Er zit een spookje in de kast...

Caitlin heeft geleerd hoe ze de kast kan opendoen. Fantastisch speelgoed, die keukenkasten! Voorlopig blijft het bij deurtjes open en dicht trekken. En de handvatjes aflikken...lekker!

En ook de trap kan ze tegenwoordig op, vooral als de autosleutels op de 3de trede liggen.




Geen nood, ze is nog niet gevallen, maar het wordt nu wel dringend tijd dat we ons huis gaan babyproofen...

Van de Ladybug en Bernie

Bernie Madoff is ne kastaar. Meneer Madoff was de ooit de voorzitter van de raad van bestuur van de NASDAQ stock exchange. Van 1990 tot 1993. Maar den Bernie is vooral bekend als verantwoordelijk voor de grootste investment fraude van Wall Street ooit. Zijn Bernie Madoff Investment Securities LLC bedrijf was eigenlijk gewoon een pyramide-systeem. 18 miljard dollar is er kwijt. Hij heeft daar dit jaar 150 jaar gevangenis voor gekregen.

Bekende mensen die hun geld kwijt zijn, heten Kevin Bacon, Uma Thurman, Jeffrey Katzenberg (baas van Mickey Mouse), John Malkovich, Zsa Zsa Gabor (die leeft blijkbaar nog ?) en Steven Spielberg. Allemaal heel erg, maar ik denk dat die allemaal de schok wel gaan overleven. En anders moeten die nog maar eens ne film maken.

Bedrijven die hun geld kwijt zijn heten de Palm Beach Country Club (drama in golf club in arm dorp in Florida), het International Olympisch Committee (goed gedaan Jacques), en natuurlijk een aantal domme banken, deze keer HSBC en Santander. We kunnen altijd goed lachen met dat soort van verhalen.

Hier is trouwens een foto van den Bernie toen die bij ons thuis op bezoek was geweest.



Een lieveheersbeestje heet in het Engels een ladybug. Een ladybug, of Coccinellidae, de wetenschappelijke naam, is van de familie van de kevers. Ladybugs zijn brave en nuttige insecten. Die eten namelijk van die vervelende larven op in tuinen, boomgaarden en shopping centers in Amerika. Inderdaad. In de Mall Of America, het grootste shopping center in de US, laten ze duizenden van die beestjes los om de tuinen binnen in het shopping center te beschermen. De Mall of America ligt in Minneapolis/St-Paul. Dat is in Minnesota. De Mall Of America is 390,000 m2 oftewel 78 voetbalvelden groot.

Hier is trouwens een ladybug die bij ons thuis woont.







Halloween komt van de Kelten. Die vierden vroeger op 31 oktober het festival van Samhain. Het festival van het einde van de ‘lichte helft’ van het jaar en het begin van de ‘donkere helft’. De Kelten geloofden ook dat op die dag de grens tussen onze wereld en de onderwereld heel dun werd en de geesten (goeie en slechte) van de ene wereld naar de andere wereld konden. Om de slechte geesten te bedotten droegen mensen dan kostuums en maskers van slechte geesten, om zo die slechte geesten af te weren.

Halloween is, zoals zo veel dingen hier in de US, een heel gedoe. Vooral voor de kinderen natuurlijk. Zo ook op de creche van Caitlin.

Waar heb je al ooit een lieveheersbeestje, ne giraf, een poes en een nen tijger samen in de kar zien zitten ?



Bij onze creche dus.

Dat was na dat we ne zebra naar buiten zagen wandelen. De giraf lijkt een beetje op een koe en de poes op ne monchichi, maar soit.



Hier weer een lieveheersbeestje. Met twee tijgers deze keer.



Hier een lieveheerbeestje met daarachter een rood cookiemonster dat stout is geweest.



Het was daar heel gezellig op de creche de vrijdag.

Toen we thuis kwamen van de creche was Bernie Madoff er nog.

Hier is Bernie met de ladybug.







En hun twee met Siri.



En hun twee met tante Ele.



Het was heel gezellig bij ons thuis die avond.

We zijn dan daarna nog naar de Wizards gaan kijken in Washington DC. NBA. Eerste thuiswedstrijd van Wizards! De reis op de metro was ook leuk. We zaten op de metro met:

* 32 Michael Jacksons
* 2 sexy verpleegters
* 5 Pino’s van Sesame Street
* 3 dikke vlinders
* 7 Romeinse keizers
* 4 politie-agenten in korte broek
* 1 taart

Het was ook heel gezellig in DC die avond.

Pumpkin Patch

Halloween komt eraan. Hoog tijd dus om een pompoen te gaan kopen! Op de pumpkin patch vind je alle mogelijke maten en vormen. Naast pompoenen verkopen ze bovendien ook nog pumpkin pie, locally grown appelen, appelsap, appeltaart en kerkhofbloemen.

Net zoals voor kerstmis, zijn ze hier heel goed in het versieren van huizen voor Halloween. Wij zijn alweer de enigen in de straat die geen spooky versieringen rond de voordeur hebben hangen. Zelfs over de pompoen twijfel ik nog een beetje, want het is altijd zo'n viezigheid. 's Nachts knabbelen de eekhorens aan al die pompoenen en voor je het weet heb je een rottende stinkende oranje bol met gaten voor de deur staan.

Maar zolang de pumpkins intact zijn, leveren ze mooie fotos op!

I'm almost as big as Mr.Bear!

Mr. Bear is Caitlin's absolute lievelingsbeer. Iedere avond, na bad, is het vechten om pamper en pyjama aan te doen...ze wil maar 1 ding: naar/op Mr. Bear kruipen en heel veel knuffels geven. Soms kan ik ze niet tegenhouden en kruipt ze weg nog voor ze goed en wel aangekleed is. Super schattig! Al heeft ze op die manier wel al eens op het tapijt geplast...

Ze heeft nu ook het stopcontact en de deurstopper naast Mr. Bear ontdekt en soms moet ze heel hard nadenken wat ze nu eigenlijk het interessantste vindt... Voorlopig wint Mr Bear nog steeds.



Het kruipen en rechtstaan heeft Caitlin ondertussen al goed onder de knie en ze lijkt ongeduldig om te beginnen lopen. Met het ontzettend schattige loopwagentje van nijntje (thanks Jules!!!) kan ze alvast goed oefenen!



Tot vorige week vond ze het vooral leuk om op het wagentje te kruipen, maar sinds afgelopen maandag heeft ze ook de andere functie van het autootje ontdekt. Niet uit zichzelf natuurlijk... Maandag was het hier een vrije dag (Columbus Day) en was Caroline met haar 2 zoontjes op bezoek. Brent (2.5) was gefacineerd door nijntjes loopauto en begon ermee door het huis te wandelen. Caitlin zag het allemaal gebeuren en kroop in een sneltreinvaart achter Brentje aan, haalde hem in, klampte zich aan hem vast, trok zich op en begon samen met Brent achter de auto aan te wandelen... Niets zo motiverend als een goede portie jaloezie!

Oktoberfest 2009

We zijn vandaag naar het Oktoberfest geweest. Niet in Munchen, maar in Vienna. Niet in Oostenrijk, maar in Virginia. Het was een fijne bedoening daar op het Octoberfest in Vienna, Virginia. Maar eerst een beetje geschiedenis.

De originele bewoners van Amerika zijn dindianen. Je komt de indianen echter niet zo vaak tegen op straat. De meeste indianen wonen namelijk in hun reservaat. Elk indianen-reservaat dat zich een beetje respecteert heeft tegenwoordig een casino en is een belangrijke schakel in de drugshandel in Amerika. Daar houden we allemaal niet zo van. Alle andere Amerikanen zijn dus ingevoerd. Hier aan de East Coast vaak vanuit Europa.

Zo ook John Hunter. Wie ? John Hunter. John Hunter was geboren in Ayr in Schotland maar vestigde zich hier in Virginia begin jaren 1800. En noemde het dorpje hier Ayr Hill. In de jaren 1850 had Ayr Hill een dokter nodig. Dat werd ene meneer William Hendrick. Die wilde hier wel komen wonen, maar alleen als het dorpje zijn naam zou veranderen naar zijn geboorteplaats...Vienna...in New York. Vienna in New York is genaamd naar de Oostenrijkse hoofdstad. En aldus de geschiedenis van Vienna, VA.

Maar ook tegenwoordig als je hier met mensen praat, hoor je bijna altijd een vaag verhaal over hun roots in Europe. Ze hebben allemaal wel ergens een bedovergrootvader uit Duitsland, een bomma uit Ierland, ne pepe uit Polen of een moemoe uit Frankrijk. Ze hebben ook allemaal altijd plannen om eens op reis te gaan naar het Europa van hun voorouders. Maar gewoonlijk komt daar nooit veel van in huis. Europe is namelijk gelegen buiten de US. En dat is vervelend. Ze spreken daar geen Engels. Je moet daar met raar geld betalen. En Europeanen hebben allemaal van die bedenklijke gewoontes zoals vers brood eten. Amerikaans Wonderbrood blijft 2 jaar goed, zelfs met de zak open. Of Europeanen wandelen ook op straat. Hier zie je alleen af en toe een landloper op straat wandelen. Of een Mexicaan op weg naar zijn werk.

Maar Amerikanen houden wel van dat Europees gekneuter. Ze vinden dat allemaal heel authentiek. Folklorefestivals uit Europa copieren is dan ook een populaire formule bij successvolle gemeentebesturen en enthousiaste parochiale medewerkers. Aldus het jaarlijks Oktoberfest in Vienna in VA. Dit jaar was het Oktoberfest in Vienna alweer aan zijn tweede editie toe. Een traditie dus.



De hele zaak wordt natuurlijk wel een beetje aangepast voor de Amerikaan.

Ze hebben hier vaak wat meer geluk met het weer. Het was vandaag zonnig en 25 graden. Het Vienna Octoberfest 2009 ging door in ‘Historic Church Street’. Die straat is een jaar ouder dan alle andere straten in Vienna. Historic dus. Hier is Caitlin vlakbij Historic Church Street.



Er was ook een brandweerwagen. De mannen van den brandweer zijn altijd populair in Amerika.





Alles hier in Amerika is ook heel familie/kind vriendelijk.

Er is steeds voldoende parkeerplaats voor kinderwagens.



Er waren verklede mannen. Ondertekende heeft persoonlijk sinds jongsafaan schrik van verklede mannen (en stoeten). Caitlin niet.



Daddy's doen allemaal hetzelfde op dit soort van evenementen.



Er is altijd genoeg eten. De grootste vrees van de Amerikaan (honger hebben) wordt geheel voorkomen. Op gecombineerd Amerikaanse(veel)/ Duitse(zuurkool) wijze.



Het was...heu...heel lekker.



En hier nog een paar foto's voor de liefhebbers.

Caitlin's eerste Oktoberfest met mama.





Caitlin's eerste Oktoberfest met daddy.









Volgende week is het Oktoberfest in Reston. Dorpje naast Vienna(Virginia).

Blitzbezoek Belgie

We zijn ondertussen terug thuis na ons blitzbezoek aan Belgie vorig weekend.

Very close friends Annick & Frederik stapten op 12 september in het huwelijksbootje en dat was meteen een goed excuus om nog eens naar een leuk feestje te gaan en tegelijkertijd de familie een broodnodige Caitlin-fix te geven.

Het was heel leuk om family & friends terug te zien, maar 3 dagen waren natuurlijk te kort om het hele land rond te touren, dus mijn excuses dat we onze komst niet vooraf hebben aangekondigd en niet iedereen hebben kunnen zien.

Papa moest werken in DC, dus was het deze keer een weekendje onder meisjes. Caitlin heeft het (uiteraard) voortreffelijk gedaan, zowel in de lucht als op de vaste grond. Geen last van jetlag, dat was ook weer een meevaller. Ze had tijdens de nachtvlucht natuurlijk wel 6u heerlijk geslapen op mijn buik (en schouder en borst en schoot, want ze meet ondertussen al een goeie 70 cm). Ik daarentegen ben de hele vlucht moeten wakker blijven om ervoor te zorgen dat ze niet van de buik zou afrollen. In een niet zo comfortabele positie -stijf als een plank om het kind een ietwat "rechte" ondergrond te bieden- en trachten zo weinig mogelijk te bewegen om haar niet wakker te maken. Je kan al raden hoe boos ik werd toen de stewardess eerst ijswater op haar kaak morste bij het doorgeven van drankjes en daarna door de micro begon te kwetteren over het (overigens heel onsmakelijke) ontbijt. Zucht.

Het huwelijksfeest was een voltreffer, met een stralende bruid, een heel gelukkige bruidegom en een erg leuk feest.





En alle omas, opas, peters, meters, tantes, nonkels, nichtjes en andere familieleden waren heel blij om Caitlin te kunnen knuffelen en op haar te kunnen passen terwijl ik naar de kapper ging of met mijn girlfriends aan het kletsen was.

Een heel leuk weekend dus.

Caitlin met nichtje Maithe op de glijbaan (heerlijk zo'n "levende pop" die Maithe naar hartelust kon verkleden met tiaras en ander prinsessenspul).


Caitlin met nichtje Amelie (elkaars speelgoed en eten goed in de gaten houdend...)



De terugvlucht verliep zonder incidenten. Maar wel een stuk wakkerder...

"Ik wil ook in de boekjes kijken"


"Waar is mijn plastieken zeemeermin nu weer naartoe?"


"Wie zegt dat er in economy niet genoeg beenruimte is?"


By te way, we hadden maar 1 zetel...ik heb een groot deel van de terugvlucht in een hoekje op de grond doorgebracht. Zoals het een echte muilezel betaamt.