Klucht met Clutch

Het is hoog tijd om het nog eens over sport te hebben. Amerikanen vinden sport fantastisch. Wij ook. Dat zit dus wel snor. In Belgie zijn de nationale sporten koers, veldrijden en voetbal. Belgische sport volgen we niet allemaal meer op voet maar we werden de afgelopen tijd twee keren toch wel heel erg blij.  Tom Boonen wint de Ronde van Vlaanderen !  Goe gedaan Tommeke ! (en het werd tijd ook).  En Lokeren wint de Beker van Belgie !  Goe gedaan Benji en de rest ! (en we gunnen het de Roger Lambrecht van harte).

In Amerika zijn de nationale sporten: American football, hockey, basketbal en baseball.  We hebben het daar al eerder over gehad: in het algemeen, over den baseball, over den basket en over den hockey.  We hadden in die tijd vooral over de teams in Washington DC: de Red Skins (football), de Capitals (hockey), de Wizards (basketball) en de Nationals (baseball).  Die heten dan in Houston: de Texans (football), geen hockey-ploeg, de Rockets (basketball) en de Astros (baseball).

Van American football zijn we niet zo een grote fan. Dat spelletje wordt te veel gecoacht vinden we. Elke play wordt vooraf bepaald door de defensive coordinator.  Of door de offensive coordinator.  Of door de head coach.  Of door een van de andere 32 hulp coaches. We begrijpen wel dat de coaches telkens het spel moeten bepalen. American football spelers zijn namelijk gewoonlijk niet van de slimsten.  We zeggen niet dat ze allemaal een volledige nutcase zijn zoals Balotelli maar al die bonken tegen hun hoofd helpt toch ook niet echt denken we wel eens…

Basketbal en baseball zien we wel heel graag.  Zeker baseball, onze favoriete sport in Amerika.  Deze vrijdag, eergisteren dus,  was het begin van het nieuwe baseball seizoen. We vertellen er volgende week alles over. Eerst een verhaaltje over basketbal.

Basketbal zien we dus graag. Vooral Siri dan. En we zijn dan ook al een paar keren gaan kijken naar het lokale ploegje. De Houston Rockets. We hebben er wel lang moeten op wachten. Normaal start het NBA seizoen hier begin oktober. Deze keer begonnen de heren er maar aan met Kerstmis. Er was namelijk een "lock-out". Allemaal heel ingewikkeld maar het kwam er op neer dat de billionaires (de eigenaars van de teams) en de millionaires (de spelers) het maar niet eens konden worden over de verdeling van de inkomsten. De inkomsten van basketbal komen zoals in elke sport van tickets, tv en merchandising maar hier in Amerika ook van alle concessies. Dat zijn alle kraampjes, bars, restaurants, etc in het stadion. Eten en drinken dus. TV, tickets en merchandising brengt natuurlijk het meeste geld op, maar laten we ook de inkomsten van de concessies niet onderschatten. Een grote cola kost zeven dollar, een vettige hamburger kost negen dollar, een pak frieten is zes dollar en een schaal nachos met kaas en chili is zeven dollar. Dat vermenigvuldigd met het aantal toeschouwers en het aantal wedstrijden en dat nog eens vermenigvuldigd met drie - de gemiddelde Amerikaan eet namelijk drie van die menu's op tijdens een wedstrijd (vier indien verlengingen) - dat levert toch al snel een aardige cent op. Soit.  De billionaires en millionaires zijn dan na zes maanden onderhandelen geeindigd met een akkoord voor de inkomsten-verdeling. Ze hebben besloten om het fifty-fifty te doen.  Ja zeg.

En met kerstdag waren ze er dan aan begonnen en we waren er gelijk bij om de Houston Rockets een beetje aan te moedigen.

Daarna waren er weer bij twee weken geleden de zaterdag.  Tegen de Dallas Mavericks. Dallas is namelijk de kampioen van vorig jaar.  Dankzij den Duits.

De maandag daarop waren we uitgenodigd voor het werk.

En de vrijdag daarop waren we er alweer bij.  Tegen de Memphis Grizzlies.

Die wedstrijd tegen de Grizzlies heeft nog redelijk veel voeten in de aarde gehad.  Het begon al toen we onze plaatsen hadden gevonden. We zaten achter een rij van een stuk of twaalf jongens van tien jaar. Op onze rij en op de rij voor ons (die van de jongens) lag er ook op elk zeteltje een coupon. Voor een cadeau. Af te halen bij een of ander kraam. Met de felicitaties van de Rockets. We hadden dus een prijs gewonnen. De jongens gelijk allemaal weg en allemaal gelijk weer terug. Met allemaal een grote zak popcorn. Dat was de prijs die we allemaal hadden gekregen van de Rockets. Een grote zak popcorn.  We hebben toen iets geleerd in ons leven.

NOOIT grote zakken popcorn geven aan jongens van tien jaar. Na een paar minuten lag er popcorn tien rijen lager, tien rijen hoger, in de secties rechts en links van ons. Er zat popcorn in vrouwen hun haar, in mannen hunne (tweede) grote cola en in kinderen hun kleren.  We zijn zelf ook jong geweest dus we konden er nog wel mee lachen.

Geloof of niet maar Siri had dan bij de rust ook zin gekregen in popcorn ?! en ging dan maar onze coupon ook inwisselen. Maar onze coupon was niet voor een grote zak popcorn. Siri teleurgesteld. Onze coupon was voor betere plaatsen. Helemaal in het midden en bijna beneden in de zaal. Wij blij.

Volgens de vriendelijke mevrouw hadden we dit allemaal te danken aan onze fantastische steun voor de Rockets.  Omdat we twee keren na elkaar waren komen kijken. Awel, dat vonden we een mooi gebaar van de Rockets.  Nog een snel zak popcorn gekocht en hup naar onze nieuwe plaatsen.

Goeie plaatsen trouwens.  Wel een minpuntje.  Die vriendelijke mevrouw zat nu ook bij ons en bleef maar zeuren of we geen abonnement wilden kopen. Eerste keer.  Nee dank u mevrouw. Tweede keer. Nee dank u. Derde keer. Nee mevrouw, we zijn niet geinteresseerd. Vierde keer.  Nee mevrouw, we zijn echt niet geinteresseerd. Tiende keer.  Nee mevrouw, echt niet ! Twintigste keer. Neen mevrouw ! En ik wil terug naar mijn oude plaatsen - please ! Hiermee had de mevrouw het dan toch begrepen.  Oef.

Met al dat gezeur hadden we al bijna een deel van de wedstrijd gemist, of nog erger, een deel van het entertainment tijdens de time outs.  Over dat entertainment hebben we al eens verteld: cheerleaders, mascottes, petjes voor het pubiek, hot dogs die worden gelanceerd in het publiek, parachutes met t-shirts, acrobaten, iets met grote teerlingen, trivia quiz, iets met pizzas, dance cam, kiss cam, …. er mag geen halve seconde niets te doen zijn …

Maar de Rockets-entertainment mensen vonden het allemaal nog niet goed genoeg. Ze hadden voor de wedstrijd tegen de Grizzlies de hele entertainment-zaak nog naar een niveautje hoger getild. Er was een heuse soap aan de hand nu.  De mascotte van de Grizzlies, een beer natuurlijk, had de mascotte van de Rockets, Clutch… dit is Clutch ...

vastgebonden en opgesloten. Ja, ja. Dat was dan een heel gedoe en na veel si en la kon Clutch dan toch ontsnappen en de beer wegjagen en was alles weer goed.  Allee dit is dan alles in het kort verteld.  De hele klucht duurde bijna de hele wedstrijd en het publiek zat tijdens de echte wedstrijd eigenlijk meer te wachten op de volgende time-out om te zien hoe het met Clutch en de Grizzly beer ging aflopen.

Nu ja, zo erg is dat nu ook weer niet. Mensen die al veel NBA hebben gezien weten ook dat tijdens het gewone seizoen de meeste spelers de hele wedstrijd maar een beetje aanmodderen om dan de laatste vier minuten van de wedstrijd geweldig hun best te doen om de wedstrijd te kunnen winnen.  Dat is weliswaar alleen maar zo in het gewone seizoen. De play-offs is andere koek. Volgens ons is NBA toch een van de enige sporten waar je inderdaad 90% van de tijd er uw voeten aan kunt vegen en op het einde toch kunt winnen.  Ik denk dat je er daar in het voetbal of in de koers toch niet mee zou wegkomen.

En hoe goed zijn de Rockets dan ?  Eigenlijk helemaal niet slecht. Ze doen nog altijd mee om de play-offs te halen. Dat zou een geweldige prestatie zijn en dan gaan we zeker weer kijken.  We gaan dan mogelijk wel onder een schuilnaam tickets kopen, kwestie om die vriendelijke mevrouw te vermijden.

His Pink Cadillac

Autos zijn momenteel een grote hit bij Jack. Vooral die matchbox autootjes. Hij klemt ze in z'n vuistje en weigert naar school te vertrekken zonder minstens 5 ervan in z'n rugzak te hebben verstopt. En dan nog 1 in elk handje. Autos gaan mee in bad, in bed en rijden over zijn boterham bij het avondeten.
Geen wonder, dus, dat hij helemaal wild werd toen hij in de winkel een auto op zijn formaat had gevonden. De kleur en de prinsessen nam hij er met veel plezier bij.

Wat een drama toen we de winkel verlieten...zonder de pimped out princess wagon…

Ik weet niet of dit in Belgie ook zo'n rage is, maar de meeste kids (5 en jonger) in onze buurt hebben er wel zo eentje: Jeep, BMW, Audi,…. met een pedaalmotortje zoals die automatische go-carts vroeger. Wat is er toch met de goede oude driewieler/fiets gebeurd?

Crea Bea - de Caitlin editie

Een paar weken geleden ging de klas van Caitlin op fieldtrip naar een pottenbakkerij. Ik had daar erg mijn bedenkingen over, maar zie, de hele klas EN de juf hebben het overleefd. En wat blijkt, spookje heeft een pak meer talent dan mama:

Caitlin heeft de instructies van de juf nauwkeurig opgevolgd (de juf heeft enkel de lijn getekend tussen lucht en gras, de steeltje van de bloemen en de vlinder/vogel, de rest moesten de kids zelf doen)… zo goed luistert ze naar mij nooit.

Hopelijk gaan ze binnenkort nog een paar keer, en Jack straks ook, dan heb ik binnen de kortste keren een volledig servies. Van nuttige knutselprojecten gesproken ;o)

Has the Jury reached a verdict?

Gisteren was het de langverwachte Jury Duty Dag. Het verdict: ze hebben mij -spijtig spijtig- niet weerhouden . Maar het was wel een leuke ervaring!

Om 9 u zaten we met 24 in de CCL5 (County Court at Law - Criminal Cases). Goody goody, het zou dus een strafzaak worden. Ik had er plots nog meer zin in. Ik had net het eerste boek van Stieg Larsson uit en was dus helemaal in de stemming om de bad guys veroordeeld te zien.

Ik was "potentieel jurylid nummer 19" en kreeg een wit bordje met #19 om mij te identificeren. We moesten bij het binnengaan ook een aantal formulieren invullen. En daar begon het al een beetje tricky te worden. Naam, voornaam, geslacht, adres. Op zich allemaal niet moeilijk. Maar dan. Beroep. Tja, heb je meer of minder kans om gekozen te worden als je een juridisch beroep hebt? Ik heb het toch maar eerlijk ingevuld.

Daarna mochten we in de rechtzaal plaatsnemen. De verdediging (inclusief beklaagde = hij die dus door de politie was opgepakt) zaten vooraan, naast het Openbaar Ministerie. De beklaagde zag er een beetje zielig uit en zat van de eerste minuut met zijn advocaat naar ons te wijzen en instemmend te knikken en dan weer afkeurend zijn hoofd te schudden. En heel ijverig notas te nemen op onze  formulieren. Hetzelfde gebeurde langs de kant van het openbaar ministerie. Het voelde een beetje als een koehandel. Na 25 minuten van intense keuring en ongemakkelijk heen-en-weer geschuifel bij de "potentiele juryleden", kwam de rechter binnen. "All Rise".

We moesten allemaal ogenblikkelijk onze GSM afzetten en hij keek heel streng. Ik zette mijn GSMs op stil. Ik had de hele tijd zin om stiekem fotos te nemen, maar plots wees de rechter op een slide met een facebook en twitter logo erop:

"Een paar jaar geleden heeft een jurylid geprobeerd om de beklaagde te frienden op facebook. We worstelen nu nog steeds met de procedurefouten in die zaak".

"Als u het type persoon bent die elke 5 minuten een statusupdate doet en de hele wereld laat weten wanneer u de deur uitgaat en ergens aankomt, dan geef ik u de goede raad om nu een statusupdate te posten dat u niet in de mogelijkheid bent om te bespreken wat u momenteel aan het doen bent. Kwestie dat uw "vrienden" niet denken dat er iets met u gebeurd is omdat u 2 uur niet online bent".

Oeioei. Hij was echt een beetje boos. Ik heb toen maar snel de GSMs effectief afgezet. Geen fotos voor de blog dus.

We werden ingelicht over onze rechten en plichten, wat van een jury wordt verwacht, en hoe het juridisch systeem in elkaar zit. Hoe ze 6 geschikte juryleden zouden selecteren. Wat precies bedoeld wordt met "beyond reasonable doubt". Want dat is de taak van de jury: op basis van de bewijzen die beschikbaar zijn, "beyond reasonable doubt" kunnen zeggen dat de beklaagde schuldig is. Het hoeft geen 100% sluitend bewijs te zijn, maar het moet voldoende zijn opdat er redelijkerwijze geen twijfel over de schuld meer kan bestaan.

Zoals ik al had voorspeld, ging het over een DUI case (Driving Under Influence). Mr. X (die dus een beetje zielig vooraan zat) had blijkbaar een DUI gekregen, maar had geweigerd om een adem- en bloedtest te ondergaan. En nu betwist dat hij "under influence"was. Dit werd niet letterlijk verteld, maar kon beyond reasonable doubt worden afgeleid uit het type vragen dat werd gesteld aan de juryleden. We werden gedurend een half uur door ieder kamp ondervraagd, om te zien of we wel geschikt jury materiaal waren.

Wat me het meeste opviel was dat iedereen blijkbaar graag wou zetelen, want niemand heeft een onnozel antwoord gegeven (Marc zou zeker iets over UFO's hebben gezegd om toch maar zeker niet gekozen te worden). Zelfs die ene mijnheer wiens vader was overreden door een dronken bestuurder, zei dat hij absoluut objectief kon oordelen.

Ik moest eerst een "juridische" vraag beantwoorden over een muis en kat die in een doos worden opgesloten. "Als de volgende dag de muis er niet meer is, kan je dan "beyond reasonable doubt" zeggen dat de kat de muis heeft opgegeten?". Ik begon al een beetje te zweten.

Vervolgens: "U heeft 2 jonge kinderen?". "Inderdaad". Nerveus geschuifel bij iedere partij. Niemand vertrouwt het instinct van een moeder, te volatiel. Zeker als het op drinken + rijden aankomt.

"Bent u lid van MADD?". Ik keek vragend op. "Mothers against Drunk Driving". Beide partijen knikten al instemmend ja. Toen ik "Nee" antwoordde, kreeg ik een heel rare blik terug. Een beetje afkeurend/verwijtend. We zijn hier tenslotte in Texas en langs de autostrades staan grote borden "Drink. Drive. Go to Jail".

Afin, ik had het toen al door, niet mijn beroep, maar mijn mamastatus heeft me de das omgedaan.

Die mijnheer met zijn overreden vader, is trouwens ook niet gekozen.

Maar het was leuk. Hopelijk mag ik ooit nog eens meedoen.

YeeHaw ! De Houston Rodeo 2012

Het is weer van dat. Het is weer de Houston Livestock Show and Rodeo. Of kortweg de Rodeo. De grootste ter wereld. Dit jaar van 28 februari tot 18 maart. De eerste zaterdag waren we gelijk met de hele familie van de partij.

We moesten er natuurlijk eerst en vooral voor zorgen dat we niet uit de toon zouden vallen.

Enter Cowboy Jack.

Enter Lady Caitlin.

De Rodeo is eigenlijk een combinatie van een heel aantal interessante activiteiten en competities.

Zo begint de Rodeo elk jaar met het officiele wereldkampioenschap barbequen. Inderdaad. Daar worden dan de wereldkampioenen gekroond in de categorien brisket, ribbekes, kip en dessert (?!).  Dat hele gedoe gaat op een of andere parking van het Reliant Football Stadium en er waren dit jaar 200,000 mensen. Dat komt omdat ze het aantal ticketten beperken. Vermits iedereen hier in Houston graag een stukje vlees eet, is een ticket voor Rodeo BBQ zeer moeilijk te bemachtigen.  De winnaar van de BBQ dit jaar was de Motley Que Crew. Afkomstig uit Texas of wat had u gedacht.

Er is ook elk jaar een horse cutting wedstrijd. Dat heeft niets te maken met een coiffeur. Ook niet met een veterinair. Het gaat er in deze wedstrijd om hoe de cowboy en zijn paard een dier van de kudde kunnen afscheiden en een tijdje apart houden. Winnaars Paard Dont look twice en cowboy Philip Rapp. Allebei afkomstig uit Texas of wat had u gedacht.

Er zijn natuurlijk talloze kraampjes om een western dingen te kopen,  om te eten en er is ook een hele kermis. 

Er zijn ook elke avond concerten. Ook dit jaar treden er weer wereldberoemde artiesten op zoals Jason Aldean (die kennen we nog van vorig jaar), Luke Bryan (niet verwant met Astrid noch den John - we hebben dat gecheckt), Chris Young, de Zac Brown Band, Miranda Lambert, Brad Paisley en natuurlijk Alan Jackson. Die laatste heeft al 35 nummer 1 hits in de US gehad in zijn carriere ...

En voorafgaand aan al die fantastische artiesten, is er natuurlijk elke avond de echte Rodeo met als hoogtepunt volgende week het Noordamerikaans kampioenschap Rodeo in de volgende categorien: Saddle Bronc (proberen op een wild paard met zadel te blijven zitten), Bareback Bronc (proberen op een wild paard zonder zadel te blijven zitten), Barrel Racing (op uw paard rond een paar tonnen racen – wordt altijd gedaan door amazones) en Bull Riding (proberen op een stier te blijven zitten).

Daarnaast is er ook altijd de Calf Scramble (12-jarigen proberen een kalfje te vangen) en de Mutton Bustin (5-jarigen proberen op een schaap te blijven zitten). Onze kindjes zijn helaas nog een beetje te jong. 

En tenslotte is er de Livestock show. Daar zijn we zaterdag eerst naartoe geweest. Kwestie van die kinderen van ons te tonen dat niet alle dieren alleen maar bestaan op een toestel met een afbeelding van een appel erop.

Echte beesten dus.

En toen zagen we een tractor.

En toen zaten we op de tractor.

Dat mocht natuurlijk niet en ik had de indruk dat de verkoper ook voor geen seconde geloofde dat ik werkelijk geinteresseerd was om een tractor te kopen. We moesten er dus snel weer af.  Jack vond de tractor allezins geweldig. 

Er waren stieren, koeien, paarden, schapen en varkens. En wat vonden onze kinderen het leukste ? De kippen ….

Na de beesten, was er dit. 

Fun on the Farm !

Dat is niet de naam van een nieuw computerspelletje voor Grandma maar wel een prachtig opgezette activiteit voor de kindjes om te leren over het leven op de boerderij.

Op Fun on the Farm was er ook een zandbak met mais erin.  Een absolute topper voor de kindjes. 

Natuurlijk ook die van ons.  

Onze kindjes vonden het zo leuk dat we heel even dachten dat we zo een maisbak misschien thuis in de tuin ook zouden moeten hebben .. heel slecht idee natuurlijk, tenzij we echt in plaats van 1,  honderd racoons in onze tuin willen … 

Er stond ook een mooie windwijzer.

En er was nog een tractor.  Nee Jack !

Kortom, ons bezoek aan de Rodeo, het derde al (na twee keren vorig jaar) was weer volledig geslaagd.  Nog 2 jaar wachten en Caitlin mag op een schaap gaan zitten en nog 10 jaar wachten en Jack mag een kalf proberen te vangen. YeeHaw !  

Flapuit

Ik geloof dat het in de Libelle of de Feeling is, dat rubriekje "Flapuit" waarin trotse oma's en mama's grappige uitspraken van hun beginnende pratertjes kwijt kunnen. 

Wij hebben er ondertussen ook al een paar bijeengeraapt van het spookje: 

Ik: (wijzend naar de zwangere buik van een vriendin) "Look Caitlin, Angela will soon have a new baby"

Caitlin (wijzend naar Jack) "we have an old baby"

                                                ***

Ga je een toren bouwen met Jack?"

Jack knikt blij "ja" en loopt naar de speelkamer

Caitlin: "No"

"Waarom niet?"

(grote zucht en een beetje verveeld) "Mommy, that's gonna take me over an hour"

                                                ***

"Caitlin, waarom eet je het geel van je eitje niet op"

Helemaal geschokeerd: "mommy, I don't eat the baby chick"

                                                ***

Caitlin heel fier "my daddy is strong"

"Is mama ook strong"

"No, mommy is pretty"

                                                ***

Ik begin soep te mixen.

Caitlin zet haar handen op de oren en roept "MOMMY, STOP IT! ITS LOUD IN MY EARS!"

                                                ***

Tegen Jack, die eindelijk 1 van haar ponies heeft bemachtigd:

"No Ma'am, that is NOT ok!"

Ze zet hem in de hoek en met een berispend vingertje:

"I am very angry now. Say sorry to Caitlin".

Ik denk dat ik het spookje iets minder in time out moet beginnen zetten...

First Fieldtrip

En terwijl haar kleine broer zijn gehoor terugkreeg, ging Caitlin op haar allereerste Fieldtrip met de klas.  Ze gingen ook naar het park voor een picknick, dus ik stopte een lekker lunchpakket in haar spiksplinternieuwe brooddoos (waarvan ze enkel de kaas en de kerstomaatjes opat, de boterhammen en het fruit bleven onaangeroerd). En weer eens was ik de enige mama die het anders had gedaan dan de "amerikaanse" mamas, want ik had dan wel aan alle voedselgroepen in de voedingsdriehoek gedacht, maar ik had geen lief -hangeschreven- kaartje met "Have a nice day" of "I love you kiddo" tussen de boterhammen verstopt… Het feit dat de juf het nodig vond om me dat s avonds te vertellen, wil toch zeggen dat het een serieuze indruk heeft nagelaten. Een beetje zoals op kamp gaan en als enige de hele week geen post krijgen. Maar serieus, voor een klasuitstap van 2 uur???? Het spookje heeft er zelf nog niks van gezegd, dus ik denk niet dat er blijvende trauma's zijn. Oef.

De juf was zo lief om fotos te nemen, en ze hebben zich duidelijk goed geamuseerd.

Al kwam die schelm Leon toch wel erg dicht bij het Spookje! De Carter (rechts) vond dat duidelijk ook.

Volgende maand gaan ze pottenbakken als klasuitstap…Ik heb dat ooit zelf geprobeerd, dus uit persoonlijke ervaring weet ik dat dat een HEEL SLECHT  idee is om dat met 3jarigen te doen. Wie bedenkt die dingen toch? Afin, plezier zullen ze in ieder geval wel hebben.