Lucky Seven

Op 9 februari werd ons spookje 7 jaar en dat werd gepast gevierd. Op de ochtend van haar verjaardag thuis met een paar geschenkjes (wereldbol, atlas, nieuw spelletje voor de iPad ("stack the countries"), 2 lightsabers en een wekker) en een feestje met vriendjes het weekend erna.

Ze kreeg dit jaar de keuze om een feestje te doen met al haar vriendjes van de klas in het park of iets in meer beperkte groep. De keuze was snel gemaakt: ze wou een sleepover.
Prima, ik blij, want 4 meisjes is een pak makkelijker te organiseren...dacht ik.

We gingen in de namiddag iedereen thuis ophalen om naar het nagelsalon te gaan. De koffer van onze (toch redelijk grote) auto, zat toen al vol met valiesjes en slaapzakken en andere prullaria. Aan de valiezen te zien leek het alsof iedereen 2 weken zou blijven.
Aangekomen in het nagelsalon, namen de 5 meisjes als pros plaats in de pedicure stoelen. Ze hadden dit allemaal blijkbaar al eens eerder gedaan. Te bededenken dat ik voor het eerst op mijn 30ste een mani-pedi heb laten doen.

Nadat alle nageltjes gepast roze/paars/met glitters waren geverfd (Caitlin koos voor oranje met zwart!), was het pizzatijd. Terwijl Marc de pizzas ging ophalen, maakten de meisjes de straat onveilig.

En na pizzas, was het uiteraard tijd om geschenkjes open te doen

En om taart te eten (waarschuwing: luid en schel gezang van de meisjes, maar Caitlin's gelukkig gezichtje is priceless).

Ik was toen al moe van al het gekwetter, en de sleepover moest nog beginnen...

Tanden poetsen bleek geen probleem, zeker niet nadat ik hen allemaal een "matching penguin PJ" had beloofd. In plaats van goodie-bags uit te delen, mocht ieder meisje haar pijama meenemen naar huis. Grote hit (vooral bij de andere mamas, want niemand heeft nog meer snoepgoed en brol - wat traditioneel in een goodie bag zit - nodig).

Ik wist eerlijk gezegd niet zo goed wat een sleepover precies inhield qua activiteiten, dus na de pizza heb ik de meisjes voor een film gezet met popcorn, om het toch een beetje feestelijk te maken. Het was ondertussen al 7u, en ik zag wel dat Caitlin al moe aan het worden was. Ik hoopte stiekem dat iedereen gewoon in de zetel in slaap zou vallen, maar dat was buiten de meisjes gerekend. 2 meisjes wilden naar de film kijken, 2 andere wilden liever spelen en dus werd het een chaos tot en met. Jack wou er niks meer mee te maken hebben en verstopte zich in zijn kamer.
Uiteindelijk heb ik ze om 9 uur toch allemaal in hun bed gekregen, maar toen kwamen de zaklampen uit de valiezen tevoorschijn...! Enfin, om 10 u lagen ze uiteindelijk allemaal te slapen met een gigantische glimlach op hun gezicht. Het was duidelijk een succesfeestje, maar Marc heeft mij wel doen beloven dat we dit nooit meer bij ons thuis zouden doen.

De volgende ochtend werden belgische pannekoeken gebakken en liedjes gezongen. Gelukkig had niemand last van een ochtendhumeur. Om 9u werd iedereen opgehaald, de rust was weergekeerd en kon Jack terug uit zijn kamer komen.

Gelukkige 7de verjaardag, liefje!

Voor de annalen: op 10 februari  (= 7jaar en 1 dag) is Caitlin haar eerste melktand -onderaan vooraan-verloren. Dat was ook de tand die ze als eerste kreeg, op 26 november 2009 (weet je nog, papsy, in Clearwater?). Als dit patroon zich voortzet, is de bovenvoortand als volgende aan de beurt. De tandarts zei gisteren nog dat er 7 losse tanden zijn, en dat het nu dus de goeie moment is als er nog familiefotos/portretten moeten getrokken worden.  Altijd practisch advies, die tandartsen hier.

I voted - een heel avontuur in TX

Marc vertrok vrijdag op zakenreis naar Bangkok en als de kat van huis is, dan dansen de muizen. Vrij vertaald betekent dat in ons geval dat de kindjes dan in mama's bed mogen slapen. Een feest! Vrijdagavond zag er dan dus zo uit (en ja, die beestenboel ligt er altijd, en er liggen er zeker nog een stuk of 10 onder de dekens....).

 Marc was ondertussen ook al goed aan het feesten met zijn nieuwe Thaise vrienden....

Maar zaterdag was het feestliedje uit, en lag het spookje met een serieuse buikgriep in (haar eigen) bed. Ze was er erg aan toe, heeft 3 dagen continue geslapen en was een hoopje ellende. Ze was zelfs te zwak voor de iPad, om te kleuren of boekjes te lezen. Ik had er echt mee te doen.

Vandaag, dinsdag 1 maart, ging het eindelijk wat beter met haar en kon ze zelfs mee met mij naar de polling station (kiesbureau), om te gaan stemmen. Want vandaag is super Tuesday en wordt er in 12 staten, inclusief Texas, gestemd. 

Het was voor mij de eerste keer dat ik ging stemmen in Texas... en ik heb serieus mijn ogen opengetrokken.

In deze verkiezingsronde worden heel wat posten verkozen, niet enkel die van (potentieel) president, maar ook rechters/sheriffs/county commissioners etc...  Ik moest mijn huiswerk nog doen, want eerlijk gezegd wist ik niet veel af van alle kandidaten, en aangezien een geinformeerd kiezer er 2 waard is, was het nodig om de zaak goed te onderzoeken. Wellicht zijn er meer mensen zoals ik, want ik vond gisteren een flyer onder de voordeur. Het was een flyer van de Montgomery County Tea (Taxed Enough Already) Party waarop alle republikeinse kandidaten stonden. Een flyer van de democraten heb ik nooit gekregen. Ik heb zowiso nergens in de wijde omgeving borden of reclame voor de democraten gezien. Soit, het internet biedt gelukkig altijd een antwoord.

Flyer van de republikeinen. Van de Democraten heb ik nooit iets gezien.

Bij nader onderzoek bleek dus dat er in onze omgeving 3 TeaParties zijn (1 originele en 2 afsplitsingen, waarvan er 1 vals wordt genoemd (the fake Tea Party). Probeer dan nog maar eens de bomen door het bos te zien. Er was gelukkig ook een website waarop alle pro's en con's van iedere kandidaat werden uiteengezet. Als een republikeinse kandidaat iets te veel samenwerkt met "the other side", dan wordt dat duidelijk als een serieus vergrijp gezien en is dat vet gedrukt in de cons. Constructief samenwerken is hier duidelijk een vies woord. Ik ben me daar toch een hoop gekke (wapensgekke/godsprijzende) kandidaten tegen gekomen in dat onderzoek. Dat Cruz en Trump gek waren, wist ik al, maar zij zijn echt niet alleen!
Onze buurman, James Noack, komt op voor Commissioner, Pct 3, en is blijkbaar "goedgekeurd" door 2 van de 3 tea parties. Ik hield mijn hart al vast, want die man doet echt veel voor de Woodlands en voor onze community en we hebben zelfs een bord voor hem in onze voortuin staan...Het deed me dan ook plezier om te zien dat hij toch een zeer normaal profiel heeft in dit vreemd politiek landschap.

Bij de democraten speelden er veel minder kandidaten mee, dus dat onderzoek ging iets sneller, en was iets minder verrassend.

Maar toen kwamen de (voor mij) grote verrassingen:
1: Je moet alle verkiesbare posten uit 1 partij kiezen. Je mag dus niet voor president een democraat kiezen, en voor rechter bv een republikein. Met andere woorden: je moet je aansluiten bij 1 partij.

2: als je in de primaries (voorverkiezingen = nu) kiest in een bepaalde partij, dan MOET je in de echte verkiezingen (in November) ook binnen die partij kiezen. Je kan niet vandaag democratisch stemmen, en bij de "echte" verkiezingen republikeins. Vraag me niet hoe ze dat kunnen onderzoeken of iemand dat doet of niet, maar bij navraag bij al mijn vrienden en buren bleek wel dat iedereen dat heel serieus neemt en op zijn communiezieltje zweert dat ze nooit zouden durven overwegen om te switchen.

Helemaal voorbereid kwam ik dus in het stemhokje aan. Ik had mijn keuzes gemaakt, niets kon me nog van de wijs brengen. Dacht ik. Tot ik de voorzitter aan de man voor mij in de rij hoor vragen voor welke partij hij zou stemmen. En dat bleek geen vrijblijvende vraag te zijn, want op basis van het antwoord werd je naar een bepaalde computer gestuurd waar enkel de kandidaten van die partij op vermeld stonden. Tot daar het stemgeheim.... De Belg in mij werd een beetje opstandig... Toen het mijn beurt was kreeg ik dezelfde vraag. Ik fluisterde mijn antwoord, kwestie om toch een beetje privacy te hebben. De voorzitter bleek hardhorig en ik moest het een tweede keer herhalen (ik fluisterde een tweede keer) waarop hij mijn antwoord super luid herhaalde, hoorbaar voor de hele verkiezingszaal. Afschuwelijk! De volgende keer schrijf ik "mijn partij" op een briefje.

Ik verklap dus niet voor wie ik heb gestemd, maar ik vind wel dat ik mijn "I voted" sticker wel heb verdiend.

Vanalles en nog wa in januari 2016

Wij pikkelen nog altijd rond op skibot en krukken. En Siri heeft het HEEEEL druk op het werk. Eigenlijk op het niet meer menselijke af. Soit. We klagen niet. Heel veel tijd dus voor ons om naar Extra Time en Top Gear te kijken 's avonds. Met stoofvlees of videeke uit de diepvries.  Maar wat doen we ondertussen nog ? Onze huidige beperkingen in acht genomen. En met Siri onbeschikbaar.

We spelen DJ voor de kindjes. Na Sugar van Maroon 5, is het huidge hitnummer hier thuis: Shut Up and Dance van Walk The Moon.

Mogelijk hebben de kindjes dezelfde danstalenten als wijzelf.

We gaan met de kindjes op restaurant. Duur restaurant.

Duur en ook uitstekend. Ge weet trouwens dat het duur gaat zijn als er witte tafellakens op de tafels liggen. Dat is de regel in Amerika.

En goedkoop restaurant.

De lokale pizza-place. Geen witte tafelslakens. Vraag aan Jack onlangs: wat zijn de twee beste koks die we kennen ?  Jack zijn spontaan antwoord: "Svea en that guy from the pizza place."

We zijn politiek actief geworden.

Die James Noack woont in onze straat, heeft samen met Siri voor het beruchte STOP-teken gezorgd en komt nu op voor herkiezing als County Commisioner voor Precint 3. Vertegenwoordiger van The Woodlands dus in Montgomery County. Belangrijke job en die mens doet dat heel goed.

We monitoren van bijzonder dichtbij (!) Caitlin's eerste melktand die er nu echt wel bijna gaat uitvallen.

We gaan met de kindjes naar het Houston Museum for Natural Science.

We gaan met de kindjes naar Houston.

Naar Caitlin's turnles.

Naar Terramont Park .

En de rest van de tijd ?

Girl Scout Cookies. Daar kunde der ook niet maar één van eten. Maar we hebben voorlopig nog nu goeie voorraad. Om terug op krachten komen natuurlijk ...

Sullige skibot en Koreaanse krukken

Inderdaad. De meeste mensen weten dat al, maar op woensdag 30 december zijn we gecrasht met onze fiets. Normaal doen we elke dag een loopje. Maar af en toe is het goed om het loopje eens af te wisselen met iets anders. Het is een beetje te koud voor een zwemmeke. Dus dan maar een rondje met de fiets. Dat gingen we dus die woensdag doen.

Gewoonlijk doen we dan een rondje van ongeveer 25 km. En we waren supergoed bezig. Precies Tom Boonen ... tis te zeggen ... Tom Boonen van 5 jaar geleden. Op het vertrouwde parcours ging het echter mis rond km 5. Scherpe bocht naar links. Te snel genomen (we waren zoals gezegd goed bezig). Twee wielen verliezen grip en glijden weg. Boem op de grond op onze linkse kant. Reflectoren vliegen in het rond. Stuur kadul. Zadel op half zeven. Elleboog open. Knie open. Maar de enkel deed het nog meeste pijn. Dit was niet goed. Helemaal de Tom Boonen van nu dus. Dienen valt tegenwoordig ook elk jaar.

Omdat we al het gevoel hadden dat dit niet ok was, en we waarschijnlijk een hele tijd geen sport meer  zouden kunnen doen, hebben we dan maar eerst de rest van onze ronde (20 km) afgewerkt.  Maar die linkse enkel deed echt wel veel pijn. We gingen ook niet meer zo snel. Thuis gekomen was Siri eerst bezorgd (we zagen er echt niet meer uit, bloed overal), en dan ook een beetje boos (omdat we onze ronde nog hebben afgewerkt). Ja zeg.

Allee dan. Die namiddag naar de spoed voor x-rays. Volgende dag naar de orthopedist. Verdict:
* Enkel gebroken (technisch gesproken eigenlijk onderkant van kuitbeen)
* Vijf weken in een brace. Om het te immobiliseren
* Vijf weken op krukken. Om zeker niet op de voet te steunen

Eh voila.

Dit is de brace !

Allee ja, lijkt eerder op een sullige skibot.

En dit zijn de krukken ! 

Toen Eric de krukken zag, moest die vooral lachen en denken aan de Koreaanse oorlog in de fifties. Toen hadden ze ook nog zo'n krukken. Tegenwoordig zien krukken er zo uit naar het schijnt.

Spijtig genoeg niet weggelegd voor ons. Wij hebben de goeikope.  

Allemaal niet plezant natuurlijk. Maar alles heeft zijn voor-en nadelen.

De nadelen.
* Kunnen niet gaan lopen. Of tenminste naar de gym. Lopen en fietsen gaat natuurlijk niet, maar we zouden nog wat upperbody oefeningen kunnen doen. Maar eigenlijk toch niet. Het is al een kwartier om tot daar te pikkelen, dan duurt het nog een eeuwigheid om u om te kleden, en daarna douchen is al helemaal een onderneming.  Twee uur weg zijn voor een kwartier te prutsen met gewichten is niet echt efficient. Trouwens we doen die gewichten toch niet graag. Pfff ! Ik wil zo snel mogelijk terug gaan lopen !
* De verhalen. Iedereen (ook wildvreemde mensen op straat) wil nen babbel met u doen om te horen wat er is gebeurd. Dat gaat op zich nog. Alhoewel we het na de 200ste keer wel wat beu worden om het nog eens uit te leggen. Maar soit, de mensen zijn wel vriendelijk.  Het meest vervelende aan de hele zaak is wel dat na ons verhaal, die mensen (vooral de wildvreemden op straat), dan een heel verhaal gaan vertellen over wat zij al hebben gebroken ... Amerika ! Stop met mij uw zielige verhalen te vertellen !

De voordelen.
* Vrije doorgang. Iedereen (behalve Caitlin en Jack) haast zich om de deur open te houden. Dat is gemakkelijk. Trouwens, als ge op krukken in het rond gaat, kunt ge echt niets dragen. Rugzak nodig dus voor zowat alles (laptop, iPad, papieren, fleske water, etc, ....).  Sommige mensen willen niet alleen de deur openhouden, maar ook helpen met uwe rugzak te dragen. Dat gaat te ver. Daar word ik lastig van. Dat kan ik nog wel. Amerika ! Blijf van mijne rugzak af !
* Met de (Koreaanse) krukken zwaaien helpt op vele manieren. Voorrang in het restaurant. We gingen twee weken geleden met Caitlin en Jack pizza eten maar er was een lange wachtrij voor een tafel. Vanaf we even met onze krukken zwaaiden, hadden we direct een tafel. Voorrang in de supermarkt. Weer even met de krukken zwaaien en gelijk een nieuwe kassa open.  Amerika ! Dank u om zo behulpzaam te zijn !
* Vervoer in de Walmart. In de Walmart hebben we ze namelijk dit voertuig.

Dit voertuig wordt hoofdzakelijk gebruikt door halve gare Walmart klanten die 200 kilo wegen en beter wat meer zouden bewegen maar wel acht zakken pretzels komen kopen. Inderdaad het voertuig wordt dus inderdaad door zowat 90 % van Walmart klanten gebruikt. Siri suggereerde dat wij hier ook mee zouden kunnen gaan rondrijden. We hebben geweigerd. Dat vonden we echt te marginaal. Siri kan nog altijd niet stoppen met lachen met het idee alleen al ... Siri is gemeen. Schatteke ! Stop met te lachen, ik ga daar niet inzitten !
* Nieuwe verantwoordelijkheden voor Caitlin en Jack.  Omdat we de eerste week na de crash ook alleen thuis waren gelaten door Siri, moesten Caitlin en Jack veel meer taken doen. En als we geen krukken meer hebben, gaan we dat niet meer terug veranderen. Vanaf nu moeten Caitlin en Jack:
   - zelf de tafel dekken
   - zelf de tafel afruimen
   - zelf hun kleren wegleggen na de was
   - zelf in bad gaan en hen afdrogen
Caitlin ! Jack ! Komaan, uw taken doen !

Deze week donderdag is opnieuw afspraak bij de orthopedist.  Hopelijk is alles nu ok en kunnen we de rehabilitatie beginnen.

Dan kan Amerika stoppen met zo bezorgd en behulpzaam te te zijn. Caitlin en Jack houden echter wel hun nieuwe verantwoordelijkheden. Maar Siri dan wel stoppen met lachen.

Kan je bier krijgen in Tent City ?

Kan je bier krijgen Tent City ? Dat is een belangrijke vraag, en we hebben het antwoord gevonden.

Het voetbalseizoen voor Caitlin en Jack zit in de winterstop. Niet helemaal duidelijk waarom als het hier een paar dagen geleden 28 graden was. Soit.

Het voetbal was echter niet helemaal gedaan. Er was begin December namelijk nog het grote Rush voetbaltoernooi. Rush is waar Jack en Caitlin allebei voetbal spelen.

We hadden op voorhand de regels van het toernooi nog even gelezen. We lazen dingen die we niet echt hadden verwacht op een voetbaltoernooi, maar ja, dit is Amerika.

1) Ploegen mochten zich verkleden (?!) en een originele naam kiezen.
2) Ouders mochten hun tenten (?!) de avond voordien plaatsen maar enkel binnen de grenzen van tent-city (?!).
3) Enkel parkeren op de toegelaten plaatsen.
4) Alcohol is niet toegelaten op het toernooi. Geen bier ??!!

Die zaterdagmorgen waren er helemaal niet klaar voor: we hadden geen tent bij, wel bier. Zowel de ploeg van Caitlin als van Jack hadden zich ingeschreven. Caitlin's ploegnaam voor het toernooi was "The Christmas Texas Tornadoes" ipv "The Texas Tornados" tijdens het normale seizoen.Geweldige vondst van de coach van Caitlin. Jack's ploegnaam voor het toernooi was "The Avengers" ipv van " The Ninja Turtles" tijdens het normal seizoen.  Die naam hadden Jack en zijne maat de Sawyer uitgevonden.

Sommige andere ploegen waren nog wel leuk: "Jingle Balls" bijvoorbeeld , "Silent Knights" en onze persoonlijke favoriet "Messi Christmas".

En daar waren we dan. Op de parking.

En dan tent-city.

De coach van Caitlin had een tent voor Caitlin's ploeg.  De papa van Sawyer had een tent voor Jack's ploeg.

Ik kan tent-city daar niet anders beschrijven dan een interessante Amerikaanse subcultuur waar een socioloog een hele kluif zou aan hebben. Onze observaties:

Uwen helen barbeque meesleuren naar het voetbalterrein van uw zoon of dochter is normaal gedrag.

Ge kunt niet te veel eten bijhebben voor zo een hele dag voetbal.

We wisten niet dat er zo een grote verpakkingen van Cheez-Its bestonden in de wereld (alhoewel waarschijnlijk alleen maar in Texas).

Kom nooit met een koelbox naar de voetbal, vijf is het minimum.

En hoe hebben Caitlin en Jack gespeeld ?

Caitlin's ploeg was even hard gefocust als altijd.

De Christmas Texas Tornadoes hebben dan ook al hun wedstrijden verloren met meer dan 5 goalen verschil. We hebben de uitslagen niet bijgehouden. Hier waren ze in actie.

Teamfoto van Caitlin op het einde van de dag. Met de geweldige coach van Caitlin op de achtergrond.

Den Jack en zijn maten waren er wel klaar voor. Zoals gewoonlijk.

Het probleem voor "The Avengers" was wel dat zij de enige ploeg "U5" (vijfjarigen) waren. Ze moesten dus al hun wedstrijden tegen U6 (zesjarigen) spelen. Een jaar verschil op die leeftijd is nogal veel. Kijk maar eens.

Ze hebben dus ook elke wedstrijd verloren: 2-1, 4-2 en 5-1. Eigenlijk nog heel goed van die mannetjes en we zijn zeker dat ze echt heel veel hebben bijgeleerd.

Hier waren ze in actie.

Teamfoto van Jack op het einde van de dag.

Maar zowel Caitlin als Jack hebben een superleuke dag gehad. Wij trouwens ook.  En we waren niet de enigen die wel bier bijhadden.  Er is nog hoop voor de Amerikaanse subcultuur in tent city. Kan je bier krijgen in Tent City ? Yes, if you know the right people ....

Christmas 2015 Moab, UT - Part 2

En toen begon dag 3. Voor vandaag, een bezoek aan Arches National Park. We hebben daar vier geweldige trektochten met de kindjes gedaan.  Eerst naar "Balancing Rock".  

Het is duidelijk dat die rots daar een van de dagen gaat afvallen als ge het ons vraagt ...

Dan naar de "North and South Window".  De hele tocht daar naartoe was geweldig. De kindjes vonden het geweldig en deden het supergoed.

En Caitlin was de fotograaf van dienst.

We hadden zelfs gezien dat er een pad was langs de achterkant van de Windows dat ons zou terug leiden. Dat gingen we dan ook eens proberen.  En dat bleek uiteindelijk nog een heel avontuur te worden.  Alles was allemaal ondergesneeuwd.

Door alle sneeuw en ijs was het pad moeilijk te vinden. Maar de voetsporen en de steentjes die het pad markeren volgen, hielp wel. We vonden uiteindelijk onze weg dankzij onze scoutservaring. Reden #3 dat papa niet zo een grote onnozelaar is. Soms moest er echter ook wel echt geklommen worden. Kijk maar eens hier naar Siri.

Wij waren er met kindjes al op geraakt. Het meest zorgwekkend was wel dat er een groepje Japanse mensen dachten dat wij wisten waar we mee bezig waren ... en die volgden ons dus op de hele tocht, in hun moccassins en all-stars  ... zie achter Siri.  Deze tocht bleek uiteindelijk echt wel een avontuur maar onze kindjes hebben het geweldig gedaan.

Daarna volgde de tocht naar de "Delicate Arch".

Hier was Jack fotograaf van dienst.

En daarna de tocht naar de "Landscape Arch".  Allemaal heel indrukwekkend.

Maar niet zeker hoe lang die "Landscape Arch" het nog gaat houden als ge het ons vraagt ...

Tijd voor dinner dan. In plaats van de micro-brewery (sorry Siri) hadden we iets anders gepland. Lunch bij "Susie's Branding Iron" - old fashioned American comfort food, was de slogan. Een familie-restaurant met de Susie, de vrouw, in de keuken, man achter de bar en dochter als dienster.

Inderdaad ... het menu was interessant. De groenten van de dag ? Mais !  Brood ? Alleen Fry Bread (gefrituurt brood dus).  Het was natuurlijk allemaal wel superlekker.

En wat kwam er dan nog bij voor de kindjes: ze mochten een cadeautje kiezen uit de grote kist.  Kindjes helemaal blij. Wat een goeie keuze van restaurant. Reden #4 dat papa niet zo een grote onnozelaar is. En na dinner bij Susie ?  Einde van dag 3. Tijd om te gaan slapen.

En toen begon dag 4. Voor vandaag, de terugrit van Moab naar Denver om nog een bezoekje te brengen aan groooote vrienden Nic, Stacy, Ella en Noah en dan woensdagmorgen terugvliegen naar Houston. Wel een klein probleem. Het Amerikaanse weerbericht had een sneeuwstorm voorspeld voor East Utah en West Colorado met 3-4 feet (een meterke) sneeuw en een advies dat "het verkeer heel gevaarlijk of onmogelijk zou zijn".  We zijn dus maar op tijd vertrokken die morgen. Na een uurtje rijden, Caitlin reisziek, overgeven, en daar reden we weer met ons lekkend zakje langs de buitenkant van de raam.

Alnaargelang we hoger en hoger geraakten in Colorado begon het inderdaad wel heel hard te sneeuwen.  Ter hoogte van Vail, moesten alle vrachtwagens aan de kant om hun kettingen erop te leggen. We zagen al drie gewone auto's (met twee-wiel aandrijving) in de gracht liggen ...  Met de 4x4 konden we echter redelijk gemakkelijk verder. Duidelijk de juiste auto gehuurd. En niet ne lompe Dodge minivan, met zeven plaatsen ... pfff.  Inderdaad reden #5 waarom papa niet zo een grote onnozelaar is.

In de namiddag waren we al bij de Nic.  Nog een frisse neus gehaald en de kindjes laten spelen in het ballenbad en op de dansvloer. Inderdaad, allemaal aanwezig in hun nieuwe huis.  's Avonds heeft Nic dan nog een geweldig feestmaal gemaakt. Die heeft duidelijk zijn kookkunsten nog niet verleerd. De Nic is nog altijd ne fantastische kok.

Kijk maar eens.

Maar vrijdag zijn we voor Kerstmis gaan eten bij Svea. Daar was het ook een geweldig feestmaal. Svea (en Rosita) is ook een fantastische kok. We kunnen voorlopig echt niet zeggen wie nu de beste kok is, Svea of de Nic. Ik denk dat we zeker nog een hondertal extra testen zullen nodig hebben om dat uit te maken ...

Anyway, onze jaarlijkse trip was een geweldig success. Caitlin en Jack vonden het fantastisch en ze hebben het ook supergoed gedaan. Zoveel gelopen en geklommen ... heel knap van de kindjes. En Siri ...

We zijn nu terug thuis, maar we zijn er even helemaal uit geweest en zijn vele leuke ervaringen en herinneringen rijker. Dat is de bedoeling van de trip.

En nu hebben we nog een hele week vakantie ... heerlijk ... Vrolijk kerstmis iedereen !