Camp Frozen (Let it go, let it go)

Ok, ok. Een combinatie van Disney, 31 meisjes (en 2 jongens), princessen, een Woodlands Summer Camp, enthousiaste (!) (zoals alleen Amerikanen dat kunnen) vrijwilligers, een musical, ... wat vind Jack daarvan ?

Soit.

Hoe het allemaal begon. Net zoals broer Eric, hebben wij ook een hele spreadsheet voor de zomer. En bij gebrek aan grootouders in het schema, gaan de kindjes elke week naar een zomerkamp. Keuze genoeg hier in The Woodlands. Voetbal, tennis, zwemmen, toneel, poezie kampen, dat lijkt allemaal nog normaal.  Schermen, lego, robots, science, paardrijden, golf kampen, dat kunnen we ook nog snappen.  Maar Minecraft-kamp ?  Fashion-kamp ? Baby-ballet-kamp ? Superhero-kamp ? Barbie-kamp ? Alleen maar in Amerika.

Wij hebben voor de kindjes ook zomerkampen gekozen: omnisport camp, soccer camp, science camp, Houston Zoo camp, ....

En voor Caitlin afgelopen week: Camp Frozen. Over de disney film "Frozen" met overbekende hit-song "Let it go".  Als ge het liedje niet kent, niet naar luisteren ! Want ge zit er de rest van uw leven mee in uwe kop. Let it go ... let it go ...

Caitlin ging dus afgelopen week elke dag naar Camp Frozen met haar vriendinnetjes Rihanna, Ally en Sam.

En deze vrijdagavond, laatste avond van het kamp, was de grote voorstelling. O jee.

Voor de organizatoren van het kamp hebben we eeuwig respect. Ge moet het maar doen, 5 dagen lang aan 31 meisjes (en 2 jongens), een hele week de liedjes van Frozen te leren. Let it go, let it go, ...

En hier zien we dan Caitlin op haar optreden.

Let it go, let it go, ....

Ook gezien dat Caitlin in het begin eerst nog eens spingt (doef) en dan bijna valt ? Maar op het einde was ze wel heel overtuigend.

En toen was het gedaan. Oef.

En wat gebeurde er toen we buiten stapten ? De Kona Ice bus had zich strategisch bij de uitgang opgesteld.

Daar gingen we nooit zonder problemen voorbij geraken. Allee dan. Tien minuten in de rij en zes dollar armer, voor twee Kona Ice, de smerigste snack van Amerika, maar alle kindjes vinden het lekker.

Je krijgt voor die drie dollar een beker met gewoon gemalen ijs erin, en de kindjes mogen dan aan de achterkant van de bus daar zelf smaken opdoen.  Smaken zijn er zoals: berry blast, bubblegum, cotton candy, blueberry monster, tutti frutti, very cherry, ...  Allemaal vloeibare kleurstof dus gemengd met suiker.

Hier zitten ze met hun vriendinnetjes.

De vraag is, waarom hebben onze kinderen al zoveel gesmost (zie plassen onder hen) en die andere kindjes niet ? We weten het ook niet. Wat we wel weten is dat Caitlin en Jack, na Kona Ice, volledig plakken en in bad moeten. Dat hebben we dan maar gedaan.

Maar Caitlin heeft wel een superleuke week gehad en een heel mooi ogetreden in haar eerste musical.

Let it go, let it go, ....

Punta Cana 2015

Vorige week waren we op de Dominicaanse Republiek. Exotische locatie, super vakantie, maar de allerbelangrijkste reden dat we naar de Caribbean trokken, was voor het weerzien met nonkel Eric, tante Ann, nichtje Amelie en neefje Louis! Lang geleden hadden we besloten om samen op vakantie te gaan, ergens tussen Texas en Belgie, en we kwamen uit op de Club Med in Punta Cana. 

Het was heerlijk om de kindjes - die elkaar eigenlijk enkel kennen van een paar sporadische bezoeken aan Belgie en skype sessies - met elkaar te zien spelen alsof ze elkaar elke week zien. De meisjes konden urenlang kleuren en knutselen en de jongens hadden een gemeenschappelijk onderwerp gevonden in autootjes, transformers en voetbal.  En dagelijks werden ook een paar zandkastelen gemaakt, natuurlijk.  Een uurtje per dag gingen de kindjes naar de mini Club, waar de meisjes gingen zeilen (op de hobbycat) en boogschieten, en de jongens basket en voetbal speelden. En tijdens dat uurtje gingen Ann en ik powertrainen, terwijl Marc en Eric elkaar al zwemmend uitdaagden. Ann en ik namen een windsurf les en terwijl ik vooral oefende om het zeil op te trekken, geraakte Ann al gelijk tot buiten het "aanvaarde gebied" en moest de motorboot uitrukken. En ook Marc maakte zijn windsurf comeback... al moest hij ook uit het midden van de zee worden opgevist. 

De Club zelf had een prachtig, exotisch strand, bezaaid met palmbomen. Het eten was ok, kon best een beetje verfijnder, maar wij waren allang tevreden dat we super lekker stokbrood en andere Europese lekkernijen konden eten (escargots!).  De kindjes hebben een paar woordjes frans geleerd en lopen nu nog steeds "C'est ca, C'est ca, C'est ca Punta Cana!" te scanderen in huis. Op de 4th of July werd een grote schuimparty op het strand georganiseerd (Caitlin en Amelie vonden dat fantastisch en we kregen al een glimp te zien van deze meisjes als ze 17 zullen zijn...). 

Zoals het altijd gaat, gaan leuke momenten veel te snel voorbij, en voor we het wisten zaten we terug op het vliegtuig richting Texas.  't Was echt een fantastische vakantie, jammer dat het alweer een jaar zal duren alvorens we iedereen terugzien.  Hopelijk kunnen we dit snel nog eens doen! Merci Ann, Eric, Amelie en Louis voor de fantastische vakantie. We missen jullie nu al. 

Net 2 zusjes

Allemaal op een rijtje met de obligatoire Club Med "45" t-shirt

Zodra ze de kans zagen, klommen Caitlin en Jack in de bomen. Heerlijk vonden ze dat.

De vriendjes waren in The Woodlands

Inderdaad, twee weken geleden waren groooooote vrienden Steven en Nic in The Woodlands. Steven was hier voor het werk en Nic kon het ook regelen om van Newark naar Denver via Houston te vliegen.  Het was superleuk om de vriendjes terug te zien sinds de skivakantie. Nic was er van vrijdag, Steven van zaterdag. En het was het hele weekend zelfs redelijk mooi weer. Dat was dan ineens ook het eerste mooie weekend van het jaar. 

Vrijdagavond gaan eten met Nic.  Zaterdag pret in en rond het zwembad. 

Zaterdagavond barbeque. 

En zondag tijd om The Woodlands te tonen aan Steven. Per kayak natuurlijk ! 

Wij waren in de boot met Caitlin.

En hier zijn Jack en Siri.

Yep. Een superleuk weekend. En nu tijd om de volgende skivakantie te beginnen plannen. 

Laatste schooldag - Kindergarten Graduation!

Laatste schooldag - 4 juni 2015

Op 5 juni is onze zomervakantie gestart...  Het lijkt net alsof Caitlin nog maar net Kindergarten is gestart, en plots was het vorige week donderdag de allerlaatste officiele schooldag en namen we afscheid van Kindergarten. Ze waren op school al enkele weken bezig met het oefenen van het kindergarten graduation program. Ik dacht dat het een klein feestje in de klas zou zijn, met de juf en de ouders... maar dat was dus verkeerd gedacht. Het was een heus evenement, met toga's en hoeden en diplomas en prijsuitreikingen en al.

Caitlin had die ochtend voor school een beetje last van de zenuwen en begon te huilen: "Ik ben bang om naar het podium te gaan en wil niet zingen voor een hele zaal vol adults". Maar eens ze op de fiets zat, was ze alweer helemaal beter, al hield ze haar heel klein pluchen hondje toch heel veilig in haar hand.

Het programma begon om 8.30, en alle kindergartners liepen heel gedisciplineerd op de typische graduation muziek "pomp and circumstance" naar het podium. Het duurde een hele tijd om 8 klassen netjes op het podium te krijgen.

Caitlin naast haar BFF Emily (links)

Er werden liedjes gezongen en door vele mama's en papa's een traantje weggepinkt toen ze "goodbye kindergarten" zongen.

Daarna werden de diploma's door de directrice 1 voor 1 uitgereikt met naamafroeping. Caitlin deed het uiterst efficient en was zo snel dat we moeite hadden om een betere foto te trekken.

En daarna was het de lang verwachtte ice-cream party in de klas, en broertjes en zusjes mochten er ook bij zijn.

Caitlin met Ms. Jones, echt een fantastische juf! 

Ze was zo blij dat haar broertje mee in de de klas was - schattig om te zien hoe graag ze elkaar zien. Ze had meer oog voor Jack dan voor haar vriendjes tijdens het feestje en betrok hem echt overal bij. 

Trotse ouders! 

Na een heel jaar hard werken en zoveel nieuwe leerstof, is de vakantie een welkome afwisseling. Op 24 augustus begint de school terug, en gaat Caitlin naar het eerste leerjaar en Jack naar (onofficieel) Kindergarten.

Maar eerst genieten van 12 (ja, twaalf) weken vakantie!

En tot slot nog een foto van de eerste en laatste schooldag. Grappig hoeveel Caitlin veranderd is op een jaar (Jack eigenlijk niet zo, en ik ben eigenlijk wel blij dat hij nog steeds mijn schattige kleuter is).

Flash Flooding and Torrential Downpours

We hebben er onze buik van vol, van regen en onweer. Het regent hier al een heel lang, ongewoon lang, maar vorig weekend en afgelopen week overtrof alles. Op het nieuws, op de radio, op facebook waren de belangrijkste kenwoorden: Flash Flooding en Torrential Downpours. Het klinkt allemaal overdreven en dramatisch, maar als je de hele nacht wordt wakker gehouden door donder en bliksem, en de volgende ochtend Houston Downtown helemaal blank staat, dan weet je dat het voor echt is. Zeker als het dan nog steeds aan het onweren is.  Het feit dat het zelfs op het VRT nieuws kwam, zegt toch iets.

In de bubbel, waar wij wonen, hebben we gelukkig geen materiele schade of andere last gehad van overstromingen, al hielden we toch onze adem in toen het zwembad tot minder dan 2cm van de rand vol was...en toen was het nog steeds aan het regenen. En het einde leek nog niet in zicht

Onze buren hadden minder geluk en hebben toch een hele nacht water geschept om te vermijden dat het binnen zou lopen. Bij ons zijn hoogstens een paar plantjes verzopen. Oef.

Deze fotos kwam ik tegen via de sociale media, en ze beschrijven exact wat meetste mensen hier dachten:

Maar kijk, na regen komt zonneschijn, en vandaag was er geen wolkje meer aan de lucht te bespeuren. Wat mij betreft mag de verzengende zomerhitte, met daaraan gekoppelde droogte, nu beginnen... We kregen vandaag een voorsmaakje van hoe het er hopelijk de rest van de zomer(vakantie) aan toe zal gaan. 

SCHOEGA !

Onze kindjes hebben waarschijnlijk evenveel muzikale kwaliteiten als hun ouders. Twee keer niets dus. Siri had vroeger op school niet veel aanleg voor muziek en dans.

Wijzelf hadden zelfs grote problemen met muziek. Er was in die tijd in het eerste en tweede middelbaar verplichte muziekles. Een nachtmerrie. Voor onszelf maar mogelijk nog meer voor leraar en medeleerlingen. Notenleer was een ramp. Op het examen speelde die leraar dan een noot op zijn piano en wij moesten opschrijven welke noot. Ik had ongeveer 1 op 20 gemiddeld. Muziek spelen was nog erger. Voor het examen moesten we dan een liedje naar keuze op de blokfluit spelen. Ik koos altijd het allergemakkelijkste liedje uit het boek. Ik vergeet het nooit. Twee jaar hetezelfde liedje.  "A, a, a, de winter is weer daar".  Geen enkele keer juist kunnen spelen. Resultaat 2 op 20. Twee punten gekregen voor vlijt denken we. Vanaf het derde middelbaar was muziek een keuzevak.  De PMS - dienst, met de steun van de directeur, de prefect, alle leraren en het volledig oudercomite,  raadde ten zeerste af dat wij nog muziek zouden volgen.  Gemakkelijke beslissing hoor.

Sindsdien is alles nog verder bergaf gegaan. Toen we een beetje begonnen uitgaan, werd er wel eens ten dans gespeeld. We vielen dan altijd en overal op door ons volledig gebrek aan ritme.  Onze vrienden konden soms echt niet stoppen met lachen. Ja zeg. Een slow ging nog wel.  Het feit dat we Siri hebben leren kennen op een slow (Purple Rain - Prince) is geen toeval.

Terug naar de kindjes.  Onze kindjes zijn eigenlijk nooit echt in muziek geinteresseerd geraakt toen ze jonger waren: geen K3 of Kinderen voor Kinderen voor hen.

Maar nu ze een beetje ouder zijn, beginnen ze meer en meer naar de radio, i-Tunes en You Tube te luisteren en heeft Caitlin al haar favoriete artisten: Taylor Swift (zoals elk Amerikaanse meisje tussen 5 en 12) en Pink (Pink is eigenlijk niet slecht). Dus hier in huis worden de liedjes "Shake it Off" (Taylor Swift) en "Give me a reason" (Pink) vaak gespeeld.

En toen werd Jack op een avond door de mama van zijn beste vriend Sawyer thuis afgezet. Hij had een liedje in de auto gehoord en bleef maar zingen "SCHOEGA !" of zoiets in den aard .  Hij zong dat de volgende drie dagen - we werden er helemaal gek van.

En toen hoorden we zelf iets op de radio ....  Het was Maroon 5 met "Sugar".  's Avonds op You Tube aan Jack laten zien, en ja, dat was zijn liedje vanuit de auto van de mama van Sawyer.

En sindsdien horen we hier in huis naast Taylor Swift en Pink, nu ook "Sugar" van Maroon 5.  Eigenlijk geeneens een slecht nummerke en een leuke clip.

Hier zien we onze kindjes bezig op zondagmorgen.

Zoals gezegd,  onze kindjes hebben waarschijnlijk evenveel muzikale kwaliteiten als hun ouders. Vooral den Jack heeft wel erg veel van zijn vader ...

Papsy in The Woodlands - deel kweet niet meer hoeveel

Papsy was de afgelopen twee weken weer in The Woodlands. Papsy komt graag naar The Woodlands. Wij allemaal (kindjes, Siri, wijzelf) vinden het ook altijd heel leuk als papsy komt.  En hoewel papsy nooit vraagt voor enig entertainment, willen we toch altijd iets speciaal doen voor onze gasten. Daarover later meer.

Naast het entertainment heeft Papsy natuurlijk ook zijn dagelijkse taken. Daar horen bij:

* Op tijd opstaan
* Ontbijt
* Kindjes naar school brengen

* Fietstochtje maken door The Woodlands (altijd dezelfde weg)
* iPad tijd

* Lunch
* Voetbal (Premier League of Champion's League) kijken
* Voetbal op pauze zetten om Caitlin te gaan halen
* Verder naar de voetbal kijken
* Jack gaan halen
* Met Caitlin en Jack naar het ice cream salon gaan (ik denk dat geen een van de drie weet dat het eigenlijk frozen yoghurt is - soit)
* Aperitief
* Dinner
* Op tijd gaan slapen

Qua entertainment was het deze keer weer prijs voor papsy.

Hij was op maandag aangekomen. We hebben hem een dag rust gegeven (dindag) en woensdag moest   hij klaar zitten om half zeven. In een lange broek. We gingen namelijk naar een rijke-mensen-diner / presentatie van Merrill Lynch.

Merrill Lynch is een zakenbank en die deden die woensdag een (gratis !) diner in een van The Woodlands beste restaurants. Tijdens het diner was er dan een presentatie over goede investeringsopportuniteiten in 2015. Het was allemaal niet heel verrassend, maar wel goed gegeten en gedronken op kosten van Merrill Lynch. Na !

Donderdag had papsy een rustdag en vrijdag moest hij alweer klaar zitten om half zeven. In korte broek deze keer. We gingen namelijk naar een concert van Elton John.  Dienen Elton John trad die avond op hier in The Woodlands in het Cynthia Mitchell Pavillion.

Een heel goed concert vonden papsy en Siri het.  Mooi zo.

Maar geen tijd voor een rustdag de zaterdag. Toen was het de laatste voetbalwedstrijd van het seizoen voor Caitlin en Jack.

We hadden altijd gezegd dat Jack altijd heel geconcentreerd en goed voetbalde en Caitlin soms een beetje afgeleid was.  Het was die dag precies het omgekeerde.  Jack speelde een redelijk zwakke wedstrijd, Caitlin speelde haar sterkste wedstrijd van het seizoen.

Zondag was rustdag rond het zwembad.  Maandag en dinsdag alles zijn normale gangetje en woensdag moest ons vader alweer klaarzitten om half zeven. Hij mocht kiezen welke broek.  We gingen namelijk naar de NBA playoffs kijken in Houston.

Het plaatselijke ploegje doet het heel goed en zit al in de halve finale van de Western Conference.  Tweede match van een best-of-seven tegen de Los Angeles Clippers.  Die Clippers zijn dit seizoen heel sterk. Maar de Rockets hebben het supergoed gedaan en de wedstrijd gewonnen. Mede dankzij Papsy's vocale steun :

Donderdag was rustdag. Vrijdag zijn we nog samen met de kindjes op restaurant geweest en het laatste weekend van papsy zijn verblijf hier was vooral terras en zwembad.

Jawadde, dat is hier weer voorbijgevlogen. Zowel voor ons als voor papsy. Maar het was allemaal weer super aangenaam.  Merci om te komen papsy.  We kijken al uit naar het volgende bezoek.