Steamboat Springs (en oef !)

En hier is dan de familie ski-jas. Als u denkt, dit zijn gewoon Siri, Caitlin, Jack en Marc, dan vergist u zich. Dit zijn de nieuwe Vreni Schneider, Lindsey Vonn, Pirmin Zurbriggen en wel heu ... Marc. 

Inderdaad, we zijn afgelopen week gaan skien.  Met de hele familie. Voor de eerste keer. En wel in Steamboat Springs, Colorado. Grote vrienden Nic, Stacy, Ella, Noah wonen in Colorado en we hadden dus gezellig een skivakantie samen georganiseerd.

En het was een groot succes. Enkele niet-ski bevindingen om mee te beginnen: 

1) Grote vriend Nic had een perfect huis geboekt: heel ruim voor ons achten en op de piste. Dat kon al niet beter. 

2) Grote vriend Nic had ook perfect weer geregeld: een pak sneeuw (het heeft de helft van de week stevig gesneeuwd), allemaal 'Champagne Powder' - de Steamboat benaming voor goeie sneeuw. Er was echt veel sneeuw. Ideaal weer dus om "buiten te spelen" zoals grote vriend Steven zou zeggen. 

3) De kindjes, Ella, Noah, Caitlin en Jack konden het uitstekend met elkaar vinden. 

Het was de eerste keer skien voor Siri, Caitlin en Jack.  En ze hebben het alle drie fantastisch gedaan. 

Laten we beginnen met Caitlin. We hadden Caitlin ingeschreven bij de Mavericks. Twee uur skiles per dag.

Dit was Caitlin voor de allereerste les. Op weg naar de piste. 

Nog even een foto erbij. 

Rechterski aan. 

Linkerski aan. 

Op de Magic Carpet naar boven.

En heel geconcentreerd voor haar eerste afdaling.

De film van haar eerste afdaling. 

Na twee dagen mocht ze al op de grotere piste. 

Opnieuw uiterst geconcentreerd. 

En de film van haar eerste afdaling op de grotere piste.

De nieuwe Lindsey Vonn is opgestaan.

Jack dan.  We hadden Jack ingeschreven bij de Buckaroos. Met een keertje een uurtje skiles. 

Dit was Jack voor de allereerste les. Op weg naar de piste. Meneer werd daar met een wagentje naartoe gereden.  

Skis aan.

Op de Magic Carpet naar boven. 

En heel geconcentreerd voor zijn eerste afdaling.

De film van zijn eerste afdaling. 

De nieuwe Pirmin Zurbriggen is opgestaan. 

Siri dan.  We hadden Siri ingeschreven bij de beginners. Elke dag vijf uur les. 

Dit was Siri in de les.

En de film van een van haar eerste afdalingen.

Siri kan na een paar dagen zonder problemen de blauwe pistes.  De nieuwe Vreni Schneider is opgestaan.

Naast al dat skien was natuurlijk ook de gondola een groot succes.

 

Maar van al dat skien worden sommigen ook wel een beetje moe. 

Sommigen ook niet. 

En hadden we al gezegd dat er veel sneeuw was ?  Eh voila. 

Siri en de kindjes vonden hun eerste skivakantie fantastisch.  Oef !  We zijn blij dat we dus niet voor de rest van ons leven alleen moesten gaan skien.

En tenslotte: Nic, Stacy, Ella en Noah, we vonden het een fantastische vakantie.  Jullie waren geweldig.  

Superfroggies to the rescue, aka Caitlin's verjaardag

Ze is dan 4 geworden dit weekend. Vier! Op zaterdag werden enthousiast kaartjes en een geschenkje opengedaan, en een uitstap naar de speeltuin gemaakt (nog steeds 1 van de favoriete bezigheden van Caitlin en Jack). Maar op 4jaar wordt ook een einde gemaakt aan een aantal privileges van "babies", dus die nacht kwam de binkyfairy haar tuutjes en toiletpotje weghalen. En dat ging verrassend goed, dat slapen zonder tuutje!

Zondag was dan het langverwachte verjaardagsfeestje. En waar Amerikaanse juffertjes van 4 resoluut kiezen voor prinsessen en roze glitterparties, koos Caitlin kikkers al thema (en schildpadden en vissen, en op het laatste momentje werden daar ook nog haaien en pinguins aan toegevoegd door mevrouwtje). Er is een duidelijk kikkerpatroon dit jaar… Veel ouders belden me een beetje bezorgd met de vraag of ze echt zo graag kikkers ziet, want aangezien de cadeaus vaak in de lijn van het thema liggen, zaten die een beetje met de handen in het haar…

Het feestje ging door in het Childrens' Museum, waar ze naar hartelust konden spelen, zich verkleden, knutselen, een vlieger maken en kikkertaart eten. Zelfgemaakte kikkertaart, met zelfgemaakte marsepein…ik ben er best wel trots op (en bijzonder lang mee bezig geweest, dus dit doen we niet meer).

 

Caitlin was erg blij met de kikker versieringen, Jack was een beetje boos op zijn vlieger.

 Alle ouders hun kindje(s) aan het helpen om die vlieger in elkaar te knutselen.

 Hehe, het snoepgoed is geserveerd, nu kunnen de ouders ook even zitten

 

We zingen allemaal van "happy birthday", Caitlin doet zich een beetje meer verlegen voor dan ze eigenlijk is.  En kijk vooral tot het einde, waar Caitlin een beetje treiterig doet (typische fase voor 3/4 jarigen?) tegen haar vriendinnetje Riri, die echter niet op haar mondje gevallen is.

De tafel met goodie bags en de cadeautjes die ongeopend mee naar huis gaan en geen kat die tijdens het feestje probeert om de verpakking eraf te scheuren. Dat blijft mij nog steeds verbazen. Zo leren de kindertjes in ieder geval wel om geduldig te zijn…

Ze gingen helemaal uit de bol, vooral wanneer deze 3 meiden een kikkercape in de verkleeddoos vonden. Ze doopten zich tot "superfroggies" en liepen "superfroggies to the rescue"roepend door het museum. 3 zotte wervelwinden… Niet de meest flatterende foto, maar het toont o zo goed hoeveel plezier ze hadden.

En na een gevuld kikkerweekend, viel dit meisje zonder haar binky diep in slaap.

Awesome Austin

Tussen kerst en nieuw maakten we met het hele gezin een weekenduitstapje. Dat is ondertussen alweer een maand geleden…sorry dus voor dit veel te late blogje. Ik had mij voorgenomen om in het nieuwe jaar iets meer te bloggen, maar kijk, dat voornemen is in Januari dus al gesneuveld.

Afin. Vorig jaar gingen we tijdens de kerstvakantie naar San Antonio, dus dit jaar was Austin aan de beurt. Texas zo immens groot (695.621 vierkante kilometer = Belgie x 23!) en eigenlijk hebben we van deze staat nog maar bitter weinig gezien. Hoog tijd dus voor een tripje in eigen staat.

Austin is ongeveer 3uur rijden van Houston. Dat valt op zich wel mee, maar niet voor het spookje, want nu blijkt dat zij nogal snel wagenziek wordt en na 20 minuten al lijkbleek in haar autostoeltje zat misselijk te wezen. En als je om de 10 minuten de vraag krijgt "zijn we er bijnaaaaaa?", dan weet je dat het een lange rit gaat worden. Wij gaan in ieder geval nooit een roadtrip maken met onze kinderen, dat staat nu al vast.

Het uitzicht tijdens de rit was niet erg gevarieerd:

Qua couleur locale is er heel af en toe een grote ranch te zien, een veld vol paarden, of een baanwinkeltje waar je ondermeer een grote rode keramieken longhorn stier kan kopen om in de voortuin te zetten

Er was ook bitter weinig te eten onderweg. De keuze tussen McDonalds en een plaatselijke BBQpit  "Southside Market" gekend voor  Texas hotsauce, brisket en smoked sausage, was snel gemaakt. Behalve aardappelen en koolsla, staan daar geen groenten op de menu:

Gelukkig viel dat reuze in de smaak bij onze vleesliefhebbers:

4 uur nadat we thuis waren vertrokken, reden we Austin binnen. Austin is de hoofdstad en dus ook het politieke en administratieve hart van Texas.  In het Capitool zetelen de gouverneur, de kamer en de senaat van Texas. Het is vooral ook een mooi gebouw met een leuk park eromheen:

 De Senaat:

De Kamer (de kinderen waren meer geinteresseerd in de kerstboom en de pakjes die eronder lagen, dan in de uitleg van ons…)

Daarna brachten we een bezoek aan het Texas State History Museum, een mooi en heel interessant gebracht museum over de geschiedenis van TX. Echt een aanrader!

Er was ook een soort cinemazaal waar ze een 20 minuten durende filmpje draaiden over de Texaanse geschiedenis. Meteen de eerste keer voor de kindjes in een filmzaal. Caitlin was een beetje bang van de special effects en was zwaar onder de indruk van alle orkanen die over TX zijn geraasd. Jack lag uitgeteld te slapen.

Buiten staat de gigantische "lone star" van Texas. Die ster staat ook op de vlag van deze Staat en geeft de solidariteit en eenheid van de Texanen weer. Ze wordt vandaag nog steeds gezien als het symbool van de onafhankelijke geest van Texas en haar inwoners.

Mini-fotoshoot voor de ster:

Daarna was het geduld van de kinderen op en was het hoog tijd voor het hoogtepunt van onze reis: inchecken in het hotel. Daar keken de kids nog het meest naar uit. Wanneer wij op hotel gaan, blijven wij altijd in dezelfde keten en blijkbaar is dat zelfs de kindjes opgevallen, want bij het binnenkomen van de kamer, liepen ze recht op de televisiekast af en trokken de onderste lade open. "Toys, Jack, lets get the toys"! (vorig jaar hadden we in die lade hun speelgoed opgeborgen). De ontgoocheling was bijzonder groot toen ze zagen dat de lade leeg was… echt heel zielig.

We zijn nog snel bij de chinees gaan eten, Caitlin heeft al haar edamame met chopsticks opgegeten en Jack heeft een hele goeie poging gedaan maar om 7u ging het licht uit bij die twee.

Ze sliepen voor de eerste keer samen in een groot bed, en dat ging goed tot een uur of 2, maar vanaf dan hielden ze elkaar wakker en moest ik ertussen gaan liggen om de vrede te bewaren. Dat was voor niemand gezellig en nu weet ik weer waarom ik zo blij ben dat ik geen kinderen in onze kamer/bed laat slapen.

Op zondag verkenden we downtown Austin, trokken we naar een mislukte kerstmarkt (waar geen gluwein te verkrijgen was en ook geen kerstman in velden of wegen te bekennen was) en naar Zylker Park. Een heel mooi, groot park, waar ook een treintje door rijdt. We konden geen neen zeggen tegen de smeekbede van de kindjes om op Thomas de trein te rijden.

En na dat ritje, zat onze kerstweekend uitstap erop… Austin is echt de moeite en zeker voor herhaling vatbaar! Maar niet volgend jaar, want dan trekken we naar Dallas. Maar dan nemen we wel genoeg Touristil mee.

Nog eentje voor de liefhebbers: Caitlin zingt...

… ook in het nederlands. Dit filmpje is al een paar maanden geleden opgenomen, maar nu ik toch bezig was om filmpjes te editen, was het een kleine moeite om deze ook te posten.

Bij deze de vlaamse klassiekers: Op een grote paddestoel en In een klein statioMMetje.

Nog een beetje Holiday cheer

2013! Gelukkig nieuwjaar! Dat het voor iedereen een goed en gezond jaar mag worden…

Wij hebben op oudejaarsavond om 18u met de kindjes het oude jaar uitgezwaaid met een diner van tapas. Ondertussen was het in Belgie al 1u, dus we hebben toch een beetje het gevoel de jaarovergang te hebben meegemaakt. De kids mochten elk op een groot stuk papier met stiften tekenen wat ze in het nieuwe jaar wilden doen. Caitlin's grote project is 4jaar worden ("AND YOU WILL BE THREE, JACK! OH BOY!!" voegt ze er met enthousiast stemmetje aan toe) en de sneeuw zien. Dat komt alvast in orde, want in Februari gaan we naar Colorado. Jack wil voorlopig nog steeds gewoon thuis blijven. En hockey spelen ???

Gedurende de hele kerstperiode, wanneer de kerstboom opstond en de radio alleen maar kerstmuziek draaide en het hele huis rook naar versgebakken gemberkoekjes, weigerde het spookje om kerstliedjes te zingen. Ze hadden die nochtans zo mooi aangeleerd op school voor het Christmas carolling. Maar gisteren, toen we druk bezig waren met het aftuigen van de boom en het opbergen van de lichtjes, begon ze plots spontaan te zingen. En ik kon het vastleggen op video. Yay! Ze is geen nachtegaal, maar ze zingt wel met passie!

Is het opgevallen? Beide liedjes zijn Hanukah liedjes. Niks geen "stille nacht" of "rudulph the red nosed reindeer". Zo zie je maar weer hoe ze op school toch hun best doen om het multicultureel te houden.

Voor de geinteresseerden: de tekst van de liedjes:

I've been lighting all the candles (Caitlin zingt: "I ve been riding on a candle" ;o) )
On this Hanukah night. 
I've been lighting all the candles 
Just to see them shining bright. 
Flicker, flicker little candle 
Fill me with your glow 
Now the time has come to count them 
Ready set let's go!

I'm a little latke, round and brown, 
Here is my upside, here is my down. 
When I am all ready, take a bite,  (gemerkt dat Caitling het woordje "helemaal" ertussen voegt?)
And eat me up on Hanukkah night. 

De Kersteditie

De Kerstperiode in Texas is een vreemd fenomeen. Het ontbreekt hier nochtans niet aan versieringen, valse sneeuwtaferelen, lichtjes, kerstmuziek, gestresseerde mensen die al sinds Thanksgiving kerstaankopen aan het doen zijn en allerhande figuren, oud en jong, met truien/t-shirts met rendieren en sneeuwvlokken erop. O, en kerstbal-oorbellen, dat is hier ook een grote hit. Er is geen ontsnappen aan de geur van dennebomen, overgoten met kaneel en gember. In de supermarkt, de bank, bij de droogkuis… iedereen doet er vrolijk aan mee. En maar goed ook, want het is verdorie moeilijk om de echte kerstsfeer op te roepen bij 20 graden.

Mij hoor je niet klagen over het zuiderse klimaat hier, maar het staat een beetje onnozel op kerstfotos: 

Marc in tennispolo en Caitlin in haar zomerkleren (ze wou zichzelf aankleden die dag). Maar er staat wel een "mooie" kerstboom op de achtergrond.
T is vooral een zeer grote boom, want everything is big in Texas, nietwaar...

 Het maken van een "kerstfoto" ging niet zonder slag of stoot. Over Jack hadden we geen klachten, die werkte braaf mee. Hij poseerde wanneer we het vroegen:

En dit is de nieuwste uitdrukking van Jack als je SMILE zegt:

Maar het spookje, dat was een ander paar mouwen. Die wou alleen maar hard rondrennen:

Alle andere mensen die in hun beste kerstoutfits waren opgedaagd om de jaarlijkse kerst-gezinsfoto  bij de grote boom te nemen, keken ons heel vreemd aan bij het aanschouwen van ons losgeslagen meisje. 

Na veel aandringen en omkoperij (M&M's) konden we haar dan toch overtuigen om nog even lief te glimlachen

Maar eerlijk is eerlijk, ze waren niet echt geinteresseerd in de kerstboom. Dat ezeltje dat ernaast staat, was veeeel interessanter...

Dit alles is ondertussen alweer 3 weken geleden. Ondertussen hebben we  een paar koude dagen gehad van rond het vriespunt. Dat voelt serieus koud aan als het de dag ervoor nog t-shirt weer was.

We hebben zelf ook een boom in huis gehaald, en veel lichtjes in de tuin. En de kindjes hebben geholpen om kerstversieringen te maken:

Dit was trouwens een topper: heel makkelijk om te doen, en o zo mooi in de boom.
Voor de geinteresseerden - hoe je tewerk gaat:
- een handje bedekken met witte acrylverf.
- voorzichtig alle vingertjes op de kerstbal drukken
- indien gewenst glittertjes strooien op de nog natte verf
- wanneer droog: met een tandenstoker de ogen/knopen aanstippen (met goud/zilver of zwarte verf).

Vorige week werden ook de kerstfeestjes gehouden op school: Jack had voor de gelegenheid een hemd aan. Hij was daar niet blij mee en was 's avonds nog steeds een beetje boos dat we hem hadden verplicht om dat aan te doen. Maar zie hoe schattig hij er uitziet in een hemd:

Het spookje moest met haar klas kerstliedjes gaan zingen in alle andere klasjes (Christmas carolling). Ze hadden 2 liedjes aangeleerd gekregen waar ik nog nooit van had gehoord. Maar ze deden dat super goed, die 17 kleintjes!

Dit weekend zijn we een weekendje weggeweest naar Austin (blog volgt) en plots is het dan zover…het is eindelijk kerstmis.

Kerstavond en Kerstmis zijn altijd een beetje aparte dagen als je ver weg bent van de familie "back home". Geen grote familiediners voor ons dit jaar...
Wij gaan vandaag naar de kinderkerstmis om 4u. Daarna gezellig aperitieven en een klein diner dat het midden houdt tussen de US en Belgie: een spiral cut honey glazed hammetje met witloofrolletjes in kaassaus. Daar heb ik exact 30 minuten werk aan ;o)

Wij wensen iedereen gezellige kerstfeesten toe, of, zoals ze het hier zo mooi zeggen: we wish you a blessed Christmas. In gedachten zijn jullie heel dichtbij.

Daar werd aan de deur geklopt!

Tot een paar weken geleden hadden de kindjes geen flauw benul wie Sinterklaas was. Santa Claus, die met de rendieren en zo, die kenden ze al van op school, maar Sinterklaas…? Nog zo'n mijnheer met een rode outfit en een witte baard en cadeautjes. Zelfs de naam klinkt hetzelfde wanneer uitgesproken door een kleuter met een zwaar Texaans accent… Het was verwarring troef. Gelukkig waren er de sinterklaasliedjesCD van de Bonnie, het grote sinterklaasboek en youtube. En het feit dat wij de goedheiligman Sint Nikolas, noemen. In het begin moest ik mezelf constant verbeteren om niet Sinterklaas te zeggen. Moeilijk hoor. Maar zie, na een paar dagen kon Caitlin al redelijk goed "zie ginds komt de stoomboot"zingen en waren ze helemaal enthousiast over het zetten van het schoentje.

Dit weekend lagen ze al ongeduldig voor de schouw: "we gaan hier wachten tot Sint Nikolas komt". 

 De kapoenigheid straalt er gewoon af...

Ik was als kind doodsbang van de Sint (en de kerstman en de paasklokken), en bleef superstil in mijn bed liggen met een kussen op mijn hoofd uit schrik dat ik hem anders 's nachts over het dak zou horen lopen. Toen op 5 december vlak voor bedtijd Zwarte Piet hard op de voordeur kwam bonken, bleek dat Caitlin diezelfde schrik van mij heeft geerfd. Maar zo bleven ze wel de hele nacht stilletjes op hun kamer… en de volgende ochtend kwamen ze stipt om 6u vol verwachting naar beneden. 

De vreugde was groot. "Yay, mama, papa, Sint Nikolas is komen!"

Oorspronkelijk had Catilin alleen maar oog voor de chocolade munten. Die cadeautjes zagen ze niet eens liggen. De Sint heeft dit jaar inderdaad de fout gemaakt om alles in te pakken. Volgend jaar gaat hij op inpakpapier besparen, denk ik. 

Het smurfenboek viel in de smaak. En Jack zich maar afvragen waar zijn smurfenboek was.

De staf met M&M's, door grandma met de Sint meegegeven, waren dan weer een heel grote hit bij Jack.  Hij zou ze ook allemaal in een keer opeten als we hem zouden laten doen.

Sinterklaas had voor elk ook een autootje gebracht, een zaklamp en een (akelige) lovey turtle. Allemaal kleinigheidjes, maar o zo dankbaar in ontvangst genomen.

Heerlijk om te zien, dat geluk op die kleine gezichtjes!