Twee K Grads

Oh ja, den Jack heeft in juni ook nog even zijn tweede Kindergarden graduation gedaan. Zoals geschreven in blog van vorig jaar juni (bij zijn eerste graduation), Kindergarden graduation is een big deal hier in Amerika. Geen idee waarom, maar het is altijd een heel gedoe. Voor de mensen die dat niet zouden weten, Kindergarden is de derde kleuterklas in Vlaanderen.

Wegens Jack's geboortedatum in oktober, heeft die jongen nu dus twee keren Kindergarden gedaan. Een keer op de priveschool Stepping Stones en een keer op de publieke school Deretchin. Op Stepping Stones was hij al de beste van de klas met 75 gelezen boeken, zie video verder in deze post, dus dit jaar op Deretchin was een eitje voor Jack.

Jack heeft er dus nu twee Kindergarden graduations opzitten. Eentje in Stepping Stones (de prive-school) in juni 2016 en eentje bij Deretchin (de publieke school) in juni 2017. We hebben eens even de twee graduations vergeleken met elkaar. Op de foto’s, links Stepping Stones in juni 2016, rechts Derectchin in juni 2017.

Er waren gelijkenissen en verschillen.

1) Gelijkenis. Elke school in Amerika doet een K Graduation. Blijkbaar een (total overbodige) traditie in Amerika. Die eigenlijk nergens op slaat. Het is namelijk niet zo dat de kindjes er iets speciaal hebben voor moeten doen. Dus vooral iets voor ouders en grootouders, denken we. Hoe schattig zien die jongens en meisjes er niet uit met hun pakje aan ….

2) Gelijkenis. De liedjes werden met wisselend enthousiasme gebracht. En ocharme die Jack die daar twee keren heeft moeten staan. Optreden in muzikale evenementen is niet Jack’s favoriete bezigheid. in de video hieronder, Jack is uiterst rechts.

3) Verschil. De grootte van de school. Stepping Stones had een K klasje van 20 leerlingen. Deretchin had 7 K klassen van 20 leerlingen.

4) Verschil. De directrice van Deretchin was die morgen naar de coiffeur geweest.

5) Verschil. Op Stepping Stones was Jack nog een van de Valedictorians. Op Deretchin waren die er niet ; alleen maar een diploma-uitreiking.

6) Verschil. Op Stepping Stones had de juffrouw een competitie ingericht tijdens het tweede semester. “Om ter meeste boeken lezen.” Aha, een competitie ! Daar wilden Jack en wij ons wel eens mee bezig houden ….

En yes ! Gewonnen ! Elke vrijdagnamiddag als we Jack gingen halen, checkten we de tussenstand van het aantal gelezen boekjes. En die dekselse Madison bleef maar doorlezen … Maar wij ook … En uiteindelijk dus gewonnen  !  Woop, woop !

Allee ja. Na een jaartje vakantie in de Kindergarden van Deretchin, zit Jack nu in het eerste studiejaar.

En geen meer graduations nu tot het zesde middelbaar voor Caitlin en Jack. Oef !

And the winner is ... Caitlin

Allee dan. De Caitlin was vorig jaar bij de winnaars van de kunstwedstrijd van het schooldistrict. Dat zat namelijk zo in elkaar.

CISD, oftewel Conroe Indepedant School District, is de overkoepelende organizatie en toezichthouder van de meeste scholen in The Woodlands en Conroe. CISD is verantwoordelijk voor algemeen bestuur, budgetten, jaarlijkse schoolkalender, etc ...  Allemaal niet zo bijzonder. Elk schooldistrict doet dit over heel Amerika. Maar binnen CISD zitten er ook een paar ijverige kunstminnaars die elk jaar een wedstrijd uitschrijven voor alle leerlingen van alle lagere en middelbare scholen om een kunstwerk (schilderij of beeldhouwwerk) in te sturen. De beste werkjes over het hele schooldistrict worden dan verkozen en worden een heel jaar tentoongesteld in het administratief centrum van CISD in Conroe.

Er zijn 61,000 leerlingen in CISD verspreid over 60 lagere en middelbare scholen, over 12 jaren. En van elk jaar worden er 5 kunstwerken geselecteerd, zestig dus in totaal, die dan een heel jaar worden tentoongesteld. En voor 2nd grade, het tweede studiejaar was, wonder boven wonder, Caitlin geselecteerd.

Geen idee van wie ze dit talent heeft. Wijzelf kunnen niet tekenen, niet schilderen. Siri kan wel heel goed schilderen maar dan eerder een muur of een plafond en maar in twee kleuren: in het grijs of in het wit. We weten het dus niet.

Soit, maar we waren dan wel uitgenodigd op de grand opening van de tentoonstelling in Conroe. Hier zien de kunstenaar zelf bij haar meesterwerk.

De uitleg van Caitlin bij het meesterwerk:

- "Dit is een monsterpenguin"
- "Ze is in verschillende tinten van oranje want dat is mijn favoriete kleur"
- "Zij heeft oranje eitjes gelegd"
- "De papa van de eitjes is eten gaan zoeken"
- "De blauwe bergen op de achtergrond zijn voor de penguins om vanaf te glijden, dat vinden ze leuk"

Zo goed had Jan Hoet het niet kunnen uitleggen.

Magnificent 7

Den Jack is dan gisteren 7 jaar geworden. Proficiat flinke man. En het universum heeft dan maar beslist om Jack een ideale dag te geven. In volgorde: United niet gewonnen, ontbijt met pannekoeken en alle cadeautjes van mama, papa en Caitlin, zelf gewonnen met de voetbal en drie goalen gemaakt, City gewonnen met 7-2, met een fantastische De Bruyne, lunch, feestje met zijn 7 beste maten, en dan nog een volwassene lasagne opgegeten op restaurant om de dag af te sluiten.  Oef.

Hieronder een paar foto's van ' s morgens.

En dan was er nog zijn verjaardagsfeestje in de namiddag.

Interessant altijd om zo eens 7 van zijn vriendjes bezig te zien, en Jack daartussen.

Er waren er dus 7: de Sawyer, de Rafa, den Ayden, den oude Santiago, de nieuwe Santiago, de Logan en den Jacob.

En allemaal een beetje anders natuurlijk die je in verschillende categorien kan opdelen.

* 7 bandieten, waarvan twee erge
* 2 met een eetstoornis (ene eet niks, den andere eet te veel), 5 normale eters
* 1 echte goeie sjotter, 4 normale sjotters, 2 die niet graag sjotten
* 1 toffe die ge ook wel als zoon zou willen, 6 in geen enkel geval
* 1 met een vervelende mama, 6 met normale mama's, 0 met een knappe mama
* die vervelende mama is dan nog het hele feestje (als enige) gebleven, en had dan nog commentaar  ook over onze aanpak; serieus of wat, trut

Jack had zelf de activiteiten van zijn feestje gekozen. Eerst voetballen, dan taart eten, dan cadeautjes opendoen, dan Nerf gun spel (Nerf gun klinkt gevaarlijker dan het is, is gewoon zo een geweertje met zachte pijltjes), dan weer voetballen, dan zwemmen en dan iedereen naar huis. En zo is het dan ook gebeurd.

Hier een paar foto's en filmpjes van de namiddag.

Taart eten.

Caitlin dacht er het hare van.

Nerf gun spel

Voetballen, zwemmen, spelen.

Zoals gezegd Jack vond het een fantastische dag. Proficiat nog eens flinke man.

Game, set and match for Caitlin

Mensen weten dat misschien niet, maar we hebben vroeger nog veel tennis gespeeld. Heel veel. En soms zelfs redelijk goed. We hebben zelfs nog tegen deze meneer gespeeld.

Dat gaan de mensen niet raden. Brad Gilbert dus. Hoogste ranking ooit: 4e. Denk niet dat dat lang heeft geduurd. Ons tennis tegen deze meneer ook niet. 5 ballen. Duurde ongeveer 3 minuten. Was op Forest Hills in Wommelgem. Daar trainden de spelers die deelnamen aan het toenmalige ECC. Het European Champion's Championship in het sportpalies in Antwerpen. Dat was toen een hele gebeurtenis hoor. We zijn daar toen zelfs een paar keren naar gaan kijken. Altijd met gratis ticketten die de Bonnie op een of andere van de Gazet Van Antwerpen had gekregen. Uiteindelijk hebben we tennis gespeeld vanaf ons 7 jaar of zo tot ons 35. Jawadde. En toen waren we het beu. Het tennistoernooi van Vienna in Virginia in 2008 was het einde van de rit.

Maar tennis blijft op zich natuurlijk wel een hele mooie sport. Om te spelen en om te kijken. We zijn dan ook superblij dat Caitlin graag tennist. Ze is begonnen op haar zes jaar en is ondertussen al tweeeneenhalf jaar bezig. Vooral lessen volgen op dit ogenblik. Tennis is niet zo gemakkelijk om te leren en vergt heel oefening. En ze doet dat heel goed. Ondertussen is het zelfs al leuk om met Caitlin een uurtje te gaan tennissen. Weliswaar met 12 ballen, maar dat begint te gaan.

Caitlin heeft haar vaste tennisles op zaterdagmorgen om 9 uur. Altijd een supertof moment van de week. Werk is gedaan voor de week. We zijn 's morgens al gaan lopen. En kunnen nu met alle plezier met onze dochter naar tennis. Leuk !

Ook leuk zijn de personaliteiten bij de tennisles.

Te beginnen met de vaste coach van Caitlin. Coach Tammy.

Een hele goeie coach. Afkomstig uit Louisiana en dat kan je horen.  Typische vrouw uit de deep south van de US. Sterk zuiders accent. Altijd aan het praten. Luid. Maar heel vriendelijk altijd. En zoals al gezegd, hele goeie coach. En mogelijk nog betere weervrouw. Als wij tijdens de week nog helemaal geen problemen zien met het weer op zaterdag, weet Tammy al van dinsdag of het gaat regenen. Ze heeft altijd gelijk. Die weer-app van Tammy moeten we ook hebben. Of kijkt die mischien gewoon naar de lucht ?

En dan zijn er de andere kinderen. Ooit waren ze met vijf. Nu zijn ze nog met twee. Twee cliches. De meeste mensen zeggen altijd, je mag niet in cliches spreken. Maar cliches zijn cliches omdat ze zo vaak voorkomen he. Of niet soms. Twee cliches dus.

Cliche nummer 1. Den Grant. Het cliche van de slome Amerikaanse jongen. Sympathiek. Beetje aan de zware kant. Altijd te laat. Gedrevenheid, nul. Als Tammy even wat meer inspanning vraagt, legt die zijn racket op de grond, zegt dat hij dorst heeft en gaat even zitten. We kennen ondertussen ook de vader een beetje en yep, de Grant is helemaal zijn vader.

Cliche nummer 2. Ashyria of zoiets. Het cliche van het overachieving Indisch meisje. Heel aandachtig. Probeert alles tot in de puntjes goed te doen. Gedreven. Een wiskunde-wonder, zit al twee jaren voor op haar klas in wiskunde. Speelt al perfect piano. Kent elk toneel stuk van Shakespeare van buiten. Kan al computers programmeren. Die laatste dingen weten van de moeder. Die daar heel lang kan over uitwijden in een Engels dat niemand begrijpt.

Maar goed. Ze kunnen allemaal goed tennissen en coach Tammy is een goeie coach. Dat zit dus allemaal wel goed.

Naast deze zaterdagles, heeft Caitlin ondertussen ook donderdag een les. En wij gaan elke zondag ook een uurtje tennissen. Geen gebrek aan tennis dus. En we proberen met Caitlin ook wat naar tennis op tv te kijken. We kijken namelijk ook al meer dan genoeg Engelse voetbal met Jack.

Tennis kijken dus. We deden dat vroeger ook al. Toen waren we grote fan van Ivan Lendl.

De grootste zuurpruim die er ooit rondliep op een tennisveld, maar wij speelden dezelfde stijl van tennis. Dus naar hem keken we vaak op tv. Naar meerdere heroische duels in die tijd tegen John McEnroe. Ons moeder vond trouwens dat we op het terrein eigenlijk meer op McEnroe leken dan op Lendl.

En het is natuurlijk altijd leuker om tennismatchen te volgen als je een paar favoriete spelers hebt.  Wij hadden vroeger dus altijd Lendl bij de mannen. En Steffi Graf bij de vrouwen. De beste ooit.

Dus we zouden het wel leuk vinden als Caitlin ook een paar favoriete spelers zou hebben. Dus we hebben eens nauwkeurig naar alle vrouwen gekeken. De Williams-zussen ? Nee, die vinden we niet sympathiek.  Sharapova, misschien, maar die heeft geknoeid met doping.  Svitolina ? Plíšková ? Ostapenko ? Kuznetsova ? Cibulková ? Radwańska ? Kan je toch allemaal niet onthouden of uit mekaar houden he ... Wozniacki dan ? Lijkt op haar terugweg. Kerber dan ? Idem. We zijn wel grote fan van Eugenie Bouchard.

Maar die staat ondertussen nummer 73 op wereldranglijst. Dat is achter Kristen Flipkens he. De vrouw met de meest Vlaamse achternaam ooit. En een Belgische tennisster a la Henin of Clijsters is er op dit ogenblik ook niet he ...

Nog geen uitgemaakte zaak dus.

Maar wat vind Caitlin zelf ? Die heeft al lang haar favoriete speler gevonden. Ze vindt de Roger Federer geweldig.

Roger Federer ?  Perfect voor ons. Beste tennispeler ooit. Daar kunnen we mee leven. Voorlopig toch, tot hij definitief stopt. Hopelijk hebben we tegen dan andere favoriete speler of speelster gevonden ...   Garbine Muguruza misschien ? Djokovic ?

Hurricane Harvey - een weekoverzicht

We hadden tickets voor Coldplay op 25 augustus. Op 26 augustus was een poolparty gepland voor de Nederlandse school. Maar door Hurricane Harvey vielen onze plannen letterlijk in het water. Hierna volgt een (heel lang) Harveyverslag voor de geinteresseerden...

Ik zal heel eerlijk zijn. Toen de week ervoor over Harvey werd gesproken, deed ik het nog af als een non-event. In de zeven jaar dat we hier wonen hebben we nog nooit een orkaan meegemaakt en ze durven hier al eens overdrijven over weerfenomenen...
Op donderdagavond, 24 augustus, zat ik met vriendinnen op restaurant, toen we plots om 21u een smsje van school kregen: alle scholen zouden op vrijdag gesloten zijn. Verbazing alom, want niemand zag in waarom. Het was nog steeds zonnig en de voorspelde regen zou pas zaterdag komen... De reden voor de schoolvrije dag was blijkbaar om mensen de mogelijkheid te geven om te evacueren mochten ze dat nodig vinden, hoewel er geen verplichte evacuaties waren aangekondigd. Het schooldistrict nam duidelijk geen risicos...

De kinderen waren natuurlijk wel super blij toen ze 's ochtends te horen kregen dat ze een lang weekend hadden.

Vrijdag 25 augustus:
De nieuwsberichten over dreigend weer begonnen langzaamhand de overhand te nemen op tv, Houston lag immers aan de oostkant van de storm, de zogenaamde "dirty side". We moesten ons dus voorbereiden op veel wind en regen. In principe wordt het aanbevolen om altijd een hurricane-kit in huis te hebben, wat inhoudt: voldoende water, eten en basisbenodigdheden om een aantal dagen te kunnen overleven zonder stroom en zonder het huis te moeten verlaten. Extra water in huis halen kan geen kwaad, dacht ik nog.  Dat dachten blijkbaar alle inwoners van The Woodlands want brood en water was in alle winkels leeggehamsterd. Waarom iedereen voor voorverpakt brood kiest, is een raadsel (vers brood was er wel nog). Alcohol is nog zoiets wat massaal door Texanen in huis wordt gehaald... Geld afhalen en de auto voltanken is meestal de volgende stap. In sommige tankstations was er al na een aantal uren tijd geen benzine meer te krijgen.

De meeste Houstonians vulden hun bad met water en koelboxen met ijs. Ze doen dit in het geval het water wordt afgesloten en de stroom uitvalt, zo heb je nog water om te gebruiken en kan je een aantal etenswaren bewaren. Stroom verliezen is - naast overstromen natuurlijk - het ergste scenario. Toen Ike in 2008 over Houston raasdde, was er hier voor meer dan 2 weken geen stroom, en dus ook geen airconditioning, wat het bij 30C en 100% luchtvochtigheid echt onaangenaam maakt.
Op vrijdagnacht bereikte Harvey Corpus Christy, TX, wat op een 4uur rijden van ons vandaan ligt. Bij ons was er dan nog geen druppel gevallen. Stilte voor de storm...

Zaterdag 26 augustus:
De eerste regenbuien begonnen in de vroege ochtend. In het begin leek het nog op een gewone stortbui, maar tegen de avond werd het duidelijk dat het zwembad zou overstromen. We hebben de hele dag binnen gezeten, gezellig gezelschapspelletjes spelend. Marc maakte nog wel een lange looptocht en Caitlin kon ik toch zo ver krijgen om samen in de regen een fietstocht te gaan maken. Marc zorgde er ook in de gietende regen voor dat afgewaaide takken en ander puin niet in het zwembad bleven liggen, kwestie om de pomp een beetje te sparen ingeval die zou uitvallen. Die dag viel er 15 cm water. Ter vergelijking: de gemiddelde neerslag in Belgie per maand is ongeveer 7cm. Nu viel het dubbele op een aantal uren tijd.

Zie hoe het waterpijl van het zwembad na slechts 2 uur regenen al bijna tot aan de rand staat (meestal staat het zo'n 12 cm lager...)

Zondag 27 augustus:
De hele nacht was het water met bakken naar beneden gekomen. Bij het wakker worden zagen we op het nieuws voorspellingen dat het voor Houston deze keer erger zou worden dan bij storm Allison in 2001. Op enkele uren tijd was er 25cm neerslag gevallen en het bleef maar doorgaan. We verwachtten echt om ieder ogenblik stroom te verliezen, maar vreemd genoeg was er weinig wind. Die nacht bleken kennissen geevacueerd omdat het water in de straten te hoog werd en dat bij hen alle stroom was uitgevallen. Bij ons viel alles al bij al goed mee. Behalve een compleet ondergelopen tuin en overstromend zwembad was er verder niks aan de hand. Wij wonen in The Woodlands, op ongeveer een 45 minuten ten noorden van Houston, maar de overstromingskans is hier veel kleiner. The Woodlands is namelijk een masterplanned community en werd volledig ontworpen door ingenieurs. Het afwateringsnet is duidelijk erg goed uitgedacht. Behalve 1 wijk die dicht bij een rivier ligt, waren er geen woonwijken in onze directe omgeving die dreigden onder te lopen. Bij ons is stroom verliezen een groter risico, maar zelfs daarvan bleven wij gespaard. De kinderen begonnen het een beetje beu te worden om binnen te zitten, dus werd er heel veel in de regen gespeeld. Ook het golfterrein stond serieus onder water.

Niet veel later liet de school weten dat op maandag en dinsdag de school gesloten zou blijven en dat de locale high school werd ingericht als opvangplaats voor overstromingsslachtoffers.

Ondertussen zagen we op TV wel beelden van Houston, waar volledige autostrades in rivieren waren veranderd en de evacuaties op volle toeren draaiden.

Maandag 28 augustus:
Het bleef maar regenen. Ondertussen hadden we al 65 cm neerslag gemeten. Geloof me, dat is heel veel water. Iedereen werd aangemaand om thuis te blijven. De meeste winkels gingen maar een aantal uren open, maar waren over het algemeen toch leeg. Een heel vreemd zicht. Bij Walmart stonden de kayaks wel in reclame. Op het nieuws kregen we alle dramatische beelden te zien. Dat doet wel raar als je er ogenschijnlijk midden in zit, maar zelf geen ongemakken ervan hebt.
Alle buurtkinderen begonnen onrustig te worden van al dat binnenzitten, een fenomeen dat ze hier  Cabin Fever noemen. Een vriendin en ik namen de kids mee voor een fietstocht en stonden versteld hoe hoog het water stond, zelfs in The Woodlands (foto is genomen op Flintridge, achter HEB).

beide fotos zijn op dezelfde plaats getrokken.

Dinsdag 29 augustus:
Regen, regen en meer regen. Ondertussen werd besloten om Lake Conroe, een meer ten noorden van ons, gecontroleerd te laten leeglopen. Ook werden 2 reservoirs rond Houston gedeeltelijk afgewaterd, om de druk op de dam te verlichten. Nadien hebben we gezien wat een schade deze operaties tot gevolg heeft gehad in de lager gelegen gebieden.

En plots...stopte het met regenen en kwam de zon zelfs tevoorschijn. Harvey schoof op richting Louisiana. De scholen zouden de rest van de week gesloten blijven, net als vele kantoren. Marc's bedrijf was dicht want was onbereikbaar geworden.

Woensdag 30 augustus:
Caroline is jarig! De afgelopen dagen stond de brug die onze gemeente (Sterling Ridge) met die van Caroline en Sander (Creekside) verbindt, onder water, en was elk verkeer naar Creekside onmogelijk. Woensdag was het water voldoende gezakt en konden we de brug over voor een verjaardagsbezoek.
Het leek wel alsof er de afgelopen dagen niks was gebeurd, terwijl een paar kilometers verderop niks meer hetzelfde was...

Donderdag 31augustus:
Persoonlijk kennen we niemand die overstroomd is, maar de beelden van ondergelopen wijken en huizen bereikten ons via sociale media. Als je je in een veilige bubbel bevindt en de miserie ziet die zich maar een paar kilometer verop afspeelt, dan doet dat toch wat. Je bent veilig maar machteloos, want waar kan je beginnen met helpen, zonder in de weg te lopen? De kracht van sociale media is iets ongeloofelijk. In een mum van tijd werden allerlei inzamelacties opgestart bij locale kerken en scholen. Kleren, eten, poetsgerief en bleekwater werd massaal door de gemeenschap aangedragen. Onwaarschijnlijk hoe snel iedereen gemobiliseerd was. Zo startte bv. een groepje mama's een initiatief op om rugzakken te vullen met schoolspullen en speelgoed voor kinderen die alles waren verloren. Op minder dan 3 uur hadden ze 100 (nieuwe) rugzakken ingezameld en gevuld!

Ik weet dat velen, vooral in Belgie, vragen hebben bij het nut van het kerkelijk instituut, maar de kerken hier doen echt onwaarschijnlijk goed werk wanneer het op menselijke dramas aankomt. Katholieken, mormonen, protestanten, episcopalen en niet-kerk gerelatereerde organizaties werkten allemaal naast elkaar samen.

Vrijdag 1 september:
Marc ging op het werk helpen om hulppakketten samen te stellen. De kindjes en ik vertrokken om 8u richting Forest Hills, een wijk op slechts een paar kilometer van ons, die achter de San Jacinto river ligt. Een kennis had in een facebook bericht laten weten dat zijn wijk helemaal ondergelopen was en vroeg of iemand kon komen helpen. Dat moest hij geen 2 keer vragen.  Toen we daar aankwamen wisten we niet wat we zagen. Meer dan 100 huizen waren tot 3 meter diep overstroomd, de San Jacinto rivier was door alle livings gestroomd. Dit waren allemaal kleinere huizen, sommigen slechts een gelijkvloerse verdieping, met als gevolg dat erg weinig in veiligheid kon worden gebracht. Letterlijk alles had in de rivier gestaan. Die mensen waren alles kwijt. Velen waren ook niet verzekerd voor waterschade, waardoor ze er nu helemaal alleen voor stonden.

De boodschap is duidelijk, dieven worden niet geduld.

1 van de inwoners van de wijk, Jessica, had gelukkig geen water in huis gehad. Als jonge vrouw met 4 kindjes, startte ze eigenhandig een heus commando centrum voor haar wijk op. In het wijkparkje/speeltuin zamelde ze donaties in (kleren/eten/water/materieel), en maakte lijsten van huizen/adressen op waar hulp nodig was. Het was mooi ingedeeld in soort hulp die vereist was: afbraakwerken (manpower), eten en was (laundry). Ze verzamelde vrijwilligers en stuurde ze naar die addressen die hulp hadden gevraagd. Een onwaarschijnlijke organizatie.

Dit paviljoen - dat nu diende als commandcenter - had tot het dak onder water gestaan...

Wij werden naar nummer 611 gestuurd.

Daar troffen we de eigenaars aan, die helemaal verweesd tussen hun natte spullen rondliepen. Een legertje van vrijwilligers, we waren met een stuk of 10, kwam aan met materiaal en begon massaal dingen weg te gooien of in te pakken als het nog kon gered worden. Een buurvrouw kwam alle natte kledij ophalen in loodzware vuilniszakken, en zou alles wassen/drogen/strijken. Het bleek een musikale familie te zijn, de 2 vleugelpianos waren verloren, maar partituren en cd's probeerden we wel te redden. De kinderen hebben zo'n 400 cd's gewassen en in verhuisdozen gestoken. Ondertussen bleek dat de man des huizes uit Parijs afkomstig was en zeer blij was nog eens Frans te kunnen spreken. De dankbaarheid was zo groot.

Het CD wasstation en sorteer centrum

Daarna gingen we helpen bij een echtpaar van 85. Ook hier was een legertje vrijwilligers aan het werk. Jack had de opdracht om alle kleren in vuilzakken te stoppen. Hij moest er bijna van overgeven, zoveel stank komt er uit die natte, beschimmelde kleren. Caitlin en ik sloopten gyproc muren. De schimmel begon vaak al te groeien op de houten skeletbouw, wat dan met bleekwater moest besproeid worden. Sterke mannen gingen van huis naar huis om de zware electrische toestellen zoals ijskasten en ovens naar buiten te slepen. Op minder dan 1 uur was een volledige living en keuken gesloopt. In sommige huizen vonden we slangen en dode vissen in de living (die uit de rivier binnen waren gezwommen), en enorm veel kakkerlakken. Het was echt geen werk voor watjes. De geur, de miserie, de wetenschap dat er zo nog duizenden huizen zijn...

Terwijl wij binnen werkten, kwamen vrijwilligers rond met eten en drinken en bleven andere vrijwilligers rond rijden om was op te halen. Echt, de dankbaarheid, de solidariteit en generositeit van iedereen daar, dat is een van de mooiste dingen die ik al heb gezien. Iedereen kwam samen, iedereen die ik ken was wel ergens aan het volunteeren... We hebben de grootste ellende, en tegelijk de grootste menselijke vrijgevigheid gezien. Eerlijk gezegd weet ik niet of de solidariteit in Belgie even groot zou zijn in een dergelijke situatie. Ik wil hopen van wel, maar ben bang van niet.

De mensen uit deze wijk zullen nog heel lang hulp nodig hebben, en het is een beetje mijn vrees dat die hulp na verloop van tijd zal wegvallen. Maar toch zie ik nu, meer dan 10 dagen later, dat nog steeds nieuwe acties worden opgestart, ook al is iedereen ondertussen terug aan het werk en naar school. Ik ben alvast van plan om, eens de huizen herbouwd zijn, te gaan helpen met verven, opknappen en hulp te bieden bij het terugverhuizen. Het is het minste dat we kunnen doen.

TexasStrong, het is geen loze boodschap. De solidariteit hier is sterker dan een orkaan.