Sullige skibot en Koreaanse krukken

Inderdaad. De meeste mensen weten dat al, maar op woensdag 30 december zijn we gecrasht met onze fiets. Normaal doen we elke dag een loopje. Maar af en toe is het goed om het loopje eens af te wisselen met iets anders. Het is een beetje te koud voor een zwemmeke. Dus dan maar een rondje met de fiets. Dat gingen we dus die woensdag doen.

Gewoonlijk doen we dan een rondje van ongeveer 25 km. En we waren supergoed bezig. Precies Tom Boonen ... tis te zeggen ... Tom Boonen van 5 jaar geleden. Op het vertrouwde parcours ging het echter mis rond km 5. Scherpe bocht naar links. Te snel genomen (we waren zoals gezegd goed bezig). Twee wielen verliezen grip en glijden weg. Boem op de grond op onze linkse kant. Reflectoren vliegen in het rond. Stuur kadul. Zadel op half zeven. Elleboog open. Knie open. Maar de enkel deed het nog meeste pijn. Dit was niet goed. Helemaal de Tom Boonen van nu dus. Dienen valt tegenwoordig ook elk jaar.

Omdat we al het gevoel hadden dat dit niet ok was, en we waarschijnlijk een hele tijd geen sport meer  zouden kunnen doen, hebben we dan maar eerst de rest van onze ronde (20 km) afgewerkt.  Maar die linkse enkel deed echt wel veel pijn. We gingen ook niet meer zo snel. Thuis gekomen was Siri eerst bezorgd (we zagen er echt niet meer uit, bloed overal), en dan ook een beetje boos (omdat we onze ronde nog hebben afgewerkt). Ja zeg.

Allee dan. Die namiddag naar de spoed voor x-rays. Volgende dag naar de orthopedist. Verdict:
* Enkel gebroken (technisch gesproken eigenlijk onderkant van kuitbeen)
* Vijf weken in een brace. Om het te immobiliseren
* Vijf weken op krukken. Om zeker niet op de voet te steunen

Eh voila.

Dit is de brace !

Allee ja, lijkt eerder op een sullige skibot.

En dit zijn de krukken ! 

Toen Eric de krukken zag, moest die vooral lachen en denken aan de Koreaanse oorlog in de fifties. Toen hadden ze ook nog zo'n krukken. Tegenwoordig zien krukken er zo uit naar het schijnt.

Spijtig genoeg niet weggelegd voor ons. Wij hebben de goeikope.  

Allemaal niet plezant natuurlijk. Maar alles heeft zijn voor-en nadelen.

De nadelen.
* Kunnen niet gaan lopen. Of tenminste naar de gym. Lopen en fietsen gaat natuurlijk niet, maar we zouden nog wat upperbody oefeningen kunnen doen. Maar eigenlijk toch niet. Het is al een kwartier om tot daar te pikkelen, dan duurt het nog een eeuwigheid om u om te kleden, en daarna douchen is al helemaal een onderneming.  Twee uur weg zijn voor een kwartier te prutsen met gewichten is niet echt efficient. Trouwens we doen die gewichten toch niet graag. Pfff ! Ik wil zo snel mogelijk terug gaan lopen !
* De verhalen. Iedereen (ook wildvreemde mensen op straat) wil nen babbel met u doen om te horen wat er is gebeurd. Dat gaat op zich nog. Alhoewel we het na de 200ste keer wel wat beu worden om het nog eens uit te leggen. Maar soit, de mensen zijn wel vriendelijk.  Het meest vervelende aan de hele zaak is wel dat na ons verhaal, die mensen (vooral de wildvreemden op straat), dan een heel verhaal gaan vertellen over wat zij al hebben gebroken ... Amerika ! Stop met mij uw zielige verhalen te vertellen !

De voordelen.
* Vrije doorgang. Iedereen (behalve Caitlin en Jack) haast zich om de deur open te houden. Dat is gemakkelijk. Trouwens, als ge op krukken in het rond gaat, kunt ge echt niets dragen. Rugzak nodig dus voor zowat alles (laptop, iPad, papieren, fleske water, etc, ....).  Sommige mensen willen niet alleen de deur openhouden, maar ook helpen met uwe rugzak te dragen. Dat gaat te ver. Daar word ik lastig van. Dat kan ik nog wel. Amerika ! Blijf van mijne rugzak af !
* Met de (Koreaanse) krukken zwaaien helpt op vele manieren. Voorrang in het restaurant. We gingen twee weken geleden met Caitlin en Jack pizza eten maar er was een lange wachtrij voor een tafel. Vanaf we even met onze krukken zwaaiden, hadden we direct een tafel. Voorrang in de supermarkt. Weer even met de krukken zwaaien en gelijk een nieuwe kassa open.  Amerika ! Dank u om zo behulpzaam te zijn !
* Vervoer in de Walmart. In de Walmart hebben we ze namelijk dit voertuig.

Dit voertuig wordt hoofdzakelijk gebruikt door halve gare Walmart klanten die 200 kilo wegen en beter wat meer zouden bewegen maar wel acht zakken pretzels komen kopen. Inderdaad het voertuig wordt dus inderdaad door zowat 90 % van Walmart klanten gebruikt. Siri suggereerde dat wij hier ook mee zouden kunnen gaan rondrijden. We hebben geweigerd. Dat vonden we echt te marginaal. Siri kan nog altijd niet stoppen met lachen met het idee alleen al ... Siri is gemeen. Schatteke ! Stop met te lachen, ik ga daar niet inzitten !
* Nieuwe verantwoordelijkheden voor Caitlin en Jack.  Omdat we de eerste week na de crash ook alleen thuis waren gelaten door Siri, moesten Caitlin en Jack veel meer taken doen. En als we geen krukken meer hebben, gaan we dat niet meer terug veranderen. Vanaf nu moeten Caitlin en Jack:
   - zelf de tafel dekken
   - zelf de tafel afruimen
   - zelf hun kleren wegleggen na de was
   - zelf in bad gaan en hen afdrogen
Caitlin ! Jack ! Komaan, uw taken doen !

Deze week donderdag is opnieuw afspraak bij de orthopedist.  Hopelijk is alles nu ok en kunnen we de rehabilitatie beginnen.

Dan kan Amerika stoppen met zo bezorgd en behulpzaam te te zijn. Caitlin en Jack houden echter wel hun nieuwe verantwoordelijkheden. Maar Siri dan wel stoppen met lachen.

Kan je bier krijgen in Tent City ?

Kan je bier krijgen Tent City ? Dat is een belangrijke vraag, en we hebben het antwoord gevonden.

Het voetbalseizoen voor Caitlin en Jack zit in de winterstop. Niet helemaal duidelijk waarom als het hier een paar dagen geleden 28 graden was. Soit.

Het voetbal was echter niet helemaal gedaan. Er was begin December namelijk nog het grote Rush voetbaltoernooi. Rush is waar Jack en Caitlin allebei voetbal spelen.

We hadden op voorhand de regels van het toernooi nog even gelezen. We lazen dingen die we niet echt hadden verwacht op een voetbaltoernooi, maar ja, dit is Amerika.

1) Ploegen mochten zich verkleden (?!) en een originele naam kiezen.
2) Ouders mochten hun tenten (?!) de avond voordien plaatsen maar enkel binnen de grenzen van tent-city (?!).
3) Enkel parkeren op de toegelaten plaatsen.
4) Alcohol is niet toegelaten op het toernooi. Geen bier ??!!

Die zaterdagmorgen waren er helemaal niet klaar voor: we hadden geen tent bij, wel bier. Zowel de ploeg van Caitlin als van Jack hadden zich ingeschreven. Caitlin's ploegnaam voor het toernooi was "The Christmas Texas Tornadoes" ipv "The Texas Tornados" tijdens het normale seizoen.Geweldige vondst van de coach van Caitlin. Jack's ploegnaam voor het toernooi was "The Avengers" ipv van " The Ninja Turtles" tijdens het normal seizoen.  Die naam hadden Jack en zijne maat de Sawyer uitgevonden.

Sommige andere ploegen waren nog wel leuk: "Jingle Balls" bijvoorbeeld , "Silent Knights" en onze persoonlijke favoriet "Messi Christmas".

En daar waren we dan. Op de parking.

En dan tent-city.

De coach van Caitlin had een tent voor Caitlin's ploeg.  De papa van Sawyer had een tent voor Jack's ploeg.

Ik kan tent-city daar niet anders beschrijven dan een interessante Amerikaanse subcultuur waar een socioloog een hele kluif zou aan hebben. Onze observaties:

Uwen helen barbeque meesleuren naar het voetbalterrein van uw zoon of dochter is normaal gedrag.

Ge kunt niet te veel eten bijhebben voor zo een hele dag voetbal.

We wisten niet dat er zo een grote verpakkingen van Cheez-Its bestonden in de wereld (alhoewel waarschijnlijk alleen maar in Texas).

Kom nooit met een koelbox naar de voetbal, vijf is het minimum.

En hoe hebben Caitlin en Jack gespeeld ?

Caitlin's ploeg was even hard gefocust als altijd.

De Christmas Texas Tornadoes hebben dan ook al hun wedstrijden verloren met meer dan 5 goalen verschil. We hebben de uitslagen niet bijgehouden. Hier waren ze in actie.

Teamfoto van Caitlin op het einde van de dag. Met de geweldige coach van Caitlin op de achtergrond.

Den Jack en zijn maten waren er wel klaar voor. Zoals gewoonlijk.

Het probleem voor "The Avengers" was wel dat zij de enige ploeg "U5" (vijfjarigen) waren. Ze moesten dus al hun wedstrijden tegen U6 (zesjarigen) spelen. Een jaar verschil op die leeftijd is nogal veel. Kijk maar eens.

Ze hebben dus ook elke wedstrijd verloren: 2-1, 4-2 en 5-1. Eigenlijk nog heel goed van die mannetjes en we zijn zeker dat ze echt heel veel hebben bijgeleerd.

Hier waren ze in actie.

Teamfoto van Jack op het einde van de dag.

Maar zowel Caitlin als Jack hebben een superleuke dag gehad. Wij trouwens ook.  En we waren niet de enigen die wel bier bijhadden.  Er is nog hoop voor de Amerikaanse subcultuur in tent city. Kan je bier krijgen in Tent City ? Yes, if you know the right people ....

Christmas 2015 Moab, UT - Part 2

En toen begon dag 3. Voor vandaag, een bezoek aan Arches National Park. We hebben daar vier geweldige trektochten met de kindjes gedaan.  Eerst naar "Balancing Rock".  

Het is duidelijk dat die rots daar een van de dagen gaat afvallen als ge het ons vraagt ...

Dan naar de "North and South Window".  De hele tocht daar naartoe was geweldig. De kindjes vonden het geweldig en deden het supergoed.

En Caitlin was de fotograaf van dienst.

We hadden zelfs gezien dat er een pad was langs de achterkant van de Windows dat ons zou terug leiden. Dat gingen we dan ook eens proberen.  En dat bleek uiteindelijk nog een heel avontuur te worden.  Alles was allemaal ondergesneeuwd.

Door alle sneeuw en ijs was het pad moeilijk te vinden. Maar de voetsporen en de steentjes die het pad markeren volgen, hielp wel. We vonden uiteindelijk onze weg dankzij onze scoutservaring. Reden #3 dat papa niet zo een grote onnozelaar is. Soms moest er echter ook wel echt geklommen worden. Kijk maar eens hier naar Siri.

Wij waren er met kindjes al op geraakt. Het meest zorgwekkend was wel dat er een groepje Japanse mensen dachten dat wij wisten waar we mee bezig waren ... en die volgden ons dus op de hele tocht, in hun moccassins en all-stars  ... zie achter Siri.  Deze tocht bleek uiteindelijk echt wel een avontuur maar onze kindjes hebben het geweldig gedaan.

Daarna volgde de tocht naar de "Delicate Arch".

Hier was Jack fotograaf van dienst.

En daarna de tocht naar de "Landscape Arch".  Allemaal heel indrukwekkend.

Maar niet zeker hoe lang die "Landscape Arch" het nog gaat houden als ge het ons vraagt ...

Tijd voor dinner dan. In plaats van de micro-brewery (sorry Siri) hadden we iets anders gepland. Lunch bij "Susie's Branding Iron" - old fashioned American comfort food, was de slogan. Een familie-restaurant met de Susie, de vrouw, in de keuken, man achter de bar en dochter als dienster.

Inderdaad ... het menu was interessant. De groenten van de dag ? Mais !  Brood ? Alleen Fry Bread (gefrituurt brood dus).  Het was natuurlijk allemaal wel superlekker.

En wat kwam er dan nog bij voor de kindjes: ze mochten een cadeautje kiezen uit de grote kist.  Kindjes helemaal blij. Wat een goeie keuze van restaurant. Reden #4 dat papa niet zo een grote onnozelaar is. En na dinner bij Susie ?  Einde van dag 3. Tijd om te gaan slapen.

En toen begon dag 4. Voor vandaag, de terugrit van Moab naar Denver om nog een bezoekje te brengen aan groooote vrienden Nic, Stacy, Ella en Noah en dan woensdagmorgen terugvliegen naar Houston. Wel een klein probleem. Het Amerikaanse weerbericht had een sneeuwstorm voorspeld voor East Utah en West Colorado met 3-4 feet (een meterke) sneeuw en een advies dat "het verkeer heel gevaarlijk of onmogelijk zou zijn".  We zijn dus maar op tijd vertrokken die morgen. Na een uurtje rijden, Caitlin reisziek, overgeven, en daar reden we weer met ons lekkend zakje langs de buitenkant van de raam.

Alnaargelang we hoger en hoger geraakten in Colorado begon het inderdaad wel heel hard te sneeuwen.  Ter hoogte van Vail, moesten alle vrachtwagens aan de kant om hun kettingen erop te leggen. We zagen al drie gewone auto's (met twee-wiel aandrijving) in de gracht liggen ...  Met de 4x4 konden we echter redelijk gemakkelijk verder. Duidelijk de juiste auto gehuurd. En niet ne lompe Dodge minivan, met zeven plaatsen ... pfff.  Inderdaad reden #5 waarom papa niet zo een grote onnozelaar is.

In de namiddag waren we al bij de Nic.  Nog een frisse neus gehaald en de kindjes laten spelen in het ballenbad en op de dansvloer. Inderdaad, allemaal aanwezig in hun nieuwe huis.  's Avonds heeft Nic dan nog een geweldig feestmaal gemaakt. Die heeft duidelijk zijn kookkunsten nog niet verleerd. De Nic is nog altijd ne fantastische kok.

Kijk maar eens.

Maar vrijdag zijn we voor Kerstmis gaan eten bij Svea. Daar was het ook een geweldig feestmaal. Svea (en Rosita) is ook een fantastische kok. We kunnen voorlopig echt niet zeggen wie nu de beste kok is, Svea of de Nic. Ik denk dat we zeker nog een hondertal extra testen zullen nodig hebben om dat uit te maken ...

Anyway, onze jaarlijkse trip was een geweldig success. Caitlin en Jack vonden het fantastisch en ze hebben het ook supergoed gedaan. Zoveel gelopen en geklommen ... heel knap van de kindjes. En Siri ...

We zijn nu terug thuis, maar we zijn er even helemaal uit geweest en zijn vele leuke ervaringen en herinneringen rijker. Dat is de bedoeling van de trip.

En nu hebben we nog een hele week vakantie ... heerlijk ... Vrolijk kerstmis iedereen !

Christmas 2015 Moab, UT - Part 1

In dit verhaal: 

1) Vijf redenen waarom papa niet zo een grote onnozelaar is als iedereen wel denkt.
2) Op de autostrade rijden met lekkende zakjes overgeefsel aan de ramen is geen probleem voor ons.
3) Grand Junction, CO heeft slecht aangelegde kruispunten.
4) Volgens Jack en Caitlin: "Daddy, you are a terrible driver"
5) Siri haar favoriete restaurants zijn micro breweries.
6) Een T-Rex heeft driehoekige tanden.
7) Het Amerikaans weerbericht overdrijft.
8) Mais is een groente.
9) Het is gezellig in het ballenbad bij groooooote vrienden Nic, Stacy, Ella en Noah.
10) De "Komen Eten" - competitie tussen Colorado en Texas is ongemeen spannend.

Inderdaad, het was weer tijd voor de jaarlijkse "Marc verrast de familie met een tripje voor Kerstmis".

Leuk, maar de trip komt wel met voorwaarden: iedereen moet goed zijn best gedaan hebben op school en op het werk en de bestemming is US - only. We zijn zoal naar San Antonio, Austin, Dallas en Grand Canyon geweest. Wat zou het dit jaar worden ?

Siri en kindjes wisten niets tot de United hostess vroeg bij het inchecken: "What is your destination ? " Mijn antwoord: "Denver". Daar vlogen we inderdaad naartoe, maar het was niet onze eindbestemming. Eindbestemming was wel: Moab, UT.

Wij dus weg zaterdagmorgen heel vroeg naar George Bush International. Vlucht naar Denver was geen probleem. Auto gehuurd. Een grote 4x4 SUV wel te verstaan.  Die stond niet klaar en of we dan misschien geen Dodge minivan wilden hebben. Tweewielaandrijving maar wel plaats voor zeven mensen. Zo een lompe Dodge minivan, dat wilden we niet hebben.We wilden een grote 4x4 SUV. Eh voila. Reden #1 dat papa niet zo een grote onnozelaar is. Zo zal later nog wel blijken. En toen waren we weg.  Vijf uur rijden van Denver, CO naar Moab, UT. Na vijf minuten rijden, Siri last van reisziekte. Na vijftig minuten, Siri overgeven. En daar reden we dan op de autosnelweg, met een lekkend zakje overgeefsel langs de buitenkant van de raam. En dienen achter mij maar zijn ruitenwissers opzetten. Toch maar even gestopt dan, omdat dat zakje weg te doen en pilletjes te kopen.

Na een uur of vier was het dan wel tijd voor lunch.  We waren toen in Grand Junction, CO.

Grand Junction ligt helemaal in het Westen van Colorado, vlakbij de grens met Utah. En daarmee is werkelijk alles gezegd over Grand Junction. Maar we zijn wel in het centrum gaan eten, in de Rockslide Micro Brewery and Restaurant.

Helemaal niet slecht, en sindsdien gaat Siri het liefst eten in een micro brewery. Je zal ons niet horen klagen.

Na de lunch, op weg naar Moab, UT. Trouwens, om van het centrum van Grand Junction terug op de autostrade geraken, moesten we nog voorbij een bijzonder verwarrend kruispunt .. Grand Junction ... mijn voeten ...

En toen kwamen we aan bij de Red Cliffs Lodge. Ons hotel voor de komende drie nachten. Zicht vanuit de kamer.

De Red Cliffs Lodge is fantastisch gelegen aan de oever van de Colorado River in een indrukwekkende canyon.

De lodge ligt redelijk afgelegen dus electriciteit komt van een eigen centrale en water komt uit de grond.  De Red Cliffs Lodge is niet alleen een hotel, maar ook een manege en een wijngaard. Jawadde, we zaten daar goed. Einde van dag 1. Tijd om te gaan slapen.

En toen begon dag 2. Voor vandaag, een bezoek aan Canyonlands National Park. We hebben daar twee fantastische trektochten met de kindjes gedaan. Eerste wandeling ging naar de Mesa Arch.

Tweede trektocht langs de canyon van Island-in-the-sky. De kindjes deden het supergoed en vonden het fantastich.

Na zo twee trektochten, tijd voor lunch. Waar gaan we naartoe Siri ?  Naar de Moab Micro Brewery and Restaurant.

Zoals al gezegd, je hoort ons niet klagen.

Na de lunch tijd voor een trektocht lands de de Mills Canyon Dinosaur Trail. Een pad dat je alleen kan bereiken via een grindweg, weg van alle beschaving of National Park Services,  maar wel een pad met een schat aan dinosaurus- en andere fossielen.

Terwijl we daar door zand, modder en rivieren aan het rijden waren met de 4x4, vonden de kindjes dat het allemaal wel heel hard schokte daar vanachter. De kindjes: "Daddy, you are a terrible driver".

Terug naar de trektocht. Het was echt wel avontuur.

Van fossielen kennen we nu eens helemaal niks, dus we hebben de kindjes dan maar verteld dat dit een tand van een dinosaurus was.

Meer bepaald van een Tyrannosaurus Rex (de enige dino die we kennen). Dat was buiten Jack gerekend ... Jack zei onmiddellijk dat deze tand niet van een T-Rex kon zijn. Die hebben namelijk driehoekige tanden).  Maar het kan wel van een Stegosaurus of zoiets zijn ... allee dan.

Tegen dat we moesten teruggaan, begon het al een beetje donker te worden en gingen we weg nog wel terugvinden ... we waren echt wel ver weg ?  Geen probleem echter, reden #2 waarom papa niet zo een grote onozelaar is. We hadden namelijk allemaal tekens achtergelaten om onze weg terug te vinden. Eh voila. Einde van dag 2. Tijd om te gaan slapen.