Op bezoek bij de Texans

Op de foto waren we goed bezig. Met de blog zijn we niet zo goed bezig.  Dat komt omdat we afgelopen maand verhuisd zijn. We zijn een volledige 3 mijl opgeschoven naar het noorden. Geen moeilijke verhuis (zoals van Belgie naar de US) maar toch een beetje werk. Siri zal binnenkort wel iets schrijven over heel die verhuis. Wij kunnen er zelf niets over schrijven want we hebben eigenlijk aan heel die verhuis niets dood gedaan.

Dus dan maar weer een een verhaal over sport.  Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het verhaal hieronder van vorig jaar december is, maar soit.

Na college football, zie blog "Met de broertjes op stap", is de NFL, de National Football League, de populairste sport in Amerika. De NFL, dat is American Football. American Football is die sport met teams zoals de Dallas Cowboys, de Green Bay Packers, de Washington Redskins en de Houston Texans.

Er zijn zo 32 teams. Alle teams spelen 16 matchen per jaar in de regulier competitie. Inderdaad, niet meer dan 16 matchen. Ze spelen die matchen van september tot december. Daarna spelen er nog 12 ploegen drie of vier play-off matchen in januari. En dan is het de Super Bowl.  De Super Bowl is die ene wedstrijd waar ze het in de film altijd over hebben. Het is ook die ene wedstrijd die elk jaar nieuwe records haalt in kijkcijfers en dure reclamespotjes. En het is ook die ene wedstrijd waar Christina Aguileira in 2011 er niet in slaagde het Amerikaanse volkslied juist te zingen. Haha.

We zijn echter niet zo een grote fan van American Football.  Oei – waarom niet ? Wel voor vier redenen. Ten eerste. Het spel ligt heel veel stil (zowat elke 20 seconden). Ideaal voor dure reclamespotjes natuurlijk. Maar een beetje te veel onderbrekingen naar onze goesting.  Ten tweede. Alhoewel de basisregels heel simpel zijn, zijn er honderden kleine regels die een invloed kunnen hebben op het spel. Teveel voor eender wie, behalve de scheidsrechters, om dat allemaal te weten. Vandaar dat er ook zeven scheidsrechers zijn voor een NFL match. Een beetje te veel obscure regeltjes naar onze goesting. Ten derde wordt het spel ook constant van heel dichtbij gecoached. Elke speler heeft in zijn helm een radioverbinding met de ongeveer zevendertig coaches langs de zijlijn,  die allemaal bij elke play zeggen waar de spelers op het veld moeten gaan staan en wat ze moeten doen.  Een beetje te veel gecoach naar onze goesting.  En ten vierde, het spel is echt wel hard. Het feit dat er maar 16 matchen zijn in de reguliere competitie, is gewoon omdat na 16 matchen de meeste ploegen alleen nog maar gekwetste spelers over hebben. Ondanks alle bescherming die de spelers dragen (epauletten, helm, etc...). Een beetje te veel geduw en getrek naar onze goesting.

Er is trouwens tegenwoordig veel te doen over kwetsuren bij footballspelers. En dan vooral over hersenschuddingen. In het bijzonder hersenschuddingen bij kinderen.  Jongetjes worden hier al op jonge leeftijd (zes or zeven jaar) door de school gepushed om football te spelen. Veel dokters zeggen echter dat dat toch wel echt te vroeg is en die jongetjes permanente hersenbeschadiging kunnen oplopen door football te spelen. Vanaf een jaar of 14 is het al wat veiliger volgens diezelfde dokters.  Soit, ik hoop dat den Jack geen zin heeft om American Football te spelen, maar indien hij toch heel graag wilt, mag hij vanaf oktober 2024. 

Al die hersenschuddingen verklaren mijn inziens wel waarom het spel van zo dichtbij wordt gecoached. En waarom alle spelers radioverbindingen in hun helm hebben.  Die NFL spelers zouden anders echt niet weten waar ze moeten gaan staan of wat ze moeten doen.  Diezelfde NFL spelers worden natuurlijk in hun vrije tijd niet gecoached door zevendertig coaches. En veel vrije tijd hebben die spelers natuurlijk wel. Van februari tot augustus. Geen verrassing dus dat die spelers regelmatig al eens iets tegenkomen.

- Elke maand is er wel een verhaal over een gearresteerde NFL speler wegens huiselijk geweld of zat rijden of drugsbezit. 

- Er is natuurlijk ook het verhaal van den Plaxido Burress.  Ook een NFL speler.  De Plaxido moest namelijk naar de gevangenis nadat hij een pistool in zijn broek had binnengesmokkeld in een night club in Manhattan, en dan per ongeluk in zijn eigen voet had geschoten omdat het pistool per ongeluk was afgegaan in zijn eigen broek. Haha.

- En er is ook verhaal van den Michael Vick. Ook een NFL speler. De Mike was diegene die een hele hondengevechten en gokbusiness had opgezet in Pennsylvania.  Dat is uitgekomen en die mocht daar ook voor naar de gevangenis. Voor twee jaar.

- En onlangs het verhaal van den Manti Te'o. Dat is die mens zijne naam. De Manti speelde vorig jaar de pannen van het dak uit eerbetoon voor zijn overleden vriendinnetje, Lennay Kekua. Wat voor namen hebben die mensen hier in Amerika tegenwoordig toch ?  De Manti had Lennay leren kennen op het internet. En hij was er helemaal zot van. En deed er alles voor. En hij was er constant mee in contact. Maar hij had haar nooit ontmoet. En dan bleek dat ze plots overleden was …  Maar niet echt. Lennay bleek gewoon de Ronaiah Tuiasosopo (wat is dat hier toch met die namen) te zijn. En oudere meneer  uit Ohio. 

Anyway.  We zijn toch al wel een paar keren naar een NFL match gaan kijken. Twee keer naar de Redskins in Washington DC in 2008.  En in December naar de Houston Texans. Uitgenodigd met Siri in een suite.  Gratis drank en eten. En geen kinderen ! Dat wilden we nu wel niet laten passeren.

De Houston Texans spelen in het Reliant Stadium. Een iets mooier stadion dan Robertson Stadium – zei blog "Met de broertjes op stap".  Reliant is gebouwd in 2002 en heeft een capaciteit van 71,000 mensen. De Houston Texeans spelen hier hun thuiswedstrijden en het hele rodeo-gebeuren gaat daar ook elk jaar door. Het is echt wel een mooi stadion. 

Reliant Stadium heeft ook, zoals het baseball stadium een verschuifbaar dak. Voor baseball doen ze het dak altijd dicht wanneer het te warm wordt. Baseball wordt namelijk in de zomer gespeeld en dan kan het wel eens warm worden in Houston.  Voor de Houston Texans, alhoewel die in de herfst / winter spelen, doen ze echter ook altijd het dak dicht. Voor het lawaai. De Houston Texans fans kunnen namelijk zoveel lawaai maken dat de spelers van de andere ploeg niets meer van hun coaches kunnen horen; en bijgevolg niet meer weten waar te gaan staan of waar te lopen.  Allee, zo heeft men het mij toch uitgelegd. Soit.

Hier waren we dus.  We waren goed op tijd want er was gratis eten en drinken. En geen kinderen !

Voor de wedstrijd, zoals met alle Amerikaanse sporten, is er natuurlijk nog een heel gedoe. 

Alle ingredienten waren weer aanwezig. 

Er was iets met een hele grote vlag van Texas.

Er was ook iets met een hele grote vlag van de US.

Er was een koor om de volksliederen (Texas en US) ten berde te brengen.

Er was een meneer die voor onduidelijke redenen via een koord van het dak naar beneden kwam.

Er was een andere meneer die stond te wachten op zijn arend die was gaan vliegen.

Hier is de arend weer terug.

Een oud-president wordt ook altijd opgetrommeld. In Houston is dat bijna altijd de 41e president. De George H. Bush. Dat is gemakkelijk, die woont namelijk in Houston.

Hier kunnen we hem  nog een beetje beter zien. 

Meer vlaggen. 

Nog meer vlaggen 

En nog meer vlaggen.

Ondertussen was het stadium ook helemaal vol. En kon de match beginnen.

We zijn vergeten of de Texans hebben gewonnen of niet maar het was in ieder geval een bijzondere leuke middag. Op bezoek bij de Texans. 

Bye bye pampers

De titel spreekt voor zich… Jack is sinds 27 april uit de pampers!  Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat we Jack ooit zouden gaan potty trainen. Die pampers, das best wel gemakkelijk en ik zag een beetje op tegen een lange periode met accidenten en veel was. Maar hij is al twee en een half en de juf vond dat hij er klaar voor was, dus probeerden we op een zaterdagochtend om het zonder pamper te proberen. De nieuwe cars-onderbroeken zijn zeker de grootste factor in het succes, want ons mannetje heeft bijna geen accidenten gehad. Trots dat hij is, dat hij zelf op de "grote pot" kan. We kochten ook een cars-potje, maar de echte WC vindt hij nog steeds cooler. Go Jack!

Hij neemt het proper zijn wel heel erg serieus, want wil 's nachts ook niet meer in zijn pamper plassen. 2 keer per nacht gaat meneer naar de badkamer (allez - roept hij mij om hem op het toilet te zetten…) en is 's morgens dus droog. Daar kan zijn grote zus nog iets van leren, haha, want zij is nog bijlange niet klaar om s nachts pamperloos te gaan.

Jack trekt het zelfs een beetje in het extreme nu, want toen we vorig weekend in het zwembad gingen, weigerde hij zijn zwembroek nat te maken. Iedere keer er een spatje water op zijn broek kwam, liep hij het zwembad uit omdat de broek "dirty" was. We zijn door 6 zwembroeken gegaan op minder dan 10 minuten tijd, en uiteindelijk is hij in zijn blootje in het zwembad beland. Daar moeten we nu wel dringend iets aan doen, want volgende week beginnen zijn zwemlessen op school en blote kindjes, dat kan natuurlijk niet.

Schoolfoto

Yep, we zitten al een miljoen jaar achter met de blog. Sorry! Maar we hebben de afgelopen maanden niet stilgezeten… binnenkort meer updates en verhalen en nieuwtjes. Maar om toch al een teken van leven te geven (en voor ongeduldige omas en opas die elke dag de blog checken), ziehier de foto die de schoolfotograaf onlangs van onze kindjes nam.

Hoera! voor een keer hebben we een geslaagde schoolfoto! Meestal is er altijd wel 1 kindje dat weent/boos kijkt (Jack) en eentje dat vreemd poseert (rarara).

Naar Amerikaanse normen, is dit een heel on-Amerikaanse schoolfoto. Meestal worden bij de schoolfoto een hele hoop belachelijke attributen betrokken of rare achtergronden gebruikt. Ooit moest Caitlin achter een ijscreme-karretje staan (met een belachelijk hoedje op haar hoofd) en Jack moest toen in een emmer zitten. Het jaar erop moesten ze met allemaal plastieken bloemen op de foto. En ooit was er een versie waar de meisjes een rood flamenco kleed moesten aandoen (met een gigantische bloem in het haar) en de jongens moesten een t-shirt met bretellen op getekend aandoen. Bij onze kinderen werken zo'n fratsen niet, integendeel. Jack weigert resoluut om iets anders dan een polohemdje aan te doen, dus dat hele t-shirt gebeuren was al een drama op zich. En Caitlin kan op foto-momenten heel goed de kikker smile doen: met de lippen op elkaar geperst een grijns faken.

Maar deze was dus gelukt, met witte achtergrond en al. Meer moet dat niet zijn. Love it!

Pasen

Helemaal uitgelaten waren ze, toen ze na een uur stilzitten tijdens de Paasmis eindelijk hun paaseitjes mochten gaan zoeken in de tuin.Veel zoeken was er niet aan, want die luie klokken hadden de eitjes gewoon in het gras gelegd. Geen chocolade eieren die wij als kind gewend waren, maar plastieken eitjes gevuld met stikkers, plastieken beestjes en kleine snoepjes.
Die eitjes zijn trouwens echt een succes, ze hebben al de hele week met niks anders gespeeld. Zelfs niet met de prinsessenpuzzel, en dat wil wat zeggen.  Ze deelden hun buit heel braaf met elkaar en gaven de snoepjes aan mama (yummie, bedankt kindjes!).

Met de broertjes op stap

Een paar maanden geleden was nonkel Eric in Amerika. Een uitstekende gelegenheid voor de broertjes om nog eens samen naar een sportwedstrijd te gaan kijken. De laatste keer was waarschijnlijk Antwerp - Lommel United in 2010. Dat is voetbal. Deze keer was het de University of Houston (UH) tegen de University of Texas at El Paso (UTEP). Oftwel de Cougars (in het Nederlands de poemas) tegen de Miners (in het Nederlands de mineurs). Dat is college (American) football. 

We hebben dat al eerder geschreven. Sport is heel populair in Amerika. Waarom ? Omdat je, terwijl je naar sport kijkt, veel kan eten. Er zijn vier grote populaire professionele sporten: baseball, football, hockey en basketball. Veldrijden is nog niet doorgebroken. Vier grote professionele sporten dus. Professioneel, want de populairste sport is eigenlijk college football. Met college bedoelen we de universiteit.  Elke zaterdag (dat is de dag voor college football) zitten er honderdduizenden Amerikanen in de universiteitsstadions te supporteren voor de football-ploeg van hun alma mater. En vermits de meest Amerikanen ook niet meer in de buurt van universiteit wonen of werken, moeten ze daar soms ook ver voor reizen. Elke week een paar honderd mijl met de auto of het vliegtuig reizen is geen enkel probleem. Alhoewel dus die unversiteit de gemiddelde Amerikaan al een mooie schuldenberg heeft opgeleverd, blijven ze er graag geld aan uitgeven. We begrijpen dat toch niet helemaal. Onze goesting om het UFSIA korfbalploegje te blijven volgen is redelijk beperkt. 

Een grote universiteit zoals de University of Michigan heeft elke thuiswedstrijd meer dan 110,000 toeschouwers.  Andere grote universiteiten met meer dan 100,000 toeschouwers elke match: Ohio State, Alabama, Penn State en Texas (in Austin). 

De hele competitie van het college football is trouwens voor een niet-Amerikaan volledig onbegrijpelijk. De NCAA (National College Athletic Association) organiseert de hele zaak. En die mensen hebben het beslist om het allemaal heel ingewikkeld te maken. Het zit ongeveer als volgt. Alle universiteiten spelen in een divisie: Division 1, Division 2 en Division 3 afhankelijk van hun grootte - de grootsten spelen in Division 1. In Division 1 wordt dan nog een onderscheid gemaakt tussen de hele grote universiteiten, die spelen in de Division 1- Bowl Subdivision, de gewone grote universeiten spelen in de Division 1 - Championship Subdivision. Deze twee subdivisions zijn dan verder onderverdeeld in conferences. In de Division 1 - Championship Subdivision wordt kampioen elk jaar gespeeld via een play-off systeem. In de Division 1 - Bowl Subdivision worden er op het einde van het seizoen 4 "bowls" (Rose Bowl, Orange Bowl, Sugar Bowl, Fiesta Bowl) gespeeld en een "National Championship Game".  De tien teams die die vier Bowls en Championship Game spelen worden aangeduid per computer op basis van een algoritme waarvan de berekening afhangt van de resultaten van de teams. Eh voila. 

De University of Houston (UH) speelt in de Division 1 - Bowl Subdivision, USA Conference.  De universieit werd gesticht in 1927 en heeft 44,000 studenten (daarmee derde grootste in Texas).  En daarmee zijn de positieve dingen over deze universiteit wel gezegd. Verder is het allemaal een beetje een triestige zaak. De universiteit is 184ste gerankt op de lijst van beste universiteit in de US. De sportploegen van de UH heten de Cougars en geen enkele ploeg heeft al ooit iets belangrijk gewonnen.

Verder is de Cougar Paw een speciaal teken van de UH studenten en alumni om hun steun en kameraadschap met elkaar te laten zien. De Cougar Paw ziet er zo uit en het verhaal erachter is ook een beetje triestig.  

In den tijd, in 1953 om precies te zijn,  speelde de UH tegen de UT (University of Texas). En de supporters van UH hadden hun mascotte, een echte poema met de naam Shasta I,  meegebracht in een kooi.  In die tijd deden ze dat nog. Tijdens de reis raakte echter de poot van het beestje vast tussen de deur van de kooi en verloor het arme diertje een teen. Tijdens de mtach zagen de supporters van Texas wat er was gebeurd en maakten ze dit gebaar met hun handen.  De Houston supporters namen dit gebaar dan over als een soort van geuzen-gebaar over en sindsdien is het het officiele gebaar van de universiteit. 

Maar goed. De broertjes dus naar een college football game van de UH tegen de UTEP. Go Cougars !  Het eerste fenomeen waar men in Amerika natuurlijk direct mee geconfronteerd wordt, is tailgating. 

Wat is tailgating ? 

Wel bij tailgating draait het allemaal hierom. 

Een barbecue-stel gemonteerd op de trekhaak van uwe pick-up truck. In Europa zou je hiermee nogal wat bekijks krijgen. In Amerika is dit ding de normaalste zaak van de wereld.

Tailgate betekent in het Nederlands achterklep. Het afgeleide werkwoord tailgating betekent de sociale gebeurtenis die zich afspeeld rondom de open achterklep van een auto of pick-up truck. Of met andere woorden, tailgating betekent eigenlijk "zo veel mogelijk eten en drinken achter uwe geparkeerde auto".  Tailgating gebeurt vooral op de parkings van stadions voor sportwedstrijden en concerten, maar soms ook op parkings voor andere belangrijke gerbeurtenissen zoals een huwelijk of verjaardag.  

Na het observeren van het hele tailgating gedoe, kwamen de broertjes aan bij het stadion van de UH Cougars. Het stadion van de UH is ook een beetje triestig verhaal. Het Robertson stadium is gebouwd in 1942 en was de thuisbasis voor de UH Cougars football team en nog een paar andere teams in de loop van de geschiedenis. En er is nooit iets aan vernieuwd. 

Het Robertson Stadium leek nog het meest op de Bosuil vonden we.  Van buiten. 

Maar ook vanbinnen. 

Maar we waren er wel. 

Voor een van de laatste wedstrijden van de Cougars in Roberston Stadium. Het stadion werd namelijk in januari afgebroken en er komt een spiksplinterniew stadion in de plaats. Nieuw stadion zal klaar zijn tegen begin van de het nieuwe seizoen (in oktober). Een nieuw stadion bouwen hier in Houston gaat precies toch iets rapper dan in Antwerpen. 

Soit. Dit vonden de broertjes wel het beste plaatsje in het stadion. Twee bartafels met barkrukken onder een palmboom en inclusief bediending. Kwestie van de wedstrijd met de vrienden in ideale omstandigheden te kunnen volgen. 

Er was een ook een fanfare. En wat voor een: minstens 250 man of zoiets. 

We hadden ook goeie plaatsen. 

En als we naar achterkeken, hadden we nog een mooi zicht op skyline van Houston ook. 

We zijn vergeten of de UH Cougars hebben gewonnen of niet maar het was in ieder geval een bijzondere leuke namiddag. Met de broertjes op stap.

Papsy op bezoek!

Het was hier de afgelopen weken druk. Plezant druk, want Papsy was op bezoek. 10 dagen lang pure verwennerij voor de kindjes. En deze keer had Papsy gekozen om tijdens het rodeo seizoen op bezoek te komen, met als gevolg dat er op 60 van de 85 fotos die we tijdens zijn bezoek getrokken hebben, wel een beest staat (de Houston Rodeo loopt van eind februari tot mid maart en is een echt begrip in Houston). U bent gewaarschuwd.

We begonnen dag 1 met een bezoekje aan de Houston Livestock Show, een soort veemarkt/keuring, waar ranchers hun schoonste koeien/longhorns/varkens/geiten/paarden showen en verkopen. Je mag de dieren aaien en de ranchers geven met veel plezier uitleg over hun veestapel. De kinderen vonden het geweldig om het kalfje Jack van 3 maanden oud te bewonderen en luisterden geboeid naar wat de boer te vertellen had...

 De konijnen en kuikentjes vielen bijna nog meer in de smaak...

 En we mochten ook weer eens in de traktor gaan zitten

Dit jaar waren er ook pig races, waar 4 biggetjes om ter snelst een parcours moeten rennen en het winnende biggetje krijgt dan een prijs. Vooraleer u zich zorgen maakt, het was een plezante race, en de biggetjes werden super goed verzorgd, dus er was niks waar Gaia zich zorgen om hoeft te maken. Het publiek werd in 4 secties verdeeld, en elke sectie moest "zijn" biggetje aanmoedigen. Wij zaten in het kamp van biggetje #4 en Caitlin werd tot "cheerleader"van onze sectie verkozen. Ze moest bij de racebaan gaan staan en het beestje aanmoedigen. Ze deed dat echt super flink, zo helemaal alleen vooraan.

Toen "ons" biggetje ook won (joepie!), mocht Caitlin mee het podium op en kreeg ze zelf een biggetjessnuit als prijs. Valt het op dat ze super blij was?

Een paar dagen later namen we Papsy mee naar 7-acre woods, een weide in hillbillyland (=op den buiten) waar een slimme boer -zoals er hier wel meer zijn- een paar schommels, volksspelletjes, klimrekken en diertjes heeft op gezet. Succes gegarandeerd bij onze kinderen.

Nog maar eens naar de konijntjes kijken:

Geitjes aaien:

 Op de pony rijden (terwijl een fiere papsy deze mijlpaal heel geconcentreerd aan het filmen is)

En verder werd er tijdens Papsy's bezoek nog veel in de tuin gespeeld, naar de "echte" rodeo gegaan (met bullriding en zo, maar waar we geen fotos van hebben), boeken gelezen, puzzels gemaakt (in het bijzonder de prinsessenpuzzel van 75 stukjes waar Papsy elke dag geduldig mee heeft geholpen), gefietst, op restaurant geweest en bovenal quality time samen gespendeerd. We hebben weerom heel mooie herinneringen om te koesteren.