De "kiendjes"

Wij hebben de laatste tijd precies hangjongeren in huis, want zo wordt hier tegenwoordig tv gekeken:

Caitlin kijkt ondertussen al voor de 70ste keer (en toch nog steeds geboeid) naar Hello Kitty. Jack draait zich pas om als hij het programma interessant genoeg vindt. Hello Kitty kan hem niet bekoren, hoe graag hij ook met de buggy speelt en roze tiaras opzet.

3 maand na de buisjes in Jack's oren (en de veelvuldige oorspoelingen bij de NKO), is hij plots een inhaalbeweging op taalvlak aan het maken. Of het aan de buisjes ligt, of gewoon omdat hij nu 20 maanden is, dat laat ik in het midden. Maar het is een feit, hij kan zich al min of meer verstaanbaar maken.

Voor de annalen: Jack's huidige vocabulaire: 
mama/ pa-pa
caca - op fluistertoon uitgesproken (Caitlin)
flawa (flower)
wewwow (met tong uit de mond) (yellow); dit is trouwens zijn favoriete kleur
oo (rood)
ba (bal)
bo (boom en boot)
wawa (water)
la (ja)
nooooo  (tegenwoordig het meest gebruikte woord)
baaaa (schaap)
djoe (fruitsap)
ba-k (op de rug zitten = back)
boe (blauw=blue)
Encok (de naam van zijn juf)
bobo (een auwie)
kuku (cirkel)
bo'n (boven)
Hij kent de kleuren en vormen: ik vind dat ongeloofelijk, hij is precies nog zo'n klein prutske.

En te bedenken dat Jack nu even oud is als het spookje was toen hij geboren werd:

Jack 3 dagen oud, Caitlin 20 maanden: oktober 2010

De kiendjes - de term die het spookje gebruikt om naar haar en haar broer te verwijzen - komen gelukkig super goed overeen.  Mooie fotos nemen van de 2 samen lijkt een onmogelijke opdracht, maar hun tong uitsteken doen ze als de beste.

Here's your Nickel back

We zijn geen fan van rockconcerten. We vinden dat over het algemeen niet zo interessant. De laatste keer dat we naar een rockconcert waren geweest was in 2001. Naar de Proms in het Sportpaleis. De Proms een rockconcert ? Ja zeg. We hadden voor het werk klanten moeten uitgenodigen en we moesten dan die klanten entertainen in het VIP-dorp. Het is niet zo moeilijk om klanten in het VIP-dorp te entertainen. Gewoon laten vollopen en klaar is klant. Top of the bill dat jaar op de Proms was Meat Loaf. We zijn geen fan van Meat Loaf. Die meneer zijn bekenste nummer ‘Paradise by the Dashboard Light’ duurt standard al 8 minuten en 28 seconden, dus op Proms nog veel langer. We zijn geen fan van lange nummers.

We zijn ook een keer naar Werchter geweest. We zijn geen fan van Werchter. Maar we waren er wel bij in 1995.  Dat was ook geen groot success toen. Onze docksides zaten helemaal onder de modder en ons lichtblauw hemd was ook helemaal vuil. We hebben daar in Werchter dan nog een paar keren ne grote schrik gepakt van een aantal fans. The Cure was dat jaar top-of-the-bill. Die Cure fans zien er akelig uit. Zeker als het donker begint te worden. En er kwamen er precies ook altijd meer naarmate het later werd. We zijn geen fan van Cure fans.

Ondanks al die malheuren uit het verleden, hadden we toch het idee opgevat om naar een rockconcert te gaan. Nickelback was namelijk in Houston voor een optreden in Toyota Center. Nickelback is Siri’s favoriete groep. Samen met The Bloodhound Gang en een heleboel Franse artiesten waarvan ik de namen niet ken. Wij vinden persoonlijk het leven te kort om naar Franse muziek te luisteren. The Bloodhound Gang zijn trouwens die van “you and me baby ain't nothin' but mammals, so let's do it like they do on the Discovery Channel”.  De die ja.   Onze eigen favoriete groep is Duran Duran. U zou kunnen denken ‘die bestaan al lang niet meer’. Niets is minder waar. Die mannen zijn nog steeds aan de weg aan het timmeren. Ze waren vorig jaar zelfs in Houston voor een optreden, maar we konden toen niet.

Soit, naar Nickelback dus. Wie is Nickelback ?  Nickelback is een Canadese band rond zanger Chad Kroeger. Nickelback bestaat sinds 1995. De andere bandleden heten Ryan Peake (op de gitaar), Mike Kroeger (op de basgitaar) en Daniel Aldair (op de trommels). Den Chad werkte vroeger in de Starbucks. We zijn geen fan van de Starbucks. En den Chad moest toen altijd zeggen aan zijn klanten nadat ze hunne Venti Latte Mocha Crappucinno with cream and coconut cookies hadden besteld en den Chad hun wisselgeld moest geven: “here’s your nickel back”. Een nickel is in Canada (en de US) de naam van het stukje van 5 cent.   

Het muziekgenre van Nickelback is post-grunge alternative rock. We hebben geen idee wat dat allemaal betekent maar ze hebben wel een paar goei nummerkes: “ How you remind me “, “Someday”, “Photograph”, “Rock Star”, “If today was your last day”, “When we stand toghether”, “Lullaby”, etc …

Voor de gelegenheid hadden we, in plaats van onze docksides, we hadden onze les wel geleerd, deze keer onze flip-flops aangedaan. We waren ook op tijd vertokken om er zeker te zijn voor het donker wordt. Kwestie van   geen Cure fans tegen het lijf te lopen. Er waren ook geen kinderen op het concert. Vorig jaar was Siri met Jackie naar een concert van Taylor Swift geweest en dat leek meer op een optreden van K3. Alleen maar mama’s met hun kindjes. We waren maar matig geinteresseerd in het voorprogramma (Seether ?, Bush ? ), dus tijd genoeg voor een drankje, een hapje en een goed gesprek.

Tenslotte hieronder nog een paar foto’s van een leuk concert. Alhoewel we het nog niet allemaal snappen. 

Er was iets met een vliegend podium. 

En toen was er iets waar iedereen zijn armen in de lucht moest steken. 

Ook iets met felle lichten.

En er was iets met de Houston Texans cheerleaders. 

En hier is den Chad zelf.

Met zijn maten.

Wishful Drinking oftewel Siri's verjaardag

Het was twee weken geleden Siri's verjaardag. Om dat vieren waren er bloemetjes, chocolade en cadeautjes in huis. En voor de gelegenheid hadden we ook diner en toneel gepland. Beide in het Hobby Center.  In het Theatre District in Houston. Inderdaad, we hebben dat al eerder gezegd, Houston heeft een heus theaterdistrict en het is echt meer dan een drive-in cinema met Burger King onder een viaduct.

Het Hobby Center is gebouwd in 2002. Het is genaamd naar William Pettus “Bill” Hobby, Jr.,  lokale business man uit Houston en achttien jaar lang Lieutenant Governor (de tweede in rang) van Texas geweest. Het Hobby Center is ontworpen door de architect  Robert A. M. Stern, Amerikaanse architect en decaan aan de Yale University School of Architecture. De Robert Stern is vooral bekend voor zijn architecturaal werk voor Mickey Mouse (Walt Disney).  Soit, het Hobby Center is een prachtig complex en geen spoor van Goofy.

In Het Hobby Center is ook het Artista Restaurant. Fantastisch restaurant. We hadden hoge verwachtingen en ze werden volledig ingelost.

Na het eten, tijd voor toneel. We gingen gaan kijken naar 'Wishful Drinking', een one-woman show van Carrie Fischer. Wie ? Carrie Fischer, vooral bekend geworden als:

Inderdaad, Prinses Leia uit Star Wars.  Een rol die ze,  naar eigen zeggen, liever nooit had gedaan en ook niet graag aan herinnerd wordt.

Carrie Fischer, dochter van Eddie Fischer en Debbie Reynolds (de Brad Pitt en Angelina Jolie van de fifties) vertelt in de show haar levensverhaal op een zelf-relativerende en grappige manier.

We wisten dat ook niet maar Carrie heeft al een en ander meegemaakt in haar leven. Verloofd met den Dan Akroyd. Den Dan laten staan voor de Paul Simon. Getrouwd met de Paul Simon.  Gescheiden van de Paul. Terug samen met de Paul. De Paul laten staan voor ene Bryan Lourd. Een of andere talent agent.  Getrouwd met Bryan Lourd.  Den Bryan bleek dan gay te zijn. Bryan laten staan voor James Blunt. James Blunt laten staan voor ene Greg Stevens. Een of andere lobbyist. Dienen is dan overleden in haar bed. Voeg daarbij nog paar verslavingen en wat psychologische problemen, en het is al een beetje een verrassing dat die Carrie Fischer het allemaal nog zo goed weet eigenlijk …  Anyway, goed gelachen hoor,  met Prinses Leia.

En de verjaardag van Siri ?  Siri was heel blij met de bloemetjes, chocolade, cadeautjes, diner en toneel. Van harte schatteke.

Life in the Digital Age

Plons!

Als het aan Caitlin lag, droeg ze vanaf nu enkel nog een badpak. Echte waterratten, zijn het, alle twee.

Op deze foto lijkt ze al zoveel groter dan ze in t echt is…en valt het me op hoe lang haar benen zijn (nog iets dat ze van de papa heeft ;o)!

Vorig jaar had Caitlin een haatverhouding met haar zwembandjes, nu staat ze s morgens vroeg al te popelen om ze aan te trekken. Zelfs Jack heeft door dat die bandjes hem net dat ietsje meer vrijheid geven…

En dit doen ze dan een heel weekend lang, uren aan een stuk:

PS: gezien hoe Caitlin Jack gewoon erin duwt?! En dan dat lachje erna…
PPS: typisch dat net als ik wil filmen, Jack in zijn zwempamper rondloopt, in plaats van in zijn stoere zwembroek…
PPPS: en goed dat die twee slapen in t weekend! Ja, zelfs Jack.

Muiterij op Lake Conroe

We kennen onze wereld. Aldus organizeren we graag regelmatig eens een verrassing. Dat zijn dan city trips met Siri of Galveston met Grandma of een sportwedstrijd met Papsy. Maar we organizeren natuurlijk ook graag dingen voor en met de kindjes. 

Deze keer gingen we bootje varen. Op Lake Conroe. Dit is Lake Conroe.

Over Lake Conroe valt overigens niet zo heel veel te zeggen. Het is 85 km2 groot. Het is in 1973 gebouwd (toen hebben ze het ook laten vollopen) als extra water-reservoir voor Houston. Er wonen hele rijke mensen langs de kant. Het is 20 minuten rijden van ons huis. En het belangrijkste: je kan er alle watersporten doen.  

Bootje varen dus. Veiligheid is het belangrijkste dus we hadden al maanden geleden vier US Costal Guard Approved Type III zwemvesten, een touw en een emmer gekocht. De zwemvesten zijn natuurlijk voor de veiligheid. Het touw en de emmer zijn omdat je nooit op een boot moet gaan zonder een touw en een emmer. Die zaken komen altijd van pas.  Hoe we dat weten ? Omdat we een redelijk ervaren bootbestuurder zijn. We keken vroeger als kleine pagadder altijd naar De Bereboot en we hadden ook al 1 keer in de Oosterschelde met een boot gevaren op een grote-vrienden-visdag.  Ervaring genoeg dus. 

Dankzij onze ervaring was er dus geen probleem om de boot te huren. De mensen van het bootverhuurbedrijf in de Waterpoint Marina (het lokale haventje aan Lake Conroe) waren er gerust in. 

Hier zien we de Marina. 

En hier is de familie Zwemvest.  Voor de veiligheid is dat. 

En we waren ook klaar om onze zoon te leren vissen. Hij is ondertussen al anderhalf dus hoog tijd om te leren hoe hij voor zijn eigen eten kan zorgen. 

Allemaal de boot in. De mensen van het verhuurbedrijf zeiden gewoon: "hier nog even tekenen, uitleg hebt u zeker niet nodig met al uw ervaring, daag". Toegeven gingen we natuurlijk nooit doen. Dus het was, ondanks al onze ervaring, toch even zoeken om de startknop van de boot te vinden, en nog iets langer zoeken om zijnen achteruit te vinden, … 

Na een beetje si en la met de mannen op de kant, waren we uiteindelijk toch weg. 

Van de gezonde buitenlucht krijgt iedereen wel honger, dus na vijf minuten waren de kindjes al de mondvoorraad aan het opeten. 

Verder alles onder controle.

We hadden zeebonk Jack van voor op de uitkijk gezet.

Scheepsmaatje Caitlin stond van achter op de uitkijk.

Vroeger gingen we met de grote vrienden altijd op reis naar Zuid-Frankrijk of Spanje. Met enkele auto's. En je had in die tijd altijd een aantal grote vrienden die nooit hun stuur wilden afgeven.

Onder geen enkel beding. 

Niet dus. 

En toen begon de muiterij.  Caitlin en Jack wilden ook bootje varen. Het zou natuurlijk onverantwoordelijk zijn om dat zo maar toe te laten. Het zou ook niet goed zijn voor de veiligheid.  Ze kregen dus eerst lessen van een ervaren leraar.  

Scheepsmaatje Caitlin eerst: 

En die kon het daarna perfect alleen.

Dan zeebonk Jack.

En die kon het daarna ook perfect alleen

Met de muiterij compleet was het voor ons dan tijd om te vissen.  We zijn namelijk ook een ervaren visser.  Zowel al gevist op de Oosterschelde, op de grote-vrienden-visdag, als op de Ierse zee met grote vrienden Jochen en Greg.

We hebben het vissen wel vrij snel opgegeven. Ondanks alle ervaring, waren toch een kleinigheid vergeten.   Aas.

Dan maar mooie foto's van iedereen maken.

Hier is zeebonk Jack.

 Scheepsmaatje Caitlin

En toen was het hoog tijd om terug te keren naar Waterpoint Marina. De macht terug in handen genomen en de muiters op de uitkijk gezet.

Maar waar was die Marina nu weer ?  De kant lijkt redelijk hetzelfde vanop het midden van meer. En van die kaart worden we ook niet veel wijzer.

Naar welke kant moeten we nu eigenlijk ?

Misschien weet Caitlin het wel ? 

En ja hoor, we hebben de Marina teruggevonden.

Het was een prachtige dag.  De muiters en Siri vonden het fantastisch. Misschien straks eens zoeken of we geen afleveringen van De Bereboot online kunnen vinden. Voor de kindjes natuurlijk … 

Caitlin zingt

We doen al maanden ons best om de kindjes nederlands te leren. Ze verstaan alles, maar antwoorden steevast in het Engels. In het beste geval mixen ze de 2 talen: "Mommy, I put my schoenen in the kast". We weten dat dat wel goed komt, en gelukkig is er ook een Nederlandse school waar ze vanaf ze 4 wordt, 2 uur per week nederlandse les kan volgen.

Caitlin heeft een zeer schattig amerikaans accent als ze nederlands praat, een rollende "rrrrrrr" lukt nog niet zo goed, en werkwoorden worden nog niet vervoegd. Maar wat ze geweldig vindt, is nederlandstalige kinderliedjes zingen. Momenteel zijn de beren (en soms hondjes) die broodjes smeren een grote hit:

 Om filmpje groter te zien, klik op youtube in de rechter onderhoek.