Limos en slangen

Kijk. Er zijn dus dingen waar we van houden en dingen waar we niet van houden. Rijden met een limo, ik bedoel meerijden, daar houden we van. Slangen, daar moeten we niets van weten. Siri en de kindjes vinden beide leuk.

En zo hadden we een tijdje geleden een redelijke drukte. Na date night vrijdagavond, alle tennis en voetbal zaterdagmorgen, onze middagdut zaterdagmiddag, ... alsof dat al niet genoeg was, hadden we ook nog zaterdagavond verjaardagsfeestje van Jennifer en zondagmiddag bezoekje aan het Jesse H. Jones park.

Het verjaardagsfeestje van Jennifer was in elkaar gestoken door Jennifer's man, de Mark. Die had er wel zijn best voor gedaan. En een interessant concept uitgedacht. Feestje was voor vier families inclusief kindjes. Alle families werden netjes voor hun deur opgepikt door een grote limo.

Eh voila.

En het komt er dan natuurlijk op aan om heel lang te semmelen en te treuzelen om in te stappen. Kwestie van zeker te zijn dat alle buren u hebben gezien he.

Eerste ding dat je dan doet is de bar aan boord te checken. Dat leek ons in orde.

De kindjes hadden dit precies al eens gedaan ?!?

En nadat iedereen erin zit krijg dit soort van toestanden natuurlijk.

Na de rondrit door The Woodlands was onze eerste stop, een restaurant op Hughes Landing.

Den Jack en de Sawyer zijn nogal altijd de beste maten.

En dan ging het naar The Woodlands Resort. Een hotel. De Mark had daar drie kamers geregeld. Niet echt om te blijven, maar wel om van de infrastructuur te kunnen gebruik maken. Er is daar namelijk een heel waterpark, Lazy River, drie (!) pool bars en zaterdagavond ook nog "movienight in the pool". Wat inderdaad betekent, film kijken al liggend in het zwembad met drinken en eten.

Wij vonden persoonlijk de combinatie lazy river en Bud Light wel een success.

Anyway, dat was dus zaterdagavond.

Zondagmiddag gingen we het over een andere boeg gooien. Bezoekje aan Jesse H. Jones park, hier niet zo ver vandaan. Ze hadden daar namelijk een tentoonstelling over reptielen. Iets vooral voor de Caitlin.

En zo een nieuwsgierige hagedis of een kwade schildpad in een doos vinden we nog wel ok.

Maar toen ging de opzichter van het hele spel even achter de hoek en kwam dan terug met een ...

Huu ?

Huu ? Huu ?

Een gigantische slang. Een reuzepython met de naam Lucky.

Wij dan eerst buiten even gaan overgeven van de schrik en hebben ons dan helemaal in de andere hoek van de zaal opgesteld, vlakbij het toilet.

Mensen weten al dat we schrik hebben van verklede mannen en stoeten. Maar ook slangen zijn niet onze favoriete diertjes. Ooit moesten we eens met de lagere school van Schilde, Sint-Wijbrecht, naar de Zoo van Antwerpen, en moest iedereen een paar seconden een piepklein ongevaarlijk slangetje vasthouden. Weigeren mocht toen niet. Die Sint-Wijbrechtschool dulde in die tijd geen tegenspraak in niks. Doodsangsten hebben we toen die twee seconden doorstaan. Tot groot plezier van mijn vriendjes toen. Nog maar een jeugdtrauma erbij.

Soit. Daar gaan onze kindjes dan duidelijk geen probleem mee hebben.  Kijk maar eens.

En Caitlin deed er nog een schepje bovenop.

En Jack kon dan niet achterblijven natuurlijk.

En Siri dan ineens ook niet.

Wij zaten toen al veilig in de auto met de deur op slot. Spijtig dat onze auto geen bar heeft om even te bekomen van de schrik. Wat een druk weekend was me dat.

Molly

Wat is Molly ? Molly is een hondje.

Molly was tijdens de Thanksgiviong week bij ons op bezoek. Net zoals Papsy. Het voordeel van Molly en Papsy op bezoek ? Het voordeel is dat ze alletwee na een tijdje weer terug naar huis gaan. Grapje ! Het nadeel van Molly en Papsy op bezoek ? Het nadeel is een treurige Caitlin voor twee weken.

Wie is Molly ? Molly is het hondje van groote vrienden Svea en Christophe. Die waren een weekje op vakantie, dus Molly was een weekje bij ons. Caitlin en Jack zijn namelijk ondertussen in de buurt goed bekend als professionele hondje-sitters.  Per hondje, per dag vragen Caitlin en Jack 10 dollar. En dan blijft het hondje bij ons of in zijn eigen huis. En voor die 10 dollar doen Caitlin en Jack dan alle noodzakelijk werk: buitenlaten, gaan wandelen, eten, drinken geven, mee spelen, wassen, tandenpoetsen, etc, ... Tijdens de Thanksgiving week hadden Caitlin en Jack twee hondjes: Molly bij ons, Scottie van de overburen in zijn eigen huis. 10 dollar x 2 hondjes x 7 dagen = 140 dollar. 70 dollar per kindje dan. Goed verdiend Caitlin en Jack !

Een geweldige business trouwens. Die huisdieren(pet)-business. Als je geld overhebt, investeer het in de pet-business in de US. Heel Amerika heeft namelijk een of meer honden en / of katten. Behalve ons (en grooote vrienden Caroline en Sander) werkelijk iedereen. En maar geld uitgeven aan die honden en poezen. Hondje-sitters (zoals onze kindjes), organisch diereneten van bij de Whole Foods (duurste supermarkt in de US), tandpasta voor hondjes (kost maar drie keer zo veel als die voor mensen), shampoo met extra glans voor poezen (kost ook maar vier keer zo veel als die voor mensen), speelgoedjes, snoepjes, kapsalons, kleertjes, fotografen gespecialiseerd in dieren, .... je kan het allemaal zo gek niet bedenken, ... en kost allemaal te veel geld.

En dan hebben we het nog niet gehad voor de grootste afzetterij. De pet-psycholoog. Bestaat dus ook. Als uw hondje een dag wat minder enthousiast met zijn staart kwispelt, hupakee, naar de dieren-psycholoog. Of als uw kat op een morgen eens kwaad naar u kijkt, hupakee, naar de dieren-psycholoog. Zo een bezoek kost dan minimum 100 dollar voor een eerste consult. En dat gaat dan altijd als volgt. Dienen kwak kijkt dan eens in de ogen van dat hondje of die kat. Zegt onmiddellijk, ah ja, ik zie het al, het beestje is depressief. Oei ! zegt die overbezorgde oudere mevrouw dan. Want nu gedaan ? Wel het beste is om het beestje op therapie te sturen bij mij, zegt dan de kwak. En ik heb juist korting op een 10-sessies therapie. 950 ipv 1000 dollar, voegt die er dan steevast aan toe. Doen mij dan maar ineens twee sessies zegt die oudere mevrouw dan. Hondje of kat wordt dan gedurende tien weken afgezet bij de kwak. Die zet dat beestje een uur in zijn garage. Uurtje later wordt beestje opgehaald, en alweer 100 dollar verdiend. Nog een goed idee voor onze kindjes denk ik. En wij hebben een grote garage.

Soit, terug naar Molly. Molly is niet depressief. Denken we ... En hopelijk niet geworden na een weekje op vakantie bij ons.

Onze kindjes, vooral Caitlin, maar ook Papsy en Siri, hebben heel goed voor Molly gezorgd. Wij trouwens ook, tis te zeggen, toch voor een namiddag.

Hier zien we Caitlin, Papsy en Molly. De dikste vrienden.

En hier zien we Siri aan het werk. Molly in bad.

Molly na het bad.

Wat een werk.

En wat hebben wij dan gedaan ? Ook ons deel hoor. Dat zat namelijk zo. Op zondagnamiddag hadden we het idee opgevat om nog een keertje naar Kemah Boardwalk te gaan. Met de hele familie dus. Inclusief Papsy en Molly. Kemah Boardwalk is een pretpark in Houston.  Waar geen pets zijn toegelaten. Dat waren we even vergeten te checken. Oeps. Allee dan: Papsy, Siri, Caitlin en Jack naar het pretpark. Wij met Molly buitengebeleven. Wat gingen wij drie of vier uur lang met Molly doen ? Het lokale dorpje Kemah dan maar verkennen he. Redelijk marginaal dorp trouwens. We dachten, misschien vinden we wel een terras of cafe in de buurt waar we wat naar sport op tv kunnen kijken en iets kunnen eten of drinken.  Dit vonden we.

Tja. Rij 6: "Humans Only" Misschien beter niet dan. Wel een interessant cafe precies.

Dan maar een nieuw plan. Een volledige fotoreportage maken van Molly. Gratis ! Hier een paar foto's. Volledige reportage teruggestuurd naar Svea.

Perfect. Nog maar drie uur ons bezighouden. Nog maar wat wandelen dan ... Aha ! Dit is beter.

"Dog-friendly Patio".

Hier hebben we ons dan maar gezet.

Eindelijk rust !  Laat het bier maar komen. Niet dus. Er zijn twee problemen met een dog-friendly patio. Eerste probleem. Er zijn daar dus veel honden. Die constant elkaar zitten te bekijken, naar elkaar blaffen, enzovoort .... Vervelend. Tweede probleem is nog vervelender. De eigenaars van de andere honden. Bijna allemaal oudere dames en oma's die niks liever doen dan naar u komen voor een babbeltje over uw hondje. Dat was vermoeiend. What's her name ? Molly. Oh, such a cutie ! How old is she ? Oh such a cutie. What breed is she ? Oh such a cutie. De ondervragingen bleven maar duren. Maar na een tijdje hadden we door dat het eigenlijk niets uitmaakte of we antwoordden of niet. Die oude dames leven een beetje in hun eigen (dieren)wereld, lijkt ons.

En conclusie van het hele verhaal. Siri en wij willen nooit een huisdier. Nooit ! Als er nog de minste twijfel was, is die nu ook verdwenen. Ligt trouwens niet aan Molly. Molly is heel braaf geweest tijdens haar verblijf ons. Ligt aan ons. Maar Molly mag zeker nog wel op bezoek komen hoor. We denken dat de kindjes (vooral Caitlin) er al stiekem een beetje naar uitkijken.

Thankgiving 2017: met Papsy, Bio-Willie, Jakobus en Corneel, en Kroketten

Met Thanksgiving hadden we weer een paar bezoekers bij ons. Altijd leuk. Deze keer waren het Papsy (die komt elke jaar wel twee keren) en Molly (eerste keer). Molly is het hondje van groooote vrienden Svea en Christophe. Over het bezoek van Molly een latere blog. Eerst het bezoek van Papsy. Dat is natuurlijk weer helemaal goed geweest. Hopelijk ook voor Papsy.

Wat hebben we zo al gedaan ? Vanalles. 

Wel, sommige mensen weten dat Papsy een grote fan is van country music. Een levende legende van country music is de Willie Nelson. En die had toch wel een optreden hier in Houston twee weken geleden zeker ! Een unieke kans. Wij daar met Papsy naartoe. Wij om zo veel mogelijk bier te drinken. Papsy voor de country music. Dit is de Willie Nelson. 

Ne straffe kerel. Ondertussen 84 jaar oud. Maar doet nog altijd meerdere optredens per maand. En niet zomaar even op het einde dag komen zeggen. Neen, neen, doet het hele optreden (vocals en gitaar) allemaal zelf gedurende anderhalf uur. Heeft in zijn leven zestig albums opgenomen. Meegespeeld in 30 films. Heeft zijn eigen biodiesel ontwikkeld voor bussen - “Bio-Willie”. En heeft zijn eigen merk van marihuana - “Willie’s Reserve”.  

Rijdt het hele jaar door rond in zijn tourbus “The Honeysuckle Rose”. Bus rijdt op Bio-Willie. En wordt nog regelmatig opgepakt voor bezit van zijn "Willie’s Reserve” in staten waar bezit nog niet gelegaliseerd is.

Hier zien we hem op het optreden. 

De Willie Nelson dus. Ne straffe kerel. 

Papsy vond het geweldig. Het bier heeft ons goed gesmaakt.

Wat hebben we nog gedaan ? 

Een nieuw pad aangelegd he. We zijn ondertussen een redelijk straffe klusjeman geworden. Jawel Eric ! We kunnen dat wel ! We zijn bijzonder veelzijdig ook. Droogkast kapot ? Koelkast geeft geen water meer ? Licht in playroom werkt niet meer ? Douche-afloop gaat niet meer zo snel ? We lossen het allemaal Jakobus en Corneel - gewijs op. Dit zijn Jakobus en Corneel (jaren tachtig kinderserie op Brussel-Vlaams). 

En dit waren Jakobus en Corneel afgelopen week.  

En het resultaat mocht gezien worden. 

Before and after.

Nee Eric ! Links is before en rechts is after ! Grapjas.

Hier nog eens after.

Inderdaad ! We kunnen tegenwoordig alles. En 2,200 dollar bespaard. Dit heel ding kostte 300 dollar aan stenen. Ooit gevraagd aan een aannemer .. toen was het meer dan 2,500. Trouwens, kwam eigenlijk goed uit. Ne vriend van Papsy had ons sowieso gevraagd om Papsy extra aan het werk te zetten deze vakantie. Bij deze dus. Graag gedaan hoor.

Wat hebben we nog gedaan ?

Kemah Boardwalk.

 Galveston.

Museum of Natural History.

En Caitlin kent nu ook de Rosetta Stone. Replica natuurlijk, maar het is wel een leuk verhaal.

De Rockets.

Thanksgiving diner gemaakt. Met kroketten !

Oh wacht, moet mijn camera draaien ...

Dit is beter.

Inderdaad. We hebben een hele aangename Thanksgiving gehad. Met een heel leuk bezoek van Papsy. En dan hebben we het nog niet gehad over Molly ... Dat is voor een volgende blog.