zaterdag 10 maart 2012

YeeHaw ! De Houston Rodeo 2012

Het is weer van dat. Het is weer de Houston Livestock Show and Rodeo. Of kortweg de Rodeo. De grootste ter wereld. Dit jaar van 28 februari tot 18 maart. De eerste zaterdag waren we gelijk met de hele familie van de partij.






We moesten er natuurlijk eerst en vooral voor zorgen dat we niet uit de toon zouden vallen.

Enter Cowboy Jack.


Enter Lady Caitlin.



De Rodeo is eigenlijk een combinatie van een heel aantal interessante activiteiten en competities.

Zo begint de Rodeo elk jaar met het officiele wereldkampioenschap barbequen. Inderdaad. Daar worden dan de wereldkampioenen gekroond in de categorien brisket, ribbekes, kip en dessert (?!).  Dat hele gedoe gaat op een of andere parking van het Reliant Football Stadium en er waren dit jaar 200,000 mensen. Dat komt omdat ze het aantal ticketten beperken. Vermits iedereen hier in Houston graag een stukje vlees eet, is een ticket voor Rodeo BBQ zeer moeilijk te bemachtigen.  De winnaar van de BBQ dit jaar was de Motley Que Crew. Afkomstig uit Texas of wat had u gedacht.

Er is ook elk jaar een horse cutting wedstrijd. Dat heeft niets te maken met een coiffeur. Ook niet met een veterinair. Het gaat er in deze wedstrijd om hoe de cowboy en zijn paard een dier van de kudde kunnen afscheiden en een tijdje apart houden. Winnaars Paard Dont look twice en cowboy Philip Rapp. Allebei afkomstig uit Texas of wat had u gedacht.

Er zijn natuurlijk talloze kraampjes om een western dingen te kopen,  om te eten en er is ook een hele kermis. 






Er zijn ook elke avond concerten. Ook dit jaar treden er weer wereldberoemde artiesten op zoals Jason Aldean (die kennen we nog van vorig jaar), Luke Bryan (niet verwant met Astrid noch den John - we hebben dat gecheckt), Chris Young, de Zac Brown Band, Miranda Lambert, Brad Paisley en natuurlijk Alan Jackson. Die laatste heeft al 35 nummer 1 hits in de US gehad in zijn carriere ...

En voorafgaand aan al die fantastische artiesten, is er natuurlijk elke avond de echte Rodeo met als hoogtepunt volgende week het Noordamerikaans kampioenschap Rodeo in de volgende categorien: Saddle Bronc (proberen op een wild paard met zadel te blijven zitten), Bareback Bronc (proberen op een wild paard zonder zadel te blijven zitten), Barrel Racing (op uw paard rond een paar tonnen racen – wordt altijd gedaan door amazones) en Bull Riding (proberen op een stier te blijven zitten).

Daarnaast is er ook altijd de Calf Scramble (12-jarigen proberen een kalfje te vangen) en de Mutton Bustin (5-jarigen proberen op een schaap te blijven zitten). Onze kindjes zijn helaas nog een beetje te jong. 

En tenslotte is er de Livestock show. Daar zijn we zaterdag eerst naartoe geweest. Kwestie van die kinderen van ons te tonen dat niet alle dieren alleen maar bestaan op een toestel met een afbeelding van een appel erop.


Echte beesten dus.







En toen zagen we een tractor.





En toen zaten we op de tractor.





Dat mocht natuurlijk niet en ik had de indruk dat de verkoper ook voor geen seconde geloofde dat ik werkelijk geinteresseerd was om een tractor te kopen. We moesten er dus snel weer af.  Jack vond de tractor allezins geweldig. 




Er waren stieren, koeien, paarden, schapen en varkens. En wat vonden onze kinderen het leukste ? De kippen ….




Na de beesten, was er dit. 


Fun on the Farm !

Dat is niet de naam van een nieuw computerspelletje voor Grandma maar wel een prachtig opgezette activiteit voor de kindjes om te leren over het leven op de boerderij.











Op Fun on the Farm was er ook een zandbak met mais erin.  Een absolute topper voor de kindjes. 




Natuurlijk ook die van ons.  




Onze kindjes vonden het zo leuk dat we heel even dachten dat we zo een maisbak misschien thuis in de tuin ook zouden moeten hebben .. heel slecht idee natuurlijk, tenzij we echt in plaats van 1,  honderd racoons in onze tuin willen … 

Er stond ook een mooie windwijzer.


En er was nog een tractor.  Nee Jack !



Kortom, ons bezoek aan de Rodeo, het derde al (na twee keren vorig jaar) was weer volledig geslaagd.  Nog 2 jaar wachten en Caitlin mag op een schaap gaan zitten en nog 10 jaar wachten en Jack mag een kalf proberen te vangen. YeeHaw !  

vrijdag 9 maart 2012

Flapuit

Ik geloof dat het in de Libelle of de Feeling is, dat rubriekje "Flapuit" waarin trotse oma's en mama's grappige uitspraken van hun beginnende pratertjes kwijt kunnen. 
Wij hebben er ondertussen ook al een paar bijeengeraapt van het spookje: 

Ik: (wijzend naar de zwangere buik van een vriendin) "Look Caitlin, Angela will soon have a new baby"
Caitlin (wijzend naar Jack) "we have an old baby"
                                                ***
Ga je een toren bouwen met Jack?"
Jack knikt blij "ja" en loopt naar de speelkamer
Caitlin: "No"
"Waarom niet?"
(grote zucht en een beetje verveeld) "Mommy, that's gonna take me over an hour"
                                                ***
"Caitlin, waarom eet je het geel van je eitje niet op"
Helemaal geschokeerd: "mommy, I don't eat the baby chick"
                                                ***
Caitlin heel fier "my daddy is strong"
"Is mama ook strong"
"No, mommy is pretty"
                                                ***
Ik begin soep te mixen.
Caitlin zet haar handen op de oren en roept "MOMMY, STOP IT! ITS LOUD IN MY EARS!"
                                                ***
Tegen Jack, die eindelijk 1 van haar ponies heeft bemachtigd:
"No Ma'am, that is NOT ok!"
Ze zet hem in de hoek en met een berispend vingertje:
"I am very angry now. Say sorry to Caitlin".
Ik denk dat ik het spookje iets minder in time out moet beginnen zetten...


zondag 4 maart 2012

First Fieldtrip

En terwijl haar kleine broer zijn gehoor terugkreeg, ging Caitlin op haar allereerste Fieldtrip met de klas.  Ze gingen ook naar het park voor een picknick, dus ik stopte een lekker lunchpakket in haar spiksplinternieuwe brooddoos (waarvan ze enkel de kaas en de kerstomaatjes opat, de boterhammen en het fruit bleven onaangeroerd). En weer eens was ik de enige mama die het anders had gedaan dan de "amerikaanse" mamas, want ik had dan wel aan alle voedselgroepen in de voedingsdriehoek gedacht, maar ik had geen lief -hangeschreven- kaartje met "Have a nice day" of "I love you kiddo" tussen de boterhammen verstopt… Het feit dat de juf het nodig vond om me dat s avonds te vertellen, wil toch zeggen dat het een serieuze indruk heeft nagelaten. Een beetje zoals op kamp gaan en als enige de hele week geen post krijgen. Maar serieus, voor een klasuitstap van 2 uur???? Het spookje heeft er zelf nog niks van gezegd, dus ik denk niet dat er blijvende trauma's zijn. Oef.

De juf was zo lief om fotos te nemen, en ze hebben zich duidelijk goed geamuseerd.



Al kwam die schelm Leon toch wel erg dicht bij het Spookje! De Carter (rechts) vond dat duidelijk ook.

Volgende maand gaan ze pottenbakken als klasuitstap…Ik heb dat ooit zelf geprobeerd, dus uit persoonlijke ervaring weet ik dat dat een HEEL SLECHT  idee is om dat met 3jarigen te doen. Wie bedenkt die dingen toch? Afin, plezier zullen ze in ieder geval wel hebben.

donderdag 1 maart 2012

I can hear clearly now

Jack is geboren met een verkoudheid.  Het begon al toen hij 10 minuten oud was en naar de neonatologie werd gevoerd omdat hij nogal zwaar snurkte. Volgens de dokter zat zijn neus dicht, maar "dat groeit er wel uit". 7 dagen later zaten we bij de Neus-Keel-Oor, want dat groen snot vonden we toch niet echt normaal voor een boorlingske. Met een bus antibiotica en een "dat groeit er wel uit", werden we naar huis gestuurd. Maar 16 maand onafgebroken groen snot, 25 dokterbezoeken, 7 antibioticakuren en talloze oorontstekeningen later waren we dat "dat groeit er wel uit" danig beu. 
Jack bleek volgens de dokter een goeie kandidaat voor buisjes, en aldus geschiedde. 
Afgelopen dinsdag konden we om 7u30, op een nuchtere maag (leg maar uit aan een kind van 16 maanden dat hij niet mag eten…), terecht in het ziekenhuis. Ik weet niet hoe een kleine ingreep in Belgie gebeurt, maar hier is dat duidelijk een familiezaak, want alle andere patientjes hadden de hele familie meegebracht, tot opas en achterneven toe.
Ondanks de geanimeerde familiereunies rond ons, rook Jack al wat onraad en week geen centimeter van mijn zijde. Pas toen ze hem een siroopje hadden gegeven dat hem een beetje "silly" maakt, kon onze kleine man relaxen. Hij werd door het drankje echt heel grappig, zat de hele tijd te giechelen en vond het absoluut geen probleem om zonder mama naar het operatiekwartier te worden gevoerd. 



35 minuten later had Jack buisjes, waren zijn sinussen gedraineerd en was hij zijn poliepen kwijt. "He was a real trooper" zei de dokter na afloop. Het bleek allemaal veel ernstiger te zijn dan wat aanvankelijk werd gedacht: door de blokkage in zijn oren had hij constante druk op zijn oortjes en het gevoel van onder water te zitten. Voeg daar ontstoken sinussen aan toe en een permanente verkoudheid, en dan begrijp ik waarom dat ventje soms zo lastig en dreinerig kon zijn. En dat verklaart ook waarom hij nog geen woord zegt, blijkbaar. 
Het uit narcose komen was niet zo fijn, maar uiteindelijk mochten we dan toch naar huis. 
Na een paar uur bleek onze kleine man helemaal uitgehongerd en had geen moeite om 2 bananen, 4 mandarientjes, 1 advocado en 2 boterhammen met choco naar binnen te spelen. Hij zat de hele tijd te lachen en toen ik hem vroeg om mama te zeggen, zei hij voor de eerste keer echt "mama" en "papa"! 
Hij was weer helemaal terug zichzelf en voelde zich duidelijk heel goed na de operatie. En dat ventje zo blij en onbezorgd en zonder hoofdpijn te zien rondlopen, daar word ik ook heel vrolijk van. 

vrijdag 24 februari 2012

Hup Hup Hup!

Tegenwoordig worden de kids per stalen ros van en naar school gebracht...


Op zich moet ik hier niet te stoer over doen, want de school ligt maar op 2.5 km van ons huis vandaan. MAAR, voor de terugweg neem ik altijd de "lange route" waardoor ik tegenwoordig dagelijks 14km bij elkaar fiets. En 1 keer per week doe ik de "extra lange route" als ik langs de droogkuis moet om de hemden van Marc af te leveren. Ze laten mij daar nog steeds door de drive thru lane rijden met de fiets, al keken ze de eerste keer wel een beetje vreemd op... 

Gelukkig is het hier niet erg heuvelachtig en liggen er overal heel mooie brede afgeschermde fietspaden. De kids vinden het ritje fantastisch en iedere keer als ik op de pedalen moet gaan staan om die karrevracht op dat vals plat vooruit te krijgen, moedigt Caitlin me aan door keihard - en tot groot jolijt van de andere fietsers en lopers op het pad - te roepen: "You can do it mommy! en "Wow, that's FAST!" en "good job, now you can have a special treat". 

En daarvoor doe ik het, natuurlijk.

PS: Is het u opgevallen dat noch ikzelf, noch de kids een helm ophebben. Op zich is dat niet zo spectaculair, maar hier is dat een grote no-no en geloof het of niet, maar daar wordt ik iedere dag wel een aantal keer over aangesproken. Of minstens scheef bekeken. Benieuwd of ik hiervoor een boete kan krijgen??






dinsdag 21 februari 2012

Jury Duty! Joepie!

Gisteren kreeg ik een officieel uitziende brief in de bus.
Het feit dat in grote rode letters "Important - Please read - Official Jury Summons for Montgomery County, TX" op de envelop stond, maakte dat de inhoud niet echt meer een verrassing was. Inderdaad, ik ben opgeroepen om in een jury te zetelen! Niet een jury voor een paardenshow of zo, nee, een echte jury "van het gerecht" zoals Marc dat zo mooi zegt. Ik werd al eens in 2010 opgeroepen maar aangezien we toen al terug in Belgie waren, had ik een valabel excuus om mij te verexcuseren.

Mijn eerste reactie bij het zien van de brief: Joepie! Tja, ik ben nu eenmaal zo. Net zoals ik het leuk vond om te zetelen in kies- en telbureaus bij de verkiezingen (ondertussen al 4 keer gedaan in 3 verschillende gemeenten), en ik heel stiekem heb overwogen om mij als vrijwilliger daarvoor op te geven. Ik heb nu eenmaal een groot gevoel voor burgerzin. En mogelijks is dit pure beroepsmisvorming, maar ik ben oprecht geinteresseerd in het juridisch systeem. Er eventjes terug deel van uitmaken lijkt mij een hele belevenis.

Maar wellicht heb ik teveel naar Matlock, Ally McBeal, The Practice, Suits, Franklin & Bash, …  gekeken en verwacht ik er net een tikkeltje teveel van. De kans is groot dat het gaat het om een verkeerszaak waar een drunk driver - daar lachen ze in TX niet mee! - een armadillo heeft overreden. Of iets met immigratie. Of een gestolen paard. Of een combinatie van alle voorgaanden. Maar toch, ik vind het nog steeds leuk.

Op 19 maart om 9u moet ik me aanbieden in de rechtzaal van de Honorable Judge Stewart. En dan moet ik nog de selectie doorstaan, denk ik. Ik zie al beelden voor mij van honderden opgeroepen potentiele juryleden, die dan 1 voor 1 ondervraagd worden zodat de advocaten van iedere partij elk 6 juryleden kunnen uitkiezen.

Dus de vraag die mij nu het meest bezighoudt, is of mijn niet-Texaans accent in mijn voor- of nadeel zal werken???

Duim even mee met mij dat ik gekozen wordt op de 19de, dat wordt meteen ook een leuk blogverhaal.

Wordt (hopelijk) vervolgd...

vrijdag 17 februari 2012

The King of Cake

Alle kindjes hebben de feesttafel verlaten en zijn weer volop aan het spelen… Iedereen behalve Jack (en een paar oma's en opa's in de achtergrond). Daar zit hij dan, hoopvol en geduldig te wachten op het aller-aller-allerlaatste stukje taart… 



Yep, that's our boy…☺