Ik zit aan gate C21, te wachten op mijn vlucht naar DC! Joepie, ik ben helemaal klaar voor mijn Girls-Weekendje. Straks zie ik Isabel, eigenlijk Wel grappig want we hebben elkaar 4 maand geleden nog gezien in Houston. Ik bedacht gisteren nog dat we elkaar bijna vaker zien in Amerika dan vorig jaar in Belgie.
De kids zijn op school, Marc neemt de komende dagen de mama-taken op zich, inclusief Caitlin troosten na de zwemles (daarover later meer) en ik ga zodadelijk 3u non-stop een boek lezen. Verdere nieuwtjes van de afgelopen maand:
- mijn sollicitatie brieven zijn eindelijk de deur uit. Nu nagelbijtend wachten op (positieve) respons van de houstoniaanse werkgevers die zo'n fantastische werknemer als mij niet willen mislopen ;)
- in afwachting van het vinden van de ideale job, hebben Jack en ik al een paar playgroups gevonden waar het sociale beestje in Jack zich helemaal in kan uitleven
- Caitlin is helemaal potty-trained op minder dan een week! Good job, baby!
- Caitlin volgt zwemlessen op school... T is te zeggen: haar 3 klasgenootjes plensen vrolijk rond in het water en het spookje staat krijsend aan de kant. Thuis is ze nochtans fearless en springt zonder waarschuwing in het diepe gedeelte. Heel vreemd. Nu moet ik er wel er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ze de eerste dag wel zorgeloos in het water aan het spelen was tot ze mij in het publiek van trotse ouders zag zitten en dan heel hard begon te huilen. En dat huilen is nu, 4 dagen later nog niet gestopt. Ze kondigt het s morgens wel aan:
Ik: "gaat riri (vriendinnetje) zwemmen vandaag op school?"
Caitlin: "ja!
ik: "Caitlin ook?
Caitlin: "NO"
Update: ik ben ondertussen aangekomen in DC. Het is zo fijn om hier trrug te zijn. Normaal gezien reis ik altijd met Marc, die ook voor de practische dingen zorgt zoals huurwagens enz. Maar vandaag ben ik dus op mezelf aangewezen en met mijn warhoofd stond ik bij de verkeerde car rental, bij national ipv bij enterprise, waar mijn reservatie was. Toen ik terug instapte in het luchthavenbusje om terug naar het hoofdgebouw te worden gebracht en daat de bus naar enterptise te nemen, stapte de national manager op me af met de melding dat hij me wel snel even met de auto naar enterprise zou brengen. Klasse! Nu zit ik in mijn huurwagen, ga deze blog posten en dan naar Vienna. Tot binnenkort!
donderdag 23 juni 2011
vrijdag 3 juni 2011
The Return of The Visitors - Part 1
We zijn nu alweer een tijdje terug in de US. Ongeveer 4 maanden. Dat is gewoonlijk ook de tijd dat The Visitors (de bezoekers) weer beginnen te komen.
Interessant fenomeen die bezoekers. Helemaal in het begin, toen we in Vienna, VA woonden, dachten we nog dat de bezoekers kwamen omdat ze graag eens Washington DC wilden bezoeken, of omdat ze niets beter te doen hadden, of omdat hun relatie wel een opkikker kon gebruiken, of misschien wel omdat ze ons tof vonden, of tenminste toch een van ons twee ... Echter, zoveel vrienden en familie hadden we toen in korte tijd nog nooit gezien. Zelfs niet in Belgie. Nader onderzoek drong zich toen op. En al snel werd duidelijk dat de hoeveelheid bezoekers evenredig correleerde met de EUR / USD koers. Hoe sterker de EURO, hoe meer bezoek.
Om toen alles in goede banen te leiden, hadden we al snel enkele initiatieven genomen: de “ Full Circle Tour van Washington DC”, de bed-and-breakfast “Rockfort “ en dit alles aangevuld met het echte doel van de bezoekers: volledig verzorgde dagtrips naar de Leesburg Outlet Center met randanimatie.
Dat ging daar toen in Vienna allemaal redelijk goed. Maar Houston is Vienna niet. En de eerste bezoeker (Papsy) is twee weken geleden al geweest. En er komen er in de komende maanden nog veel meer bezoekers. Daar zijn we natuurlijk heel blij mee. Hoog tijd dus voor een korte handleiding voor de toekomstige bezoeker. Dit is deel 1. Over de Full Circle Tour.
Goed nieuws. Er is opnieuw een Full Circle Tour ... de Houston Edition ! Terwijl de Full Circle Tour in DC nog attracties had zoals Lincoln Memorial en Jefferson Memorial, de National Mall, de Smithsonian, Capitol Hill en het Witte Huis, is de Full Circle Tour Houston ook heel mooi.
Houston heeft namelijk heel wat te bieden:
- elke straat in Houston is een autosnelweg met 8 rijvakken in elke richting en bijhorende viaducten. Leuke wetenswaardigheid: er wordt ook al 35 jaar aan al die snelwegen gewerkt om ze nog mooier te maken.
- Houston heeft meer vervallen strip malls met annex pandjeshuis en stoute winkel dan eender welke stad in de US.
- er is in Houston een tweede-hands autoverkoper elke twee kilometer. Superhandig voor de auto-liefhebber.
- Houston heeft een gevarieerd landschap van open vlaktes met twee or drie gigantische reclame-borden met daarop het hoofd van een obscure spaans-sprekende laywer, leuk afgewisseld met wolkenkrabbers van failliete energie-bedrijven (Enron).
- Downtown Houston heeft ook een heel netwerk van wandeltunnels (10 km) met winkels, cafes en restaurants. Beetje zoals Montreal of zoals de Antwerpse pre-metro maar dan zonder tram. In Montreal hebben ze dit voor de winter. Het wordt daar nogal koud. In Houston hebben ze dit voor de zomer. Het wordt hier nogal warm. En vochtig. “It’s like living in someone’s mouth “ zei er iemand onlangs nog.
U leest het al. Er is voor elk wat wils op de Full Circle Tour, Houston Edition.
De Full Circle Tour in DC kon men te voet of met de fiets doen. De Full Circle Tour in Houston kan enkel met de auto worden gedaan. Een extra luxe. In Houston rijdt namelijk iedereen met de auto. Overal en altijd. In Houston kan je gemakkelijk 200 km rijden en je bent nog steeds in Houston. En terwijl de rest van de US redelijk beschaafd met de auto rijdt, doen de Houstonians dat een beetje anders:
- druk verkeer of niet, op de snelweg moet je minstens 150 km per uur rijden, minder is voor sissies
- als je van de snelweg wil, gewoon de sporen door het gras van de berm volgen, zo doet iedereen dat hier
- als uwe richtingaanwijzer aanstaat is er waarschijnlijk een vals contact in uwen auto
- een high-speed police chase is hier nog nooit voorgekomen, iedereen rijdt hier constant zo
De Full Circle Tour Houston Edition brengt de bezoeker ook langs het Lyndon B. Johnson Space Center. Een belangrijke bezienswaardigheid in Houston. En maar anderhalf uur rijden (zonder verkeer en aan 150 km per uur).
Het bezoekerscentrum van Johnson Space Center is gefocused op het familie-gebeuren. Een space-speeltuin met klimrek, space-speelgoed, space-verkleedspullen, drie space-theaters en twee space-tentoonstellingen.
De meeste Amerikanen vinden dit natuurlijk fantastisch en vermits er ook een ruime cantine (eten !) aanwezig is, blijven ze gewoonlijk hangen in het bezoekerscentrum.
Voor de meerwaarde-zoekende bezoeker is er ook de tour. Die gaat naar het eigenlijke Johnson Space Center.
Het Johnson Space Center is natuurlijk wereldberoemd. Het center, geopend in 1963, bestaat uit een complex van meer dan 100 gebouwen, verspreid over 656 hectare en er werken 18,000 mensen. Het is NASA’s centrum voor ruimtevaart training, onderzoek en Mission Control. US astronauten werken en leven hier, en astronauten van andere landen komen hier voor training. Maar het center is natuurlijk vooral bekend van Mission Control.
De space-shuttles stijgen dan weliswaar op van Cape Canaveral, Florida, vanuit Houston wordt alles geregeld door Mission Control. “Houston, we have a problem” is trouwens een misquote. “ Houston we’ve had a problem” is gezegd geweest door de Apollo 13 astronaut, John Swigart, toen hun ruimteschip serieus was beschadigd.
De space-shuttles stijgen dan weliswaar op van Cape Canaveral, Florida, vanuit Houston wordt alles geregeld door Mission Control. “Houston, we have a problem” is trouwens een misquote. “ Houston we’ve had a problem” is gezegd geweest door de Apollo 13 astronaut, John Swigart, toen hun ruimteschip serieus was beschadigd.
Hier een paar foto’s van de tour.
1) Het oude Mission Control Center. In gebruik tot 1992 volgens de gids. Met die computers ?! Het leek ons eerder een decor uit een James Bond movie uit de jaren zestig met een slechterik op zoek naar werelddominantie.
2) Het astronauten-trainings-center. Of ze burggraaf Dirk Frimout nog kenden ? Daar was de gids niet zeker van.
3) Allerlei raketten.
Inderdaad de Full Circle Tour is terug. Binnenkort meer over de nieuwe B&B Rockfort en de Outlet Centers.
Tenslotte nog een opmerking, natuurlijk kwam Papsy vooral om zijn kleinkinderen te zien, maar dat had iedereen al door.
zondag 29 mei 2011
Night Owls
Niet te geloven dat we al sinds 5 mei niks meer gepost hebben... mea culpa.
Het is nu zondagochtend 4u28 en dus het ideale moment om tussen 2 huilbuien van beide kids door (Caitlin heeft koorts en Jack heeft tanden), even familie en vrienden, ex-collegas en toevallige passanten op deze blog te informeren over de afgelopen maand.
- Papsy is op bezoek geweest! Ons eerste echt bezoek sinds we hier wonen. Het was een super leuke week (full version verslag volgt later) en Papsy heeft z'n handen vol gehad met z'n 2 kleinkinderen.
Qua culturele bezienswaardigheden is Houston minder aantrekkelijk dan DC, maar we hebben toch NASA bezocht en verder veel gezwommen -het spookje heeft duidelijk geen zwembadangst meer. We konden er wel aan gewoon worden, een permanente babysit in huis ;o). We hebben echt genoten van zijn bezoek.
- Jack kan kruipen! Hij kon al een maand op knieen en handen zitten, maar de voorwaartse beweging leek een onmogelijke opdracht: ofwel smakte hij met z'n hoofdje tegen de grond, ofwel gleden z'n benen weg waardoor hij steeds op de buik terecht kwam. Maar op 24 mei legde hij plots een traject van 4 meter af, dus hij is nu voldoende mobiel om z'n zus overal naartoe te volgen. Hij kan Caitlin's tempo nog niet aan, dus het gaat nog steeds gepaard met de nodige frustratie...
We hebben onszelf er ook op betrapt dat de 2de geborene steeds wordt vergeleken met de oudste. (het bewijs: het feit dat we weten dat Caitlin het kruipen 20 dagen vroeger onder de knie had...). Het is niet helemaal eerlijk, maar ik vrees dat we bewust of onbewust toch steeds dergelijke mijlpalen gaan blijven vergelijken. Het is ook grappig om te zien hoe verschillend 2 kinderen toch kunnen zijn. Caitlin vond het super leuk om zittend te spelen (dat viel ons op terwijl we naar oude filmpjes aan het kijken waren, want serieus, wie onthoudt dat soort dingen?), terwijl Jack niks liever doet dan rond de salontafel stappen. Iets wat het spookje op die leeftijd trouwens nog niet kon. En Jack heeft op 7 maanden al 5 tanden en 3 bijna-tanden, terwijl die eerste tand van Caitlin er pas heel moeizaam is doorgekomen als ze al bijna 10 maanden was. Het vergelijken gaat dus eigenlijk wel in 2 richtingen. In ieder geval, ik ben heel erg trots op alletwee, het zijn echt super kindjes en ik zie ze zoooooo ontzettend graag. Al zou ik het wel apprecieren als die 2 engeltjes, en Jack in het bijzonder, zouden beginnen beseffen dat ik graag slaap tussen 3 en 6 's ochtends.
- Potty Training! Spookje was helemaal klaar om pamperloos te gaan: iedere keer was het een gevecht om die pamper aan te doen, maar op het potje gebeurde er niet zoveel... Dus we hebben gedaan wat we het best kunnen: we hebben een boek gekocht over dit thema, ik heb het helemaal gelezen en we passen het rigoureus toe. Het boek heet "3day potty training", dus als alles goed gaat zijn we er maandag vanaf. Zaterdag (dag 1) was alvast een succes. 2 accidenten in het begin van de voormiddag (op tapijt geplast), 2 halve accidenten, waar ze na een paar seconden plots besefte dat ze naar het potje moest lopen, en de rest van de dag ging ze gewoon spontaan op tijd op de potty zitten. Of het nog steeds zo vlot zal gaan als we stoppen met haar M&M's te geven weet ik niet. Gelukkig duurt het maar 3 dagen, want ik weet niet hoe lang ik het kan volhouden om iedere 10 minuten te zeggen "Tell mommy when you have to go potty, ok?" en "keep Minnie Mouse (figuur op haar onderbroek) dry, Minnie Mouse does not like pipi". Een mens wordt hier simpel van.
- Ik ben mijn reis naar DC aan het plannen! Als alles goed gaat, ga ik eind juni 2 dagen naar DC met Isabel, die daar moet zijn voor het werk. Sans kids. Heerlijk! Ik kijk er zo naar uit. 2 dagen kletsen, brunchen, lunchen, shoppen en afspreken met vriendinnen daar. 2 dagen niet moeten opstaan 's nachts (tenzij we dan nog gewoon coctails aan het drinken zijn). Gewoon al Isa terugzien, fantastisch!
- We zijn helemaal apple gegaan. Ik had echt nooit gedacht dat ik ooit Macintosh zou worden, maar na de iPhone, de iPad en nu onze gloednieuwe iMac, ben ik helemaal verkocht. Nu moet ik wel nog op computerles, want zou er toch graag meer mee willen kunnen doen. Het voelt wel raar om als 30er op computerles te moeten gaan, ik had gedacht hiermee te kunnen wachten tot mijn pensioenleeftijd.
- Over pensioenleeftijd gesproken, ik heb eindelijk de eerste stappen gezet om terug een job te zoeken. Het luilekkerleventje kan niet blijven duren. Benieuwd hoe het zal gaan. Als iemand contacten heeft in de juridische wereld van Houston -of in gelijk welke andere business wereld, ik ben helemaal klaar voor een carriere change- dan zijn die meer dan welkom!
Het is nu zondagochtend 4u28 en dus het ideale moment om tussen 2 huilbuien van beide kids door (Caitlin heeft koorts en Jack heeft tanden), even familie en vrienden, ex-collegas en toevallige passanten op deze blog te informeren over de afgelopen maand.
- Papsy is op bezoek geweest! Ons eerste echt bezoek sinds we hier wonen. Het was een super leuke week (full version verslag volgt later) en Papsy heeft z'n handen vol gehad met z'n 2 kleinkinderen.
- Jack kan kruipen! Hij kon al een maand op knieen en handen zitten, maar de voorwaartse beweging leek een onmogelijke opdracht: ofwel smakte hij met z'n hoofdje tegen de grond, ofwel gleden z'n benen weg waardoor hij steeds op de buik terecht kwam. Maar op 24 mei legde hij plots een traject van 4 meter af, dus hij is nu voldoende mobiel om z'n zus overal naartoe te volgen. Hij kan Caitlin's tempo nog niet aan, dus het gaat nog steeds gepaard met de nodige frustratie...
We hebben onszelf er ook op betrapt dat de 2de geborene steeds wordt vergeleken met de oudste. (het bewijs: het feit dat we weten dat Caitlin het kruipen 20 dagen vroeger onder de knie had...). Het is niet helemaal eerlijk, maar ik vrees dat we bewust of onbewust toch steeds dergelijke mijlpalen gaan blijven vergelijken. Het is ook grappig om te zien hoe verschillend 2 kinderen toch kunnen zijn. Caitlin vond het super leuk om zittend te spelen (dat viel ons op terwijl we naar oude filmpjes aan het kijken waren, want serieus, wie onthoudt dat soort dingen?), terwijl Jack niks liever doet dan rond de salontafel stappen. Iets wat het spookje op die leeftijd trouwens nog niet kon. En Jack heeft op 7 maanden al 5 tanden en 3 bijna-tanden, terwijl die eerste tand van Caitlin er pas heel moeizaam is doorgekomen als ze al bijna 10 maanden was. Het vergelijken gaat dus eigenlijk wel in 2 richtingen. In ieder geval, ik ben heel erg trots op alletwee, het zijn echt super kindjes en ik zie ze zoooooo ontzettend graag. Al zou ik het wel apprecieren als die 2 engeltjes, en Jack in het bijzonder, zouden beginnen beseffen dat ik graag slaap tussen 3 en 6 's ochtends.
- Potty Training! Spookje was helemaal klaar om pamperloos te gaan: iedere keer was het een gevecht om die pamper aan te doen, maar op het potje gebeurde er niet zoveel... Dus we hebben gedaan wat we het best kunnen: we hebben een boek gekocht over dit thema, ik heb het helemaal gelezen en we passen het rigoureus toe. Het boek heet "3day potty training", dus als alles goed gaat zijn we er maandag vanaf. Zaterdag (dag 1) was alvast een succes. 2 accidenten in het begin van de voormiddag (op tapijt geplast), 2 halve accidenten, waar ze na een paar seconden plots besefte dat ze naar het potje moest lopen, en de rest van de dag ging ze gewoon spontaan op tijd op de potty zitten. Of het nog steeds zo vlot zal gaan als we stoppen met haar M&M's te geven weet ik niet. Gelukkig duurt het maar 3 dagen, want ik weet niet hoe lang ik het kan volhouden om iedere 10 minuten te zeggen "Tell mommy when you have to go potty, ok?" en "keep Minnie Mouse (figuur op haar onderbroek) dry, Minnie Mouse does not like pipi". Een mens wordt hier simpel van.
- Ik ben mijn reis naar DC aan het plannen! Als alles goed gaat, ga ik eind juni 2 dagen naar DC met Isabel, die daar moet zijn voor het werk. Sans kids. Heerlijk! Ik kijk er zo naar uit. 2 dagen kletsen, brunchen, lunchen, shoppen en afspreken met vriendinnen daar. 2 dagen niet moeten opstaan 's nachts (tenzij we dan nog gewoon coctails aan het drinken zijn). Gewoon al Isa terugzien, fantastisch!
- We zijn helemaal apple gegaan. Ik had echt nooit gedacht dat ik ooit Macintosh zou worden, maar na de iPhone, de iPad en nu onze gloednieuwe iMac, ben ik helemaal verkocht. Nu moet ik wel nog op computerles, want zou er toch graag meer mee willen kunnen doen. Het voelt wel raar om als 30er op computerles te moeten gaan, ik had gedacht hiermee te kunnen wachten tot mijn pensioenleeftijd.
- Over pensioenleeftijd gesproken, ik heb eindelijk de eerste stappen gezet om terug een job te zoeken. Het luilekkerleventje kan niet blijven duren. Benieuwd hoe het zal gaan. Als iemand contacten heeft in de juridische wereld van Houston -of in gelijk welke andere business wereld, ik ben helemaal klaar voor een carriere change- dan zijn die meer dan welkom!
donderdag 5 mei 2011
Teacher Appreciation Week
We kregen ook een handgeschreven kaart van onze makelaar, om ons te bedanken dat we naar een receptie voor haar nieuw kantoor waren gekomen. Het was een beetje een vreemd gevoel, we waren hier nog maar een maand en kenden nog niemand, behalve dan die realtor. Zij stond bij mij op speeddial, en was zo ongeveer mijn beste vriendin toen. Op de receptie zouden we zeker niemand kennen, een beetje een saaie zaak dus. Maar nee, hoor, we waren nog maar goed en wel het restaurant binnengelopen of een jonge man zwaaide enthousiast naar ons (naar mij). Het bleek onze pediater te zijn, ook een klant van de makelaar. En dan nog een collega van Marc. En dan ook nog Todd, de tuinman, die eigenlijk piloot is maar in zijn vrije tijd een tuinbedrijf runt. Plots hadden we daar een gezellig groepje. Maar ik dwaal af. Punt is, de makelaar zal heel lang aan het schrijven zijn geweest, want ze heeft een indrukwekkend klantenbestand, zo bleek toch op de receptie.
We kregen van de buren een taart als dank omdat we hun dochter laten babysitten bij ons. En op school kregen de ouders 2 weken geleden een donut, omdat het Parent Appreciation Day was.
Ik nam watertandend de donut aan, niet wetende dat er ook van de ouders een gelijkaardig geste zou worden terug verwacht. Maar vorige week kwam de aap dan tenslotte uit de mouw.
Iedere dag krijgen alle ouders (mama EN papa) een email van school met weetjes over die dag, zoals: wat de kindjes die dag te eten krijgen, dat de klasfotos moeten besteld worden, dat er nog zonnecreme moet meegebracht worden, etc.
In de email van vorige week stond echter ook te lezen dat het deze week Teacher Appreciation Week is. Een beetje zoals secretaressendag, maar dan voor leerkrachten. En dat een week lang.
Het volgende wordt van de kindjes (lees ouders) verwacht:
Teacher Appreciation: Next Week - May 2nd - May 6th
We love our teachers! Please help us fill their beach bags to show them how much we appreciate them. Thank you.
Monday: Bring your teacher a flower
Tuesday: Bring your teacher her favorite drink
Wednesday: Bring your teacher her favorite snack
Thursday: Make your teacher a card or picture
Friday: Bring your teacher a gift card to one of her favorite places
Het is ondertussen donderdag. De bloemen, drank en snacks waren niet zo'n probleem. De gift card ook niet, al vind ik dat er persoonlijk een beetje over. Die zelfgemaakte kaart, dat was andere koek.... voor 6 juffen (2 klasjuffen, avondklasjuf (dat wil zeggen, na 3u in de namiddag), de kok en de receptiejuffen). Het spookje had alleen maar interesse in het plakken van stikkers op haar handen, dus het gevolg was dat ik een avond lang met lijm, stikkers, papier en lintjes in de weer is geweest. Ik heb mij helemaal laten gaan, want laten we eerlijk zijn, ik knutsel eigenlijk wel graag... maar toch zal ik blij zijn als Caitlin binnenkort zelf haar opdrachten kan uitvoeren...
Ziehier de zelfgemaakte kaarten (met binnenin een foto en handgeschreven tekstje):
En voor de geinteresseerden, nog een paar fotos van de kids.
Papa nadoen
Jack op playdate met vriendje Nicolas, het zoontje van vriendin Jacky
vrijdag 22 april 2011
Easter Egg Hunt
Pasen komt eraan en dat hebben we geweten! Woensdag werd op school een "egg hunt" georganiseerd, en werden de 2jarigen losgelaten op de speelplaats die was bezaaid met (door de ouders gemaakte - hierover later meer) paaseitjes. Het was heel schattig met al die konijnenoortjes.
Caitlin in haar groen paasjurkje heeft -net zoals haar vriendinnetjes- nog geen flauw idee van wat van haar verwacht wordt...
...ze stond erbij en ze keek ernaar... Het jongetje, derde op de foto, is overigens Ryan, een naam die hier heel vaak wordt vermeld. Ryan is Mr. Popular in de klas en ik heb het spookje al ooit een meisje -zachtjes- uit de zetel zien duwen zodat ze naast Ryan zou kunnen gaan zitten...
Mandje volgeladen en dan snel met de fiets ervandoor!
Het was leuk om Caitlin bezig te zien tussen haar vriendjes!
Een feestje op school zou geen feestje zijn als de ouders niet werden ingeschakeld. Zo ook voor deze Egghunt. Mijn huiswerk bestond erin om 36 eieren voor de egghunt te voorzien en 18 treat-zakjes in paasthema, die dan aan elk kindje werden meegegeven naar huis. Ik heb mijn knutselspullen dan maar bovengehaald:
En dit was het resultaat:
Over naar Jack: Hij is het liggen en zitten nu stilletjesaan beu aan het worden, en stond woensdag plots recht in zijn park! Helemaal alleen gedaan. Zowel Caitlin als ik schrokken wel even toen hij daar zo stond.
Verder is het oudercontact vorige week prima verlopen. Op de 100-punten lijst van dingen waarop de 2jarigen worden geevalueerd, zijn er maar een 3tal puntjes waarop Caitlin nog niet zo goed scoort (5 parels op een koord rijgen bijvoorbeeld...). Ze doet het prima in de klas en de juf merkte vooral op dat Caitlin een goed gevoel voor humor heeft.
En ook de klasfotos zijn ondertussen achter de rug. Een strik in het haar is niet gelukt, maar wel een speldje. Tenminste, toen we naar school vertrokken zat het speldje er nog...
Spookje en Jack mochten als eerste de "broer-zus" fotos laten maken, daarna kwam haar klasje aan de beurt (groepsfoto). Gelukkig maar, want een uur later kreeg ik telefoon van de school dat Caitlin een "ongelukje" had gehad toen ze in al haar enthousiasme tegen de houten afsluiting is gerend. Resultaat (4dagen later, nadat alle roodheid en zwelling al was weggetrokken):
Caitlin in haar groen paasjurkje heeft -net zoals haar vriendinnetjes- nog geen flauw idee van wat van haar verwacht wordt...
Mandje volgeladen en dan snel met de fiets ervandoor!
Een feestje op school zou geen feestje zijn als de ouders niet werden ingeschakeld. Zo ook voor deze Egghunt. Mijn huiswerk bestond erin om 36 eieren voor de egghunt te voorzien en 18 treat-zakjes in paasthema, die dan aan elk kindje werden meegegeven naar huis. Ik heb mijn knutselspullen dan maar bovengehaald:
Over naar Jack: Hij is het liggen en zitten nu stilletjesaan beu aan het worden, en stond woensdag plots recht in zijn park! Helemaal alleen gedaan. Zowel Caitlin als ik schrokken wel even toen hij daar zo stond.
Jack is ook helemaal gek van zijn zusje en mist haar enorm overdag wanneer ze naar school is. Het is echt vreemd om te zien: overdag klaagt hij, wil hij niet meer alleen spelen en begint te huilen wanneer ik uit zijn gezichtsveld verdwijn, maar wanneer hij Caitlin ziet, klaart hij helemaal op en kan hij uren naar haar zitten kijken. Om hem overdag bezig te houden, ben ik dan maar gezwicht voor een exersaucer (een soort speelding om in te staan en springen):
Maar het is duidelijk dat Caitlin voorlopig nog de baas is over ALLE speelgoed:
En ook de klasfotos zijn ondertussen achter de rug. Een strik in het haar is niet gelukt, maar wel een speldje. Tenminste, toen we naar school vertrokken zat het speldje er nog...
Spookje en Jack mochten als eerste de "broer-zus" fotos laten maken, daarna kwam haar klasje aan de beurt (groepsfoto). Gelukkig maar, want een uur later kreeg ik telefoon van de school dat Caitlin een "ongelukje" had gehad toen ze in al haar enthousiasme tegen de houten afsluiting is gerend. Resultaat (4dagen later, nadat alle roodheid en zwelling al was weggetrokken):
En om af te sluiten nog een foto van een mijmerende Jack.
woensdag 13 april 2011
Over Astros en Cupcakes
Sportverslaggeving is Marc zijn domein, maar aangezien hij deze week op zakenreis is (in downtown Houston), neem ik even over. Yep, deze blog gaat - een beetje - over baseball. Afgelopen vrijdag was de openingsdag van het baseball-seizoen voor de lokale ploeg "de Astros" in ons plaatselijk ballpark "Minute Maid Park" (zoals de fruitsap). Wij zijn grote fans van baseball en de daaraan verbonden randanimatie, dus deze grote dag mochten we niet missen!
We vinden het belangrijk om te supporteren voor de lokale ploeg, ook al spelen die redelijk slecht, en Marc heeft in die sfeer dan ook meteen een petje gekocht in de fanshop. De naam Astros heeft trouwens te maken met het feit dat NASA's space center hier in Houston is gevestigd. Er is hier dan ook een erg grote community van ruimtereizigers en aanverwanten.
Het was een super leuke dag, heerlijk om weer die sfeer van een homegame mee te maken. De Astros hebben overigens wel verloren... Marc heeft al meteen onze volgende match vastgelegd: die tegen de legandarisch Boston Red Sox. Ook daar maken de Astros geen schijn van kans. Maar dat geeft niet, het gaat tenslotte om de sfeer.
Poseren voor de ingang.
Een stukje van de voorgevel van het park. Als je goed kijkt zie je ook het treintje van Minute Maid met de appelsienen erin. Het hele stadium kan overdekt worden, wat vooral in de zomer wordt gedaan omdat het dan te warm wordt. Op deze foto staat het open.
De 2 teams worden aan het publiek voorgesteld. Het meisje voor ons was erg enthousiast.
De kids hebben zich de hele dag vermaakt met Meg, onze 2de babysitter (altijd een goede zaak om mintens 2 contacten te hebben). Die babysitters hier maken er trouwens wel echt hun werk van: Meg was van plan om samen met het spookje cupcakes te maken en had alle ingredienten, tot een bakplaat toe, meegebracht. Daarna had ze ook nog een knutselproject voorzien waar ze ook alle benodigdheden - voornamelijk glitterstikkers- was gaan kopen. Caitlin vond cupcakes maken blijkbaar heel leuk, maar nog leuker bleek het opeten ervan te zijn. Iedere keer als Meg haar rug draaide schoof het spookje er blijkbaar 1 in haar mond. Gelukkig heeft ze niet geprobeerd om Jack's mond vol te proppen. Ze heeft een super leuke middag gehad en is van pure uitputting s avonds op Meg's schoot in slaap gevallen. Dat heeft ze zelfs bij mij nog niet gedaan.
Verder nog wat trivia:
- morgen zijn er klasfotos bij Caitlin op school. Het thema is pasen en mij werd gevraagd om een strik in haar haar te doen. (Paasei?). Caitlin's juf vertelde mij dat de meeste mamas de haartjes van hun 2jarige dochters iedere andere dag fohnen (brushen) en met een straightener (soort strijkijzer) platmaken. Hint hint. Wellicht hebben ze -terecht- schrik dat Caitlin met weerbarstige krulletjes op de foto zal staan tussen alle blonde kindjes met sluik engeltjeshaar. Morgen staan we dus iets vroeger op en ga ik ook eens proberen om kapsalon te spelen... ben beniewd.
- overmorgen is het oudercontact voor Caitlin. Serieus! Begint dat al op leeftijd 2?? Maar laat ons eerlijk zijn, Marc kijkt hier al enorm naar uit.
- dit weekend heeft mijn 40dagen oude iPhone een duik in het zwembad genomen. Kapot dus... Ik verwachte mij al met een heel klein hartje aan een gepeperde rekening voor mijn nieuw toestel, maar nee hoor, dit was helemaal gratis. Apple begrijpt "that things happen". Amazing. Geen gedoe, geen gezeur. Nog een staaltje van customer service!
- Caitlin durft het zwembad niet meer in. En iedere keer als Marc gaat zwemmen begint ze hysterisch te huilen en roept ze keihard "Papa E-UIT!!!" "OUT!". Dat belooft voor deze zomer...
We vinden het belangrijk om te supporteren voor de lokale ploeg, ook al spelen die redelijk slecht, en Marc heeft in die sfeer dan ook meteen een petje gekocht in de fanshop. De naam Astros heeft trouwens te maken met het feit dat NASA's space center hier in Houston is gevestigd. Er is hier dan ook een erg grote community van ruimtereizigers en aanverwanten.
Het was een super leuke dag, heerlijk om weer die sfeer van een homegame mee te maken. De Astros hebben overigens wel verloren... Marc heeft al meteen onze volgende match vastgelegd: die tegen de legandarisch Boston Red Sox. Ook daar maken de Astros geen schijn van kans. Maar dat geeft niet, het gaat tenslotte om de sfeer.
Poseren voor de ingang.
Een stukje van de voorgevel van het park. Als je goed kijkt zie je ook het treintje van Minute Maid met de appelsienen erin. Het hele stadium kan overdekt worden, wat vooral in de zomer wordt gedaan omdat het dan te warm wordt. Op deze foto staat het open.
De 2 teams worden aan het publiek voorgesteld. Het meisje voor ons was erg enthousiast.
De kids hebben zich de hele dag vermaakt met Meg, onze 2de babysitter (altijd een goede zaak om mintens 2 contacten te hebben). Die babysitters hier maken er trouwens wel echt hun werk van: Meg was van plan om samen met het spookje cupcakes te maken en had alle ingredienten, tot een bakplaat toe, meegebracht. Daarna had ze ook nog een knutselproject voorzien waar ze ook alle benodigdheden - voornamelijk glitterstikkers- was gaan kopen. Caitlin vond cupcakes maken blijkbaar heel leuk, maar nog leuker bleek het opeten ervan te zijn. Iedere keer als Meg haar rug draaide schoof het spookje er blijkbaar 1 in haar mond. Gelukkig heeft ze niet geprobeerd om Jack's mond vol te proppen. Ze heeft een super leuke middag gehad en is van pure uitputting s avonds op Meg's schoot in slaap gevallen. Dat heeft ze zelfs bij mij nog niet gedaan.
Verder nog wat trivia:
- morgen zijn er klasfotos bij Caitlin op school. Het thema is pasen en mij werd gevraagd om een strik in haar haar te doen. (Paasei?). Caitlin's juf vertelde mij dat de meeste mamas de haartjes van hun 2jarige dochters iedere andere dag fohnen (brushen) en met een straightener (soort strijkijzer) platmaken. Hint hint. Wellicht hebben ze -terecht- schrik dat Caitlin met weerbarstige krulletjes op de foto zal staan tussen alle blonde kindjes met sluik engeltjeshaar. Morgen staan we dus iets vroeger op en ga ik ook eens proberen om kapsalon te spelen... ben beniewd.
- overmorgen is het oudercontact voor Caitlin. Serieus! Begint dat al op leeftijd 2?? Maar laat ons eerlijk zijn, Marc kijkt hier al enorm naar uit.
- dit weekend heeft mijn 40dagen oude iPhone een duik in het zwembad genomen. Kapot dus... Ik verwachte mij al met een heel klein hartje aan een gepeperde rekening voor mijn nieuw toestel, maar nee hoor, dit was helemaal gratis. Apple begrijpt "that things happen". Amazing. Geen gedoe, geen gezeur. Nog een staaltje van customer service!
- Caitlin durft het zwembad niet meer in. En iedere keer als Marc gaat zwemmen begint ze hysterisch te huilen en roept ze keihard "Papa E-UIT!!!" "OUT!". Dat belooft voor deze zomer...
donderdag 7 april 2011
Life in the Drive Thru Lane
Als je dat zou willen, dan kan je hier perfect overleven zonder ooit je auto uit te komen. Allemaal dankzij die heerlijke uitvinding: the drive thru. Dinsdag heb ik het zelf geprobeerd, met succes. En eerlijk gezegd, het maakt het wel een pak makkelijker, vooral als de baby in de auto in slaap is gevallen net op het ogenblik dat je weer moet uitstappen.
Relaas van mijn "morning run" op dinsdag.
Eerste stop: Caitlin's school. Normaal gezien parkeer ik de auto, haal Jack eruit. Dan met mijn andere vrije arm Caitlin uit haar autostoel wurmen (erop letten dat ze niet met haar hoofd tegen het dak botst). De 2 kinderen dragend - Caitlin wil alles doen zoals Jack - proberen om de cijfercode in te tikken om de schooldeur open te krijgen. Dan naar de klas, afscheid nemen, een ruzie tussen broer en zus afwendend omdat hij haar teddybeer of haar oor niet wil loslaten. Terug naar de auto. Pfff, tegen dan ben ik al een beetje moe.
Maar niet afgelopen dinsdag. Want op school hebben ze "Valet": een juf staat vanaf 6u30 aan de inrit van de school klaar - rain or shine - om de kinderen vanuit de auto naar de klas te begeleiden. Je hoeft niet meer te parkeren. Je hoeft zelfs de auto niet uit. Snel een afscheidskus tussen de zetels door, de juf doet de rest. En idem om s avonds af te halen. Dat scheelt al snel 15 minuten iedere dag.
(nota: ik vind het nog steeds leuk om spookje zelf naar de klas te brengen, dus na dinsdag denk ik niet dat ik nog snel van Valet gebruik zal maken).
2de stop: de droogkuis. Je weet wel: met een wasmand vol vuile hemden jongeleren over de parking om dan terug te lopen met een hoop kapstokken met hemden en vers geperste kostuums. O ja, en een baby op de arm. Nu niet meer. Onze droogkuis heeft drive thru. Raampje naar beneden en hup, daar staat al een dame op de stoep te wachten om de vuile was aan te nemen (indien nodig haalt ze die zelfs uit de koffer!) en de gestreken hemden ergens in de auto op te hangen. Jack slaapt heerlijk door op de achterbank, ik kan gewoon verder naar mijn favoriet programma op de radio luisteren. Betalen kan met bankkaart, vanuit de auto. Heel klantvriendelijk allemaal.
Nog geen 15 minuten later ben ik al op stop nummer 4: de apotheek. Hier in Amerika is de apotheek een vreemd fenomeen. Je kan niet gewoon met je voorschrift binnenstappen om dan onmiddellijk met je pillen terug te gaan. Hier moet je je voorschrift afgeven en dan een half uur wachten. Zelfs al gaat het om voorverpakte aspirines. Alles duurt een half uur. Dat komt vooral omdat de apotheker alles met de verzekering moet checken (zelfs als je geen verzekering hebt... inderdaad, vreemd) alvorens hij het kan verkopen. En een half uur wachten om een perdolan te kopen, nee, dat doe ik niet meer. Dus nu rij ik naar de Drive Thru, geef mijn voorschrift af, rij naar de volgende stop, en kom later terug om het medicijn op te halen, ook via Drive Thru. Lekker makkelijk.
Next stop: een koffie en donut bij Starbucks (of in mijn geval, een milkshake van de McDonalds). Goed geraden, via de Drive Thru.
Relaas van mijn "morning run" op dinsdag.
Eerste stop: Caitlin's school. Normaal gezien parkeer ik de auto, haal Jack eruit. Dan met mijn andere vrije arm Caitlin uit haar autostoel wurmen (erop letten dat ze niet met haar hoofd tegen het dak botst). De 2 kinderen dragend - Caitlin wil alles doen zoals Jack - proberen om de cijfercode in te tikken om de schooldeur open te krijgen. Dan naar de klas, afscheid nemen, een ruzie tussen broer en zus afwendend omdat hij haar teddybeer of haar oor niet wil loslaten. Terug naar de auto. Pfff, tegen dan ben ik al een beetje moe.
Maar niet afgelopen dinsdag. Want op school hebben ze "Valet": een juf staat vanaf 6u30 aan de inrit van de school klaar - rain or shine - om de kinderen vanuit de auto naar de klas te begeleiden. Je hoeft niet meer te parkeren. Je hoeft zelfs de auto niet uit. Snel een afscheidskus tussen de zetels door, de juf doet de rest. En idem om s avonds af te halen. Dat scheelt al snel 15 minuten iedere dag.
(nota: ik vind het nog steeds leuk om spookje zelf naar de klas te brengen, dus na dinsdag denk ik niet dat ik nog snel van Valet gebruik zal maken).
2de stop: de droogkuis. Je weet wel: met een wasmand vol vuile hemden jongeleren over de parking om dan terug te lopen met een hoop kapstokken met hemden en vers geperste kostuums. O ja, en een baby op de arm. Nu niet meer. Onze droogkuis heeft drive thru. Raampje naar beneden en hup, daar staat al een dame op de stoep te wachten om de vuile was aan te nemen (indien nodig haalt ze die zelfs uit de koffer!) en de gestreken hemden ergens in de auto op te hangen. Jack slaapt heerlijk door op de achterbank, ik kan gewoon verder naar mijn favoriet programma op de radio luisteren. Betalen kan met bankkaart, vanuit de auto. Heel klantvriendelijk allemaal.
Volgende stop: de bank. Meestal staat er een rij om u tegen te zeggen. Zuchtend wacht je dan tot die mevrouw in het begin van de rij eindelijk! haar bankkaart heeft gevonden en net als het jouw beurt is, moet de loketbediende meestal even iets checken met haar manager, maar als ze terugkomt is het net lunchtijd en of je na de lunch kan terugkomen? Arghhh. Ook dat is verleden tijd. Alles kan via de drive thru worden geregeld. Geld storten, check innen, een nieuwe kaart aanvragen, rekening openen. Ze hebben een postbuis systeem, je hoeft de auto zelfs niet uit om die 15 formulieren te ondertekenen. Alles komt recht naar je auto. En er is meestal geen wachtrij, want om 1 of andere reden worden de drive thru klanten sneller geholpen dan de mensen die in het kantoor staan aan te schuiven. Waarom er uberhaupt binnen nog mensen staan aan te schuiven is mij een raadsel...
En een half uur later ben ik terug thuis. Alle taken afgewerkt voor vandaag. Behalve boodschappen - die worden later deze ochtend door de winkel aan huis geleverd. ,Dit is wat ze noemen Customer Service. Neem het van mij aan, hier wen je heel snel aan.
Ter info: ik ben die dag wel nog uit de auto gestapt: met Jack een taartje gaan eten bij Pie Town, een authentiek amerikaanse dessert shop and diner. Heel erg retro jaren '60, versierd met alle soorten Stars and Stripes (de nationale kleuren). Hier hebben ze - gelukkig maar - geen Drive Thru.
Het was een geslaagd experiment, maar het was van korte duur. Want mijn auto is sinds gisteren in de garage en de afgelopen 2 dagen heb ik nu alles te voet gedaan. Met mijn dubbele buggy om 22 kg aan kinderen in voor te duwen. Die milkshake en 2 taartjes heb ik er al helemaal afgewerkt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
