Zeg 'ns Aaaaaaaaaaaa!

Nu iedereen terug gezond lijkt te zijn - hout vasthouden en hopen dat ik hiermee niets gejinxt heb - leek het een goed idee om met de kids een bezoek te brengen aan de tandarts. Vooral om hen te laten wennen. Niet dat ik verwacht dat ze een hobby maken van naar de tandarts te gaan, maar het zou goed zijn als ze tenminste niet verstijfd van de schrik naar die 6 maandelijkse afspraken moeten.

Al van kleinsafaan ging ik graag naar de tandarts. Gelukkig maar, want bij mij moest er meestal meer gebeuren dan het occasioneel gaatje vullen. Op m'n 7de raakte ik in Walibi mijn 2 voortanden kwijt in de boomstam attractie en sindsdien heb ik "aangeplakte tanden"en kronen. Iedere keer ik als kind enthousiast in een appel beet of een caramelsnoepje at - dat laatste al iets vaker dan dat eerste - raakte ik mijn voortanden kwijt. Ieder jaar kreeg ik wel een nieuw paar tanden. Gelukkig ga ik graag naar de tandarts. Onlangs ging ik naar mijn 4-maandelijkse dental cleaning en terwijl de tandartsassitente vlijtig met haar krabbertje en flosdraden en waterpics in de weer was, maakte ik de opmerking dat dit precies de spa voor mijn tanden was. Ik voel me ook altijd heel vrolijk en blij na een bezoekje aan de tandarts. Behalve misschien na die laatste ontzenuwing… en dan nog...
Marc heeft niet zo'n leuke tandartservaringen. Die denkt nog altijd met een beetje schrik terug aan de stokoude tandarts met stokoude apparatuur en een beperkte voorraad aan verdoving, waar hij als kind naartoe ging. Voor het trekken van de wijsheidstanden onlangs koos hij dan ook zonder nadenken voor integrale verdoving bij de specialist, liever dat, dan de tandarts aan het werk te moeten zien onder lokale verdoving.

Afin, laten we zeggen dat we hopen dat de kinderen een liefde voor de tandarts ontwikkelen zoals de mama. Het spookje was op haar 1 jaar al eens bij de tandarts geweest, en dat was relatief goed verlopen. Op haar 2de was het echter een totale ramp. Ze weigerde haar mond open te doen en een voorliefde voor de tandenborstel had ze ook al niet. Dus gingen we deze keer naar een speciale kindertandarts. De website was veelbelovend: "All kids agree: Docter A is Amazing!" Ik dacht dat de tandarts als Mickey Mouse zou verkleed zijn, maar zover gaat het circus blijkbaar toch niet.

Na genoeg boekjes te hebben gelezen over naar de tandarts gaan, was het dan zo ver. Ze hadden goed geoefend thuis met het opendoen van de mond en "zeg 'ns aaaaaaaaaaaaaaaaaaa". Zelfs Jack deed dapper mee met het oefenen.

En het ging super super super goed!

Het begon natuurlijk in de wachtzaal

…braafjes met een boek

En dan was Jack aan de beurt.

De praktijkruimte was groot, met 6 stoeltjes, zodat de kindjes elkaar kunnen zien zitten. Broertjes en zusjes kunnen naast elkaar liggen, wat de ervaring blijkbaar toch iets makkelijker maakt. Jack was niet zo dapper, die heeft de hele tijd geweend, maar ik denk dat hij meer schrik had van de monddoekjes en alle lichten, dan van de tandarts zelf. Het voordeel van al dat geween was wel dat hij zijn mond wagenwijd open had, en de tandarts gewoon haar werk kon doen.

Het spookje daarentegen was een echte trooper.

Tandsteen (minimaal) wordt verwijderd

Met de waterpic en een grappige zonnebril

Daarna werden X-rays van al haar tandjes genomen en moest ze in een speciale kamer waar Jack en ik niet binnen mochten. De tandarts assistente legt het allemaal goed uit:

En hoewel ze toch een beetje bang uit haar ogen keek, heeft ze toch heel flink meegewerkt.

Het verdict:

- 7/10 voor jack : geen gaatjes, hij heeft al zijn tanden, maar hij verliest punten door het wenen. Hij moet zijn tuutje overdag opgeven wanneer hij 2 wordt en 's nachts op z'n 3de verjaardag;

-11/10 voor Caitlin: geen gaatjes, heeft al haar tandjes, heeft maar een heel lichte vervorming aan de tandjes door haar verslaving aan haar tuutje tot haar 3de. Doctor A heeft de binkyfairy gevraagd om haar nachttuutje uiterlijk op haar 4de verjaardag te komen weghalen…(dat worden nog een paar heel zware nachten)… en dan zou die vervorming ook natuurlijk weg moeten trekken.

- 2 keer per dag tanden poetsen+ 's avonds flossen. Dat laatste was nieuw voor mij, ik wistecht niet dat kindjes moesten flossen. Ik ben daar zelf maar op mijn 20ste mee begonnnen. Maar nu ze weten hoe het moet, zijn ze verslaafd aan flossdraad, dus dat zit wel goed.

O ja, en gewoon voor de grap mogen jullie raden wat zo'n bezoekje zou kosten zonder verzekering … hou u vast: 585 USD. Voor Caitlin alleen, want kinderen onder de 2, Jack dus, zijn gratis. Jawadde. Een geluk dat we goed verzekerd zijn.

The end van het tandartsverhaal.

The Nats were in Town

Een blog over sport deze keer. Het werd tijd ook. De guerilla (zie ook Sports-Illustrated-met-99c-hamburger-van-Obama) heeft tegenwoordig weer het overwicht. Dus … als u alleen maar de blog leest om schattige foto's van onze bloeikes te zien, kan u eigenlijk beter stoppen met lezen en terug naar uwe facebook gaan. Deze blog heeft alleen maar een paar (vrij slechte) foto's van een baseball wedstrijd.

We hebben het al (te) veel gezegd: onze favoriete 'Amerikaanse' sport is baseball. En het baseball seizoen is in volle gang. Toen we van Europa naar de US kwamen in 2007 kenden we helemaal niks van baseball. Echter, dankzij hard werk en veel inzet, zoals elke zaterdag- en zondagnamiddag in de zetel liggen (met een goeie fles cola) en naar baseball kijken maar ook naar het baseball stadion gaan op vrijdag- en zaterdagavond (en dan zo veel mogelijk bier drinken als we kunnen), dankzij al dat hard werk en veel inzet dus, weten we nu wel een en ander van baseball.

Zoals bijvoorbeeld de volgende regel: de dag dat de familie Klepkens naar een Amerikaanse stad verhuist, wordt op slag de lokale baseball ploeg de slechtste ploeg van Amerika. Toen we in 2007 naar DC verhuisden, waren de Washington Nationals (de Nats) de slechtste ploeg van Amerika, en ze zijn dat ook gebleven tot we weggingen in 2010.  Toen we in 2011 naar Houston verhuisden, werden de Houston Astros de slechtste ploeg van Amerika, en ze zijn dat nog steeds.

We hebben wel altijd een boontje gehad voor de Nats natuurlijk. Al die zaterdag-en zondagnamiddagen in de zetel, om baseball te leren, waren met de Nats natuurlijk. We waren er ook bij voor de allereerste wedstrijd van de Nats in hun nieuw stadion in 2008. Maar in die tijd waren de Nats heel slecht. Al hun spelers waren ook slecht, behalve de Ryan Zimmerman.

De Ryan is third base man voor de Washington Nationals. En de face-of-the-franchise voor de Nats. In het Vlaams: hij is het gezicht van de ploeg. Beetje zoals Eddy Voordeckers vroeger voor Waterschei of Luc Millecamps in den tijd voor Waregem.

De visie van het management was toen: we gaan een volledig nieuwe ploeg bouwen rond de Ryan, en binnen 5 jaar gaan we een hele goeie ploeg zijn.  We herinneren ons nog zeer goed onze reactie in die tijd toen we dat vijf-jaar-master-plan-verhaal elke dag hoorden: pfffff …

Baseball spelers eten over het algemeen redelijk veel. Zowel voor, tijdens als na de match. Nootjes en zonnebloempitten zijn bij baseball spelers altijd heel populair terwijl ze in de dug-out zitten te wachten op hun beurt. Maar de Nats waren toen heel slecht en hadden dus ook niet zo goeie spelers. Ze hadden zelfs ene speler, de Ronnie Belliard, en wanneer die een keer de bases geraakte (dat was niet zo vaak), had die altijd wel een pakje nootjes in zijne achterzak om de honger te stillen tussen de tweede en derde base. Dit is de Ronnie Belliard.

Anyway, de Ronnie is weg bij de Nats. De Ryan is er nog. En ondertussen zijn er ook alleen maar geweldig goeie jonge spelers bijgekomen. De Nats zijn daardoor, op dit ogenblik, geloof het of niet, de beste ploeg van Amerika. Van 2007 tot 2012, dat is inderdaad vijf jaar … pfffff ...

Afgelopen week waren de Nats in Houston. Dat moesten we natuurlijk zien. Dus wij (ik alleen zonder Siri) gaan kijken naar de Astros (de slechtste ploeg van Amerika) tegen de Nats (vroeger de slechtste ploeg van Amerika). De match was afgelopen woensdag.  We waren al een paar dagen een beetje zenuwachtig voor de match. Daarmee waren we de enigen want er was bijna geen volk: wie wil er nu (behalve wij dan) dit allemaal zien.

We hadden goeie plaatsen. Dat was niet zo moeilijk.

We hadden eigenlijk zelfs vier plaatsen. Van het werk gekregen. Maar er wou niemand meegaan.  We hadden dus niet alleen goeie plaatsen, we hadden ook plaats genoeg.  Totdat deze meneer naast ons kwam zitten.

De Spencer. Een student van Texas AM University. Die mocht daar natuurlijk niet zitten. Gingen we hem vragen om weg te gaan ? Gingen we de stewards verwittigen ? Neen natuurlijk, we zijn zelf nog student geweest. En we waren blij dat we iemand hadden om mee te babbelen.  De student was een fan van de Astros en zei ons dat hij volledig geloofde in de visie van het team management: een nieuwe ploeg bouwen rond een face-of the-franchise en binnen 5 jaar een heel goeie ploeg zijn.  We antwoorden: pfffff...

Als we met Siri naar de baseball gaan, is dat altijd heel leuk. Wij kunnen de match volgen en Siri gaat de hele tijd bier en hot dogs gaan halen. We hebben de Spencer dat ook gevraagd maar geen success. Hot dogs wou hem niet gaan halen en bier mocht hij nog niet kopen … pfffff...

Er was dus niet zo veel volk, maar het entertainment is altijd hetzelfde.  Gratis t-shirts, petjes en burritos werden met dezelfde aantallen en enthousiasme in het publiek geschoten. Het was redelijk moeilijk om al dat gratis spul te ontwijken. We hebben het dan allemaal maar aan de Spencer gegeven. Hij was heel content.

Soit, de Nats hebben natuurlijk de match gewonnen. Zelfs de pitcher van de Nats kon een home run kloppen.  De pitcher is normaal diegene die het slechtste kan kloppen.  Hier trouwens de Ryan (nummer 11), voor onze neus, aan het wachten op zijn beurt.

En hier den Bryce Harper (nummer 34), 19 jaar en beste jonge talent ooit in baseball, aan het wachten op zijn beurt. 

Er was na een paar innings ook al een beetje meer volk.

Het was een leuke avond. De Nats terug gezien ! De Nats gewonnnen ! Alleen was het natuurlijk spijtig dat Siri er niet bij was …

Gotta love...

…online shopping!

Ik winkel niet graag, niet voor kleren en ook niet voor eten. En zeker niet voor grote dozen pampers die de hele kar in beslag nemen. Ik heb dat van mijn mama, die gaat ook niet graag shoppen, tenzij misschien naar de Gamma (bestaat dat trouwens nog?).  Een groot geluk voor mij en voor de amerikaanse economy, dat er zoiets als online shopping bestaat. Je kan het zo gek niet bedenken of je kan het online bestellen. Eigenlijk moet je al bijna je huis niet meer uit. Alle kinderschoenen en -kleren, pampers, vochtige doekskes, zepen (waspoeders, douche- etc), speelgoed, boeken, etc, wordt bij ons online gekocht. OK, het is nogal kindgericht in ons huishouden, maar dat zijn nu eenmaal de dingen die we het meest nodig hebben.

2 jaar geleden viel het me op dat online shopping in Belgie nog een beetje moeilijk ligt:
- de meeste winkels hebben geen webwinkel;
- als er dan wel een webwinkel is, is de website zo verschrikkelijk moeilijk om te navigeren dat je er na 5 minuten simpel van wordt;
- de goeie online winkels zijn meestal beperkt tot heel specifieke nicheproducten (schattige dure t-shirtjes; exclusief speelgoed; etc)
- leveringskosten belachelijk hoog zijn: ik ben daar eerlijk in, ik betaal niet graag nog 15 EUR bovenop een bestelling van 20 EUR;
- leveringstijden laaaaaaang duren: zelden of nooit een betaalbare levering onder 4 dagen gezien. En eerlijk is eerlijk, als ik iets koop wil ik dat eigenlijk onmiddellijk in mijn handen hebben.
- de levering tout-court een ongeloofelijk probleem is als het pakket niet in de brievenbusgleuf past. Want als je niet thuis bent als ze komen afleveren, dan mag je nog naar het postkantoor lopen of een volmacht invullen, liefst nog met kopie van identiteitskaart, alsof dat iedereen dat standaard in de schuif heeft liggen. Dat is niet de schuld van de webwinkel natuurlijk, wel van de post/koerierdiensten. Afin… ik vond dat toch altijd een frustrerende zaak.

Niet hier. Alles is hier ingesteld om het de online shopper zo makkelijk mogelijk te maken. Behalve misschien die exclusieve haute-couture boutique, die je hier in Texas toch al niet vindt, heeft iedere winkel een overzichtelijke webwinkel. Leveringskosten zijn meestal aan een laag vast bedrag. Sommige winkels (mijn favoriete webwinkel diapers.com bijvoorbeeld) geven zelfs gratis levering binnen de 2 dagen. Dat is service. En ik heb niet de indruk dat de producten zoveel duurder zijn dan gewoon in de supermarkt. Oh, en mocht de maat of de kleur of de kwaliteit u niet aanstaan, dan stuur je het gewoon gratis terug naar de winkel. Je print een verzendbon via de website van de winkel, je houdt een fedEx of UPS-camionette tegen die juist door de straat passeert, en klaar is kees. Geen 3 uur aanschuiven in het plaatselijke postkantoor.

Maar het aller-aller-vrolijkst word ik van de levering zelf. Want behalve voor Apple producten (daar moet je voor aftekenen bij levering), wordt alles gewoon aan de voordeur achtergelaten.

Als je 's avonds na een lange werkdag thuiskomt, dan word je heel blij om dit voor de deur te zien staan:

En de kids ook...

Win-win voor iedereen.

Boys will be boys

Wat doe je als de school je op donderdag om 10u belt dat je de jongste moet gaan ophalen omdat hij koorts heeft? En je die dag nog een 3uur durende conference call op het programma hebt staan? En je weet dat de zieke de dag erna ook nog thuis zal moeten blijven (omwille van de "24uur koortsvrij" regel)?….

Antwoord: iets met autos en treinen. En veel M&M's als beloning voor stil zijn.

En ondertussen duimen dat je baas het ge"vroemvroemvroem" in de achtergrond niet heeft opgemerkt. En wat een geluk dat de mute knop bestaat. Dat ook.

That's a Dolphin!

...En plots kan ze zwemmen!

Zonder zwembandjes. 3jaar en 5 maand is ze, niet te geloven.
Alle krediet voor deze prestatie gaat naar haar zwemjuf, want eerlijk is eerlijk, naar ons luistert het spookje niet zo goed als het op iets leren aankomt.
Iedere dag krijgt ze 20 minuutjes zwemles op school en de juf had mij al een paar keer gezegd dat het spookje een echte vis is. Misschien kan ze in highschool wel bij het zwemteam…?

Dus nu doet ze een (voorlopig nog onvolmaakte) vorm van crawl, wat hier als basisslag wordt beschouwd, in tegenstelling tot schoolslag in Belgie. En ook een soort dolfijnslag, de aanloop tot vlinderslag. Het betere voetenwerk, met andere woorden. De beweging met de armen, die de juf "pancake hands" noemt, moet nog worden geperfectioneerd en het zou ook enigzins handig zijn als ze naar adem leert happen tijdens het zwemmen.

Maar eerlijk is eerlijk: ze kan het, ze kan het hele zwembad oversteken, ze kan erin springen, naar boven komen en terug naar de kant zwemmen. En ze doet het allemaal verschrikkelijk graag.

Alleen klaagt ze soms dat haar oogjes pijn doen - niet moeilijk als je hoofd 80% van de tijd onder water zit! En ze heeft ook niet zo graag een nat badpak aan. Vandaar dat er iedere middag minstens 3 badpakken de revue passeren. Indien u het zich afvroeg, het materiaal voor dit filmpje is allemaal binnen een tijdspanne van 30 minuten opgenomen…

En trots dat we zijn!

As usual, voor beter beeld, klik op het YouTube logo onderaan het filmpje.

PS ook gelet op Jack's flashy zonnebril ter compensatie van de dorky oorbeschermers? ;o)

Jack en de kwakzalvers

We hebben al tot in den treure verteld over het feit dat we met onze jongste toch zo vaak naar de dokter moeten. Nooit voor iets ernstig, maar toch, het ventje is ondertussen 21 maanden en heeft al 10 antibiotica kuren achter de rug. Ik sta er eerlijk gezegd van versteld dat die nog steeds effect hebben bij hem. Waren er vroeger zo geen informercials op tv dat antibiotica altijd moest worden vermeden? Die boodschap is in de US duidelijk nog niet doorgedrongen… De neus, de oren, de sinussen, verkoudheden en snot in de kop: allemaal dingen die hij van zijn papa heeft meegekregen, zo blijkt. De papa is het allang ontgroeid, dus ik heb goede hoop voor Jack.

Dat neemt niet weg dat ik altijd opensta voor oplossingen en zelfs de niet-klassiek medische approach. Marc heeft daar zo soms zijn twijfels bij, maar hey, baat het niet, dan schaadt het niet.

Zo was ik ooit met Jack naar een soort wellness-dokter getrokken want die had mij ervan overtuigd dat Jack wellicht een paar noodzakelijke voedingsstoffen miste. Een beetje supplementen en dat manneke ging plots niet meer overgeven en wenen. O ja, Jack was toen begot 6 maanden oud.
Baby Jack moest toen op een soort massagetafel gaan liggen. De "dokter" liet hem dan glazen flesjes vasthouden waarin kruiden zaten. Een assistente hield zijn ander handje vast. De "dokter" noemde zijn assistente het "medium". O-Kay….. Nu Jack in contact stond met die kruiden en met het medium, voelde de "dokter" aan Jack's buik, hoofd, benen en voeten. Iedere keer als de uitgestrekte arm van het medium de lucht in vloog als de dokter Jack aanraakte, mompelde hij "aha" en werd er een bijkomend supplement op het voorschrift lijstje gezet. Ik stond erbij en ik keek ernaar… Ik was mama-beer, en ik zou alles hebben gedaan om baby Jack vrolijker te maken. Maar 200dollar en 3 afspraken later gaf ik Marc schoorvoetend gelijk en wordt de "dokter" in ons huishouden nu "de Kwak" genoemd.




Fast-forward naar mei 2012, toen Jack opeens zijn "slaapproblemen" ontwikkelde. Niet meer alleen willen slapen, krijsen, op de grond slapen, als een koala aan ons vastklampen, 14 keer per nacht wakker en mij zo ver gedreven dat ik op den duur ganse nachten op het matteke naast zijn bed sliep. Ik was heel dankbaar voor vasttapijt in de kamers boven, maar die situatie kon niet blijven duren.
We hebben toen gedaan wat we best kunnen: een (slaap/opvoedings)boek geconsulteerd. Meerdere zelfs. En in de praktijk toegepast: lichtjes in de kamer, met heel de familie in ware kumbaya-stijl Jack in slaap zingen, hem laten uithuilen, wegsluipen in t midden van de nacht, stickers, …. niks hielp.

Zelfs ik ben niet immuun voor de gevolgen van ernstig slaaptekort, dus het was hoog tijd om nog eens de hulp van een kwakzalver in te roepen. Deze keer in de vorm van een slaap-consulente. Ja ja, je vind hier echt alles: een sleep consultant doet aan slaaptraining, en denkt een individueel slaap programma uit voor jouw specifieke situatie. De consultatie vindt plaatst via skype (liefst in de slaapkamer, zodat die ook kan zien in welke omgeving het drama zich voordoet). Voor het bescheiden bedrag van 1,500 dollar, komt mevrouw zelfs een nachtje bij u thuis om "het probleem" zelf te observeren. Op z'n super-nanny's dus.

Onder het motto "baat het niet, dan schaadt het niet" schreef ik de consult fee over en was vol overtuiging dat we de volgende nacht weer gewoon normaal gingen kunnen slapen.

Ok, dat was misschien een beetje naief, maar het moet gezegd: mevrouw kwak was fan-tas-tisch! Na 14 dagen hadden we plots weer een kindje dat geen schrik meer had om in zijn bedje te liggen, dat nu in slaap valt als wij niet in de kamer zijn, en hoogstens 1 keer per nacht wakker wordt. Er is nog een beetje werk aan de winkel, maar we zijn al een hele stap verder dan waar we ooit stonden.

En het magische recept was….. *tromgeroffel*….:

1. Niet laten uithuilen, want in Jack's geval geeft hem dat alleen nog maar meer stress, waardoor hij een stresshormoon ontwikkelt wat hem verhindert om te slapen;

2. Kamer zo donker mogelijk maken en blauwe slaaplichtjes bannen, aangezien de kleur blauw de natuurlijke aanmaak van melatonine afbreekt (volgens de kwak althans);

3. Caitlin en Jack moesten "slaap regels" opstellen - met andere woorden: het perfecte excuus om in familieverband te knutselen.
Ik had 2 grote posterboards, stiften en stickers voorzien en toen moesten we een familie vergadering houden. Mama, papa en de 2 kids rond de tafel. En dan moesten we van de kwak in onderling overleg de slaap procedure op papier zetten. Dit was het resultaat:

Die rollen papier worden iedere avond meegezeuld naar boven, en iedere keer als we iets doen dat op de lijst voorkomt (bv boek lezen), dan vraag ik aan de kindjes: "wat moeten we dan nu doen volgens onze sleep rules"? Ze snappen het helemaal, en volgen het geschreven woord gedwee. Op die manier zou Jack het gevoel moeten krijgen dat hij controle heeft over het slaapproces. Hij weet wat er komt en hij moet zelf in zijn bedje kruipen versus in bed te worden gedragen. Elke avond wordt afgesloten met de woorden "Jack doet nu zijn oogjes dicht en slaapt tot de bunny (van de bunnyklok) wakker wordt. Mama/papa gaat nu naar beneden".

Vroeger - in de onmogelijke slaap periode- zou Jack nu al aan het gillen zijn gegaan + uit zijn bed gesprongen om mijn been in houdgreep te houden. Maar nu niet meer. Dankzij…. nummer 4: "de Stoel".

4. Een stoel in de kamer plaatsen naast het bed. Mama/papa gaat op die stoel zitten tot Jack in slaap valt - en kan dan uit de kamer ontsnappen. Die stoel wordt iedere 3 dagen een meter verder gezet, tot je op de gang zit. Zo dus:

De eerste dagen van het proces moesten we ook 's nachts in de stoel gaan zitten als hij wakker werd. Gelukkig had hij dat redelijk snel door, en werd hij steeds minder vaak wakker 's nachts.

Die stoel heeft het visuele voordeel dat Jack weet en er ook op vertrouwt, dat wij altijd in die stoel zitten. Het bewijs: als Caitlin en Jack hun pluchen beren in bed gaan leggen omdat die zogezegd moeten slapen, dan geeft Jack zijn pluchen hondje een kusje ("mwa" = met geluid erbij, heel koddig), zegt hij "shhhht" tegen Caitlin, met vinger op de lip, en dan klautert hij in de stoel. Hij snapt het concept dus maar al te goed.

Soms duurt het een uur alvorens hij in slaap valt. Toen de stoel nog in de donkere kamer stond, was dat echt een marteling om een uur lang stilletjes op die stoel te zitten. Als je dan eindelijk die rustige slaap ademhaling hoort, moet je nog proberen om ongemerkt te onstnappen… zo stilletjes mogelijk, de krakende planken vermijden en de deur zo traaaaaaag mogelijk open en dicht doen. Wij zijn sinds dit experiment echt professionele sluipers geworden.

Maar hoera! Nu zitten we dus al in de gang! We zijn nu nog in die fase waar hij af en toe eens komt piepen om te zien of we er nog zitten. Dus om zijn vertrouwen niet al te veel te schaden, moeten we ook echt wel in die stoel zitten. Maar het heeft wel iets, zo in stilte de krant kunnen lezen en eigenlijk verplicht worden om een uurtje niks te doen. Caitlin vind het wel plezant, die komt af en toe eens piepen naar mama/papa op de stoel….

Niks dan lof dus voor deze laatste kwak. We lachen er nu wel een beetje mee, maar die heeft echt mijn sanity gered. Al kunnen we Jack bij deze al waarschuwen dat onze wraak voor alle slapeloze nachten nog volgt, binnen een jaar of tien. Ha.

Papsy & the 4th of July

Vorige woensdag vierde Amerika Independence Day, aka 4th of July. Een dag dat de kleuren Red, White and Bleu in overdrive gaan, het vuurwerk wordt bovengehaald en in iedere straat een heerlijk BBQ-geurtje hangt. Onze vijfde 4th of July in America al, waarvan 3 in Virginia en nu dus de 2de in Texas. De extra bonus dit jaar was dat we deze feestdag met Papsy konden vieren, want die was hier immers op bezoek. (nota: bij het schrijven van deze post is Papsy jammer genoeg al terug naar Belgie vertrokken).

4th of July is een big deal hier, en iets wat je je als Belg moeilijk kan indenken. Het raakt mij iedere keer weer: de trots, overtuiging, enthousiasme en liefde van Amerikanen voor hun land. Een land waar het goed wonen is, waar alles mogelijk is, waar vrijheid hoog in het vaandel wordt gedragen. En dat samenhorigheidsgevoel wordt door iedereen - jong en oud, arm en rijk - gedeeld, ongeacht politieke overtuiging, ras of godsdienst. De volgorde zal voor iedereen wel anders zijn, maar 4th of July vormt samen met Kerstmis en Thanksgiving de top 3 van feestdagen hier.

Het enthousiasme voor deze feestdag werkt altijd heel aanstekelijk en dit jaar hebben we er dan ook ten volle aan deelgenomen.

De festiviteiten begonnen de avond ervoor - op 3 juli - met de Star Spangled Salute, een concert gebracht door de Houston Symphony in het lokale concert pavilioen. Dit -gratis- concert brengt patriottische liederen, muziek en Texaanse klassiekers. Denk aan: "God bless America", "Star Spangled Banner", "America the Beautiful", Deep in the Heart of Texas", etc…. Bij afloop worden de kanonnen afgevuurd: het is echt een hele show op zich. Ik kon niet mee vanwege Jack's slaapmoeilijkheden (verhaal voor een andere blog), maar Marc en Papsy vonden het fantastisch. Iedereen uitgedost wit/rood/blauw, en maar zingen met het hand op het hart. Volgens Marc viel papsy helemaal in de target audience van gepensioneerde patriotten, maar dat werd ernstig tegengesproken door onze vrienden, die daar blijkbaar ieder jaar met het hele gezin, incl babies, naartoe trekken.

De volgende dag gingen we naar de traditionele parade: een 2 uur durend spektakel met allerlei praalwagens. De marines en war hero floats werden met veel geklap verwelkomd en enthousiast begroet. Wanneer de Democratische (Obama) praalwagens langskwamen, bleef het ijselijk stil… Tja, we zijn hier in Texas natuurlijk in republikeins gebied.

De parade begon al vroeg, om 9u, en gelukkig maar, want het was heet, heet, heet. Jack was helemaal oververhit, maar we waren toch blij dat we erbij waren.

Oververhit in de schaduw - de zweetdruppeltjes vielen uit zijn haar.

We hadden onze vrienden in de namiddag uitgenodigd voor een typische 4th of July BBQ: hotdogs en burgers en veel "sides" (slaatjes, dips, fruit,…). Een BBQ organiseren in de US is echt geen werk, want iedereen brengt altijd een deel van de maaltijd mee. Zo ben ik een uurtje voor het "evenement" de bordjes en versieringen beginnen klaarzetten, de BBQ leenden we van de overburen (die ook waren uitgenodigd) en klaar was kees. 12 volwassenen en 11 kids, in Belgie zou ik toch lichtjes nerveus zijn geworden de avond ervoor.

De pit master met fantastische (gas)BBQ

Het enige stressmoment van de dag was toen onze airco besloot om de geest te geven. Wij houden ons huis - naar amerikaanse normen - redelijk warm (79F = 26C), maar desondanks draait onze AC toch op volle toeren. Toen het in de namiddag in de slaapkamers op 2 uur tijd van 79 naar 99F (37.5C) ging, begon ik lichtjes te panikeren. Maar geen nood, zelfs op deze feestdag vonden we na 1 telefoontje een technieker die het zag zitten om op onze zolder aan de AC te prutsen (op de zolder is het makkelijk 43C) en die terug in gang te krijgen! Zonder gemopper en zonder "surcharge" (= extra tarief voor zon-of feestdag) aan te rekenen. De legendarische excellente Amerikaanse service. Klasse.

Het was dikke pret in het zwembad en achteraf keken de kindjes naar Nederlandstalige smurfen op de DVD. Humor is duidelijk iets universeel, want geregeld lagen alle 3jarigen plat van het lachen.

vlnr: Alex, Carter, Ally, Caitlin, Jack & Riri

Needless to say, het was weer een heel mooie dag!