Mobility

Na 3 weken op de buik te zijn vooruitgeschuifeld zoals een klein zeehondje, heeft Caitlin begrepen dat er zoiets bestaat als hand-knie coordinatie. Ze kruipt nu dus heel vrolijk (bijna) het hele huis rond, blij met haar nieuw gevonden onafhankelijkheid. Ze gaat nu vlotjes van zitten, naar liggen, naar kruipen. Ze doet ook nog vaak de bearcrawl, op handjes en voetjes (in plaats van op de knieen), met de billetjes hoog in de lucht.








Ze maakt er een sport van om de afstandsbediening te pakken te krijgen.



Ze doet nu ook iets nieuw: ze probeert constant kusjes te geven door met open mond naar je kaak, neus of kin te mikken. Heel lief!

En er waren onlangs ook nog twee incidenten in de creche.
Ik had lunch meegegeven: een papje van boontjes, aardappelen en varkensvlees. Op het middaguur werd ik gebeld met de vraag of ik haar kon komen eten geven...totaal niet bij stilgestaan dat de juffen in de klas niet in aanraking mogen komen met onrein vlees.
De dag erna werd ik opnieuw gebeld. Ze was uit een stoeltje gekropen en was met haar gezicht pardoes in een emmertje gevallen. Gevolg: heel veel traantjes en 2 blauwe plekken op haar kaken. Juf Hina was helemaal van slag (meer dan Caitlin) en moest een incidentreport opstellen voor de inspectie. Alle emmertjes zijn nu ook geband uit de peuterklas. Thanks to Caitlin...

Zzzzzzzzzzzzzzz...

Yay! Caitlin heeft nu 3 nachten op rij doorgeslapen. Van 7pm tot 6.15am.

...11 heerlijke, ononderbroken uren... Wat hebben we dat gemist!

Ik moet haar om 6:15 wakker maken omdat we anders niet op tijd het huis uit zijn. Maar toen ik haar wekte zag ze eruit alsof ze makkelijk nog een paar uur langer in bed had kunnen blijven liggen.

Ik hoop dat ze dat onthoudt voor dit weekend. Maar dit berichtje heeft het wellicht gejinxt....wedden dat ze zaterdag terug om 5u begint te zingen in haar bed?


Caitlin op 14 februari. Een klein bolletje in een veel te groot bed. Toen gingen we nog iedere 5 minuten kijken of ze nog wel ademde.



Caitlin op 19 augustus. Ze heeft na 3 keer rond haar as te zijn gerold en het hele bed te zijn rondgeschuifeld, eindelijk haar favoriete knuffel gevonden. Nu zetten we de babyfoon op minimaal geluid en vinden we haar 's morgens terug aan het voeteneind.

Datenight

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog eens iets op de blog heb geschreven. We hebben voorlopig geen reisjes meer op de planning staan en zijn dus gewoon thuis. En laat ons eerlijk zijn, niemand zit te wachten op verslaggeving over wat we klaarmaken voor het avondeten of hoeveel wassen we in ‘t weekend doen (ter info: 1 witte, 2 bonte en 1 roze was). Komkommertijd dus.

Wel gaan we nog steeds iedere vrijdagavond op restaurant, Marc, ik en Caitlin. Hier noemen ze dat “datenight”. We hebben datenight geintroduceerd toen we naar hier zijn verhuisd en 2 jaar later doen we dat dus nog steeds.

Toen Caitlin nog een plat babietje was, sliep ze meestal door het hele gebeuren, wat wij natuurlijk prima vonden. Toen ze bijvoorbeeld 2 weken oud was, lag ze heel gelukkig te slapen in haar Maxi Cosi op een barkruk van ons favoriet crabcakes-restaurant “Sweetwater”. Sommige mensen keken een beetje vreemd (en soms afkeurend), maar meestal kregen we een heel positieve respons. Ze is uiteraard ultra schattig en meestal ook heel stil, dus dat hielp wel. Maar ze wordt nu natuurlijk groter en de laatste maanden hebben we besloten dat het voor de nachtrust van onze dochter (en voor de romantiek van de avond) beter is als ze niet teveel in en uit de auto moet want dan is het risico op wakker worden te groot. Dus nu gaan we enkel nog naar restaurants waar we te voet naartoe kunnen. Zo kan zij gewoon lekker doorslapen in haar bugaboo en moeten wij geen iene-miene-mutte doen om te beslissen wie Bob zal zijn. Gelukkig wonen we in het centrum van Vienna en hebben we de keuze uit tientallen restaurantjes op wandelafstand.

Onze all time favorite is Sushi Yama, waar we tegenwoordig bijna iedere vrijdagavond te vinden zijn. Het voordeel is dat de eigenaar, een japanner genaamd Bob, ons al goed kent en dus de juiste tafel voor “Mr. Marc” vrijhoudt met voldoende ruimte voor de voiture. Onze vaste garcon, Joe, ook een Japanner, weet al dat Marc graag een extra large Asahi biertje drinkt en ik een glas Pinot Grigio. En toen Caitlin onlangs wakker was geworden tijdens het diner is ze op de arm van Joe het hele restaurant rondgegaan. Dat heeft ons toen gratis dessert opgeleverd.

Er is ook een vegetarisch restaurant achter de hoek, maar dat hebben we nog niet durven uitproberen. En er is ook nog een American Bistro waar de kelners een heel hoog loveboat gehalte hebben en allemaal een witte veston dragen. En een Mexicaans restaurant waar je niet voor de gezelligheid, maar wel voor heerlijke margaritas en fajitas terecht kan. En dan is er nog het favoriete restaurant van Marc, een steakhouse, waar we in principe enkel op zijn verjaardag naartoe gaan. Maar omdat ik vorige week ontzettend veel zin had in pikante chickenwings hebben we eens een uitzondering op die regel gemaakt.

Het is wel een beetje een vreemd zicht om ons het restaurant te zien binnenkomen met een buggy met daarover de parasol open (om het licht een beetje tegen te houden) en een sjaal erover gedrapeerd. Mensen vragen zich echt soms af of er wel een babietje in ligt…. En het oogt wellicht nog vreemder om ons met die construcie ‘s nachts terug naar huis te zien lopen. Vooral omdat er hier bijna niemand, op mexicanen na, gewoon op straat wandelt. Soms denk ik dat we er in het donker een beetje uitzien als 2 vagebonden die een overvolle boodschappenkar voorduwen.

En over boodschappenkarren gesproken – dit weekend zijn we met het hele gezin boodschappen gaan doen and guess what: dat kleine meisje van ons past al in de kar. Ze lijkt als zo groot!



Ze kan nu zelfstandig rechtopzitten, en kan al bijna kruipen. Ze zit op handjes en knietjes en moet nu alleen nog zien te begrijpen dat ze op die manier ook vooruit kan. De dag dat ze dat doorheeft is het gedaan met onze rust…

Boston Day 2: Harvard met Caitlin

We waren dus in Boston voor twee dagen. Het verslag van Day 1 kon je eerder al lezen. Nu het vervolg: Day 2.

Day 2 stond in het teken van de toekomst van Caitlin. Caitlin is ondertussen al bijna 6 maanden oud. Als verantwoordelijke ouders moeten we dus stilaan beginnen nadenken over de toekomst van onze dochter.

Veel hangt natuurlijk van Caitlin zelf af. Voorlopig zijn we gematigd tevreden. Caitlin’s dagelijkse rapporten van de creche zijn al bij al redelijk goed. Alhoewel we Caitlin al wel een paar keren hebben gezegd dat ze beter kunnen. Wat meer melk drinken bijvoorbeeld zou goed zijn. Caitlin krijgt ook wel eens Happy Gram – zie blog over Happy Hearts. Maar twee Happy Gram’s over drie maanden is toch te weinig vinden we. Vorige week hebben we echter Caitlin haar kwartaal-rapport gekregen. Soort van peilproeven in de creche. Dat was wel heel goed. Caitlin kan al omrollen, rechtop zitten en bijna kruipen. Er was dus geen tijd te verliezen. Het was tijd om Caitlin Harvard te laten zien.

Harvard is een van de acht ‘Yvy League’ universiteiten in de US. De anderen zijn Brown (Providence, RI), Pennsylvania (Philadelphia, PA), Yale (New Haven, CT), Princeton (Princeton, NJ), Cornell (Ithaca, NY), Columbia (New York City, NY) en Dartmouth (Hanover, NH).

Voor diegenen die dat graag weten, die Ivy League is trouwens gewoon een van de vele sportleagues waarin universiteiten competities hebben tegen elkaar voor football, basketball, baseball, atletiek en andere sporten. Andere leagues noemen bijvoorbeeld de Big 10, Sunbelt, Mountain West, Pacific 10, enzovoort.

Terug naar Harvard. We hebben twee mooie wandelingen gemaakt. Eentje in de Old Harvard Yard.





Hier zien we Caitlin voor een freshman’s dorm (soort van peda voor de eerstejaars-studenten).



En voor de Harvard Memorial Church.





En hier is Caitlin bij het standbeeld van John Harvard. John Harvard was een Engelsman die al zijn boeken en 779 GDP in 1639 cadeau gaf aan de New College. Ze hebben dan de naam van de New College maar veranderd naar Harvard College.



En hier is Caitlin bij de Harvard Law School. We wilden ook nog langs de Harvard Business School gaan, maar dat zal voor een andere keer zijn.



Na de wandeling in Harvard zijn we nog gaan wandelen langs de Charles-river.



En hier is nog een onnozele foto die werkelijk nergens op slaat.



Er was spijtig genoeg niemand aanwezig die zondag om Caitlin alvast in te schrijven voor het klasje van 2027. Maar ze heeft alles in ieder geval al eens goed kunnen bekijken. En we hebben ook al even gecheckt hoe Caitlin zou staan in het Harvard Crimson. Crimson is de soort van rode kleur van Harvard.

Boston Day 1: American History met Caitlin

We hadden goesting in kreeft. En we moeten stilletjes aan gaan denken over Caitlin haar toekomst. We zijn dan maar naar Boston, Massachusetts geweest afgelopen weekend. In Boston hebben ze lekkere kreeften. En Harvard is aan de andere kant van de Charles-rivier. Dat kwam dus allemaal mooi uit.

Het was een fijne trip. Veel te vertellen. Het wordt dan ook een verslag in twee delen. Day 1 nu. Day 2 volgt later.

Day 1 was zaterdag. ’s Morgens vroeg vertrokken. Uurtje vliegen en we waren in Boston. We zijn er trouwens redelijk trots op dat we het tripje hebben gemaakt met handluggage only. Dat is gemakkelijk als je met tweeen bent. Iets meer een challenge met Caitlin erbij. Maar toch gelukt.

Boston is een heel Europees aandoende stad. Volgens sommige mensen de stad in de US (samen met San Francisco) waar Europeanen zich het meest thuisvoelen. We vinden dat allemaal wat bij zijn haar getrokken. Virginia is voor ons perfect.

Het voordeel is wel dat je in het vrij compacte centrum van Boston alles te voet kan doen. Dat is leuk. We hebben dus veel gewandeld en op onze wandelingen een hele boel bekende mensen tegengekomen die we nog kennen van onze tripjes naar Chicago en Philadelphia, en ook mensen van bij ons in de buurt in Virginia.

We hebben namelijk op zaterdag de Freedom Trail gedaan. De Freedom Trail is een wandeling met gids en met verhalen over de Amerikaanse revolutie. Tenslotte is in Boston die hele American Revolution begonnen. Dat ging zo een beetje als volgt. Met bijpassend foto's van Caitlin.

5 maart 1770. De Boston Massacre. Engelse soldaten schieten 5 burgers dood bij een demonstratie. John Hancock en Samuel Adams waren daar toen ook. John Hancock komt uit Boston en was een van de rijkste mensen in die tijd. We kennen John Hancock trouwens goed. In Chicago staat de Hancock-tower, tweede hoogste wolkenkrabber van Chicago. Wij zijn daar al op geweest. Samuel Adams kennen we ook goed. Is zelfs een van onze beste vrienden. Na Bud Light. Samuel Adams is namelijk een biermerk. De echte Samuel Adams komt uit Boston. Hij was governeur van Massachusetts en zijn vader had een brouwerij. Hij heeft die brouwerij overgenomen toen en was een jaar later failliet.

John Hancock en Samuel Adams waren dus in die tijd op de plaats van de Boston Massacre. En wij ook afgelopen zaterdag. Met Caitlin.





Leuk maar de geschiedenis en de wandeling gaan verder.

16 december 1773. De Boston Tea Party. Amerikanen gooien alle Engelse thee in het water omdat ze de taxen niet willen betalen. 'No taxation without representation' (in Parliament, nvdr) was de slogan. John Hancock en Sam Adams waren daar ook weer bij. En hier is Caitlin ook weer op diezelfde plaats.









Weinig tijd want de geschiedenis en wandeling gaan weer verder.

19 april 1775. De Battle of Concord and Lexington. Amerikaanse milities winnen tegen de Engelse soldaten. Het begin van de American Revolutionary War. En John Hancock en Sam Adams waren hier ook bij. En hier is Caitlin ook weer.



De geschiedenis van de American Revolution gaat dan verder buiten Boston. De wandeling niet. Dus even een zijstap. We zijn nu zo goed educatief bezig.

4 juli 1776. Op die dag wordt op het Second Continental Congress in Philadelphia de 'Declaration of Independence' goedkeurd. John Hancock was de voorzitter van het congress. Sam Adams was er ook weer bij. Alsook Benjamin Franklin (uit Pennsylvania en manusje-van-alles, politieker, schrijver, uitvinder, wetenschapper) en John Adams (uit Massachussets, kozijn van Samuel Adams en tweede president van US) waren er ook. George Washington (uit Virginia, zijn huis is niet zo ver van bij ons, en eerste president van de US) kon er niet zijn, die was buiten oorlog aan het voeren. Thomas Jefferson (ook uit Virginia, zijn huis is ook niet zo ver van ons, en derde president van de US) schreef het meeste van de Declaration. Caitlin is daar trouwens ook al geweest. In de vergaderzaal daar in Philadelphia. Zie foto hieronder of blog Philadelphia.



De Declaration begint trouwens als volgt:

" We hold these truths to be self evident, that all men are created equal. And they are endowed by their Creator with certain unalienable rights. That among these, are Life, Liberty, and the pursuit of Happiness."

Er is dan een heel goedoe in de geschiedenis. Tot 1783.

3 september 1783. Dan wordt de Treaty of Paris getekend. Het einde van de 'American Revolutionary War'. Die werd getekend voor de US door onder andere John Adams en Benjamin Franklin. Caitlin is nog niet in Parijs geweest. Geen foto's.

Er gebeurt dan weer van alles. Tot 1787.

17 september 1787. Op de Constitutional Convention in Philadelphia wordt de Constitution getekend. Onze buurman George Washington was de voorzitter van de Convention. Onze andere buurman Thomas Jefferson kon er niet zijn. Die was ambassadeur in Frankrijk. Caitlin was er hier weer wel bij. Zie foto hieronder of blog Philadelphia.



De ‘Constitution’ begint trouwens als volgt:

" We the People of the United States, in Order to form a more perfect Union, establish Justice, ensure domestic Tranquility, provide for the common defence, promote the general Welfare, and secure the Blessings of Liberty to ourselves and our Posterity, do ordain and establish this Constitution for the United States of America'

30 april 1789. Dan wordt George Washington de eerste president wordt van de US. Dat gebeurde trouwens in New York City. Niet veel mensen weten dat. Caitlin is nog niet in NYC geweest. Weer geen foto's.

Daarna volgt John Adams, tweede president. Dan Thomas Jefferson, derde president. En dat gaat zo een beetje door tot Ronald Reagan vanaf 20 januari 1981 en dus nu den Obama natuurlijk.

Eh voila, zo hebben de hele Amerikaanse geschiedenis, met Caitlin, even snel uitgelegd. Graag gedaan.

Terug naar Boston. De hele Freedom Trail was heel interessant. Een aanrader. Na de wandeling hadden we dorst. Naar Cheers dus.



En 's avonds dan natuurlijk de kreeften.



Het was een fijne Day 1 in Boston. Binnenkort Day 2. Harvard. Met Caitlin.

Happy Hearts...where all hearts are happy

Aangezien ik terug aan het werk ben, gaat Caitlin naar de crèche. De beslissing om haar naar de kribbe te sturen was voor ons niet zo moeilijk, maar blijkt hier niet zo evident. Mijn collegas stonden versteld dat ik het kind zonder problemen “in groepsverband” drop bij “vreemden”. Dat laatste is meteen ook letterlijk te nemen: de kribbe is gehuisvest in de Koreaanse kerk en wordt uitgebaat door Indische en Pakistaanse vrouwen. We weten niet of het daar iets mee te maken heeft, maar soms ruikt Caitlin een beetje pikant op het einde van de dag.


De meesten hier hebben een nanny…of een stay-at-home-wife. Ik word dus al een beetje scheef bekeken op kantoor. En daar bovenop komt nog dat ik de baby maar 3 maanden borstvoeding heb gegeven, terwijl de norm hier toch wel 12 maanden is. De tweede dag terug op kantoor, dreven 3 andere kersverse mama's mij een hoekje en vroegen –op redelijk beschuldigende toon- waarom ze me nog niet in de lactatie ruimte van ons bedrijf hadden gezien… Shock en horror toen ik blij vertelde dat Caitlin aan de melkpoeder was.

Maar we dwalen af. Dit stukje gaat dus over de Indische crèche waar Caitlin dolgraag naartoe gaat. Het is een soort “Pre-K” (pre-kindergarten) waar kindjes van 6 weken tot 3 jaar worden opgevangen. In Caitlin’s klasje (0-1jaar) – the Caterpillar room - zijn ze nu met 8: 6 jongentjes (Dax, Jon, Cruz, Jared, Shaurya en Maxwell ) en 2 meisjes. En 3 juffen om voor die 8 spookjes te zorgen. En zoals op de foto hieronder duidelijk wordt, is de klas ook helemaal politiek correct samengesteld.

Taylor en Caitlin zijn als enige meisjes de divas van de klas en worden doodgeknuffeld door de juffen. Iedere morgen als ik haar afzet zegt juf Hina verrukt “oh my beautiful daughter” en “you’re my little favorite”. Hina is ook de enige die erin slaagt om Caitlin te doen eten.


Op vraag van de juffen zijn we ook met vaste voeding (groenten) begonnen en Caitlin is dol op verse sweet potatoes (dat zijn oranje aardappeltjes). Ik keek alleen even vreemd op toen de juf me vroeg waarom ik de groentepap zelf maakte en niet gewoon een potje in de winkel ging kopen. Veel makkelijker. ... Heel vreemd allemaal. Tja, in de creche eten de grotere kindjes op vrijdag ook allemaal pizza en op maandag Mac&Cheese. We gaan toch nog eens over de voedingsgewoonten moeten spreken als ze naar het volgende klasje gaat.

Caitlin krijgt iedere avond een rapport mee –dat streng door de papa wordt geevalueerd- waarop staat hoeveel ze heeft gegeten, hoeveel pipis en kakas, hoeveel dutjes en dan wordt ook nog aangevinkt of ze “happy” “fine” “fussy” of “very fussy” was. Caitlin is bijna altijd “fine” en af en toe "fussy". Maar vrijdag kregen we voor de eerste keer een “HappyGram” mee naar huis: ze was de hele dag zo blij geweest dat “happy” niet volstond als score! Goed gedaan bolletje!


Aangezien Amerika een redelijk competitief land is en hoge opleidingseisen stelt, is er een heus curriculum verbonden aan de babyklas: (voor)lezen (volgens Marc uit de Koran), zingen, kleuren (ze weet nog niet waarvoor een potlood dient, laat staan dat ze het kan vasthouden, maar goed), tummy time (op de buik liggen) en circle time. Dat laatste is nogal een gezicht: 8 drummeltjes die in een kring zitten/liggen/wriemelen en dan samen moeten spelen. Picture this: Dax die vrolijk zit te lachen, Jon die speelgoed uit de handjes van Cruz trekt, Maxwell die probeert te slapen maar geen rust krijgt omdat Taylor steeds op hem valt in een poging om haar evenwicht te vinden. En Caitlin, die steelt de show (zit graag in de armen van haar juf) en doet haar goesting. Ze hebben deze week ook hun eerste tekening gemaakt: verfhandjes op een blad papier. Ik wil niet weten hoe de klas eruit zag na een rondje verven met babietjes die met hun (beverfde) handjes overal naartoe graaien.


Caitlin is in ieder geval happy in Happy Hearts!

De gustibus non est disputandum

We hebben het al een aantal keren over de fantastische shopping experience in de US gehad. "Klant is koning" wordt hier heel letterijk genomen: mooie grote winkels, veel (gratis) parking, een behulpzame customer service (al spreken ze niet altijd engels en zijn ze vaak extreem traag), no nonsense return policy. Heerlijk. En het beste van al: de openingsuren. De nachtmerrie van de belgische vakbonden wordt hier niet in vraag gesteld: alle winkels zijn 7 dagen per week open, tot 9 u 's avonds en in het weekend tot 11u. En supermarkten 24/7! Het shoppen wordt heel gemakkelijk gemaakt, het is dan ook een beetje een nationale sport en verklaart waarom zoveel amerikanen tot wel 10 kredietkaarten hebben die vaak elk tot meer dan 10.000 USD schuld hebben. Maar dat is een ander verhaal.

Dit weekend ging ik nog eens naar de Ikea. Je hebt geen idee hoe blij ik ben dat het geel-blauwe concept hier ook bestaat, want geloof me, in de typische Amerikaanse meubelwinkels zal je mij nooit zien. Om 1 of andere reden is Amerika qua design niet mee-geevolueerd met Europa. Heb je ooit al van "Amerikaans design" gehoord? Precies, niet dus. Hier vind je (in de mainstraim meubelzaken) vooral zware eiken meubels, duffe kleuren, lomp design, gigantische zitbanken in bruin/groen velours met extra plaats op de armleuning om hapje(s) en je drankje op te zetten en de bedden zijn zo hoog dat je er bijna een trapje moet naastzetten. Ieder huis, zonder uitzondering, heeft dezelfde gouden krullende deurklinken, nepgouden luster en muur-tot-muur vasttapijt in iedere kamer. De tijd is precies een beetje blijven stilstaan. Ze zijn hier duidelijk nog niet toe aan Flamant of modernere/luchtigere stijlen. Het is ook een beetje vervelend dat het metric systeem nog niet is doorgedrongen, ik raak nog steeds in de war met al die feet, inchen en yards. Afin, Ikea is voor mij dus een verademing.

In Brussel plande ik mijn uitstapjes naar de Ikea zorgvuldig: oftewel bij het opengaan van de deuren ofwel tijdens de week: alles om de monsterfiles aan de kassa en op de parking te vermijden.

Maar ondanks het feit dat de meeste amerikanen koopziek zijn, is file een ongekend fenomeen in de Amerikaanse vestigingen van Ikea. Hier komt letterlijk geen kat! Je loopt hier enkel Mexicanen en expats tegen het lijf. De gewone amerikaan vindt het immers maar niks om alles zelf in elkaar moeten vijzen.

Deze fotos zijn genomen op zaterdagmiddag op het middaguur... Onvoorstelbaar, toch?