Wild Boys

Onze favoriete groep vroeger toen we klein waren, was Duran Duran. Mijne beste vriend van toen, de Jan, was grote fan. We hadden samen al hun LPs: Duran Duran, Rio, Arena, Seven and the Ragged Tiger, Notorious, ...

Bekenste nummers van Duran Duran: The Reflex, Wild Boys, Save a Prayer, Rio, Girls on Film, Hungry Like the Wolf, A View to a Kill , Ordinary World, ... enz ...

Die mannen waren toen met vijf: Simon Le Bon (lead singer), John Taylor (bas), Andy Taylor (gitaar), Roger Taylor (drums). Al die Taylors trouwens, geen familie.

De Jan en wij waren toen zo een grote fan dat we ook playback concerten organizeerden voor onze ouders in de Jan zijn garage. Hoe blij onze ouders in die tijd daarmee waren, weten we niet, maar de Jan en wij vonden het fantastisch.  Wij waren dan Simon Le Bon, de Jan was John Taylor, de Ralf van Andy Taylor, den David was Roger Taylor en den Dieter was Nick Rhodes.  Eric was onze licht-en geluidsman.

Hier ziet ge ons bezig.

O ja, bij die laatste foto, met het liedje "The Chauffeur", probeerden een optreden na te doen dat we eens op tv hadden gezien, met Simon Le Bon die omgekeerd hing te zingen en blokfluit te spelen.  Ja, ja, wij waren die tijd al bijzonder bij de pinken. Geen enkel detail ontging ons.

En geloof het nu of niet, maar die mannen zijn nog altijd samen ..., die maken nog altijd platen ..., en die treden nog altijd op ... Ze hebben alleen dienen Andy Taylor vervangen door een jongere versie.  In September van 2015, hebben ze zelfs een nieuwe plaat uitgebracht: Paper Gods. En in 2016 zijn we begonnen aan een wereldtournee. Die wereldtournee bracht hen een paar weken geleden, of all places ... naar ... The Woodlands !

Daar wilden we dan wel eens naartoe gaan. Na 35 fan grote fan, gingen we die mannen dan voor het eerst eens live zien ?! Siri en wij gaan bijna nooit naar concerten (in de laatste 5 jaar naar een concert geweest: Nickelback, en dat is 4 jaar geleden of zo). Maar dit was nu nog wel eens de moeite.

Wij dus naar de Cynthia Mitchel Pavillion voor het concert. Omdat we over de 40 jaar zijn, waren in de namiddag al over een paar dingen aan het nadenken.

Wat gingen we aandoen ? Onze korte broek zoals altijd of misschien iets een beetje meer stijlvol. We gingen tenslotte naar een popconcert. Allee dan, onze coolste jeansbroek en t-shirt dan maar aangedaan.

Wat gingen we eten ? Het eten is op zo een event gewoonlijk nogal smerig. Dus we hebben dan maar onze eigen boterhammen meegenomen.

Wat hebben we geleerd van het concert van Duran Duran:

1) Eerste indruk: het publiek op het concert was precies nogal oud. Oude mannen met buiken en kalende hoofden. Oude vrouwen met buiken en te veel make-up.  Echter, bij nader inzien, werd het al snel duidelijk dat het publiek eigenlijk gewoon onze leeftijd had ...

2) De garderobe van dit redelijk triestige publiek was hilarisch. De meeste mannen waren inderdaad gewoon in hun korte broek. En de meeste vrouwen ook.  Een oude vrouw in een short, niet echt ons favoriete outfit.  Sommige mensen waren nog een beetje stijlvol zoals ons.  En sommige mannen en vrouwen hadden beslist om nog eens kleren van de jaren tachtig aan te doen voor de gelegenheid. Dat leek werkelijk nergens op.  Maar wel goed mee kunnen lachen.

3) Oude mensen kunnen niet meer een heel concert meer rechtstaan. Als het een beetje een minder nummer was, moesten de meeste even gaan zitten om uit te puffen.  Het was tenslotte ook al na negen uur op dat moment.

4) Het voorprogramma van Chic (met Nile Rodgers), dat zijn de mannen van Le Freak, en Good Times en I want your Love,  had Prins Laurent meegenomen voor een cameo.

5) De Simon Le Bon is een beetje dik geworden.

6) De John Taylor ziet er nog juist hetzelfde uit.

7) En tenslotte: Duran Duran is niet gek. Ze wisten maar al te goed waarvoor het publiek was gekomen en het was niet om hun nieuw werk te horen.   Greatest hits, it was !

Een impressie.

Het was een superleuke avond.  Perfect entertainment voor 40+.

Laatste schooldag 2016 + Kindergarten graduation Jack

Op 3 juni 2016 was de allerlaatste schooldag van dit jaar aangebroken. Oorspronkelijk zou de vakantie al op 2 juni starten, maar door alle regen en overstromingen van de afgelopen weken was de school een aantal dagen gesloten geweest, en moesten die dagen dus ingehaald worden.

School in de US is inderdaad al redelijk vroeg gedaan in vergelijking met Belgie, maar ze beginnen wel al terug in augustus en hier bestaat geen herfst- en paasvakantie. In totaal zijn er wellicht evenveel schooldagen als in Belgie, alleen vallen die op andere dagen, waardoor de grote vakantie hier een stuk langer is...12 weken.

Ze vertrokken de laatste schooldag vol goede moed naar school. Het was maar een halve dag school en Caitlin kreeg ook nog een ice cream party in de klas. Voor Jack stond er wel nog een heuse ceremonie op het programma: kindergarten graduation.

Jack heeft dit jaar Kindergarten (te vergelijken met 3de kleuterklas) in een prive school gevolgd, aangezien hij niet oud genoeg was om kindergarten te beginnen in de publieke school waar Caitlin gaat. Kindergartners moeten immers 5jaar zijn geworden op 1 september van het schooljaar, en Jack mist die "cut off date" met 45 dagen (hij verjaart op 14 oktober). In privescholen zijn ze wat minder streng met cut off regels, en mocht Jack dus wel al het kindergarten programma volgen, samen met 14 andere kinderen die in dezelfde situatie zitten. Ze hebben het programma met verve volbracht, en vierden op de laatste schooldag aldus hun "graduation".

Ocharme de Jack, als enige in korte broek (foutje van de mama)

Iedere leerling kreeg een certificaat van de juf. Jack verdiende het certificaat van beste participant: hij werkt altijd hard en doet altijd vol enthousiasme mee met alle activiteiten in de klas.

Daarnaast werden de vijf kinderen die de meeste boeken hadden gelezen, in de bloemetjes gezet. Jack eindigde op de eerste plaats, met 75 gelezen boeken! Al heel het jaar was er - onder "lichte" aanmoediging van Marc - een hevige leescompetitie gaande tussen Jack en Madison (de nummer 2). Jack won met 7 boeken voorsprong, tot grote opluchting van hemzelf (en van de papa).
De 2 beste lezers mochten op graduation ook een gedicht voorlezen:

Jack en Madison

Na de graduation was er ook nog een muziekshow onder leiding van de lerares muziek.... het zag er echt idioot uit, met pakjes uit de jaren 80, maar de kinderen deden het zeer goed.
en zelfs Elvis was van de partij...

Volgend jaar heeft Jack de keuze op de publieke school om ofwel opnieuw Kindergarten te doen, ofwel naar 1st grade te gaan, maar dan moet hij een toelatingstest doen. Wij zijn ervan overtuigd dat hij academisch gezien zonder problemen in 1st grade kan starten (eigen kind, schoon kind, nietwaar?), maar toch opteren we ervoor dat hij volgend jaar nog eens kindergarten doet. Dat lijkt raar vanuit Belgisch/Europees standpunt, maar hier is dat heel gewoon. Het heeft veel voordelen -vooral voor jongens- om niet de jongste in de klas te zijn, vooral dan in het middelbaar. Er wordt ook heel veel van de kinderen verwacht, zelfs in de lagere school, dus het is niet slecht om hem nu nog een beetje extra speeltijd nu te geven.

Om 12 uur was school uit en ik had de kinderen beloofd dat ze elk een paar vriendjes mee naar huis mochten brengen... Er werd veel gespeeld en (tussen de regenbuien door) veel gezommen.

Caitlin, Isabella en Rhiannon

Jack, Sawyer en Ethan

Nadat alle vriendjes naar huis waren, besloten Caitlin en Jack dat ze hun spaarpotten zouden samenleggen om met de verzamelde pennies extra speelgoed te kopen. Ze waren toch een uur zoet met het tellen van die centjes en kwamen samen uit op 98dollar. Niet slecht! Daarmee kunnen ze 5 Octonaut boten kopen.

Om de avond af te sluiten en het begin van de zomer te vieren, gingen Marc en ik niet op onze wekelijkse datenight, maar namen we de kinderen mee voor een family-datenight naar onze favoriete sushi place. De perfecte afsluiter van een prachtig schooljaar. De zomer kan nu beginnen!

Papsy was here

Papsy was onze allereerste bezoeker dit jaar en deze keer bleef hij bijna 3 weken.

Extra veel papsytijd voor de kindjes dus...ze hebben er echt van genoten!

We deden niet zoveel uitstappen want papsy heeft het meeste nu wel al gezien in deze contreien, maar we hadden toch nog een vol programma. Marc was het grootste gedeelte van papsy's bezoek op zakenreis, dus voor mij was het wel super fijn om een extra paar handen te hebben. Zo kon ik 's morgens toch nog steeds voor dag en dauw naar de gym, werden de kindjes door papsy naar school gefietst, was er huiswerkhulp, taxidienst en prive tennisles! En doordat Marc er niet was, konden we ook zonder schroom hele avonden naar franse chansons luisteren (voor de degenen die dit nog niet wisten... 1 van Marc's motto's is "het leven is te kort voor franse muziek"). 

Het laatste weekend was Papsy zelfs bereid om 2 dagen te babysitten, zodat Marc mij kon verrassen met een weekendje Chicago (blogverslag volgt). Super gewoon!

Papsy heeft ook kennisgemaakt met de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de locals hier. Tijdens een fietstocht naar school was Jack's ketting van de fiets gevallen. Papsy en Jack hadden nog 2 mijl voor de boeg en stonden met de ketting te sukkelen. Opeens stopte een vriendelijke (oudere) man die insisteerde om ook eens te proberen. Dat lukte natuurlijk niet, dus de man vroeg of ze even konden wachten. 2 minuten later stond hij daar terug met zijn pickup truck. De fietsen vlogen de laadbak in, de goede samaritaan voerde Jack naar school en daarna papsy terug naar huis. Hij vertelde ondertussen zijn hele levensverhaal en bij het oprijden van onze oprit vertelde hij dat de zoon van zijn goede vriend vroeger de eigenaar van ons huis was! Toen ik de vreemde auto op onze oprit zag staan, liep ik naar buiten en herkende ik Keith meteen als de man die elke ochtend zijn hondje uitlaat op onze fietsroute. Nadien zijn we nog een paar flesjes belgisch bier gaan afgeven om te bedanken, en sindsdien maak ik elke ochtend een praatje met Keith. Dit maakt me altijd zo blij om hier te wonen: iedereen die vriendelijk zwaait, ook naar onbekenden, en tijd heeft om een korte babbel te slaan. Een super leuk begin van de dag, iedere dag opnieuw.

* * *

Ziehier wat we zoal deden:

Bein mei worden overal crawfish festivals georganiseerd. Maar naast crawfish (om te eten), waren er ook aligators (niet om te eten)... Voor een zacht prijsje mochten de kinderen in het alligatorbad staan en de diertjes vasthouden. Caitlin sprong gelijk het bad in en knuffelde elk diertje. Ze was helemaal in haar element. Jack was iets voorzichtiger en besloot bij papsy te blijven. Maar na een tijdje kon ze haar broer toch overtuigen om ook in het stinkende water te gaan staan. Alle beestjes kregen een naam en er vloeiden bijna tranen wanneer we naar huis gingen.

Crawfish zijn trouwens te vergelijken met rivierkreeftjes, en super lekker. Maar ik eet die liever thuis dan rechtstaand op een grote kermis... 4.5 kg... dat ging er zeer gemakkelijk in.

En naast crawfish, is ook sushi altijd een voltreffer. Wij dachten eerlijk gezegd dat Papsy niet zo'n sushi fan zou zijn, maar hij heeft het tegendeel bewezen. Vanaf nu zal er bij elk bezoek sushi op het menu staan.

Nog meer eten: vrijdagavond = tennis (Caitlin) en voetbaltraining (Jack). Hoe beter een sportieve avond afsluiten dan met pizza in de favorite pizzaplace? Met terras (op de parking)...

Papsy gaf Jack prive tennisles...

En nam de kinderen mee naar de voetbal seizoensafsluiting in het locale mexicaanse restaurant.

Maar het was niet altijd feest, natuurlijk... want zelfs als papsy komt, moet er huiswerk worden gemaakt. Hier was papsy spelling (dictee) aan het testen en Caitlin had toch wat opmerkingen over de uitspraak van de woorden "Papsy, je moet zeggen "than", met een tfffff. niet "den". Zo kan ik het toch nooit juist schrijven...?!". Dat is dan ook genoteerd voor volgend jaar.

 Bedankt voor je bezoek papsy. Wij vonden het geweldig en tellen nu af naar onze zomer in Belgie!

De Johan in Texas

Twee weken geleden was grooote vriend de Johan bij ons op bezoek in Texas. Het was een superleuk bezoek.  Grooote vriend de Johan kennen we al een jaartje of 27 - kameraad al sinds de tijd op het college. Grooote vriend de Johan is nu ne big shot bij een van de grootste Amerikaanse IT bedrijven in de wereld en moest in San Jose zijn voor een meeting. Op weg van Belgie naar San Jose, ging de Johan ons een bezoekje brengen in Houston, en daarna ook nog grooote vrienden Nic, Stacy, Ella en Noah in Denver.

In de auto van de luchthaven naar huis, vertelde de Johan ons nog even snel dat hij een trouwe volger was van deze blog (mooi zo), dat hij vond dat we voor onze bezoekers altijd een leuk programma samenstelden (ok, dank je wel, dat is leuk om te horen) en .... dat hij dus voor zijn eigen bezoek ook heel benieuwd was naar het hele programma (oei, we hadden hoge verwachtingen in te lossen dus).

Allee vooruit, we hebben er dan maar een Texas bezoek van gemaakt. Te beginnen met superlekkere T-bone steaks (inclusief Amerikaanse hormonenmix) op de BBQ op donderdagavond.

En wat doe je dan op een normale vrijdagmorgen in Texas ? Naar de shooting range natuurlijk.

Geschoten met een Glock 17, simpel en betrouwbaar revolvertje. De Johan was er bijzonder goed in. Beter dan ons.

En tijdje geleden waren Siri en wij ook eens samen naar de shooting range gegaan. Voor ons allebei was het de eerste keer.

Wij deden het als volgt.

Vonden we niet slecht.

Maar niet zo goed als Siri.

Jawadde !

Die man van de shooting range zei ons nog "Meneer, als u 's nachts inbrekers in uw huis hoort, stuur uw vrouw dan maar en kruip zelf onder uw bed".  Met zo een advies kunnen we leven.

We hebben Siri haar shooting target van hierboven dan ook ingekaderd en aan de voordeur gehangen met de tekst :  "I live here"

Maar goed, terug naar Johan's bezoek aan Texas.

Na de shooting range, tijd voor lunch en bezoek aan Downtown Houston.

En 's avonds aperitief aan de Waterway in The Woodlands.

Later op de avond, gingen we nog naar een verjaardagsfeestje van een vriendin van Siri.  Die mevrouw werd 45 jaar. Maar wat voor een verjaardagsfeest moet je nu eigenlijk doen voor je (meestal) redelijk saaie vrienden en vriendinnen ?

Naar The Game Preserve Pinball and Video Arcade natuurlijk.

Een soort van lunapark met allemaal flipperkasten en video-games uit de jaren tachtig en negentig. Voeg daar eighties en nineties muziek, en bier en wijn aan toe, en je hebt het perfecte entertainment voor de (meestal) saaie 40 - 45 jarige.

Voor Johan, Siri en ons was het een totaal onverwacht weerzien met de "Adams Family" - flipperkast uit cafe Den Tsjaplin in Deurne,  Donkey Kong, Mortal Combat enzovoort.

Siri, ben jij nu alweer aan het schieten ?

Het was in ieder geval duidelijk dat de Johan beter was in zowat elk spelletje dan onszelf. Geen probleem, het was superleuk entertainment.

De volgende dag was er geen tijd om uit te slapen. We gingen weer op pad. Naar NASA, Johnson Space Center, voor een dubbele ingenieur die werkt bij groot IT bedrijf, was dat wel een veilig plan. We hadden gelijk, het werd een aangenaam bezoekje aan NASA.

Na NASA, was het spijtig genoeg tijd om afscheid te nemen. Johan ging zijn Amerika-reis verder zetten in Denver bij Nic, Stacy, Ella en Noah. Johan dus zaterdagnamiddag afgezet aan de luchthaven.

Wij gingen dan nog even onze groote vriend Nico aanmoedigen tijdens zijn Texas Ironman. Die Texas Ironman ging door hier in The Woodlands.  Een Ironman is even snel 3.8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42 km lopen. Dat kunnen wij niet.  Nico wel. We hebben daar enorme bewondering voor.  "What a hell of a way to celebrate your mid life crisis, Nico !".  Anyway, de kindjes, Siri en wij, samen met andere vrienden en vriendinnen gingen Nico gaan aanmoedigen aan de Waterway in The Woodlands.  En dan was er dit.

Een geweldig onweer. Een zondvloed. Iedereen proberen te schuilen zo goed als iemand kon. En af en toe eens creatief zijn natuurlijk. Wat staat er tegenwoordig op elke plastic verpakking ?  Gevaar voor verstikking ! Uit de buurt van kinderen houden !  Yep, de Amerikaanse ouders zullen ons wel weer onverantwoordelijk vinden, maar onze kindjes waren warm.

En hadden superveel plezier.

Nadat Nico binnen was, en iederen koud en nat was, tijd om naar huis te gaan.

's Avonds rond 8 uur kregen we nog een berichtje van Johan . Of wij ook in het onweer hadden gezeten ? Yep, zeker en vast. En we vroegen nog hoe het weer was in Denver ?  Ik weet het niet, texte Johan, hij zat nog in Houston !?! Wegens het onweer, vlucht delayed, problemen met het vliegtuig,  sorry Johan !!  Soit, hij is er nog geraakt.

Het was een superleuk bezoek Johan. Dank je wel om langs te komen. Wij, Siri, Caitlin en Jack vonden het geweldig dat je bent langsgekomen. En dank je wel voor de cadeautjes ook natuurlijk.