California's Giants - 2016 Surprise Christmas Hike

Voor onze traditionele kerst-verrassingstrip had Marc dit jaar opnieuw een midweek hiking in de natuur voorzien. Na Arizona in 2014 (Grand Canyon/ Sedona) en Utah in 2015 (Arches en Canyonland), trokken we deze keer richting....California. Vergeet palmbomen en zonnige stranden, want nadat we waren geland in LA reden we 4u landinwaarts, richting bergen en sneeuw.

We waren met een beetje tegenslag vertrokken, want de dag voor ons vertrek waren beide kinderen geveld door een buikgriep, waardoor ze de laatste schooldag van 2016 hebben gemist. Op miraculeuze wijze waren ze dan toch de volgende ochtend genoeg aangesterkt om de hele reis zonder overgeven (en met iPad) uit te zitten.

Na een hele dag reizen, kwamen we bij zonsondergang aan in Kings Canyon/Sequoia National Park. Dit is een National Park met bergen, een canyon en indrukwekkende bomen.

Kings Canyon en Sequoia National Park zijn vooral gekend voor de sequoia bomen. Sequoias zijn na redwood bomen, 's werelds hoogste en dikste bomen. Ze groeien enkel in deze plek in California, nergens anders. Ze zijn ook oud, sommige staan daar al 3000 jaar. Deze bomen hebben veelvuldige bosbranden overleefd, waardoor ze vaak binnenin deels zijn uitgehold. Het zijn echt heel bijzondere bomen en ik hoop dat de fotos dat kunnen overbrengen.

De 2 bekendste bomen zijn de General Grant Tree (dikste boom ter wereld) en de General Sherman Tree (hoogste Sequoia).

In een national Park zie je voornamelijk natuurliefhebbers en park rangers. De National Park Services (de groendienst van Amerika), heeft een super cool "junior rangers" programma, waarbij kinderen een reeks van (natuur)opdrachten moeten uitvoeren en dan door een park ranger worden benoemd als junior ranger. Ze krijgen dan een badge en moeten ook de eed afleggen (zie video hieronder). Caitlin en Jack vonden het fantastisch om dit programma te volgen en waren al binnen 3 uur junior rangers.

We deden in totaal 7 hikes en de kinderen deden dat echt super. Het voordeel was dat ze op rotsen konden klauteren en in bomen spelen, en iedere middag deden we ook een picknick in de bossen. 's Avonds vielen we allemaal om 8u als een blok in slaap in onze spartaanse blokhut (geen tv, geen wifi,  geen iPads, piepkleine bedden en qua properheid moest je niet te nauw kijken, maar er was wel verwarming dus zo spartaans was het misschien toch niet).

Het was de perfecte bestemming om uit te waaien, zo vlak voor de drukte van kerst en nieuw. Terug naar de natuur en back to basics is altijd een goed idee. Het was weer prachtig georganiseerd door reisleider Marc, ondanks het feit dat hij ook 1 dag door het virus van de kinderen werd geveld. Dank je wel schatteke!

Gelukkig nieuwjaar, iedereen! Wij wensen iedereen een gezond, gelukkig en avontuurlijk 2017 toe!

Junior ranger programma

Onze blokhut: 's nachts hoorden we de beren rond ons hutje snuffelen

Hike 1: North Grove Trail

al een beetje moe van al dat wandelen

Hike 2: General Grant Trail ('s werelds dikste boom)

Hike 3: Big Tree Trails - Wie vindt kabouter Jack?

onze treehugger 

Hike 4: General Sherman en Congress Trail

Hike 5: Buena Vista Trail

on top of Buena Vista Rock

Hike 5: Sierra Nevada op de achtergrond

Pauze tussen hikes in

Hike 6: Redwood Canyon

picknick!

Hike 7: tree stupms (deze boom werd omgehakt en deze stomp moest met panaromische foto worden getrokken. De stump gaat van Caitlin tot Jack (en voorbij mij en Marc). 

En na al dat hiken werd er vooral veel gespeeld (het hielp dat we de iPad lader vergeten waren)

Kemah Boardwalk - Where The Fun Never Stops

Tijdens Thanskgiving zat Siri twee weken in Belgie. En Papsy twee weken in Texas. En in het weekend proberen we altijd een paar leuke dingen te doen. Zoals toen dat weekend voor Thanksgiving: naar de Kemah Boardwalk. Met Papsy erbij natuurlijk.

De website zei het nog.  Kemah Boardwalk:

" Just 20 miles south of Houston ''
" A spectacular boardwalk "
" Imagine a getaway for the entire family "
" Evolved from a waterfront dining-experience to a weekend destination "
" Where the fun never stops "

Dat wilden we dan wel eens gaan afletten (dialect uit Beveren, vraag ons niet hoe we dat nu weer weten).

Allee dan. Op een uurtje rijden van The Woodlands. Dat is hier in Texas niks natuurlijk. De kindjes, Papsy en wij in de auto. Naar Kemah.

Hier waren we er al.

En we hebben het alle feiten van de website daar dan eens niet zo grondig onderzocht.

" Just 20 miles south of Houston " ? Klopt inderdaad. 2 punten.

" A spectacular boardwalk " ? Er was inderdaad een mooie boardwalk.

In totaal zeker 250 meter lang denk ik. Oei ! Amerikanen wandelen niet graag. Gelukkig was er dit.

Een treintje dat van de ene naar de andere kant ging. Oef. Amerikanen hoefden dan toch geen 250m te wandelen. Er was dus inderdaad een boardwalk. Maar misschien niet "spectacular". 1 punt.

" Imagine a getaway for the entire family " ? Wel eerder voor een kermisfamilie dan. Bij ons in de familie lijkt het sommige dagen ook wel op een kermis, maar zo vaak of graag gaan we eigenlijk niet naar de kermis. Maar het is natuurlijk wel heel leuk voor de kindjes. Ze vonden het allemaal geweldig. Caitlin mocht overal in. Jack ongeveer de helft. 1 punt.

De coolste attractie was toch wel de "Boardwalk Bullet".

Een bijzonder snelle rollercoaster. Te snel voor ons. Te traag voor Caitlin. Caitlin vond het fantastisch en wilde direct nog eens. Wij staan nog altijd op onze benen te trillen. Qua kermis zijn we nooit van de dapperste geweest. In Walibi durven we ook in de helft van de dingen niet in.

Voordat we gingen vertrekken in de "Boardwalk Bullet" trokken nog even een selfie.

Die jongen daar zei nog: hela, niet filmen tijdens de ride he. Dacht die nu echt dat we dat gingen doen. Wij wilden ons vooral met twee handen goed vasthouden. Waarschijnlijk heeft die vervelende millenium generatie al wel heelder ritten gefilmd.

" Evolved from a waterfront dining-experience to a weekend destination " ?  Euh, neen dus.  Ne rollercoaster, een reuzerad, een treintje, en een paar draaidingen is niet genoeg voor een weekend door te brengen. Althans toch niet voor een niet-kermis-familie. 0 punten.

O ja, er was ook een aquarium. Elk dorp in Amerika dat zich een beetje respecteert, heeft tegenwoordig een aquarium. En elk acquarium is ook helemaal hetzelfde; bestaat uit drie delen:
1) Nen bak met wat uitgehongerde roggen erin die je dan mag eten geven. Aan 3 dollar per piepklein visje
2) Een paar visbakken met een paar Finding Nemo's en Dory's erin.
3) Een mislukt nagemaakt regenwoud met een opgezette gorilla wiens hoofd beweegt en constant een enerverend oerwoudgeluid maakt.
Om maar te zeggen, alle kinderen vinden het allemaal geweldig.  Ouders iets minder.

" Where the fun never stops ". Tja, er is natuurlijk altijd een groot probleem met onze kindjes. Hoe ervoor te zorgen dat ze na een bezoekje aan een aquarium of pretpark, weer niet met een extra pluchen beest naar huis gaan. Ze hebben er nog maar een stuk of 100 ...  Elk ! Deze keer ging het goed gaan. We hebben nauwkeurig alle giftshops en kramen met beesten vermeden tot ze op het einde nog een spelletje mochten spelen: kikkers vangen.  Lukte dat toch nog wel zeker.  De prijs: elk een pluchen hagedis. O jee. Weer een paar pluchen beesten erbij. De pret kon niet op natuurlijk. Allee dan 1 punt.

Onze score voor Kemah Boardwalk 5/10. De kindjes hun score voor Kemah Boardwalk: 10/10.

Dat is goed genoeg voor ons. Het was een heel leuke dag. En merci aan Papsy voor de sponsoring van de hele gelegenheid.

Paper Rosie by the wereldberoemde Gene Watson

Wie ? Gene Watson ! 

Gene Watson is die aan de linkse kant. Die aan de rechtste kant is Papsy.

Siri zat twee weken in Belgie.  Papsy zat twee weken in Texas. We gingen toen met Papsy naar Dosey Doe.

Dosey Doe is een oude tabakschuur uit Kentucky uit 1856.  Honderdzestig jaar oud. En in 2006 stukje per stukje uit elkaar gehaald, en verhuisd naar de The Woodlands. Staat nu langs de I-45. De autosnelweg tussen Houston en Dallas. Tussen een naftstation en een pandjeshuis.  Daar doet de schuur nu dienst als concerthal. Vooral voor country-artisten.

Papsy houdt bijzonder veel van country-music. Niemand weet waarom. Dienen mens komt uit Deurne-Noord. Laatste keer dat ik heb gecheckt, weinig country-invloeden daar.

Anyway. Als Papsy op bezoek komt, checken we altijd even de concertagenda van Dosey Doe.  En ons oog viel toen op: Gene Watson.  Snelle Google liet al direct zien dat dit iets voor Papsy ging zijn.  Old school Willie Nelson type of country. Generatiegenoot van Papsy ook. Geboren op 11 oktober 1943. Dat is twaalf dagen verschil met Papsy.  Kon dus niet verkeerd gaan.  Een uitstekend plan, vonden we zelf.

Papsy en wij dus naar Dosey Doe. Uberke gedaan. Konden wij ondertussen bier drinken terwijl de Papsy naar Gene Watson kon luisteren. Ons uitstekend plan was net zo mogelijk nog beter geworden.

Toen we Dosey Doe binnenkwamen, wisten we helemaal zeker dat het plan meer dan uitstekend was. Alleen maar grijs en purper haar in het publiek.  Wij waren met twintig jaar voorsprong de jongste daarbinnen. Papsy (op zijn 73) was zeker ook nog bij de jongeren.  Veel cowboy-hoeden ook. En jeans-salopetten. Er waren daar een paar mensen bij die recht van de farm uit de 19e eeuw naar hier waren gekomen. Pasten dan ook uitstekend in het interieur van de zaal.  We denken dat er nog een paar bijwaren die de originele schuur in 1856 nog mee hebben helpen bouwen.

Eerst nog het voorprogramma. De lokale artist die nog wacht op de grote doorbraak. Naam ben ik al vergeten, maar hij zag er wel grappig uit in zijn fifties-kostuum en dito kapsel.

En als die ooit even beroemd wordt als pakweg U2, dan kunnen wij zeggen dat wij die nog hebben gezien in een kleine concerthal, Dosey Doe.  Dan gaan we misschien wel zijne naam weer moeten herinneren. 

Soit. Op naar het hoofdprogramma. Gene Watson.  Papsy wist dat tot dan nog niet dat we naar Gene Watson gingen kijken, maar hij kende hem wel. Heel goed zelfs. Kon direkt vijf of zes nummers van hem opnoemen.  Indrukwekkend Papsy.

 Papsy's favoriete nummer: "Paper Rosie". Hier een kort stukje.

Ja, ja sorry, een paar problemen met dat filmke.  
1) Het is maar een kort stukje. Ik had namelijk maar op het einde van het nummer door dat dit nummer Paper Rosie was ...
2) En we hebben precies onze telefoon gedraaid in het midden ...  of we waren omver gevallen ... ik weet het niet meer ... toch maar wat geminderd met het bier vanaf dan ...

Maar het moet gezegd zijn. Die Gene Watson was een bijzonder goeie zanger. Goeie entertainer ook. Heel goeie band bij.  Het publiek (incl Papsy) kon het wel smaken. Beste avond voor velen in de laatste 30 jaar denken we.

Nadien nog tijd om CD te kopen, Gene Watson handtekening en foto erbij.

Het was een meer dan uitstekend plan.  En nu maar wachten tot Emmylou Harris naar Dosey Doe komt he.   Wie ?  Emmylou Harris !

En merci aan Papsy voor de sponsoring van de gelegenheid.

Happy Thanksgiving (2016 editie)

Happy Thanksgiving ! 

 

Onze 2016 Thanksgiving ging een beetje speciaal zijn want Siri was er niet. Dat is spijtig. Maar Papsy was er wel. Dat is leuk. Verder hadden we grooooote vrienden Sander, Brent en Max ook uitgenodigd voor een traditionele Thanksgiving. Dat is heel leuk.

De drie componten van een traditionele Thanksgiving: beetje sport kijken (American Football), beetje zelf sporten (dienen American Football twee keer naar uwe kleine gooien) en traditioneel Thanksgiving dinner (te grote kalkoen in de oven met veel te zoete sweetpotatoe-puree, gigantische  pumpkin-pie, etc ... ).

We hebben het allemaal wel een beetje veranderd. American Football al snel vervangen door voetbal bijvoorbeeld. Dat was gemakkelijk. Maar geen Siri in huis, en toch een traditioneel Thanksgiving dinner organizeren. Wat moest dat worden ?

Meeste mensen (wijzelf incluis) zouden zeggen, dat gaat een fiasco worden. We zijn namelijk geen Piet Huysentruyt. Of Svea. Verre van. Ons moeilijkste gerecht hebben we ooit eens gemaakt twintig jaar geleden met grooote vriend Geert aan de zee in Koksijde voor al onze vrienden. Pannekoeken. Na een halve pannekoek had iedereen genoeg. En hoefde de volgende drie dagen ook niet meer te eten. Bijzondere voedzame pannekoeken waren dat.

Een heel Thanksgiving dinner ging dus moeilijk worden. Hoe gingen we dat oplossen ? Vier oplossingen gevonden:

1) Delegation. Grooote vriend Sander gevraagd om het voorgerecht te maken.  Sander is wel een uitstekende kok.
2) Outsourcing.  Het dessert (de pumpkin-pie) in HEB gaan kopen.
3) Teambuilding. Papsy en de kindjes inschakelen om te helpen.
4) Cutting Corners. De kantjes eraflopen. In plaats van zo een grote vogel in de oven te steken, gingen we de hele kalkoen vervangen door kalkoenfilets op de BBQ.  En de suiker hebben we ook weggelaten uit de sweetpotatoe-puree.

Hoe is het uitgedraaid ? Het is uitgedraaid op een groot success.

De voorbereiding ging helemaal goed.

De kindjes hebben alle (!) boontjes gesneden.

Verder was onze beschikbare hulp weliswaar beperkt.

Alle klassieke ingredienten van het Thankgiving menu kwamen in orde: errellen, sweetpotatoe-puree, boontjes met spek.

Tafel ook.

Alles was klaar tegen 10 uur 's morgens. Dat was belangrijk want United speelde ook nog in de namiddag en dat wilden we graag zien natuurlijk.  

Tegen een uur of vier waren Sander, Brent en Max daar.

Voetballen, zwemmen en aperitief ging helemaal goed.

En dan kwam er het voorgerecht van Sander dat regelrecht spectaculair was ... zo lekker !

Sander is inderdaad een uitstekende kok.  Ondanks het feit dat we zelf nog bijna het hele gerecht om zeep hadden geholpen. Lang verhaal. Sorry Sander.

Van ons eigen middengerecht is ook niemand ziek geworden.

En dessert was een slam dunk natuurlijk.

Het was een heel fijne Thanksgiving.  We zijn thankful voor onze gezondheid, job, familie, vrienden en United die eindelijk nog eens kon winnen gisteren.

En we zijn speciaal thankful voor Sander, Brent, Max en Papsy om samen Thanksgiving 2016 te vieren met ons.