Molly

Wat is Molly ? Molly is een hondje.

Molly was tijdens de Thanksgiviong week bij ons op bezoek. Net zoals Papsy. Het voordeel van Molly en Papsy op bezoek ? Het voordeel is dat ze alletwee na een tijdje weer terug naar huis gaan. Grapje ! Het nadeel van Molly en Papsy op bezoek ? Het nadeel is een treurige Caitlin voor twee weken.

Wie is Molly ? Molly is het hondje van groote vrienden Svea en Christophe. Die waren een weekje op vakantie, dus Molly was een weekje bij ons. Caitlin en Jack zijn namelijk ondertussen in de buurt goed bekend als professionele hondje-sitters.  Per hondje, per dag vragen Caitlin en Jack 10 dollar. En dan blijft het hondje bij ons of in zijn eigen huis. En voor die 10 dollar doen Caitlin en Jack dan alle noodzakelijk werk: buitenlaten, gaan wandelen, eten, drinken geven, mee spelen, wassen, tandenpoetsen, etc, ... Tijdens de Thanksgiving week hadden Caitlin en Jack twee hondjes: Molly bij ons, Scottie van de overburen in zijn eigen huis. 10 dollar x 2 hondjes x 7 dagen = 140 dollar. 70 dollar per kindje dan. Goed verdiend Caitlin en Jack !

Een geweldige business trouwens. Die huisdieren(pet)-business. Als je geld overhebt, investeer het in de pet-business in de US. Heel Amerika heeft namelijk een of meer honden en / of katten. Behalve ons (en grooote vrienden Caroline en Sander) werkelijk iedereen. En maar geld uitgeven aan die honden en poezen. Hondje-sitters (zoals onze kindjes), organisch diereneten van bij de Whole Foods (duurste supermarkt in de US), tandpasta voor hondjes (kost maar drie keer zo veel als die voor mensen), shampoo met extra glans voor poezen (kost ook maar vier keer zo veel als die voor mensen), speelgoedjes, snoepjes, kapsalons, kleertjes, fotografen gespecialiseerd in dieren, .... je kan het allemaal zo gek niet bedenken, ... en kost allemaal te veel geld.

En dan hebben we het nog niet gehad voor de grootste afzetterij. De pet-psycholoog. Bestaat dus ook. Als uw hondje een dag wat minder enthousiast met zijn staart kwispelt, hupakee, naar de dieren-psycholoog. Of als uw kat op een morgen eens kwaad naar u kijkt, hupakee, naar de dieren-psycholoog. Zo een bezoek kost dan minimum 100 dollar voor een eerste consult. En dat gaat dan altijd als volgt. Dienen kwak kijkt dan eens in de ogen van dat hondje of die kat. Zegt onmiddellijk, ah ja, ik zie het al, het beestje is depressief. Oei ! zegt die overbezorgde oudere mevrouw dan. Want nu gedaan ? Wel het beste is om het beestje op therapie te sturen bij mij, zegt dan de kwak. En ik heb juist korting op een 10-sessies therapie. 950 ipv 1000 dollar, voegt die er dan steevast aan toe. Doen mij dan maar ineens twee sessies zegt die oudere mevrouw dan. Hondje of kat wordt dan gedurende tien weken afgezet bij de kwak. Die zet dat beestje een uur in zijn garage. Uurtje later wordt beestje opgehaald, en alweer 100 dollar verdiend. Nog een goed idee voor onze kindjes denk ik. En wij hebben een grote garage.

Soit, terug naar Molly. Molly is niet depressief. Denken we ... En hopelijk niet geworden na een weekje op vakantie bij ons.

Onze kindjes, vooral Caitlin, maar ook Papsy en Siri, hebben heel goed voor Molly gezorgd. Wij trouwens ook, tis te zeggen, toch voor een namiddag.

Hier zien we Caitlin, Papsy en Molly. De dikste vrienden.

En hier zien we Siri aan het werk. Molly in bad.

Molly na het bad.

Wat een werk.

En wat hebben wij dan gedaan ? Ook ons deel hoor. Dat zat namelijk zo. Op zondagnamiddag hadden we het idee opgevat om nog een keertje naar Kemah Boardwalk te gaan. Met de hele familie dus. Inclusief Papsy en Molly. Kemah Boardwalk is een pretpark in Houston.  Waar geen pets zijn toegelaten. Dat waren we even vergeten te checken. Oeps. Allee dan: Papsy, Siri, Caitlin en Jack naar het pretpark. Wij met Molly buitengebeleven. Wat gingen wij drie of vier uur lang met Molly doen ? Het lokale dorpje Kemah dan maar verkennen he. Redelijk marginaal dorp trouwens. We dachten, misschien vinden we wel een terras of cafe in de buurt waar we wat naar sport op tv kunnen kijken en iets kunnen eten of drinken.  Dit vonden we.

Tja. Rij 6: "Humans Only" Misschien beter niet dan. Wel een interessant cafe precies.

Dan maar een nieuw plan. Een volledige fotoreportage maken van Molly. Gratis ! Hier een paar foto's. Volledige reportage teruggestuurd naar Svea.

Perfect. Nog maar drie uur ons bezighouden. Nog maar wat wandelen dan ... Aha ! Dit is beter.

"Dog-friendly Patio".

Hier hebben we ons dan maar gezet.

Eindelijk rust !  Laat het bier maar komen. Niet dus. Er zijn twee problemen met een dog-friendly patio. Eerste probleem. Er zijn daar dus veel honden. Die constant elkaar zitten te bekijken, naar elkaar blaffen, enzovoort .... Vervelend. Tweede probleem is nog vervelender. De eigenaars van de andere honden. Bijna allemaal oudere dames en oma's die niks liever doen dan naar u komen voor een babbeltje over uw hondje. Dat was vermoeiend. What's her name ? Molly. Oh, such a cutie ! How old is she ? Oh such a cutie. What breed is she ? Oh such a cutie. De ondervragingen bleven maar duren. Maar na een tijdje hadden we door dat het eigenlijk niets uitmaakte of we antwoordden of niet. Die oude dames leven een beetje in hun eigen (dieren)wereld, lijkt ons.

En conclusie van het hele verhaal. Siri en wij willen nooit een huisdier. Nooit ! Als er nog de minste twijfel was, is die nu ook verdwenen. Ligt trouwens niet aan Molly. Molly is heel braaf geweest tijdens haar verblijf ons. Ligt aan ons. Maar Molly mag zeker nog wel op bezoek komen hoor. We denken dat de kindjes (vooral Caitlin) er al stiekem een beetje naar uitkijken.

Thankgiving 2017: met Papsy, Bio-Willie, Jakobus en Corneel, en Kroketten

Met Thanksgiving hadden we weer een paar bezoekers bij ons. Altijd leuk. Deze keer waren het Papsy (die komt elke jaar wel twee keren) en Molly (eerste keer). Molly is het hondje van groooote vrienden Svea en Christophe. Over het bezoek van Molly een latere blog. Eerst het bezoek van Papsy. Dat is natuurlijk weer helemaal goed geweest. Hopelijk ook voor Papsy.

Wat hebben we zo al gedaan ? Vanalles. 

Wel, sommige mensen weten dat Papsy een grote fan is van country music. Een levende legende van country music is de Willie Nelson. En die had toch wel een optreden hier in Houston twee weken geleden zeker ! Een unieke kans. Wij daar met Papsy naartoe. Wij om zo veel mogelijk bier te drinken. Papsy voor de country music. Dit is de Willie Nelson. 

Ne straffe kerel. Ondertussen 84 jaar oud. Maar doet nog altijd meerdere optredens per maand. En niet zomaar even op het einde dag komen zeggen. Neen, neen, doet het hele optreden (vocals en gitaar) allemaal zelf gedurende anderhalf uur. Heeft in zijn leven zestig albums opgenomen. Meegespeeld in 30 films. Heeft zijn eigen biodiesel ontwikkeld voor bussen - “Bio-Willie”. En heeft zijn eigen merk van marihuana - “Willie’s Reserve”.  

Rijdt het hele jaar door rond in zijn tourbus “The Honeysuckle Rose”. Bus rijdt op Bio-Willie. En wordt nog regelmatig opgepakt voor bezit van zijn "Willie’s Reserve” in staten waar bezit nog niet gelegaliseerd is.

Hier zien we hem op het optreden. 

De Willie Nelson dus. Ne straffe kerel. 

Papsy vond het geweldig. Het bier heeft ons goed gesmaakt.

Wat hebben we nog gedaan ? 

Een nieuw pad aangelegd he. We zijn ondertussen een redelijk straffe klusjeman geworden. Jawel Eric ! We kunnen dat wel ! We zijn bijzonder veelzijdig ook. Droogkast kapot ? Koelkast geeft geen water meer ? Licht in playroom werkt niet meer ? Douche-afloop gaat niet meer zo snel ? We lossen het allemaal Jakobus en Corneel - gewijs op. Dit zijn Jakobus en Corneel (jaren tachtig kinderserie op Brussel-Vlaams). 

En dit waren Jakobus en Corneel afgelopen week.  

En het resultaat mocht gezien worden. 

Before and after.

Nee Eric ! Links is before en rechts is after ! Grapjas.

Hier nog eens after.

Inderdaad ! We kunnen tegenwoordig alles. En 2,200 dollar bespaard. Dit heel ding kostte 300 dollar aan stenen. Ooit gevraagd aan een aannemer .. toen was het meer dan 2,500. Trouwens, kwam eigenlijk goed uit. Ne vriend van Papsy had ons sowieso gevraagd om Papsy extra aan het werk te zetten deze vakantie. Bij deze dus. Graag gedaan hoor.

Wat hebben we nog gedaan ?

Kemah Boardwalk.

 Galveston.

Museum of Natural History.

En Caitlin kent nu ook de Rosetta Stone. Replica natuurlijk, maar het is wel een leuk verhaal.

De Rockets.

Thanksgiving diner gemaakt. Met kroketten !

Oh wacht, moet mijn camera draaien ...

Dit is beter.

Inderdaad. We hebben een hele aangename Thanksgiving gehad. Met een heel leuk bezoek van Papsy. En dan hebben we het nog niet gehad over Molly ... Dat is voor een volgende blog.

Another Beautiful Game

Enkel voor de liefhebbers, rally van Caitlin's tennis gisteren.

The Beautiful Game

Enkel voor de liefhebbers,  verslagje van Jack's twee voetbalmatchen.

Twee K Grads

Oh ja, den Jack heeft in juni ook nog even zijn tweede Kindergarden graduation gedaan. Zoals geschreven in blog van vorig jaar juni (bij zijn eerste graduation), Kindergarden graduation is een big deal hier in Amerika. Geen idee waarom, maar het is altijd een heel gedoe. Voor de mensen die dat niet zouden weten, Kindergarden is de derde kleuterklas in Vlaanderen.

Wegens Jack's geboortedatum in oktober, heeft die jongen nu dus twee keren Kindergarden gedaan. Een keer op de priveschool Stepping Stones en een keer op de publieke school Deretchin. Op Stepping Stones was hij al de beste van de klas met 75 gelezen boeken, zie video verder in deze post, dus dit jaar op Deretchin was een eitje voor Jack.

Jack heeft er dus nu twee Kindergarden graduations opzitten. Eentje in Stepping Stones (de prive-school) in juni 2016 en eentje bij Deretchin (de publieke school) in juni 2017. We hebben eens even de twee graduations vergeleken met elkaar. Op de foto’s, links Stepping Stones in juni 2016, rechts Derectchin in juni 2017.

Er waren gelijkenissen en verschillen.

1) Gelijkenis. Elke school in Amerika doet een K Graduation. Blijkbaar een (total overbodige) traditie in Amerika. Die eigenlijk nergens op slaat. Het is namelijk niet zo dat de kindjes er iets speciaal hebben voor moeten doen. Dus vooral iets voor ouders en grootouders, denken we. Hoe schattig zien die jongens en meisjes er niet uit met hun pakje aan ….

2) Gelijkenis. De liedjes werden met wisselend enthousiasme gebracht. En ocharme die Jack die daar twee keren heeft moeten staan. Optreden in muzikale evenementen is niet Jack’s favoriete bezigheid. in de video hieronder, Jack is uiterst rechts.

3) Verschil. De grootte van de school. Stepping Stones had een K klasje van 20 leerlingen. Deretchin had 7 K klassen van 20 leerlingen.

4) Verschil. De directrice van Deretchin was die morgen naar de coiffeur geweest.

5) Verschil. Op Stepping Stones was Jack nog een van de Valedictorians. Op Deretchin waren die er niet ; alleen maar een diploma-uitreiking.

6) Verschil. Op Stepping Stones had de juffrouw een competitie ingericht tijdens het tweede semester. “Om ter meeste boeken lezen.” Aha, een competitie ! Daar wilden Jack en wij ons wel eens mee bezig houden ….

En yes ! Gewonnen ! Elke vrijdagnamiddag als we Jack gingen halen, checkten we de tussenstand van het aantal gelezen boekjes. En die dekselse Madison bleef maar doorlezen … Maar wij ook … En uiteindelijk dus gewonnen  !  Woop, woop !

Allee ja. Na een jaartje vakantie in de Kindergarden van Deretchin, zit Jack nu in het eerste studiejaar.

En geen meer graduations nu tot het zesde middelbaar voor Caitlin en Jack. Oef !

And the winner is ... Caitlin

Allee dan. De Caitlin was vorig jaar bij de winnaars van de kunstwedstrijd van het schooldistrict. Dat zat namelijk zo in elkaar.

CISD, oftewel Conroe Indepedant School District, is de overkoepelende organizatie en toezichthouder van de meeste scholen in The Woodlands en Conroe. CISD is verantwoordelijk voor algemeen bestuur, budgetten, jaarlijkse schoolkalender, etc ...  Allemaal niet zo bijzonder. Elk schooldistrict doet dit over heel Amerika. Maar binnen CISD zitten er ook een paar ijverige kunstminnaars die elk jaar een wedstrijd uitschrijven voor alle leerlingen van alle lagere en middelbare scholen om een kunstwerk (schilderij of beeldhouwwerk) in te sturen. De beste werkjes over het hele schooldistrict worden dan verkozen en worden een heel jaar tentoongesteld in het administratief centrum van CISD in Conroe.

Er zijn 61,000 leerlingen in CISD verspreid over 60 lagere en middelbare scholen, over 12 jaren. En van elk jaar worden er 5 kunstwerken geselecteerd, zestig dus in totaal, die dan een heel jaar worden tentoongesteld. En voor 2nd grade, het tweede studiejaar was, wonder boven wonder, Caitlin geselecteerd.

Geen idee van wie ze dit talent heeft. Wijzelf kunnen niet tekenen, niet schilderen. Siri kan wel heel goed schilderen maar dan eerder een muur of een plafond en maar in twee kleuren: in het grijs of in het wit. We weten het dus niet.

Soit, maar we waren dan wel uitgenodigd op de grand opening van de tentoonstelling in Conroe. Hier zien de kunstenaar zelf bij haar meesterwerk.

De uitleg van Caitlin bij het meesterwerk:

- "Dit is een monsterpenguin"
- "Ze is in verschillende tinten van oranje want dat is mijn favoriete kleur"
- "Zij heeft oranje eitjes gelegd"
- "De papa van de eitjes is eten gaan zoeken"
- "De blauwe bergen op de achtergrond zijn voor de penguins om vanaf te glijden, dat vinden ze leuk"

Zo goed had Jan Hoet het niet kunnen uitleggen.

Magnificent 7

Den Jack is dan gisteren 7 jaar geworden. Proficiat flinke man. En het universum heeft dan maar beslist om Jack een ideale dag te geven. In volgorde: United niet gewonnen, ontbijt met pannekoeken en alle cadeautjes van mama, papa en Caitlin, zelf gewonnen met de voetbal en drie goalen gemaakt, City gewonnen met 7-2, met een fantastische De Bruyne, lunch, feestje met zijn 7 beste maten, en dan nog een volwassene lasagne opgegeten op restaurant om de dag af te sluiten.  Oef.

Hieronder een paar foto's van ' s morgens.

En dan was er nog zijn verjaardagsfeestje in de namiddag.

Interessant altijd om zo eens 7 van zijn vriendjes bezig te zien, en Jack daartussen.

Er waren er dus 7: de Sawyer, de Rafa, den Ayden, den oude Santiago, de nieuwe Santiago, de Logan en den Jacob.

En allemaal een beetje anders natuurlijk die je in verschillende categorien kan opdelen.

* 7 bandieten, waarvan twee erge
* 2 met een eetstoornis (ene eet niks, den andere eet te veel), 5 normale eters
* 1 echte goeie sjotter, 4 normale sjotters, 2 die niet graag sjotten
* 1 toffe die ge ook wel als zoon zou willen, 6 in geen enkel geval
* 1 met een vervelende mama, 6 met normale mama's, 0 met een knappe mama
* die vervelende mama is dan nog het hele feestje (als enige) gebleven, en had dan nog commentaar  ook over onze aanpak; serieus of wat, trut

Jack had zelf de activiteiten van zijn feestje gekozen. Eerst voetballen, dan taart eten, dan cadeautjes opendoen, dan Nerf gun spel (Nerf gun klinkt gevaarlijker dan het is, is gewoon zo een geweertje met zachte pijltjes), dan weer voetballen, dan zwemmen en dan iedereen naar huis. En zo is het dan ook gebeurd.

Hier een paar foto's en filmpjes van de namiddag.

Taart eten.

Caitlin dacht er het hare van.

Nerf gun spel

Voetballen, zwemmen, spelen.

Zoals gezegd Jack vond het een fantastische dag. Proficiat nog eens flinke man.