De titel spreekt voor zich… Jack is sinds 27 april uit de pampers! Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat we Jack ooit zouden gaan potty trainen. Die pampers, das best wel gemakkelijk en ik zag een beetje op tegen een lange periode met accidenten en veel was. Maar hij is al twee en een half en de juf vond dat hij er klaar voor was, dus probeerden we op een zaterdagochtend om het zonder pamper te proberen. De nieuwe cars-onderbroeken zijn zeker de grootste factor in het succes, want ons mannetje heeft bijna geen accidenten gehad. Trots dat hij is, dat hij zelf op de "grote pot" kan. We kochten ook een cars-potje, maar de echte WC vindt hij nog steeds cooler. Go Jack!
Hij neemt het proper zijn wel heel erg serieus, want wil 's nachts ook niet meer in zijn pamper plassen. 2 keer per nacht gaat meneer naar de badkamer (allez - roept hij mij om hem op het toilet te zetten…) en is 's morgens dus droog. Daar kan zijn grote zus nog iets van leren, haha, want zij is nog bijlange niet klaar om s nachts pamperloos te gaan.
Jack trekt het zelfs een beetje in het extreme nu, want toen we vorig weekend in het zwembad gingen, weigerde hij zijn zwembroek nat te maken. Iedere keer er een spatje water op zijn broek kwam, liep hij het zwembad uit omdat de broek "dirty" was. We zijn door 6 zwembroeken gegaan op minder dan 10 minuten tijd, en uiteindelijk is hij in zijn blootje in het zwembad beland. Daar moeten we nu wel dringend iets aan doen, want volgende week beginnen zijn zwemlessen op school en blote kindjes, dat kan natuurlijk niet.
Yep, we zitten al een miljoen jaar achter met de blog. Sorry! Maar we hebben de afgelopen maanden niet stilgezeten… binnenkort meer updates en verhalen en nieuwtjes. Maar om toch al een teken van leven te geven (en voor ongeduldige omas en opas die elke dag de blog checken), ziehier de foto die de schoolfotograaf onlangs van onze kindjes nam.
Hoera! voor een keer hebben we een geslaagde schoolfoto! Meestal is er altijd wel 1 kindje dat weent/boos kijkt (Jack) en eentje dat vreemd poseert (rarara).
Naar Amerikaanse normen, is dit een heel on-Amerikaanse schoolfoto. Meestal worden bij de schoolfoto een hele hoop belachelijke attributen betrokken of rare achtergronden gebruikt. Ooit moest Caitlin achter een ijscreme-karretje staan (met een belachelijk hoedje op haar hoofd) en Jack moest toen in een emmer zitten. Het jaar erop moesten ze met allemaal plastieken bloemen op de foto. En ooit was er een versie waar de meisjes een rood flamenco kleed moesten aandoen (met een gigantische bloem in het haar) en de jongens moesten een t-shirt met bretellen op getekend aandoen. Bij onze kinderen werken zo'n fratsen niet, integendeel. Jack weigert resoluut om iets anders dan een polohemdje aan te doen, dus dat hele t-shirt gebeuren was al een drama op zich. En Caitlin kan op foto-momenten heel goed de kikker smile doen: met de lippen op elkaar geperst een grijns faken.
Maar deze was dus gelukt, met witte achtergrond en al. Meer moet dat niet zijn. Love it!
Helemaal uitgelaten waren ze, toen ze na een uur stilzitten tijdens de Paasmis eindelijk hun paaseitjes mochten gaan zoeken in de tuin.Veel zoeken was er niet aan, want die luie klokken hadden de eitjes gewoon in het gras gelegd. Geen chocolade eieren die wij als kind gewend waren, maar plastieken eitjes gevuld met stikkers, plastieken beestjes en kleine snoepjes.
Die eitjes zijn trouwens echt een succes, ze hebben al de hele week met niks anders gespeeld. Zelfs niet met de prinsessenpuzzel, en dat wil wat zeggen. Ze deelden hun buit heel braaf met elkaar en gaven de snoepjes aan mama (yummie, bedankt kindjes!).
Een paar maanden geleden was nonkel Eric in Amerika. Een uitstekende gelegenheid voor de broertjes om nog eens samen naar een sportwedstrijd te gaan kijken. De laatste keer was waarschijnlijk Antwerp - Lommel United in 2010. Dat is voetbal. Deze keer was het de University of Houston (UH) tegen de University of Texas at El Paso (UTEP). Oftwel de Cougars (in het Nederlands de poemas) tegen de Miners (in het Nederlands de mineurs). Dat is college (American) football.
We hebben dat al eerder geschreven. Sport is heel populair in Amerika. Waarom ? Omdat je, terwijl je naar sport kijkt, veel kan eten. Er zijn vier grote populaire professionele sporten: baseball, football, hockey en basketball. Veldrijden is nog niet doorgebroken. Vier grote professionele sporten dus. Professioneel, want de populairste sport is eigenlijk college football. Met college bedoelen we de universiteit. Elke zaterdag (dat is de dag voor college football) zitten er honderdduizenden Amerikanen in de universiteitsstadions te supporteren voor de football-ploeg van hun alma mater. En vermits de meest Amerikanen ook niet meer in de buurt van universiteit wonen of werken, moeten ze daar soms ook ver voor reizen. Elke week een paar honderd mijl met de auto of het vliegtuig reizen is geen enkel probleem. Alhoewel dus die unversiteit de gemiddelde Amerikaan al een mooie schuldenberg heeft opgeleverd, blijven ze er graag geld aan uitgeven. We begrijpen dat toch niet helemaal. Onze goesting om het UFSIA korfbalploegje te blijven volgen is redelijk beperkt.
Een grote universiteit zoals de University of Michigan heeft elke thuiswedstrijd meer dan 110,000 toeschouwers. Andere grote universiteiten met meer dan 100,000 toeschouwers elke match: Ohio State, Alabama, Penn State en Texas (in Austin).
De hele competitie van het college football is trouwens voor een niet-Amerikaan volledig onbegrijpelijk. De NCAA (National College Athletic Association) organiseert de hele zaak. En die mensen hebben het beslist om het allemaal heel ingewikkeld te maken. Het zit ongeveer als volgt. Alle universiteiten spelen in een divisie: Division 1, Division 2 en Division 3 afhankelijk van hun grootte - de grootsten spelen in Division 1. In Division 1 wordt dan nog een onderscheid gemaakt tussen de hele grote universiteiten, die spelen in de Division 1- Bowl Subdivision, de gewone grote universeiten spelen in de Division 1 - Championship Subdivision. Deze twee subdivisions zijn dan verder onderverdeeld in conferences. In de Division 1 - Championship Subdivision wordt kampioen elk jaar gespeeld via een play-off systeem. In de Division 1 - Bowl Subdivision worden er op het einde van het seizoen 4 "bowls" (Rose Bowl, Orange Bowl, Sugar Bowl, Fiesta Bowl) gespeeld en een "National Championship Game". De tien teams die die vier Bowls en Championship Game spelen worden aangeduid per computer op basis van een algoritme waarvan de berekening afhangt van de resultaten van de teams. Eh voila.
De University of Houston (UH) speelt in de Division 1 - Bowl Subdivision, USA Conference. De universieit werd gesticht in 1927 en heeft 44,000 studenten (daarmee derde grootste in Texas). En daarmee zijn de positieve dingen over deze universiteit wel gezegd. Verder is het allemaal een beetje een triestige zaak. De universiteit is 184ste gerankt op de lijst van beste universiteit in de US. De sportploegen van de UH heten de Cougars en geen enkele ploeg heeft al ooit iets belangrijk gewonnen.
Verder is de Cougar Paw een speciaal teken van de UH studenten en alumni om hun steun en kameraadschap met elkaar te laten zien. De Cougar Paw ziet er zo uit en het verhaal erachter is ook een beetje triestig.
In den tijd, in 1953 om precies te zijn, speelde de UH tegen de UT (University of Texas). En de supporters van UH hadden hun mascotte, een echte poema met de naam Shasta I, meegebracht in een kooi. In die tijd deden ze dat nog. Tijdens de reis raakte echter de poot van het beestje vast tussen de deur van de kooi en verloor het arme diertje een teen. Tijdens de mtach zagen de supporters van Texas wat er was gebeurd en maakten ze dit gebaar met hun handen. De Houston supporters namen dit gebaar dan over als een soort van geuzen-gebaar over en sindsdien is het het officiele gebaar van de universiteit.
Maar goed. De broertjes dus naar een college football game van de UH tegen de UTEP. Go Cougars ! Het eerste fenomeen waar men in Amerika natuurlijk direct mee geconfronteerd wordt, is tailgating.
Wat is tailgating ?
Wel bij tailgating draait het allemaal hierom.
Een barbecue-stel gemonteerd op de trekhaak van uwe pick-up truck. In Europa zou je hiermee nogal wat bekijks krijgen. In Amerika is dit ding de normaalste zaak van de wereld.
Tailgate betekent in het Nederlands achterklep. Het afgeleide werkwoord tailgating betekent de sociale gebeurtenis die zich afspeeld rondom de open achterklep van een auto of pick-up truck. Of met andere woorden, tailgating betekent eigenlijk "zo veel mogelijk eten en drinken achter uwe geparkeerde auto". Tailgating gebeurt vooral op de parkings van stadions voor sportwedstrijden en concerten, maar soms ook op parkings voor andere belangrijke gerbeurtenissen zoals een huwelijk of verjaardag.
Na het observeren van het hele tailgating gedoe, kwamen de broertjes aan bij het stadion van de UH Cougars. Het stadion van de UH is ook een beetje triestig verhaal. Het Robertson stadium is gebouwd in 1942 en was de thuisbasis voor de UH Cougars football team en nog een paar andere teams in de loop van de geschiedenis. En er is nooit iets aan vernieuwd.
Het Robertson Stadium leek nog het meest op de Bosuil vonden we. Van buiten.
Maar ook vanbinnen.
Maar we waren er wel.
Voor een van de laatste wedstrijden van de Cougars in Roberston Stadium. Het stadion werd namelijk in januari afgebroken en er komt een spiksplinterniew stadion in de plaats. Nieuw stadion zal klaar zijn tegen begin van de het nieuwe seizoen (in oktober). Een nieuw stadion bouwen hier in Houston gaat precies toch iets rapper dan in Antwerpen.
Soit. Dit vonden de broertjes wel het beste plaatsje in het stadion. Twee bartafels met barkrukken onder een palmboom en inclusief bediending. Kwestie van de wedstrijd met de vrienden in ideale omstandigheden te kunnen volgen.
Er was een ook een fanfare. En wat voor een: minstens 250 man of zoiets.
We hadden ook goeie plaatsen.
En als we naar achterkeken, hadden we nog een mooi zicht op skyline van Houston ook.
We zijn vergeten of de UH Cougars hebben gewonnen of niet maar het was in ieder geval een bijzondere leuke namiddag. Met de broertjes op stap.
Het was hier de afgelopen weken druk. Plezant druk, want Papsy was op bezoek. 10 dagen lang pure verwennerij voor de kindjes. En deze keer had Papsy gekozen om tijdens het rodeo seizoen op bezoek te komen, met als gevolg dat er op 60 van de 85 fotos die we tijdens zijn bezoek getrokken hebben, wel een beest staat (de Houston Rodeo loopt van eind februari tot mid maart en is een echt begrip in Houston). U bent gewaarschuwd.
We begonnen dag 1 met een bezoekje aan de Houston Livestock Show, een soort veemarkt/keuring, waar ranchers hun schoonste koeien/longhorns/varkens/geiten/paarden showen en verkopen. Je mag de dieren aaien en de ranchers geven met veel plezier uitleg over hun veestapel. De kinderen vonden het geweldig om het kalfje Jack van 3 maanden oud te bewonderen en luisterden geboeid naar wat de boer te vertellen had...
De konijnen en kuikentjes vielen bijna nog meer in de smaak...
En we mochten ook weer eens in de traktor gaan zitten
Dit jaar waren er ook pig races, waar 4 biggetjes om ter snelst een parcours moeten rennen en het winnende biggetje krijgt dan een prijs. Vooraleer u zich zorgen maakt, het was een plezante race, en de biggetjes werden super goed verzorgd, dus er was niks waar Gaia zich zorgen om hoeft te maken. Het publiek werd in 4 secties verdeeld, en elke sectie moest "zijn" biggetje aanmoedigen. Wij zaten in het kamp van biggetje #4 en Caitlin werd tot "cheerleader"van onze sectie verkozen. Ze moest bij de racebaan gaan staan en het beestje aanmoedigen. Ze deed dat echt super flink, zo helemaal alleen vooraan.
Toen "ons" biggetje ook won (joepie!), mocht Caitlin mee het podium op en kreeg ze zelf een biggetjessnuit als prijs. Valt het op dat ze super blij was?
Een paar dagen later namen we Papsy mee naar 7-acre woods, een weide in hillbillyland (=op den buiten) waar een slimme boer -zoals er hier wel meer zijn- een paar schommels, volksspelletjes, klimrekken en diertjes heeft op gezet. Succes gegarandeerd bij onze kinderen.
Nog maar eens naar de konijntjes kijken:
Geitjes aaien:
Op de pony rijden (terwijl een fiere papsy deze mijlpaal heel geconcentreerd aan het filmen is)
En verder werd er tijdens Papsy's bezoek nog veel in de tuin gespeeld, naar de "echte" rodeo gegaan (met bullriding en zo, maar waar we geen fotos van hebben), boeken gelezen, puzzels gemaakt (in het bijzonder de prinsessenpuzzel van 75 stukjes waar Papsy elke dag geduldig mee heeft geholpen), gefietst, op restaurant geweest en bovenal quality time samen gespendeerd. We hebben weerom heel mooie herinneringen om te koesteren.
En hier is dan de familie ski-jas. Als u denkt, dit zijn gewoon Siri, Caitlin, Jack en Marc, dan vergist u zich. Dit zijn de nieuwe Vreni Schneider, Lindsey Vonn, Pirmin Zurbriggen en wel heu ... Marc.
Inderdaad, we zijn afgelopen week gaan skien. Met de hele familie. Voor de eerste keer. En wel in Steamboat Springs, Colorado. Grote vrienden Nic, Stacy, Ella, Noah wonen in Colorado en we hadden dus gezellig een skivakantie samen georganiseerd.
En het was een groot succes. Enkele niet-ski bevindingen om mee te beginnen:
1) Grote vriend Nic had een perfect huis geboekt: heel ruim voor ons achten en op de piste. Dat kon al niet beter.
2) Grote vriend Nic had ook perfect weer geregeld: een pak sneeuw (het heeft de helft van de week stevig gesneeuwd), allemaal 'Champagne Powder' - de Steamboat benaming voor goeie sneeuw. Er was echt veel sneeuw. Ideaal weer dus om "buiten te spelen" zoals grote vriend Steven zou zeggen.
3) De kindjes, Ella, Noah, Caitlin en Jack konden het uitstekend met elkaar vinden.
Het was de eerste keer skien voor Siri, Caitlin en Jack. En ze hebben het alle drie fantastisch gedaan.
Laten we beginnen met Caitlin. We hadden Caitlin ingeschreven bij de Mavericks. Twee uur skiles per dag.
Dit was Caitlin voor de allereerste les. Op weg naar de piste.
Nog even een foto erbij.
Rechterski aan.
Linkerski aan.
Op de Magic Carpet naar boven.
En heel geconcentreerd voor haar eerste afdaling.
De film van haar eerste afdaling.
Na twee dagen mocht ze al op de grotere piste.
Opnieuw uiterst geconcentreerd.
En de film van haar eerste afdaling op de grotere piste.
De nieuwe Lindsey Vonn is opgestaan.
Jack dan. We hadden Jack ingeschreven bij de Buckaroos. Met een keertje een uurtje skiles.
Dit was Jack voor de allereerste les. Op weg naar de piste. Meneer werd daar met een wagentje naartoe gereden.
Skis aan.
Op de Magic Carpet naar boven.
En heel geconcentreerd voor zijn eerste afdaling.
De film van zijn eerste afdaling.
De nieuwe Pirmin Zurbriggen is opgestaan.
Siri dan. We hadden Siri ingeschreven bij de beginners. Elke dag vijf uur les.
Dit was Siri in de les.
En de film van een van haar eerste afdalingen.
Siri kan na een paar dagen zonder problemen de blauwe pistes. De nieuwe Vreni Schneider is opgestaan.
Naast al dat skien was natuurlijk ook de gondola een groot succes.
Maar van al dat skien worden sommigen ook wel een beetje moe.
Sommigen ook niet.
En hadden we al gezegd dat er veel sneeuw was ? Eh voila.
Siri en de kindjes vonden hun eerste skivakantie fantastisch. Oef ! We zijn blij dat we dus niet voor de rest van ons leven alleen moesten gaan skien.
En tenslotte: Nic, Stacy, Ella en Noah, we vonden het een fantastische vakantie. Jullie waren geweldig.
