Steamboat - editie 2015

Het hoogtepunt van onze Texaanse "winter" is onze jaarlijkse skivakantie. En het hoogtepunt van onze skivakantie bestaat uit het terugzien van goeie Belgische vrienden. Voor het derde jaar op rij trokken we vorige week naar Steamboat, CO en brachten de week door met Nick & Stacy (en kindjes Ella &Noah) en Steven & Elke (en dochtertje Lauren), die helemaal speciaal uit Belgie waren overgevlogen!

Alle 5 kindjes volgden skiles (en ik als enig volwassene ook). Jack, Noah en Lauren, alledrie 4 jaar, moesten de eerste 3 dagen nog op het kleutertapijt, maar de laatste twee dagen sjeesden ze met veel plezier af de groene piste ("why not" voor de kenners). Caitlin ging met haar groepje op de eerste dag meteen de berg op, en kan na 5 dagen de meeste makkelijke blauwe pistes aan. Ella skiet al jaren, en mocht dit jaar voor het eerst met skistokken skien. En Marc, Steven, Nic en Elke maakten samen de zwarte pistes onveilig.

De 3 musketiers op Why Not.

Caitlin's Kindergarten groepje (Caitlin is in blauw/oranje)

Best Buds

Voor alle grootouders: een filmpje van de skiende kindjes volgt heel binnenkort. Beloofd.

Ik had echt nooit gedacht dat ik een wintervakantie zo leuk zou vinden, tot ik het 3 jaar geleden voor het eerst probeerde. In 2013 bond ik voor de allereerste keer in mijn leven skis aan mijn voeten, het tweede jaar waagde ik mij op gemakkelijk blauw, en dit jaar heb ik alle blauwe pistes onder de knie. Marc en konsoorten hebben mij tijdens een dagje vrij skien een zwarte piste opgestuurd, waar ik redelijk goed vanaf ben gesukkeld, maar dan komt de angsthaas in mij toch wel naar boven. Volgend jaar skien onze kindjes beter dan ik...ik zal altijd in de minderheid blijven, vrees ik.

Het gezelschap, de sneeuw, het lekkere eten, het erg ruime appartement, de apres-ski (met warme chocomelk voor de kindjes), de hottub/te koude zwembad, de partijtjes kleurenwiezen, de pikante gemberthee met honing, het laatste avondmaal in Western BBQ waar iedereen zijn dansbottienen voor aantrekt... allemaal ingrediënten die deze vakantie weer eens onvergetelijk maakten.

Kortom, de Steamboat 2015 editie was weer fantastisch! Dank Nic & Stacy om alles tot in de puntjes te organiseren. En dank Steven (aka "Fonkel Fuzzie") en Elke om, net als Catherine vorig jaar, helemaal tot hier te zijn overgevlogen. Zonder jullie was de vakantie niet hetzelfde geweest.

Wij kijken al een beetje ongeduldig uit naar de Steamboat editie 2016. Inschrijvingen starten op 20 april.... wie gaat volgend jaar mee?

Een gezellige bende + Billy Kid (standbeeld). 

Gelukkig zijn er overal voldoende karretjes beschikbaar om skimateriaal (of vermoeide kindjes) in te vervoeren.

De papa's met de kindjes

De meisjes (ze probeerden sneeuwvlokken te vangen op hun tong)

après-ski met warme choco en hot-dog

uitrusten na een lange dag op de latten

Deze 2 sportievelingen zijn deze week hun powder dreams in Telluride gaan waarmaken

Jack is verzot op de gondola. Je doet hem geen groter plezier dan een rondje op de gondola zitten. Bonus als papa meegaat!

opnieuw in de gondola (op Mardi Gras - daarom heeft Caitlin een ketting om)

Steven, Lauren en Elke aan de lift

tortelduifjes on the top of the world

De laatste avond doen we altijd Western BBQ in een restaurant bovenop de berg. Nee, normaal gezien kleden wij ons niet Cowboy/match-matchy, maar voor de gelegenheid vonden we het niet erg om TX te vertegenwoordigen

Na 5 dagen skien, was Caitlin al na 5 minuten in het restaurant in slaap gevallen, en heeft door alle muziek heen geslapen...

Feestbeest Jack, daarentegen, had energie voor 10 en kan als de beste de vogelkesdans dansen met mama

avondritueel voor het slapen gaan - hoe lang gaan ze nog allemaal op 1 zetel passen?

Daddy Daughter Dinner Dance

En daar waren we dan. Op 7 februari 2015. Naar Caitlin's en onze eerste Daddy Daughter Dinner Dance. Een traditie in Amerika en zo ook in The Woodlands.  Georganizeerd door The Woodlands Township in de Marriott Waterway Hotel.  Dit was de 16e jaargang.

Caitlin wilde daar heel graag naar toe en wij konden natuurlijk niet weigeren. We waren ook wel een beetje benieuwd.  Het thema was "Sock Hop". Dat moesten we toch even opzoeken. "Sock Hop" was in de Fifties de naam voor een dansfeestje. Verkleden mocht maar was niet verplicht. Maar we wilden dat ook wel eens proberen. Als we dan toch gingen gaan, dan ineens te goed, dachten we nog. Google is op zo een moment wel handig.  Google zegt dat de normale verkleed-routine voor zo een Amerikaanse Sock Hop Daddy Daughter Dinner Dance, voor dochters een "Poodle Skirt" is,  en voor papa's een "Zwarte Leren Vest" a la John Travolta in Grease of The Fonz in Happy Days.

Allee dan.  Siri heeft een volledig rokje en t-shirt genaaid voor Caitlin. Siri is op zo een moment wel handig. En wij hebben ons op Amazon een zwart leren vest besteld. Voor 30 dollar. Daar konden we niet voor sukkelen. Een "volledige echte authentieke nep leren eerder plastieke" zwarte leren vest.  Amazon is op zo een moment wel handig.

We waren er klaar voor.

Aangekomen in het hotel. Jack en Siri gingen ondertussen iets anders doen.

En hier waren we al binnen.  In de Marriott Grand Ballroom. Met daarin een paar honderd papa's en evenveel dochters.

En hoe was het dan ? Awel:
- Caitlin had de time of her life. Ze vond het fantastisch.
- Wijzelf hadden ook de time of our life. We vonden het ook fantastisch.

Wat hebben we nog opgemerkt ?

- Zonder het vooraf te weten, waren er ook een paar vriendinnetjes van Caitlin haar klas: Emily, Lainey en Molly. Met respectievelijke papa's natuurlijk.
- Woodlands mama's kennen elkaar allemaal van de kindjes afleveren en ophalen van school. Woodlands papa's kennen elkaar niet. Die zijn hard aan het werk de hele week. Het was via de dochters dat we te weten kwamen wie wie was.  Soit, we kennen dus nu de papa's van Emily, Lainey en Molly.
- We hebben in ons leven nog nooit zoveel papa's zo onhandig (wijzelf inclusief) maar zo enthousiast (wijzelf inclusief) zien dansen op Taylor Swift en consoorten.
- Vanilla ijscreme met sprinkels is een hele goeie dansmotor.
- Dansen maar !

- En nu moet je dat filmpje nog eens bekijken, en in plaats van op Caitlin te letten, moet je letter op Molly, het Zuidamerikaans vriendinnetje van Caitlin met het zwarte haar; zouden Zuid-Amerikanen dan toch iets meer gevoel voor dansen hebben dan een Noord-Amerikaanse / Europese genen-combinatie ?
- Caitlin en haar vriendinnetjes vonden het allemaal geweldig.
- De papa's ook.

Om acht uur was het licht van Caitlin dan wel uit. En de verkiezing van beste verklede papa en dochter was maar om half negen. We zullen het nooit weten ...

Maakt niet uit. Het was een superleuke avond. O ja, nog vergeten te zeggen, drank beschikbaar op de avond was: water, limonade, platte ice tea en koffie. Dit is Amerika. Maar we vonden dat helemaal niet erg; integendeel. Zoals broer Eric het zou zeggen: "we zien het niet meer".

En Siri en Jack ondertussen ? Sushi gaan eten op Market Street.

Tenslotte nog twee gewoon mooie foto's. 

Woof Woof

Iedere ouder hier in de US met beginnende lezertjes kent de boekjes van Biscuit. Het zijn korte verhaaltjes over de avonturen van een meisje met een heel schattig hondje, Biscuit. Het zal niet verwonderen dat Biscuit ook bij Caitlin en Jack een grote hit is.
Na een goeie 4 maanden in Kindergarten heeft Caitlin al heel veel vordering gemaakt met lezen en ze doet niets liever dan verhaaltjes voorlezen voor Jack. Ze moet soms nog de lettertjes uitspellen om een woord te vormen, maar over het algemeen leest ze al vlot en met de nodige intonatie en speciale stemmetjes. Op woensdag is het bibliotheekdag op school en iedere week kiest ze een nieuw boekje. Deze week werd het "Biscuit goes to school" en ze wou het graag voor de camera voorlezen. (Het was trouwens de eerste keer dat ze het boek las).

De UA Speedform Gemini

Sommige mensen weten dat we af en toe wel eens graag een loopje doen. Dat is goed voor onze fysieke en mentale gezondheid. "Mens sana in corpore sano" zei de Romeinse poëet Iuvenalis in den tijd. We zijn het helemaal eens met de brave man. Gewoonlijk lopen we met onze iPhone bij ons. Dan kunnen we tijdens het lopen naar "NPR" (de Radio 1 van Amerika) luisteren en kunnen we onze snelheid en afstand bijhouden met "Map-My-Run" een gratis app voor lopers. Dat gaat allemaal al jaren heel goed. Onlangs zagen we trouwens dat de "Map-My-Run" app ineens de "UnderArmour May-My-Run" heette. UnderArmour is dat merk van slechte sportkledij (onze persoonlijke mening). Soit, de app was nog altijd gratis, dus we gingen er verder geen aandacht aan besteden.

Waar we ook nooit aandacht aan besteden is alle rommel-email in onze inbox elke dag van merken, winkels, restaurants, luchtvaartmaatschappijen, hotels waar we ooit eens iets van gekocht hebben. Soms proberen we weleens op de "unsubscribe" knop te duwen. Om u zogezegd van hun mailing-lijst te schrappen, maar gewoonlijk motiveert dat die vervelende websites nog meer. Allemaal snel deleten is gewoonlijk het minste last. Zo weinig mogelijk last hebben ons leven is een goeie zaak.

Desalniettemin viel ons oog per ongeluk drie weken geleden toch op deze email. Het was nog vakantie, dus we hadden niet zo veel te doen ...

Een email van UnderArmour. De email zei: " Geachte, we hebben gemerkt via onze"Under Armour Map-My-Run App" dat u een van de key runners bent, dus we willen u graag gratis de nieuwe UnderArmour (UA) Speedform Gemini loopschoenen opsturen. Graag uw schoenmaat en adres opgeven en klaar. " 

Allemaal zever natuurlijk, door op zoiets te reageren vangen ze de mensen. Deleten dus. Maar toen zagen dat de mailing-lijst van de email een een echte mailing-lijst was van echte mensen. Gewoonlijk kan je bij die rommel-emails nooit geen mailing-lijst zien. En er was een een echt telefoonnummer en een echt email-adres van een echte persoon bij UnderArmour. We hebben het zelfs gecheckt. Misschien, heel misschien, was dit toch gene zever ?

Wat gingen we hier nu mee doen ? Aan Siri raad vragen dan maar. Het professionele advies van Siri ter zake was dat dit hele verhaal waarschijnlijk echt wel ok was.  Allee dan, dan toch maar schoenmaat en adres opgegeven. Ze vroegen geen credit card of zoiets anders hadden we het natuurlijk nooit gedaan.  We gingen hier nog spijt van krijgen, dachten we nog ...

Een week ging voorbij.  Twee weken gingen voorbij.  We waren het hele gedoe alweer vergeten.

En toen stond er vandaag dit voor de deur.

En in de doos zat dit.

De nieuwe UA Speedform Gemini. De lelijkste loopschoenen ooit ! Van een slecht sportmerk (onze persoonlijk mening) !  Maar wel gratis.

Dus toch geen zever of fraude precies dan.  Allee, we zullen morgen de schoenen eens proberen. Zolang we geen blessure oplopen, zullen we al blij zijn ...

Zo moeder, zo dochter, zo kleindochter

Iedereen die mijn mama kent, weet dat ze een absoluut hekel heeft aan shoppen. Voor haar bestaat er geen grotere nachtmerrie dan op zaterdagmiddag boetiekskes te doen. Maar er is één uitzondering, één winkel waar ze met plezier naartoe gaat, zelfs als ze niks nodig heeft: de Gamma. Of de Brico. Soit, de betere doe-het-zelf-zaak. Ik moet toegeven dat ik die liefde voor doe-het-zelf van mama heb overgeërfd, waardoor [nonkel] Koen mij lange tijd knutselnichtje noemde. 

De appel valt niet ver van de boom, zo blijkt. Ook Caitlin gaat altijd met plezier mee wanneer ik naar The Home Depot moet (bijna wekelijks). Jack gaat daar ook graag naartoe, maar dat is dan meer om op de grastractors te zitten die daar opgesteld staan. Das toch niet helemaal hetzelfde. 

The Home Depot heeft nu een nieuwe manier gevonden om jonge klanten aan zich te binden: iedere eerste zaterdag van de maand worden er [gratis] workshops georganiseerd voor 4 tot 12 jarigen. Een hit bij ons spookje! 

Hier mocht ze met een houtbouwpakket een mini-slee maken (met hamers, houtlijm en al). Daarna een likje verf erop, en kijk, een fiere knutseldochter! Mama, volgende keer als je op bezoek bent, kan je je samen met Caitlin in The Home Depot gaan uitleven...

En in de categorie Doe Het Zelf hoort nog het volgende thuis: de homemade kerststronk. Aangezien er hier geen deftige bakkers zijn en kerststronken al helemaal onbekend zijn, heb ik er mij zelf aan gewaagd. Het zag er beter uit dan dat het smaakte, maar al bij al was het een succes. Ik heb wel zelf de helft ervan opgegeten, dus ik weet niet of iedereen het met die vaststelling eens is. De kinderen wilden er in ieder geval niet van proeven, voor hen zag het er te raar uit. De zelfgemaakte rijstpap viel daarentegen wel in de smaak.

Mini-Merckx

Jack heeft op de valreep van 2014 nog een grote prestatie geleverd: hij kan nu ook zelfstandig fietsen. En hij is er terecht ook erg fier op. Een paar dagen geleden vroeg hij me of hij alstublieft ook eens mocht proberen om te fietsen zonder zijn trainingswheels. Een paar maanden geleden hebben we het al eens geprobeerd, en toen was dat heel slecht afgelopen. Maar kijk, een paar maanden later ging het zelfs zonder oefenen. We haalden de wieltjes eraf, ik bond een sjaal onder zijn armen en we begonnen eraan. Maar die sjaal (om evenwicht te bieden) was helemaal niet nodig. Meneertje kon fietsen zonder oefenen, gewoon vanzelf.

Dus om het te vieren gingen we allemaal samen een fietstochtje maken. Caitlin en Jack op de fiets, ik al lopend. We deden vlot 5 km, en moesten maar 3 keer stoppen om Jack op te rapen. Het begon na 2 km plots te stortregenen, maar dat deerde onze mini-Merckx niet, wel integendeel. Schaterlachend reden ze samen door de regen...sommige automobilisten stopten zelf en boden aan om ons met de auto naar huis te brengen, maar daar wilden ze niks van weten. Op het einde stond hij zelfs recht op zijn pedalen en eindigde samen met grote zus. Want hij kan het niet verdragen als er iemand voor hem fietst. Voila, dat hebben we dan ook onder de knie. 

Kersttrip 2014: Grand Canyon and Sedona (Sedona deel met twee hikes en twee quotes)

Dit is het dan. Sedona in Arizona (foto getrokken vanop balkon van onze hotelkamer). 

Hier nog een foto. We denken trouwens dat de vorige hotelgasten hun blikje bier waren vergeten op te ruimen. 

En dit is weer de familie winterjas in Sedona vorige week zaterdag. 

En omdat mensen altijd zeggen dat we niet genoeg foto's posten van ons alle vier. 

Hier nog een foto van de hele familie. 

We waren dus in Sedona, AZ.  Wat weten we over Sedona, AZ ?  Sedona is een stadje van 10, 000 inwoners gelegen midden tussen fantastische rode-zandsteen-gebergtes. Tijdens de dag zien die formaties er oranje uit; tijdens zonsopgang en zonsondergang, zijn ze rood. Heel indrukwekkend.  Er woonden al Indianen-stammen in de buurt van Sedona voor Christus en na Christus woonden de "Sinagua"-people hier. Het hedendaagse Sedona is gesticht in 1902 en genaamd naar Sedona Arabella Miller Schnebly, de vrouw van Theodore Carlton Schnebly, de eerste postbode van de stad. Allee vooruit. 

Vanaf de jaren vijftig werd Sedona ook een toeristische bestemming. Dankzij het indrukwekkende landschap, en honderden mijlen van paden, werd Sedona een bestemming voor trekkers en fietsers. Maar het werd ook een spirtuele (new age) bestemming. Die new age mensen hebben in Sedona namelijk vier "vortexen" ontdekt. Wij hebben de indruk dat tegenwoordig alles een "vortex" noemt. Toen het hier in de US in februari zo extreem koud was, noemde dat de "polar vortex". Nu dit weer. Maar we hebben het toch eens opgezocht. De definitie van een vortex is een draaiende beweging van energie of een concentratie van energie, een energie-centrum.  Wat heeft dat met Sedona te maken ?  Hier is de uitleg van de New Age charels. 

De vortexen in Sedona zijn wervelende centra van subtiele energie die uit de aarde komen. De vortex-energie is niet echt electrisch, ook niet magnetisch, dus moeilijk te meten. Desalniettemin, hebben de New Agers in Sedona zo toch vier vortexen of energie-centers ontdekt. Vlakbij Bell Rock, Airport Mesa, Cathedral Rock en Boynton Canyon.  De subtiele energie van die vortexen beinvloedt de hele Sedona regio maar is natuurlijk het sterkste op die vier bepaalde plaatsen. De subtiele energie van de aarde gaat namelijk reageren met de energie van een mens vanbinnen en komt in resonantie omdat de energie van de aarde bijna hetzelfde is als de energie van de innerlijke mens.  Als je een "gevoelige" persoon bent, zou je de energie in de vier vortexen in Sedona heel gemakkelijk en sterk voelen.  Ja, ja. 

Wij naar Bell Rock. Niet voor de vortex maar eerder omdat dit een prachtig zicht is: het rode-gesteente in de vorm van een klok.  De meeste gebergtes rond Sedona hebben trouwens zo een naam: Bell Rock lijkt op een klok, Courthouse Rock lijkt op een gerechtsgebouw, Cathedral Rock op een kathedraal, battleship Rock op een slagschip, enzovoort ...

Hier zijn wij aan Bell Rock.  Dat was onze hike #1: naar, op en rond Bell Rock. 

Caitlin weer de kaart aan het lezen. Een duidelijke familietrek.

Vader en dochter voor Courthouse Rock

Op Bell Rock.

Hike #1 van de dag was een success. Met dank aan de vortex ?

Na de lunch, gingen we hike #2 van de dag doen. Naar Cathedral Rock.  Dat werd trouwens een wandeling met een paar verrassingen.

Hier waren we een kwartiertje onderweg.  Alles ok tot hier toe.

Gewoon een prachtige wandeling.

Maar na een uur wandelen, ver weg van de bewoonde wereld ... zagen we dit ?!

Honderden torentjes van keien op elkaar gestapeld. Wat was dat nu weer ? Eerlijk gezegd, we weten het nog altijd niet.

Nog verder wandelen, nog verder weg van de bewoonde wereld ... zagen we dit ?!

En inderdaad:

Jawadde, eerst die torentjes, dan de surprise wedding. Dat waren nu twee dingen die we niet hadden verwacht op onze Hike #2.  Maar onze Hike #2 was weer een groot success. 

En dat was dan het einde van de dag in Sedona. We zijn pizza gaan eten en vroeg gaan slapen.  De volgende morgen vlogen we terug naar Houston. 

En de quotes van de kindjes in Sedona ? 

Quote van Jack. Toen we de surprise wedding zagen, zei Jack: "When mommy and daddy got married, Caitlin and I were sitting under the table".  Geen idee waarom hij dat nog weet, maar het klopt wel. Zie hieronder. 

Quote van Caitlin. Toen we van het vliegtuig stapten, terug in Houston op zondag, zei Caitlin: "I like those seats at the front of the plane better than in the back".  Wat was er namelijk gebeurd ? Toen we aan het wachten waren aan de gate in Phoenix om terug te vliegen naar Houston, had Caitlin een meisje leren kennen (Sophia uit California).  Dat meisje vloog met haar mama in first class en Sophia wou heel graag dat Caitlin naast haar kwam zitten (er was namelijk nog plaats in first class). En zo geschiedde ook: Siri, Jack en wijzelf vanachter in Economy gewrongen, Caitlin in first class ... Allee dan. 

Onze jaarlijkse traditie van een Kersttrip was dus ook in 2014 een groot success.  Na San Antonio, Austin, Dallas, was nu ook Arizona goed afgelopen. De kindjes en Siri vonden het fantastisch. En wijzelf natuurlijk ook. Tijd om te beginnen nadenken over Kersttrip 2015. De lat begint wel erg hoog te liggen ...