzoek. We hebben een heel leuke day care/school gevonden vlak bij ons huis, waar ze na 2 weken toch helemaal ingeburgerd was. Dat is heel wat, want het moet voor haar toch wel een cultuurshock zijn geweest: van een  ieder-doet-z'n-ding sfeertje (in Caitlin's geval: de hele dag van de glijbaan afgaan), naar een super gestructureerde klassikale omgeving. Maar ze doet het ongeloofelijk goed, is super flink en is al helemaal thuis in haar klasje. Het bewijs? In het weekend hebben we hier altijd een klein drama omdat ze dan niet naar "Amok" kan (haar juf).

De school doet erg z'n best. Voor de 2jarigen worden de volgende activiteiten georganiseerd bovenop het standaard curriculum:
- toddler yoga op dinsdag (hoe ze Caitlin stil op een mat kunnen laten zitten in lotushouding is mij een volstrekt raadsel)
- bible study (1 uurtje) op woensdag. Ja, we wonen immers in de US en daarbovenop ook nog eens in de Bible belt. Het thema deze week was "forgiveness". Maar voor een spookje dat het concept "nee" nog niet goed onder de knie heeft, weet ik niet hoeveel forgiveness er zal blijven hangen.
- Spaanse les (1uurtje) op maandag.
- Koken met de chef: 1 keer per maand mogen de kleuters meehelpen in de keuken van de school. Van deze nieuw verworven skill heb ik thuis echter nog niet zoveel gemerkt.

Ook het eten is helemaal anders dan in Belgie. Want hier krijgen ze geen patatjes met een groente en een stukje vlees voorgeschoteld. De afgelopen week heeft Caitlin op school het volgende gegeten: Chicken fried Steak (??), Baked Ziti (??), Mac and Cheese, Chicken Enchilada en Pizza.
Er komt met andere woorden altijd veel kip, kaas en room aan te pas. En ze vindt dit ook super lekker, want ze vraagt blijkbaar altijd om een dubbele portie. Behalve van de Taco's, die vielen minder in de smaak.

Verder heeft ze:
- al veel vriendjes gemaakt (meer dan mama),
- leert ze zich steeds beter uitdrukken in het engels, al zijn Marc en ik de enigen die haar verstaan.
- kan ze op weekdagen een hele dag zonder tuutje - een echte doorbraak
- doet ze haar middagdutje op een dun matje op de grond, waardoor ze nu tegenwoordig ook thuis de hele tijd met kleine tapijtjes in de weer is
- kan ze haar kleuren al (wewwow = yellow, GREEN! (die herkent ze altijd) en Owanch=orange)
- kan ze alle cijfers herkennen (bebben (7), EET! (8) en Foow (4)). Het is echt super schattig om haar bezig te horen.

En natuurlijk is er ook huiswerk, maar dan vooral voor de mama's. Iedere maand wordt er een feestje georganiseerd in de klas, en dan wordt van de kindjes (lees: mama) verwacht dat die bepaalde items meebrengen die passen in het thema (snack, servetjes, ballonnen, activiteit, drank, party favor en decoratie). We hebben het hardleers ondervonden toen bleek dat Caitlin verwacht werd om voor St Patricks day groene cupcakes mee te brengen. Maar haar mama wist dus duidelijk van niks...ocharme het spookje. Dus nu heb ik de lijst mee naar huis gekregen en op 20 maart moet ik zorgen voor 30 eitjes met treats in (snoepjes, koekjes, een prul) en voor het zomerfeest moet ik parasolletjes voor in de drankjes meebrengen. Liefst gepersonaliseerd... Dat belooft voor Kerstmis, want dan worden echt alle registers opengetrokken.

Sweet Caitlin, if you ever read this blog, daddy and I want you to know how proud we are of you! You transitioned so nicely, as if it was the easiest thing to do. You are such a precious, sweet, lovely, smart and happy little girl and we love you so much! (and Jack too, of course).

En na heel deze boterham, nog een paar fotootjes van deze ochtend, klaar om naar school te gaan.

 Wie neem ik mee naar school? Mijn Uki, of die van Jack? Of alletwee?

Komaan mama, opschieten!

Heerlijk, het rijk voor mij alleen!