Een verhaal dus over tweedehandsautoverkopers. Den Eclipse moet nu weg en we willen een andere auto. Dan kan je twee richtingen uit. Ofwel ga je naar een officiele dealership waar je een certified (volledige garantie voor 2 jaar of 15,000 miles) car kan kopen, ofwel ga je naar de Amerikaanse Beun De Haas. Die tweede mogelijkheid is een avontuur op zich. Mark Twain heeft ooit geschreven " Travel is fatal to prejudice, bigotry, and narrow-mindedness, and many of our people need it sorely on these accounts". Dat kan allemaal best zijn, maar in de tijd van Mark Twain waren er nog niet veel auto's en zeker geen tweedehandsautoverkopers. Daarmee wil ik zeggen, alle vooroordelen die je al ooit gehoord hebt over US tweedehandsautoverkopers zijn waar.
Alle tweedehandsautoverkopers komen uit hetzelfde dorp ergens aan den andere kant van de wereld. Ik weet niet waar het dorp ligt, maar alle mannen tussen 25 en 45 worden vandaar naar de US gestuurd. Kennis van Engels of een rijbewijs is geen vereiste. Hier aangekomen moeten ze eerst een jaartje taxi-chauffeur zijn, en wanneer ze dan de weg eindelijk beginnen te weten, worden ze tweedehandsautoverkoper.
En daar stonden dan weer vorige week zaterdag. De onderhandelingen verlopen altijd in de meest gesproken taal in de wereld. Slecht Engels. Dat gaat dan als volgt:
" Hello Sir. You need car? I have nice car for you Sir. Very good price."
Betekent: "Er kan nog wel 3,000 dollar van die prijs vanaf"
Of:
"Is Japanese. Very reliable. My sister has same car"
Betekent: "Auto ruikt vanbinnen naar kip-curry"
Of:
"Is German. Me drive this car myself for 2 years"
Betekent: "Er staat 200,000 mijl op den teller"
Of ook:
"This is good car. Only one owner. Old lady"
Betekent: "Drie accidenten mee gebeurd"
Of nog:
"Car is 2000 model. Low mileage"
Betekent: "Auto gebouwd in 1998. Staat hier al 3 jaar stil "
Na wat onderhandelingen kan je dan rechtstaan en proberen door te gaan.
Dat gaat echter niet...
Op dat ogenblik gebeurt er dan namelijk iets opvallends : de verkoper rent weg en haalt de manager erbij. En je bent weer vertrokken met:
"I make special price for you"
Betekent: "Er kan blijkbaar nog 1,000 dollar van de prijs"
of ook:
"I give you free limited warranty"
Betekent: "Alleen de vloermatten vallen onder garantie"
Het gaat deze keer allemaal niet gebeuren. We gaan vandaag een cerfitied car kopen bij een bekende dealer en we kunnen den Eclipse daar ineens achterlaten. Dealer heeft al uitgelegd dat hij den Eclipse gaat doorgeven aan de lokale Beun De Haas.
(*) By the way, Beun De Haas was de centrale figuur in een campagne van de Nederlandse BOVAG (Bond van Garagehouders) tegen allerlei sjoemelende, ritselende, zwartwerkende randfiguren. De rol van dat soort garagehouder "Beun de Haas" werd gespeeld door Maarten Spanjer.
vrijdag 31 oktober 2008
donderdag 16 oktober 2008
Full Circle Tour en Agri-tourism
Vorige week waren grote vriend Frederik en vriendin Annick op bezoek. Ze waren vrijdagavond aangekomen van NYC en na alweer excellente crab cakes in The Sweet Water Tavern - daar hebben ze nu officieel de beste van Northern Virginia - was het tijd om te gaan slapen voor een drukke zaterdag ahead. Inderdaad, het was zaterdag Full Circle Tour - dag; een van de vele hoogtepunten van een bezoekje alhier.
Eerst een beetje geschiedenis. De Full Circle Tour bestaat nu zes maanden. De eerste gasten op de eerste volledige Tour waren Ann en Eric maar de Tour heeft pas zijn officiele naam gekregen bij het bezoek van Elke en Steven. Andere mensen die de Tour al geheel of gedeeltelijk hebben gevolgd zijn de mama van Siri, Julie en Benno, papywa, Ngozi en Greg. In die zes maanden is de Tour fundamenteel weinig veranderd maar wel elke keer een beetje verder geoptimaliseerd. De toilet-break is nu steeds op hetzelfde tijdstip en dezelfde plaats, de parkeerplaats voor de auto is vastgelegd en voor het vertrek wordt er bij de deelnemers gecheckt dat ze hun passport bijhebben.
Over de details van de Tour ga ik niet te veel zeggen, ik wil wel graag een aantal algemene kenmerken vermelden:
1) De naam is gerelateerd aan het verhaal: belangrijke informatie bij het begin van de Tour komt terug bij het einde van de Tour.
2) De Tour kan zowel te voet of per fiets worden afgelegd. Gelieve uw voorkeur wel bij vertrek uit Vienna te melden.
3) Ongeveer 75 % van wat de gids vertelt is correct; de rest is er een beetje bij verzonnen om het verhaal te doen kloppen.
4) Er is tot hier toe nog maar een deelnemer geweest die de Tour heeft proberen te boycotten.
5) De favouriete bezienswaardigheid van de gids is een must en kan niet geskipt worden.
We denken dat grote vriend Frederik en vriendin Annick in ieder geval hebben genoten van de Tour en we zijn heel blij dat ze erbij waren.
Na de Tour was er zaterdagavond nog NHL Hockey - Washington Caps tegen Chicago Blackhawks - in Verizon Center en toneel - Shear Madness - in Kennedy Center. Allebei topevenementen.
Naast de bekende uitstapjes hier (Full Circle, Mount Vernon, Great Falls Park, Leesburg Outlet Center, etc ...), was het zondag tijd om ook een keertje nieuwe paden te verkennen: agri-tourism in Virginia. Agri-wat ? Yes, inderdaad agri-tourism, den boer op ...
The Virginia Vineyards beginnen al een beetje bekend te worden:
- Landschap? Prachtig. Te vergelijken met Toscane.
- Witte wijn ? Gemiddeld. Te vergelijken met ne gemiddelde Franse witte wijn.
- Rode wijn ? Tja. California hoeft zich nog geen zorgen te maken.
Maar dat houdt ons natuurlijk allemaal nooit tegen om met onze gasten een bezoekje te brengen aan een van de vele wijngaarden hier in Virginia. By far onze favourite vineyard is Breaux - prachtig gelegen, goeie witte wijn en lekkere snacks (voldoende eten is belangrijk hier in de US). Met een bezoek aan de wijngaard gaat natuurlijk ook altijd een wijnproeverij gepaard. Altijd leuk en in ons geval worden we ook niet gehinderd door enige kennis van zaken ... "Bier hebt u niet zeker?"
Anyway, op naar de Virginia Orchards dan.
Een interessant concept: een appelwijf geeft u een paar emmers en stuurt u huppakee de boomgaard in. Alnaargelang het seizoen kan je appels, peren, pechen, tomaten, etc. gaan plukken. Vermits er al veel mensen voor u zijn geweest, is het laaghangend fruit natuurlijk al geplukt en hangt het beste fruit al redelijk hoog in de boom. Probleem dus ..... maar we gelukkig hadden we grote vriend Frederik bij. Frederik paste twee interessante technieken toe: de eerste is obvious: in de boom klimmen (en dat op zijn 35). De tweede methode is minder conventioneel: appel of peer van de grond rapen en gooien naar fruit in de boom, en door de impact hopen dat er de appel ... heu .. niet ver van de boom valt ... Beide methodes zorgden voor hilarische taferelen. Fun ! - dat agri-tourism.
Enige downside, we eten nu al een week appels, appelsmoes, appeltaart,
appelsalade, ... Maar we troosten ons met "An apple a day, keeps the doctor
away"; wij zijn al gerust tot mei 2017 ....
We denken dat grote vriend Frederik en vriendin Annick in ieder geval hebben genoten van het agri-tourism en de worst met appelsmoes 's avonds.
Eerst een beetje geschiedenis. De Full Circle Tour bestaat nu zes maanden. De eerste gasten op de eerste volledige Tour waren Ann en Eric maar de Tour heeft pas zijn officiele naam gekregen bij het bezoek van Elke en Steven. Andere mensen die de Tour al geheel of gedeeltelijk hebben gevolgd zijn de mama van Siri, Julie en Benno, papywa, Ngozi en Greg. In die zes maanden is de Tour fundamenteel weinig veranderd maar wel elke keer een beetje verder geoptimaliseerd. De toilet-break is nu steeds op hetzelfde tijdstip en dezelfde plaats, de parkeerplaats voor de auto is vastgelegd en voor het vertrek wordt er bij de deelnemers gecheckt dat ze hun passport bijhebben.
Over de details van de Tour ga ik niet te veel zeggen, ik wil wel graag een aantal algemene kenmerken vermelden:
1) De naam is gerelateerd aan het verhaal: belangrijke informatie bij het begin van de Tour komt terug bij het einde van de Tour.
2) De Tour kan zowel te voet of per fiets worden afgelegd. Gelieve uw voorkeur wel bij vertrek uit Vienna te melden.
3) Ongeveer 75 % van wat de gids vertelt is correct; de rest is er een beetje bij verzonnen om het verhaal te doen kloppen.
4) Er is tot hier toe nog maar een deelnemer geweest die de Tour heeft proberen te boycotten.
5) De favouriete bezienswaardigheid van de gids is een must en kan niet geskipt worden.
We denken dat grote vriend Frederik en vriendin Annick in ieder geval hebben genoten van de Tour en we zijn heel blij dat ze erbij waren.
Na de Tour was er zaterdagavond nog NHL Hockey - Washington Caps tegen Chicago Blackhawks - in Verizon Center en toneel - Shear Madness - in Kennedy Center. Allebei topevenementen.
Naast de bekende uitstapjes hier (Full Circle, Mount Vernon, Great Falls Park, Leesburg Outlet Center, etc ...), was het zondag tijd om ook een keertje nieuwe paden te verkennen: agri-tourism in Virginia. Agri-wat ? Yes, inderdaad agri-tourism, den boer op ...
The Virginia Vineyards beginnen al een beetje bekend te worden:
- Landschap? Prachtig. Te vergelijken met Toscane.
- Witte wijn ? Gemiddeld. Te vergelijken met ne gemiddelde Franse witte wijn.
- Rode wijn ? Tja. California hoeft zich nog geen zorgen te maken.
Maar dat houdt ons natuurlijk allemaal nooit tegen om met onze gasten een bezoekje te brengen aan een van de vele wijngaarden hier in Virginia. By far onze favourite vineyard is Breaux - prachtig gelegen, goeie witte wijn en lekkere snacks (voldoende eten is belangrijk hier in de US). Met een bezoek aan de wijngaard gaat natuurlijk ook altijd een wijnproeverij gepaard. Altijd leuk en in ons geval worden we ook niet gehinderd door enige kennis van zaken ... "Bier hebt u niet zeker?"
Anyway, op naar de Virginia Orchards dan.
Een interessant concept: een appelwijf geeft u een paar emmers en stuurt u huppakee de boomgaard in. Alnaargelang het seizoen kan je appels, peren, pechen, tomaten, etc. gaan plukken. Vermits er al veel mensen voor u zijn geweest, is het laaghangend fruit natuurlijk al geplukt en hangt het beste fruit al redelijk hoog in de boom. Probleem dus ..... maar we gelukkig hadden we grote vriend Frederik bij. Frederik paste twee interessante technieken toe: de eerste is obvious: in de boom klimmen (en dat op zijn 35). De tweede methode is minder conventioneel: appel of peer van de grond rapen en gooien naar fruit in de boom, en door de impact hopen dat er de appel ... heu .. niet ver van de boom valt ... Beide methodes zorgden voor hilarische taferelen. Fun ! - dat agri-tourism.
Enige downside, we eten nu al een week appels, appelsmoes, appeltaart,
appelsalade, ... Maar we troosten ons met "An apple a day, keeps the doctor
away"; wij zijn al gerust tot mei 2017 ....
We denken dat grote vriend Frederik en vriendin Annick in ieder geval hebben genoten van het agri-tourism en de worst met appelsmoes 's avonds.
woensdag 15 oktober 2008
herfstkleuren
De herfst heeft z'n intrede gedaan in Virginia: alle bomen beginnen langzamerhand geel en felrood te worden, echt heel mooi. Eind oktober is het ook halloween, dus het ligt hier ondertussen overal vol met pompoenen, spinnewebben, doodskoppen, geraamtes, etc. Heel gezellig allemaal. Wij hebben de tuin nog niet versierd - en ik betwijfel ook of we dat gaan doen - maar onze buren doen lustig mee aan de halloween hype. Zelfs op kantoor zijn die voorbereidingen al te merken: de volledige juridische bibliotheek werd versierd met pompoenen (die blijven trouwens staan tot voor kerst, tot wanneer ze letterlijk zijn weggerot) en al mijn collegas zijn al volop aan het oefenen voor de pumpkincarving contest... die wordt volgende week gehouden op de parking voor ons gebouw! Tradities hooghouden kunnen ze goed, die Amerikanen. Al heb ik toch een beetje schrik voor kerst, want dan gaan ze helemaal uit de bol met rood/groene versieringen, knipperlichtjes, reuze kerstbomen en drijft de kaneel/denneboom/speculoos geur een hele maand door het hele gebouw.
Maar ik heb er al helemaal zin in, in de herfst! En deze ochtend heb ik dan ook heel symbolisch mijn laarzen uit de kast gehaald, weg met de zomerspullen. Alleen het weer wil nog niet helemaal mee: hoewel er 's morgens wel wat dauw is en de dag ook frisjes begint (12graden), loopt de temperatuur rond de middag toch nog steeds op tot een heerlijke 25graden. Nee, ik wil jullie in Belgie niet jaloers maken met deze zomerse toestanden, maar ik moest vandaag wel hard lachen met mezelf toen ik in de auto zat met mijn winterlaarzen en rokje aan, maar tegelijkertijd ook mijn zonnebril en de airco op had ;o).
Fotos van de kleurenpracht en halloweengekte volgen later.
Maar ik heb er al helemaal zin in, in de herfst! En deze ochtend heb ik dan ook heel symbolisch mijn laarzen uit de kast gehaald, weg met de zomerspullen. Alleen het weer wil nog niet helemaal mee: hoewel er 's morgens wel wat dauw is en de dag ook frisjes begint (12graden), loopt de temperatuur rond de middag toch nog steeds op tot een heerlijke 25graden. Nee, ik wil jullie in Belgie niet jaloers maken met deze zomerse toestanden, maar ik moest vandaag wel hard lachen met mezelf toen ik in de auto zat met mijn winterlaarzen en rokje aan, maar tegelijkertijd ook mijn zonnebril en de airco op had ;o).
Fotos van de kleurenpracht en halloweengekte volgen later.
maandag 6 oktober 2008
Fraude
Nooit gedacht dat het mij zou overkomen, maar voila, ik ben dus het slachtoffer geworden van internetfraude. Toen ik gisteren mijn bankrekeningen nakeek, viel het op dat er iedere maand 10$ van mijn rekening verdween naar een zekere “reservation rewards”. Ik had die transacties in het verleden al eens gezien, maar daar toen niet veel aandacht aan geschonken. Nu was mijn nieuwsgierigheid wel gewekt. En die van Marc ook, want hij heeft een heilige schrik voor identity theft en andere vormen van oplichterij.
Na een korte google zoektocht bleek het inderdaad een scam te zijn: blijkbaar is dit bedrijf (reservation rewards) met meer dan 150 internetsites verbonden waar gewone mensen zoals u en ik wel eens iets op aankopen (zoals expedia.com, flowers.com, movies.com, etc.). Als je die sites bezoekt en iets koopt, bv bloemen, dan komt er een pop-up die je vraagt of je in de toekomst kortingen wil ontvangen voor dat soort goederen. Mij kennende heb ik daar wellicht eens “ja” op geklikt , en dan begint het spelletje! Die ene vrijblijvende “ja” is blijkbaar de ondertekening van een abonnement, ze nemen je kredietkaartgegevens via de site waar je net die bloemen hebt gekocht en ze halen iedere maand de “membership fee” van je rekening. Ik wist niet wat ik zag!!!! Te bedenken dat je hier geen bestendige opdracht voor de huur kan opgeven bij de bank, maar dat ze wel dat soort van fraude abonnement systeem automatiseren!
Afin, k heb vandaag met die oplichters gebeld, en wellicht hadden ze allang begrepen dat hun praktijken niet zo legaal zijn, want ze hebben onmiddelijk aanvaard om de volledige 100$ terug te betalen die ze me in de afgelopen maanden al afhandig hadden gemaakt. Ik heb mijn lesje ondertussen wel geleerd: lezen die kleine lettertjes…en dat voor een advocaat…
Na een korte google zoektocht bleek het inderdaad een scam te zijn: blijkbaar is dit bedrijf (reservation rewards) met meer dan 150 internetsites verbonden waar gewone mensen zoals u en ik wel eens iets op aankopen (zoals expedia.com, flowers.com, movies.com, etc.). Als je die sites bezoekt en iets koopt, bv bloemen, dan komt er een pop-up die je vraagt of je in de toekomst kortingen wil ontvangen voor dat soort goederen. Mij kennende heb ik daar wellicht eens “ja” op geklikt , en dan begint het spelletje! Die ene vrijblijvende “ja” is blijkbaar de ondertekening van een abonnement, ze nemen je kredietkaartgegevens via de site waar je net die bloemen hebt gekocht en ze halen iedere maand de “membership fee” van je rekening. Ik wist niet wat ik zag!!!! Te bedenken dat je hier geen bestendige opdracht voor de huur kan opgeven bij de bank, maar dat ze wel dat soort van fraude abonnement systeem automatiseren!
Afin, k heb vandaag met die oplichters gebeld, en wellicht hadden ze allang begrepen dat hun praktijken niet zo legaal zijn, want ze hebben onmiddelijk aanvaard om de volledige 100$ terug te betalen die ze me in de afgelopen maanden al afhandig hadden gemaakt. Ik heb mijn lesje ondertussen wel geleerd: lezen die kleine lettertjes…en dat voor een advocaat…
zondag 5 oktober 2008
A night out on the town
Al mijn (vrouwelijke) collegas zijn een beetje jaloers op mij...omwille van Marc en vooral zijn attenties. Om de 2 maanden organiseert hij immers een verrassing en neemt hij mij een avondje uit. Ik moet er wel bijzeggen dat die verrassingen meestal ook in zijn interesseveld liggen, zoals een avondje baseball, basket of hockey, maar hij heeft toch ook al eens klassiek ballet en opera georganiseerd. Mij hoor je in ieder geval niet klagen!
Deze keer had hij me al in augustus gevraagd om 4 oktober vrij te houden. Spannend! Dus gisteren was het zover. Hij in kostuum, ik in coctailjurkje, reden we om 5u naar DC. Dit kon onmogelijk een sportwedstrijd worden ;o)
Toen we over Memorial Brigde reden en het John F. Kennedy Center for the Performing Arts in zicht kwam (prachtig gebouw trouwens), wist ik dat het een cultuur uitstapje zou worden.
Om 5u30 schoven we onze voeten onder tafel in het Roof Terrace Restaurant & Bar, oftewel het restaurant op de hoogste verdieping met een mooi zicht over de Potomac, waar je nog snel voor de voorstelling een Early Bird degustatiemenu kan krijgen.
We komen wel vaker in het Kennedy Center (Marc is immers steunend lid), dus ik dacht dat ik in de meeste zalen wel al was geweest. Niet dus. Dit was een heel bijzonder weekend (getuige ook het feit dat het restaurant afgeladen vol zat, wat zelden gebeurt), want de Eisenhower zaal, die in 2007 voor verbouwingswerken werd gesloten, werd dit weekend voor het publiek geopend. Als openingsvoorstelling werd het "Broadway, 3 generations": 3 musicals (voor de prijs van 1, goed gezien Marc), eentje uit de jaren '30 ("Girl Crazy", mijn favoriet, want er werd in getapdanst), eentje uit de jaren 60 ("Bye bye Birdie") en last but not least, een cultstuk uit de jaren '90 ("Side Show").
Een geslaagde avond dus!
(Watergate op de achtergrond)
Deze keer had hij me al in augustus gevraagd om 4 oktober vrij te houden. Spannend! Dus gisteren was het zover. Hij in kostuum, ik in coctailjurkje, reden we om 5u naar DC. Dit kon onmogelijk een sportwedstrijd worden ;o)
Toen we over Memorial Brigde reden en het John F. Kennedy Center for the Performing Arts in zicht kwam (prachtig gebouw trouwens), wist ik dat het een cultuur uitstapje zou worden.
Om 5u30 schoven we onze voeten onder tafel in het Roof Terrace Restaurant & Bar, oftewel het restaurant op de hoogste verdieping met een mooi zicht over de Potomac, waar je nog snel voor de voorstelling een Early Bird degustatiemenu kan krijgen.
We komen wel vaker in het Kennedy Center (Marc is immers steunend lid), dus ik dacht dat ik in de meeste zalen wel al was geweest. Niet dus. Dit was een heel bijzonder weekend (getuige ook het feit dat het restaurant afgeladen vol zat, wat zelden gebeurt), want de Eisenhower zaal, die in 2007 voor verbouwingswerken werd gesloten, werd dit weekend voor het publiek geopend. Als openingsvoorstelling werd het "Broadway, 3 generations": 3 musicals (voor de prijs van 1, goed gezien Marc), eentje uit de jaren '30 ("Girl Crazy", mijn favoriet, want er werd in getapdanst), eentje uit de jaren 60 ("Bye bye Birdie") en last but not least, een cultstuk uit de jaren '90 ("Side Show").
Een geslaagde avond dus!
(Watergate op de achtergrond)
vrijdag 26 september 2008
California Dreamin'
Vorige week waren we op vakantie, naar de Westkust deze keer: San Diego, LA en als kers op de taart ook nog Las Vegas. California is zeker een aanrader: 0% vochtigheid, lekker warm (25C), 0 muggen en er is ook nog iets te zien.
Op de luchthaven geraken was een makkie: onze buurvrouw Dawn (baasje van Stormy) ging zaterdag ook naar San Diego, dus Liz, de 16jarige cheerleadster, moest van haar mama om 5u opstaan om ons allemaal naar Dulles Airport te brengen. Naar California geraken was een ander paar mouwen: door hurricane Ike was de luchthaven van Houston (tussenlanding) afgesloten en zouden we maar een paar dagen later kunnen vertrekken. We hebben dan maar last minute een paar extra ticketten geboekt naar LA - rechtstreekse vlucht, heerlijk! - om dan van daar met de auto naar San Diego te rijden.
We verbleven op Coronado Island (aka "the Island"), een deel van San Diego op een schiereilandje met prachtige kust en een fantastisch zicht op de skyline van San Diego. Redelijk exotisch ook want er waren zelfs flamingos in de vijver van ons hotel... En 3 zwembaden, waaronder een sportbad om baantjes te trekken - wat Marc ook heel diligent heeft gedaan.
San Diego ligt op 15 km van de Mexicaanse grens (Tijuana), dus die invloed is duidelijk te merken in een groot aanbod van heerlijke shabby Mexicaanse restaurantjes.
San Diego is vooral bekend voor de zoo, dus zijn we een dagje dieren gaan kijken. We waren helemaal vertederd door de ijsberen.
PS: je kan de fotoslideshow sneller laten lopen door op de zwarte balk boven de fotos de tijdsduur van 5sec naar bv 1 sec te brengen.
Created with Admarket's flickrSLiDR.
Op Coronado is ook een grote militaire basis waar Barry, de man van Dawn, 2 jaar het roer in handen had. Vorige week nam hij afscheid van zijn commando en gaat nu in het Pentagon werken. We waren uitgenodigd voor de militaire afscheidsreceptie, maar die dag waren we jammer genoeg al vertrokken naar LA...
LA was iets drukker dan San Diego. Ons hotel lag op een boogscheut van Venice Beach, dus zijn we de eerste avond de stranden gaan verkennen. Venice Beach is een soort rariteitenkabinet, heel veel hippies en openbaar druggebruik. Ik schrok daar wel even van. Santa Monica, de badplaats ernaast, is super trendy en clean. De volgende dag hebben we, zoals het echte toeristen betaamt, een LA citytour gedaan: Pacific Palisades (huizen van de stars), Hollywood, Beverly Hills, Rodeo Drive, The Sunset Strip, Kodak Theatre, the Hollywood sign en in de namiddag ook Universal Studios. In het pretpark waren we niet echt geinteresseerd, maar wel in de Studio Tour. Ongeloofelijk hoe ze special effects maken en hoe de sets en opnamestudios er in t echt uitzien... ik kijk nu wel met een ander perspectief naar Desperate Housewives (ja, we zijn oa. door Wisteria Lane gereden).
Created with Admarket's flickrSLiDR.
Na anderhalve dag LA was het dan tijd om door te rijden naar Vegas. Je rijdt ongeveer 4 uurtjes door de woestijn en plots, uit het niets, is er dan die oase van neon en excentriciteit. Heel vreemd. We bleven in The Bellagio, op het midden van de Strip. Fantastisch en ook wel erg decadent. In het hotel was er bv. een levensgrote chocoladefontijn (2 ton!! chocolade)...mhhh , heel moeilijk voor mij om langs te wandelen. Verder waren we heel erg onder de indruk van "New York, New York", "MGM Grand" en "The Venetian".
De veronderstelling dat Amerikanen niet drinken en niet roken, trekken we wel terug na Vegas: er werd op straat bijna meer gerookt en gedronken dan tijdens de gentse feesten - en neen, de alcohol werd niet verstopt in een bruin papieren zakje. Amerikaanse meisjes zijn bovendien ook kampioen in het dragen van "the little black dress". Letterlijk "little". Ik voelde me een beetje de aangespoelde walvis.
Voor Marc's verjaardag hebben we ons laten gaan aan het meest uitgebreide ontbijtbuffet dat ik ooit al heb gezien en 's avonds stond de musical Mamma Mia! op het programma. Als je ooit de kans hebt om die te zien: zeker doen!
We hebben ieder hotel/casino bezocht en overal een paar dollars vergokt, en zijn uiteindelijk met een lichte winst van 16dollar terug naar Virginia vertrokken. Ons doel om de vakantie al gokkend terug te verdienen, hebben we dus niet bereikt.
Created with Admarket's flickrSLiDR.
Op de luchthaven geraken was een makkie: onze buurvrouw Dawn (baasje van Stormy) ging zaterdag ook naar San Diego, dus Liz, de 16jarige cheerleadster, moest van haar mama om 5u opstaan om ons allemaal naar Dulles Airport te brengen. Naar California geraken was een ander paar mouwen: door hurricane Ike was de luchthaven van Houston (tussenlanding) afgesloten en zouden we maar een paar dagen later kunnen vertrekken. We hebben dan maar last minute een paar extra ticketten geboekt naar LA - rechtstreekse vlucht, heerlijk! - om dan van daar met de auto naar San Diego te rijden.
We verbleven op Coronado Island (aka "the Island"), een deel van San Diego op een schiereilandje met prachtige kust en een fantastisch zicht op de skyline van San Diego. Redelijk exotisch ook want er waren zelfs flamingos in de vijver van ons hotel... En 3 zwembaden, waaronder een sportbad om baantjes te trekken - wat Marc ook heel diligent heeft gedaan.
San Diego ligt op 15 km van de Mexicaanse grens (Tijuana), dus die invloed is duidelijk te merken in een groot aanbod van heerlijke shabby Mexicaanse restaurantjes.
San Diego is vooral bekend voor de zoo, dus zijn we een dagje dieren gaan kijken. We waren helemaal vertederd door de ijsberen.
PS: je kan de fotoslideshow sneller laten lopen door op de zwarte balk boven de fotos de tijdsduur van 5sec naar bv 1 sec te brengen.
Created with Admarket's flickrSLiDR.
Op Coronado is ook een grote militaire basis waar Barry, de man van Dawn, 2 jaar het roer in handen had. Vorige week nam hij afscheid van zijn commando en gaat nu in het Pentagon werken. We waren uitgenodigd voor de militaire afscheidsreceptie, maar die dag waren we jammer genoeg al vertrokken naar LA...
LA was iets drukker dan San Diego. Ons hotel lag op een boogscheut van Venice Beach, dus zijn we de eerste avond de stranden gaan verkennen. Venice Beach is een soort rariteitenkabinet, heel veel hippies en openbaar druggebruik. Ik schrok daar wel even van. Santa Monica, de badplaats ernaast, is super trendy en clean. De volgende dag hebben we, zoals het echte toeristen betaamt, een LA citytour gedaan: Pacific Palisades (huizen van de stars), Hollywood, Beverly Hills, Rodeo Drive, The Sunset Strip, Kodak Theatre, the Hollywood sign en in de namiddag ook Universal Studios. In het pretpark waren we niet echt geinteresseerd, maar wel in de Studio Tour. Ongeloofelijk hoe ze special effects maken en hoe de sets en opnamestudios er in t echt uitzien... ik kijk nu wel met een ander perspectief naar Desperate Housewives (ja, we zijn oa. door Wisteria Lane gereden).
Created with Admarket's flickrSLiDR.
Na anderhalve dag LA was het dan tijd om door te rijden naar Vegas. Je rijdt ongeveer 4 uurtjes door de woestijn en plots, uit het niets, is er dan die oase van neon en excentriciteit. Heel vreemd. We bleven in The Bellagio, op het midden van de Strip. Fantastisch en ook wel erg decadent. In het hotel was er bv. een levensgrote chocoladefontijn (2 ton!! chocolade)...mhhh , heel moeilijk voor mij om langs te wandelen. Verder waren we heel erg onder de indruk van "New York, New York", "MGM Grand" en "The Venetian".
De veronderstelling dat Amerikanen niet drinken en niet roken, trekken we wel terug na Vegas: er werd op straat bijna meer gerookt en gedronken dan tijdens de gentse feesten - en neen, de alcohol werd niet verstopt in een bruin papieren zakje. Amerikaanse meisjes zijn bovendien ook kampioen in het dragen van "the little black dress". Letterlijk "little". Ik voelde me een beetje de aangespoelde walvis.
Voor Marc's verjaardag hebben we ons laten gaan aan het meest uitgebreide ontbijtbuffet dat ik ooit al heb gezien en 's avonds stond de musical Mamma Mia! op het programma. Als je ooit de kans hebt om die te zien: zeker doen!
We hebben ieder hotel/casino bezocht en overal een paar dollars vergokt, en zijn uiteindelijk met een lichte winst van 16dollar terug naar Virginia vertrokken. Ons doel om de vakantie al gokkend terug te verdienen, hebben we dus niet bereikt.
Created with Admarket's flickrSLiDR.
10/10
Met enige trots kunnen we melden dat Charlie (codenaam) gisteren voor alle tests met glans is geslaagd. 2 armpjes, 2 benen, 2 nieren, een mooie ruggegraat, sterk hartje en heel veel hersentjes (dat denken wij toch)...afin, het ziet er goed uit! Het is toch indrukwekkend wat ze allemaal kunnen zien op zo'n vaag grijs/wit beeld. Wij zijn in ieder geval ontzettend dankbaar en ook wel ontroerd.
Abonneren op:
Posts (Atom)
