Red, White and Blue

Maandag was het Independence Day, oftewel 4th of July. De dag dat heel het land zich in rood, wit en blauw uitdost, de vlaggen bovenhaalt, en bbq's organiseert. Caitlin had op school al heel goed geleerd over deze belangrijke feestdag. Ze is al de hele week "happy birthday" aan het zingen en als we haar vragen wie er jarig is, dan antwoordt ze trots "Amewieka". Ze heeft nu ook de vlag leren tekenen, en gaat nu helemaal uit de bol als ze stripes mag tekenen. "Red, mommy" zegt ze dan, "stripes are red". De foto hierboven is het resultaat van art op school...het lijkt nog niet helemaal op de vlag, maar met 1 ster heeft ze toch al Texas "the lone star state" juist.

Op de nationale feestdag wordt er traditioneel ook erg veel vuurwerk afgeschoten, alleen hebben wij het zonder moeten stellen want er was een vuurwerkverbod in onze county. Wegens de historische droogte. Al 120 dagen heeft het niet meer (noemenswaardig) geregend. Combineer dat met extreme dagtemperaturen (we hebben al heel wat warmterecords verbroken dit jaar), en een vuurwerkverbod is zo gek nog niet.

Maar een parade van praalwagens hadden we wel dit jaar!  Om 9u 's morgens. We begrepen niet waarom dat zo vroeg op de dag moest, maar na 10 minuten in de volle zon begrepen we dat ook die beslissing nog zo gek niet was.

En verder staat de 4de juli 2011 ook geboekstaafd als de dag waarop Jack voor de eerste keer met zijn looprekje liep

En daarna in het zwembad in slaap viel...

Houston Chronicle This Weekend " Boston Red Sox Fan Throws Like a Girl "

De Houston Chronicle is lokale gazet hier.  Caitlin is 2 jaar en 5 maanden oud.  Jack is 9 maanden oud.  We hebben een zwembad en het is hier altijd tussen de 35 en 40 graden.  We hebben dus nog niet veel city trips gedaan sinds we terug in de US zijn.  Maar date night (vrijdagavond), zonder kinderen, bestaat nog wel.  En naar den baseball gaan,  doen we ook nog steeds, zonder kinderen.   Oei, oei,  wie zorgt er dan voor de kinderen ?

Onze baby-sit natuurlijk.  Onze baby-sit is het 16-jarig meisje van naast de deur, Haleigh. Uitgesproken zoals de komeet.  Een win-win situatie.  Haleigh verdient geld,  haar mama woont naast de deur in geval onze kinderen den ezel zouden uithangen. En wij zijn gerust.  Indien er iets zou mis gaan, we weten waar ze wonen.  Eigenlijk hebben we hier dezelfde win-win situatie als in Vienna.  Toen kwam het 17-jarig meisje van over de deur baby-sitten, Liz.  Hoe zou het daar trouwens mee zijn ?   Met Liz ? We hopen altijd dat het heel goed gaat met onze vroegere baby-sitters.  Het gaat heel goed met Liz.   Ze zit nu op de universiteit.  En is nog steeds cheerleader.  Ze is zelfs reserve-cheerleader voor de Redskins, de American Football ploeg van DC. Omdat mensen de Redskins Cheerleaders misschien niet zo goed kennen, hier, louter voor educatieve redenen, een foto.   We wensen Liz natuurlijk heel veel success.   En we dwalen af.

We gingen dus naar de baseball-game.  Baseball is een fantastische sport,  en " America's Favourite Passtime ".  We zijn ook grote van fan van baseball, zie oude blog " Take me out to the ballgame, May 2009".  Baseball games zitten altijd vol met taktiek, veel statistieken, en vaak erg spannend.  Toen we in DC woonden gingen we vaak kijken naar de lokale ploeg, de Washington Nationals.  Die waren toen de slechtste ploeg van alle dertig baseball ploegen in de MLB, de Major Baseball League.  Er was toen ook altijd veel taktiek, veel statistieken, maar het was nooit spannend.  De Washtington Nationals verloren altijd.  Nu gaan we vaak kijken naar de lokale ploeg, de Houston Astros.  De Houston Astros zijn nu de slechtste ploeg van alle dertig ploegen in de MLB.  Echt waar.  Het is duidelijk dat wanneer wij verhuizen naar een nieuwe stad, de lokale baseball ploeg daar het meeste last van ondervindt.

Afgelopen weekend gingen we kijken naar de Houston Astros tegen de Boston Red Sox.  De Boston Red Sox zijn het Manchester United, de Tom Boonen van baseball.  Een instituut.  Een fanbase wereldwijd.  Het stadium van de Houston Astros, is Minute Maid Park.  Inderdaad van de fruitsap.

Minute Maid Park was niet altijd het stadium van de Astros.   Ooit was het stadium van de Houston Astros, de Astrodome,  een wereldberoemd ? monument, zo zeggen ze hier.  Het achtste wereldwonder  ? zeggen ze hier ook.

Het verhaal van de Astrodome is een beetje zielig.  Het was het eerste volledig overdekt, en airconditioned !  baseball stadium in de wereld.  Geopend in April 1965 voor de lokale baseball-ploeg, de Houston Colts 45's (tja Texas).  Later werd hun naam gewijzigd naar de Houston Astros.  In 2000 kregen de Astros dan een nieuw stadium,  Enron Field, en dat heet nu Minute Maid Park. Nadat het een beetje was mis gegaan met Enron.    De Astrodome is sinds 2000 nog een keer gebruikt. In Augustus 2005. Om vluchtelingen van Hurricane Katrina vanuit New Orleans een dak boven hun hoofd te geven.  Dat kon toen wel maar tot September 2005. Toen moesten alle vluchtelingen ophoepelen.  Want ze hadden de Astrodome parkeerterreinen nodig voor de eerste match van de Houston Texans, de lokale football-ploeg. De gastvrijheid van Texas gaat ver, maar er zijn grenzen. De Houston Texans zijn trouwens ook heel slecht.   Sindsdien staat de Astrodome leeg, en weet niemand goed wat ze met het achtste wereldwonder moeten doen.  In Houston is dat normaal niet zo een probleem, ofwel gewoon laten verkommeren, ofwel afbreken die zaak.  Maar het achtste wereldwonder is in de sixties gebouwd en zit dus vol met asbest.  Dus nog geen beslissing gemaakt. En we dwalen af.

We waren dus bij de Houston Astros tegen de Boston Red Sox.  En topmatch.  Normaal komen er ongeveer 20,000 mensen kijken naar de Astros, nu waren er 40, 000 mensen.  Een uitverkocht stadium.

En we hadden goeie seats. 

De 20,000 extra mensen waren ook allemaal Boston Red Sox fans.  We zijn zelf ook grote fan, sinds we ooit naar Boston zijn geweest.  Zie blogs "Boston Day 1 and Boston Day 2 in July 2009".

We waren er op tijd en hadden dus tijd voor nog een beetje entertainment.  We wilden wel eens weten hoe snel we een baseball kunnen gooien.  De beste pitcher van Boston, Jonathan Papelbon, zie foto hieronder, kan 98 mph.

De beste pitcher van Houston, niemand weet wie dat is, kan 85 mph.

Wij konden, zie foto hieronder, 50 mph. " This Boston Red Sox fan throws like a girl " werd er gefluisterd in de wandelgangen van Minute Maid Park.  Zeg, zeg, ...

Pfff.  Daarna kwam er een meisje van 12 jaar, die duidelijk al wel weer baseball had gespeeld dan ons, maar toch, 52 mph.  Ok, dan maar.  De " This Boston Red Sox fan throws like a girl " statement bleek wel een beetje te kloppen.  Omdat we toen toch in de mood waren, hier nog een foto van Siri naast nen  baseball Mickey Mouse.

Maar we waren er wel.  En we zagen alle sterren van de Red Sox:

Kevin Youkilis

"Papy" David Ortiz

JD Drew

en natuurlijk Jonathan Papelbon.

Het was een fijne avond.  En tijdens de 7th inning stretch zingen we dan samen " Deep in the heart of Texas" .   Goed kijken op de foto.

Wat een mooie avond.  Zonder kinderen.

American Girl

Ondertussen ben ik alweer een weekje terug thuis van mijn uitstapje naar DC. De kids vonden het heel plezant met papa thuis, hij heeft ze (terecht) een beetje verwend, denk ik, want als Caitlin nu iets niet gedaan krijgt van mij, dan roept ze eerst "I want my daddy!' (in de hoop dat hij wel zal toegeven) ipv onmiddellijk als een dramaqueen op de grond te gaan liggen.

Het was super leuk in Virginia, met als 4 belangrijkste componenten: vrienden terugzien, gezellig aperitieven/dineren, shop-til-you-drop en herinneringen ophalen. Er lijkt niet zoveel veranderd in Vienna. Ik heb Caitlin's eerste creche bezocht (haar juf Hina kende mij nog na 2 jaar!) en ik had afgesproken met onze vroegere buren (Stormy de hond woont er ook nog steeds). Niks lijkt veranderd in Vienna, behalve dan een aantal restaurants en winkels die verdwenen zijn of nieuw bijgekomen. Het was een dubbel gevoel om daar terug te zijn, enerzijds omdat het daar nog steeds aanvoelt als thuis en anderzijds omdat ik er eigenlijk niks meer te zoeken heb.  Vrijdagmiddag heb ik een bezoekje gebracht aan mijn vroegere kantoor en ben daar super hartelijk ontvangen door mijn ex-collegas en baas, echt hartverwarmend. Mijn baas heeft zelfs geprobeerd om een job voor mij te creeren die ik vanuit Houston zou kunnen uitvoeren, maar dat bleek bij nader inzien toch te moeilijk te zijn. En als ik heel eerlijk mag zijn, werk ik liever vanuit een kantoor met collegas ipv van thuis uit, waar ik bij wijze van spreken de hele dag in mijne pyjama zou mogen rondlopen, maar dan ook natuurlijk geen kat zie...

En tijdens onze shoppingtrip hebben Isa en ik een heel nieuw Amerikaans fenomeen/hype beter leren kennen: "American Girl".

American Girl is een merk van pop, waarbij je een pop kan creeren die helemaal op de eigenaar ervan lijkt. Er zijn zelfs outfits te koop voor zowel kindje als pop.
De bedoeling is dat je uit een collectie van meer dan 30 poppen een pop kiest die qua haar, ogen en teint op je lijkt.

Vervolgens kan popje naar de American Girl kapper, waar het haar van pop wordt geknipt zoals dat van je kindje.

En daarna kan je beginnen shoppen voor popje en dochterlief: er zijn tal van accessoires (zoals bril (met verschillende soorten monturen), beugel, haarlintjes, schoenen en zelfs een rolstoel!) en matching outfits voor pop en kindje, gaande van pyjamas tot feestkleedjes. Je kan niet geloven hoeveel meisjes we zijn tegengekomen in de mall, met hun "mini-me" popjes. Aan een basisprijs van 100$ per pop en daarna de $$$ accessoires, een zeer lucratieve business.

Ik vond het wel heel schattig, en ik denk dat ik al weet wat spookje voor haar derde verjaardag cadeau krijgt. Als Jack dat maar ok vindt, want hij heeft de laatste tijd bijzonder veel interesse in de roze pop van Caitlin.

Hello DC!

Ik zit aan gate C21, te wachten op mijn vlucht naar DC! Joepie, ik ben helemaal klaar voor mijn Girls-Weekendje. Straks zie ik Isabel, eigenlijk Wel grappig want we hebben elkaar 4 maand geleden nog gezien in Houston. Ik bedacht gisteren nog dat we elkaar bijna vaker zien in Amerika dan vorig jaar in Belgie.

De kids zijn op school, Marc neemt de komende dagen de mama-taken op zich, inclusief Caitlin troosten na de zwemles (daarover later meer) en ik ga zodadelijk 3u non-stop een boek lezen. Verdere nieuwtjes van de afgelopen maand:
- mijn sollicitatie brieven zijn eindelijk de deur uit. Nu nagelbijtend wachten op (positieve) respons van de houstoniaanse werkgevers die zo'n fantastische werknemer als mij niet willen mislopen ;)
- in afwachting van het vinden van de ideale job, hebben Jack en ik al een paar playgroups gevonden waar het sociale beestje in Jack zich helemaal in kan uitleven
- Caitlin is helemaal potty-trained op minder dan een week! Good job, baby!
- Caitlin volgt zwemlessen op school... T is te zeggen: haar 3 klasgenootjes plensen vrolijk rond in het water en het spookje staat krijsend aan de kant. Thuis is ze nochtans fearless en springt zonder waarschuwing in het diepe gedeelte. Heel vreemd. Nu moet ik er wel er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ze de eerste dag wel zorgeloos in het water aan het spelen was tot ze mij in het publiek van trotse ouders zag zitten en dan heel hard begon te huilen. En dat huilen is nu, 4 dagen later nog niet gestopt. Ze kondigt het s morgens wel aan:
Ik: "gaat riri (vriendinnetje) zwemmen vandaag op school?"
Caitlin: "ja!
ik: "Caitlin ook?
Caitlin: "NO"


Update: ik ben ondertussen aangekomen in DC. Het is zo fijn om hier trrug te zijn. Normaal gezien reis ik altijd met Marc, die ook voor de practische dingen zorgt zoals huurwagens enz. Maar vandaag ben ik dus op mezelf aangewezen en met mijn warhoofd stond ik bij de verkeerde car rental, bij national ipv bij enterprise, waar mijn reservatie was. Toen ik terug instapte in het luchthavenbusje om terug naar het hoofdgebouw te worden gebracht en daat de bus naar enterptise te nemen, stapte de national manager op me af met de melding dat hij me wel snel even met de auto naar enterprise zou brengen. Klasse! Nu zit ik in mijn huurwagen, ga deze blog posten en dan naar Vienna. Tot binnenkort!

The Return of The Visitors - Part 1

We zijn nu alweer een tijdje terug in de US.  Ongeveer 4 maanden.  Dat is gewoonlijk ook de tijd dat The Visitors (de bezoekers) weer beginnen te komen. 

Interessant fenomeen die bezoekers.  Helemaal in het begin, toen we in Vienna, VA woonden, dachten we nog dat de bezoekers kwamen omdat ze graag eens Washington DC wilden bezoeken, of omdat ze niets beter te doen hadden, of omdat hun relatie wel een opkikker kon gebruiken, of misschien wel omdat ze ons tof vonden, of tenminste toch een van ons twee ... Echter, zoveel vrienden en familie hadden we toen in korte tijd nog nooit gezien. Zelfs niet in Belgie. Nader onderzoek drong zich toen op. En al snel werd duidelijk dat de hoeveelheid bezoekers evenredig correleerde met de EUR / USD koers. Hoe sterker de EURO, hoe meer bezoek. 

Om toen alles in goede banen te leiden, hadden we al snel enkele initiatieven genomen: de “ Full Circle Tour van Washington DC”,  de bed-and-breakfast “Rockfort “ en dit alles aangevuld met het echte doel van de bezoekers: volledig verzorgde dagtrips naar de Leesburg Outlet Center met randanimatie.   

Dat ging daar toen in Vienna allemaal redelijk goed. Maar Houston is Vienna niet. En de eerste bezoeker (Papsy) is twee weken geleden al geweest. En er komen er in de komende maanden nog veel meer bezoekers.  Daar zijn we natuurlijk heel blij mee.  Hoog tijd dus voor een korte handleiding voor de toekomstige bezoeker.  Dit is deel 1. Over de Full Circle Tour. 

Goed nieuws. Er is opnieuw een Full Circle Tour ... de Houston Edition ! Terwijl de Full Circle Tour in DC nog attracties had zoals Lincoln Memorial en Jefferson Memorial, de National Mall, de Smithsonian, Capitol Hill en het Witte Huis, is de Full Circle Tour Houston ook heel mooi. 

Houston heeft namelijk heel wat te bieden:  

- elke straat in Houston is een autosnelweg met 8 rijvakken in elke richting en bijhorende viaducten. Leuke wetenswaardigheid: er wordt ook al 35 jaar aan al die snelwegen gewerkt om ze nog mooier te maken. 

- Houston heeft meer vervallen strip malls met annex pandjeshuis en stoute winkel dan eender welke stad in de US. 

- er is in Houston een tweede-hands autoverkoper elke twee kilometer. Superhandig voor de auto-liefhebber.  

- Houston heeft een gevarieerd landschap van open vlaktes met twee or drie gigantische reclame-borden met daarop het hoofd van een obscure spaans-sprekende laywer, leuk afgewisseld met wolkenkrabbers van failliete energie-bedrijven (Enron). 

- Downtown Houston heeft ook een heel netwerk van wandeltunnels (10 km) met winkels, cafes en restaurants.  Beetje zoals Montreal of zoals de Antwerpse pre-metro maar dan zonder tram. In Montreal hebben ze dit voor de winter. Het wordt daar nogal koud. In Houston hebben ze dit voor de zomer.  Het wordt hier nogal warm. En vochtig. “It’s like living in someone’s mouth “ zei er iemand onlangs nog. 

U leest het al.  Er is voor elk wat wils op de Full Circle Tour, Houston Edition. 

De Full Circle Tour in DC kon men te voet of met de fiets doen.  De Full Circle Tour in Houston kan enkel met de auto worden gedaan. Een extra luxe. In Houston rijdt namelijk iedereen met de auto.  Overal en altijd.  In Houston kan je gemakkelijk 200 km rijden en je bent nog steeds in Houston. En terwijl de rest van de US redelijk beschaafd met de auto rijdt, doen de Houstonians dat een beetje anders:  

- druk verkeer of niet, op de snelweg moet je minstens 150 km per uur rijden, minder is voor sissies

- als je van de snelweg wil, gewoon de sporen door het gras van de berm volgen, zo doet iedereen dat hier

- als uwe richtingaanwijzer aanstaat is er waarschijnlijk een vals contact in uwen auto

- een high-speed police chase is hier nog nooit voorgekomen, iedereen rijdt hier constant zo 

De Full Circle Tour Houston Edition brengt de bezoeker ook langs het Lyndon B. Johnson Space Center.  Een belangrijke bezienswaardigheid in Houston. En maar anderhalf uur rijden (zonder verkeer en aan 150 km per uur). 

Het bezoekerscentrum van Johnson Space Center is gefocused op het familie-gebeuren. Een space-speeltuin met klimrek, space-speelgoed, space-verkleedspullen, drie space-theaters en twee space-tentoonstellingen.  

De meeste Amerikanen vinden dit natuurlijk fantastisch en vermits er ook een ruime cantine (eten !) aanwezig is, blijven ze gewoonlijk hangen in het bezoekerscentrum.  

Voor de meerwaarde-zoekende bezoeker is er ook de tour. Die gaat naar het eigenlijke Johnson Space Center. 

Het Johnson Space Center is natuurlijk wereldberoemd.  Het center, geopend in 1963, bestaat uit een complex van meer dan 100 gebouwen,  verspreid over 656 hectare en er werken 18,000 mensen.  Het is NASA’s centrum voor ruimtevaart training, onderzoek en Mission Control.  US astronauten werken en leven hier, en astronauten van andere landen komen hier voor training.  Maar het center is natuurlijk vooral bekend van Mission Control.  

De space-shuttles stijgen dan weliswaar op van Cape Canaveral, Florida, vanuit Houston wordt alles geregeld door Mission Control. “Houston, we have a problem” is trouwens een misquote.  “ Houston we’ve had a problem” is gezegd geweest door de Apollo 13 astronaut, John Swigart, toen hun ruimteschip serieus was beschadigd. 

Hier een paar foto’s van de tour. 

1) Het oude Mission Control Center. In gebruik tot 1992 volgens de gids. Met die computers ?!  Het leek ons eerder een decor uit een James Bond movie uit de jaren zestig met een slechterik op zoek naar werelddominantie. 

2) Het astronauten-trainings-center. Of ze burggraaf Dirk Frimout nog kenden ? Daar was de gids niet zeker van. 

3) Allerlei raketten. 

Inderdaad de Full Circle Tour is terug. Binnenkort meer over de nieuwe B&B Rockfort en de Outlet Centers. 

Tenslotte nog een opmerking, natuurlijk kwam Papsy vooral om zijn kleinkinderen te zien, maar dat had iedereen al door.  

Night Owls

Niet te geloven dat we al sinds 5 mei niks meer gepost hebben... mea culpa.

Het is nu zondagochtend 4u28 en dus het ideale moment om tussen 2 huilbuien van beide kids door (Caitlin heeft koorts en Jack heeft tanden), even familie en vrienden, ex-collegas en toevallige passanten op deze blog te informeren over de afgelopen maand.

- Papsy is op bezoek geweest! Ons eerste echt bezoek sinds we hier wonen. Het was een super leuke week (full version verslag volgt later) en Papsy heeft z'n handen vol gehad met z'n 2 kleinkinderen.

Qua culturele bezienswaardigheden is Houston minder aantrekkelijk dan DC, maar we hebben toch NASA bezocht en verder veel gezwommen -het spookje heeft duidelijk geen zwembadangst meer. We konden er wel aan gewoon worden, een permanente babysit in huis ;o). We hebben echt genoten van zijn bezoek.

- Jack kan kruipen! Hij kon al een maand op knieen en handen zitten, maar de voorwaartse beweging leek een onmogelijke opdracht: ofwel smakte hij met z'n hoofdje tegen de grond, ofwel gleden z'n benen weg waardoor hij steeds op de buik terecht kwam. Maar op 24 mei legde hij plots een traject van 4 meter af, dus hij is nu voldoende mobiel om z'n zus overal naartoe te volgen. Hij kan Caitlin's tempo nog niet aan, dus het gaat nog steeds gepaard met de nodige frustratie...

We hebben onszelf er ook op betrapt dat de 2de geborene steeds wordt vergeleken met de oudste. (het bewijs: het feit dat we weten dat Caitlin het kruipen 20 dagen vroeger onder de knie had...). Het is niet helemaal eerlijk, maar ik vrees dat we bewust of onbewust toch steeds dergelijke mijlpalen gaan blijven vergelijken.  Het is ook grappig om te zien hoe verschillend 2 kinderen toch kunnen zijn. Caitlin vond het super leuk om zittend te spelen (dat viel ons op terwijl we naar oude filmpjes aan het kijken waren, want serieus, wie onthoudt dat soort dingen?), terwijl Jack niks liever doet dan rond de salontafel stappen. Iets wat het spookje op die leeftijd trouwens nog niet kon. En Jack heeft op 7 maanden al 5 tanden en 3 bijna-tanden, terwijl die eerste tand van Caitlin er pas heel moeizaam is doorgekomen als ze al bijna 10 maanden was. Het vergelijken gaat dus eigenlijk wel in 2 richtingen. In ieder geval, ik ben heel erg trots op alletwee, het zijn echt super kindjes en ik zie ze zoooooo ontzettend graag. Al zou ik het wel apprecieren als die 2 engeltjes, en Jack in het bijzonder, zouden beginnen beseffen dat ik graag slaap tussen 3 en 6 's ochtends.

- Potty Training! Spookje was helemaal klaar om pamperloos te gaan: iedere keer was het een gevecht om die pamper aan te doen, maar op het potje gebeurde er niet zoveel... Dus we hebben gedaan wat we het best kunnen: we hebben een boek gekocht over dit thema, ik heb het helemaal gelezen en we passen het rigoureus toe. Het boek heet "3day potty training", dus als alles goed gaat zijn we er maandag vanaf. Zaterdag (dag 1) was alvast een succes. 2 accidenten in het begin van de voormiddag (op tapijt geplast), 2 halve accidenten, waar ze na een paar seconden plots besefte dat ze naar het potje moest lopen, en de rest van de dag ging ze gewoon spontaan op tijd op de potty zitten. Of het nog steeds zo vlot zal gaan als we stoppen met haar M&M's te geven weet ik niet. Gelukkig duurt het maar 3 dagen, want ik weet niet hoe lang ik het kan volhouden om iedere 10 minuten te zeggen "Tell mommy when you have to go potty, ok?" en "keep Minnie Mouse (figuur op haar onderbroek) dry, Minnie Mouse does not like pipi". Een mens wordt hier simpel van.

- Ik ben mijn reis naar DC aan het plannen! Als alles goed gaat, ga ik eind juni 2 dagen naar DC met Isabel, die daar moet zijn voor het werk. Sans kids. Heerlijk! Ik kijk er zo naar uit. 2 dagen kletsen, brunchen, lunchen, shoppen en afspreken met vriendinnen daar. 2 dagen niet moeten opstaan 's nachts (tenzij we dan nog gewoon coctails aan het drinken zijn). Gewoon al Isa terugzien, fantastisch!

- We zijn helemaal apple gegaan. Ik had echt nooit gedacht dat ik ooit Macintosh zou worden, maar na de iPhone, de iPad en nu onze gloednieuwe iMac, ben ik helemaal verkocht. Nu moet ik wel nog op computerles, want zou er toch graag meer mee willen kunnen doen. Het voelt wel raar om als 30er op computerles te moeten gaan, ik had gedacht hiermee te kunnen wachten tot mijn pensioenleeftijd.

- Over pensioenleeftijd gesproken, ik heb eindelijk de eerste stappen gezet om terug een job te zoeken. Het luilekkerleventje kan niet blijven duren. Benieuwd hoe het zal gaan. Als iemand contacten heeft in de juridische wereld van Houston -of in gelijk welke andere business wereld, ik ben helemaal klaar voor een carriere change- dan zijn die meer dan welkom!

Teacher Appreciation Week

Amerikanen zijn oprecht dankbare mensen en tonen hun dankbaarheid ook graag en vaak. Het summum van dankbetuiging is het Thanksgiving feest in november. Maar ook tijdens het jaar wordt iedere aangelegenheid aangegrepen voor een heuse Thank You. Het gaat dan om kleine gestes, een kaartje, een bloemetje, maar het is wel erg fijn. Wij kregen onlangs in de brievenbus een "dank u om ons te hebben gekozen" kaartje van de spoeddienst waar ik met Jack was langsgegaan. Een kaartje gericht aan Jack, ondertekend door alle medewerkers op de dienst. Met de melding: "bedankt om bij ons te zijn langsgekomen en hopelijk voel je je beter". Handgeschreven. Dat laatste is uiterst belangrijk. PS - met Jack gaat alles prima nu.

We kregen ook een handgeschreven kaart van onze makelaar, om ons te bedanken dat we naar een receptie voor haar nieuw kantoor waren gekomen. Het was een beetje een vreemd gevoel, we waren hier nog maar een maand en kenden nog niemand, behalve dan die realtor. Zij stond bij mij op speeddial, en was zo ongeveer mijn beste vriendin toen. Op de receptie zouden we zeker niemand kennen, een beetje een saaie zaak dus. Maar nee, hoor, we waren nog maar goed en wel het restaurant binnengelopen of een jonge man zwaaide enthousiast naar ons (naar mij). Het bleek onze pediater te zijn, ook een klant van de makelaar. En dan nog een collega van Marc. En dan ook nog Todd, de tuinman, die eigenlijk piloot is maar in zijn vrije tijd een tuinbedrijf runt. Plots hadden we daar een gezellig groepje. Maar ik dwaal af. Punt is, de makelaar zal heel lang aan het schrijven zijn geweest, want ze heeft een indrukwekkend klantenbestand, zo bleek toch op de receptie.

We kregen van de buren een taart als dank omdat we hun dochter laten babysitten bij ons. En op school kregen de ouders 2 weken geleden een donut, omdat het Parent Appreciation Day was.
Ik nam watertandend de donut aan, niet wetende dat er ook van de ouders een gelijkaardig geste zou worden terug verwacht. Maar vorige week kwam de aap dan tenslotte uit de mouw.
Iedere dag krijgen alle ouders (mama EN papa) een email van school met weetjes over die dag, zoals: wat de kindjes die dag te eten krijgen, dat de klasfotos moeten besteld worden, dat er nog zonnecreme moet meegebracht worden, etc.

In de email van vorige week stond echter ook te lezen dat het deze week Teacher Appreciation Week is. Een beetje zoals secretaressendag, maar dan voor leerkrachten. En dat een week lang.

Het volgende wordt van de kindjes (lees ouders) verwacht:

Teacher Appreciation: Next Week - May 2nd - May 6th

We love our teachers! Please help us fill their beach bags to show them how much we appreciate them. Thank you.

Monday: Bring your teacher a flower
Tuesday: Bring your teacher her favorite drink
Wednesday: Bring your teacher her favorite snack
Thursday: Make your teacher a card or picture
Friday: Bring your teacher a gift card to one of her favorite places

Het is ondertussen donderdag. De bloemen, drank en snacks waren niet zo'n probleem. De gift card ook niet, al vind ik dat er persoonlijk een beetje over. Die zelfgemaakte kaart, dat was andere koek.... voor 6 juffen (2 klasjuffen, avondklasjuf (dat wil zeggen, na 3u in de namiddag), de kok en de receptiejuffen). Het spookje had alleen maar interesse in het plakken van stikkers op haar handen, dus het gevolg was dat ik een avond lang met lijm, stikkers, papier en lintjes in de weer is geweest. Ik heb mij helemaal laten gaan, want laten we eerlijk zijn, ik knutsel eigenlijk wel graag... maar toch zal ik blij zijn als Caitlin binnenkort zelf haar opdrachten kan uitvoeren...

Ziehier de zelfgemaakte kaarten (met binnenin een foto en handgeschreven tekstje):

En voor de geinteresseerden, nog een paar fotos van de kids.

Papa nadoen

Jack op playdate met vriendje Nicolas, het zoontje van vriendin Jacky