Steamboat Springs (en oef !)

En hier is dan de familie ski-jas. Als u denkt, dit zijn gewoon Siri, Caitlin, Jack en Marc, dan vergist u zich. Dit zijn de nieuwe Vreni Schneider, Lindsey Vonn, Pirmin Zurbriggen en wel heu ... Marc. 

Inderdaad, we zijn afgelopen week gaan skien.  Met de hele familie. Voor de eerste keer. En wel in Steamboat Springs, Colorado. Grote vrienden Nic, Stacy, Ella, Noah wonen in Colorado en we hadden dus gezellig een skivakantie samen georganiseerd.

En het was een groot succes. Enkele niet-ski bevindingen om mee te beginnen: 

1) Grote vriend Nic had een perfect huis geboekt: heel ruim voor ons achten en op de piste. Dat kon al niet beter. 

2) Grote vriend Nic had ook perfect weer geregeld: een pak sneeuw (het heeft de helft van de week stevig gesneeuwd), allemaal 'Champagne Powder' - de Steamboat benaming voor goeie sneeuw. Er was echt veel sneeuw. Ideaal weer dus om "buiten te spelen" zoals grote vriend Steven zou zeggen. 

3) De kindjes, Ella, Noah, Caitlin en Jack konden het uitstekend met elkaar vinden. 

Het was de eerste keer skien voor Siri, Caitlin en Jack.  En ze hebben het alle drie fantastisch gedaan. 

Laten we beginnen met Caitlin. We hadden Caitlin ingeschreven bij de Mavericks. Twee uur skiles per dag.

Dit was Caitlin voor de allereerste les. Op weg naar de piste. 

Nog even een foto erbij. 

Rechterski aan. 

Linkerski aan. 

Op de Magic Carpet naar boven.

En heel geconcentreerd voor haar eerste afdaling.

De film van haar eerste afdaling. 

Na twee dagen mocht ze al op de grotere piste. 

Opnieuw uiterst geconcentreerd. 

En de film van haar eerste afdaling op de grotere piste.

De nieuwe Lindsey Vonn is opgestaan.

Jack dan.  We hadden Jack ingeschreven bij de Buckaroos. Met een keertje een uurtje skiles. 

Dit was Jack voor de allereerste les. Op weg naar de piste. Meneer werd daar met een wagentje naartoe gereden.  

Skis aan.

Op de Magic Carpet naar boven. 

En heel geconcentreerd voor zijn eerste afdaling.

De film van zijn eerste afdaling. 

De nieuwe Pirmin Zurbriggen is opgestaan. 

Siri dan.  We hadden Siri ingeschreven bij de beginners. Elke dag vijf uur les. 

Dit was Siri in de les.

En de film van een van haar eerste afdalingen.

Siri kan na een paar dagen zonder problemen de blauwe pistes.  De nieuwe Vreni Schneider is opgestaan.

Naast al dat skien was natuurlijk ook de gondola een groot succes.

 

Maar van al dat skien worden sommigen ook wel een beetje moe. 

Sommigen ook niet. 

En hadden we al gezegd dat er veel sneeuw was ?  Eh voila. 

Siri en de kindjes vonden hun eerste skivakantie fantastisch.  Oef !  We zijn blij dat we dus niet voor de rest van ons leven alleen moesten gaan skien.

En tenslotte: Nic, Stacy, Ella en Noah, we vonden het een fantastische vakantie.  Jullie waren geweldig.  

Superfroggies to the rescue, aka Caitlin's verjaardag

Ze is dan 4 geworden dit weekend. Vier! Op zaterdag werden enthousiast kaartjes en een geschenkje opengedaan, en een uitstap naar de speeltuin gemaakt (nog steeds 1 van de favoriete bezigheden van Caitlin en Jack). Maar op 4jaar wordt ook een einde gemaakt aan een aantal privileges van "babies", dus die nacht kwam de binkyfairy haar tuutjes en toiletpotje weghalen. En dat ging verrassend goed, dat slapen zonder tuutje!

Zondag was dan het langverwachte verjaardagsfeestje. En waar Amerikaanse juffertjes van 4 resoluut kiezen voor prinsessen en roze glitterparties, koos Caitlin kikkers al thema (en schildpadden en vissen, en op het laatste momentje werden daar ook nog haaien en pinguins aan toegevoegd door mevrouwtje). Er is een duidelijk kikkerpatroon dit jaar… Veel ouders belden me een beetje bezorgd met de vraag of ze echt zo graag kikkers ziet, want aangezien de cadeaus vaak in de lijn van het thema liggen, zaten die een beetje met de handen in het haar…

Het feestje ging door in het Childrens' Museum, waar ze naar hartelust konden spelen, zich verkleden, knutselen, een vlieger maken en kikkertaart eten. Zelfgemaakte kikkertaart, met zelfgemaakte marsepein…ik ben er best wel trots op (en bijzonder lang mee bezig geweest, dus dit doen we niet meer).

 

Caitlin was erg blij met de kikker versieringen, Jack was een beetje boos op zijn vlieger.

 Alle ouders hun kindje(s) aan het helpen om die vlieger in elkaar te knutselen.

 Hehe, het snoepgoed is geserveerd, nu kunnen de ouders ook even zitten

 

We zingen allemaal van "happy birthday", Caitlin doet zich een beetje meer verlegen voor dan ze eigenlijk is.  En kijk vooral tot het einde, waar Caitlin een beetje treiterig doet (typische fase voor 3/4 jarigen?) tegen haar vriendinnetje Riri, die echter niet op haar mondje gevallen is.

De tafel met goodie bags en de cadeautjes die ongeopend mee naar huis gaan en geen kat die tijdens het feestje probeert om de verpakking eraf te scheuren. Dat blijft mij nog steeds verbazen. Zo leren de kindertjes in ieder geval wel om geduldig te zijn…

Ze gingen helemaal uit de bol, vooral wanneer deze 3 meiden een kikkercape in de verkleeddoos vonden. Ze doopten zich tot "superfroggies" en liepen "superfroggies to the rescue"roepend door het museum. 3 zotte wervelwinden… Niet de meest flatterende foto, maar het toont o zo goed hoeveel plezier ze hadden.

En na een gevuld kikkerweekend, viel dit meisje zonder haar binky diep in slaap.

Awesome Austin

Tussen kerst en nieuw maakten we met het hele gezin een weekenduitstapje. Dat is ondertussen alweer een maand geleden…sorry dus voor dit veel te late blogje. Ik had mij voorgenomen om in het nieuwe jaar iets meer te bloggen, maar kijk, dat voornemen is in Januari dus al gesneuveld.

Afin. Vorig jaar gingen we tijdens de kerstvakantie naar San Antonio, dus dit jaar was Austin aan de beurt. Texas zo immens groot (695.621 vierkante kilometer = Belgie x 23!) en eigenlijk hebben we van deze staat nog maar bitter weinig gezien. Hoog tijd dus voor een tripje in eigen staat.

Austin is ongeveer 3uur rijden van Houston. Dat valt op zich wel mee, maar niet voor het spookje, want nu blijkt dat zij nogal snel wagenziek wordt en na 20 minuten al lijkbleek in haar autostoeltje zat misselijk te wezen. En als je om de 10 minuten de vraag krijgt "zijn we er bijnaaaaaa?", dan weet je dat het een lange rit gaat worden. Wij gaan in ieder geval nooit een roadtrip maken met onze kinderen, dat staat nu al vast.

Het uitzicht tijdens de rit was niet erg gevarieerd:

Qua couleur locale is er heel af en toe een grote ranch te zien, een veld vol paarden, of een baanwinkeltje waar je ondermeer een grote rode keramieken longhorn stier kan kopen om in de voortuin te zetten

Er was ook bitter weinig te eten onderweg. De keuze tussen McDonalds en een plaatselijke BBQpit  "Southside Market" gekend voor  Texas hotsauce, brisket en smoked sausage, was snel gemaakt. Behalve aardappelen en koolsla, staan daar geen groenten op de menu:

Gelukkig viel dat reuze in de smaak bij onze vleesliefhebbers:

4 uur nadat we thuis waren vertrokken, reden we Austin binnen. Austin is de hoofdstad en dus ook het politieke en administratieve hart van Texas.  In het Capitool zetelen de gouverneur, de kamer en de senaat van Texas. Het is vooral ook een mooi gebouw met een leuk park eromheen:

 De Senaat:

De Kamer (de kinderen waren meer geinteresseerd in de kerstboom en de pakjes die eronder lagen, dan in de uitleg van ons…)

Daarna brachten we een bezoek aan het Texas State History Museum, een mooi en heel interessant gebracht museum over de geschiedenis van TX. Echt een aanrader!

Er was ook een soort cinemazaal waar ze een 20 minuten durende filmpje draaiden over de Texaanse geschiedenis. Meteen de eerste keer voor de kindjes in een filmzaal. Caitlin was een beetje bang van de special effects en was zwaar onder de indruk van alle orkanen die over TX zijn geraasd. Jack lag uitgeteld te slapen.

Buiten staat de gigantische "lone star" van Texas. Die ster staat ook op de vlag van deze Staat en geeft de solidariteit en eenheid van de Texanen weer. Ze wordt vandaag nog steeds gezien als het symbool van de onafhankelijke geest van Texas en haar inwoners.

Mini-fotoshoot voor de ster:

Daarna was het geduld van de kinderen op en was het hoog tijd voor het hoogtepunt van onze reis: inchecken in het hotel. Daar keken de kids nog het meest naar uit. Wanneer wij op hotel gaan, blijven wij altijd in dezelfde keten en blijkbaar is dat zelfs de kindjes opgevallen, want bij het binnenkomen van de kamer, liepen ze recht op de televisiekast af en trokken de onderste lade open. "Toys, Jack, lets get the toys"! (vorig jaar hadden we in die lade hun speelgoed opgeborgen). De ontgoocheling was bijzonder groot toen ze zagen dat de lade leeg was… echt heel zielig.

We zijn nog snel bij de chinees gaan eten, Caitlin heeft al haar edamame met chopsticks opgegeten en Jack heeft een hele goeie poging gedaan maar om 7u ging het licht uit bij die twee.

Ze sliepen voor de eerste keer samen in een groot bed, en dat ging goed tot een uur of 2, maar vanaf dan hielden ze elkaar wakker en moest ik ertussen gaan liggen om de vrede te bewaren. Dat was voor niemand gezellig en nu weet ik weer waarom ik zo blij ben dat ik geen kinderen in onze kamer/bed laat slapen.

Op zondag verkenden we downtown Austin, trokken we naar een mislukte kerstmarkt (waar geen gluwein te verkrijgen was en ook geen kerstman in velden of wegen te bekennen was) en naar Zylker Park. Een heel mooi, groot park, waar ook een treintje door rijdt. We konden geen neen zeggen tegen de smeekbede van de kindjes om op Thomas de trein te rijden.

En na dat ritje, zat onze kerstweekend uitstap erop… Austin is echt de moeite en zeker voor herhaling vatbaar! Maar niet volgend jaar, want dan trekken we naar Dallas. Maar dan nemen we wel genoeg Touristil mee.