Knokke Summer 2017

Ja, ja.  Harvey dit, Harvey dat, Harvey zus, Harvey zo. Siri zal daar binnenkort wel eens iets over schrijven. Maar eigenlijk is het nog maar drie weken geleden sinds onze vakantie. Moeilijk te geloven als je ondertussen al eeen hurricane over uw hoofd hebt gekregen. Zonder erg voor ons. Gelukkig maar. Maar heel erg voor vele andere mensen. Siri zal daar dus binnenkort wel eens iets schrijven. Maar school en werk was inderdaad weer begonnen. Back to reality dus. Maar dat gaat allemaal vanzelf als je een leuke vakantie hebt gehad. En dat hebben we natuurlijk gehad.

Een aantal bevindingen en vooral veel foto's.

1) Vorig jaar was Siri al drieeneenhalve week voor ons weg. Dat was te lang. Ondanks Euro 2016 in Frankrijk. Je kan uiteindelijk drie keren naar de heruitzending van Roemenie - Albania kijken, maar dan begint het te vervelen. Was nul - een.  Goal van een Albanees. Dit jaar kwamen we al na 10 dagen achter. Dat was eigenlijk een beetje te kort. Geeneens tijd gehad om naar genoeg afleveringen van Seinfeld te kijken.
2) De Thalys van Amsterdam naar Antwerpen is top. Direct na vertrek uit Amsterdam kwamen ze al rond met Belgisch pintjes.
3) Vakantie in Knokke inclusief alle bezoekers was superleuk. Merci voor het gezelschap, Steven, Lauren, Catherine, Papsy, tante Rita, Bonnie, Grandpa, Robin, Grandma, Grandma dorp, Maithe, Lisa, Nika, Vince, Frederik, Annick, Mauranne, Sebastien, Caroline, Brent, Max, Sophie, Sylvie, Virginie, Victor, Alexander, William, etc ....
4) Brugge is nog altijd prachtige stad (met een stomme voetbalploeg) (niks tegen Cercle by the way)
5) United was er in geslaagd om Siri en de kindjes hun valiezen kwijt te spelen. Na drie dagen druk bellen van Siri waren ze terecht. Niet goed van United. We hebben claim ingediend.
6) We zijn vergeten om naar de Magritte-tentoonstelling te gaan. Dat was zonde.
7) Siri en Ann kunnen het nog. Tot half drie uitgaan (Nacht van de Zoute). Wij lagen om half tien in ons bed. Heerlijk.
8) We zijn er toch een paar dagen in geslaagd om heel onze krant te lezen.  Oef.
9) Onze count van de mensen op de terassen tussen het Albertplein en het strand met een Duvel en / of Trappist om elf uur 's morgens was elke dag tussen de 5 en de 15.
10) Lispanne is een uitstekend restaurant. We zijn zelfs nog ervoor speciaal in het toilet onze mooie broek voor gaan aandoen. Lang verhaal, gaan niet in detail gaan. Ook geen foto's van.
11) De bakker is nog altijd even lekker. We zijn er elke morgen met plezier voor in de rij gaan staan.
12) Onze routineloop op dijk en zwin was ook elke morgen geweldig.  Wat wil een loper nog meer. Een dijk en een natuurgebied. Kan niet beter.
13) We waren vergeten dat de Colruyt voor het verse gedeelte een cold room heeft. Dat was niet om te lachen om daar boodschappen te doen in onze zwembroek en t-shirt. Brrrr.
14) Het was weer supergezellig om veel tijd te kunnen doorbrengen met EAAL.
15) Het voelde weer heel aangenaam aan om onze tijd te spenderen in Knokke. We hebben een goeie pied-a-terre gevonden in Belgie.

En mooie foto's gemaakt. Kijk maar.

Perfect welkom op de Thalys.

EAAL in Brugge.

Andere mensen in Brugge.

Siri artistiek.

Siri photoshop.

Het strand.

Is altijd leuker met meer vriendjes en vriendinnetjes. 

En bezoekers.

Zandkastelen bouwen. Met geweldige hulp.

Half drie 's nachts of half drie 's middags is eender voor de dames.

Nichtjes uitgeteld na Brugge bezoek.

70e verjaardag van de Bonnie. In "De Lispanne". Uitstekend restaurant. Aanrader.

Met een extra dessert. Bonnie wordt maar een keer 70 he.

Proficiat Bonnie !

Op bezoek bij Grandma dorp.

De go carts van het Albertplein kregen de voorkeur op die van Blankenberge.

Ice cream van Liliane is altijd een success. 

Aperitieven in de strandbar ook. Van wie zouden ze dit nu toch hebben geleerd ?

De jaarlijkse foto waar Jack altijd naar uitkijkt.

En tot slot. Meer foto's van alle kindjes samen. Speciaal voor alle grootouders. Graag gedaan ! 

Caitlin's Eerste Communie

Bij Caitlin's geboorte kreeg ik van mijn toenmalige baas Thierry - de meest fantastische mannelijke baas ooit!- een kistje wijn. Hij vertelde erbij dat de wijn perfect zou zijn op Caitlin's eerste communie. De wijn verhuisde in 2011 mee naar Texas en vond een plekje in de wijnkelder van Svea en Christophe. Die communie leek nog zo ver in de toekomst. Maar opeens was het zover...

Net als in Belgie vindt de eerste communie in Amerika gewoonlijk plaats ergens in de lente.  Zo ook in Caitlin's geval, op 22 april 2017. Dat is dan meteen ook het enige punt van gelijkenis, want op elk ander vlak is de communie in Amerika helemaal anders dan in Belgie.

Een communie hier is minder "gebruikelijk" dan in Belgie. Van alle belgische kindjes die ik ken, doet toch 95% hun eerste communie. Hier ligt dat helemaal anders. Ondanks het feit dat mensen hier over het algemeen religieuzer zijn, zijn katholieken eerder in de minderheid, althans, toch waar wij wonen. Er waren wel zeker 300 communiekantjes, maar daarvan waren er maar een stuk of 5 uit Caitlin's school, waarvan wel toevallig 2 meisjes uit haar klas. 

Op school wordt geen godsdienst gegeven, dus om de communie te mogen doen, moeten de kinderen 2 jaar lang in de kerk catechese volgen. Tijdens het 2de jaar moesten de ouders ook thuis nog iedere week bijkomende leerstof geven, wat Marc helemaal op zich heeft genomen. Na afloop van de lessen moesten de kinderen een soort mondeling examen doen, om te testen of ze helemaal klaar waren. Caitlin slaagde gelukkig, allemaal dankzij de goede lesmethodes van Marc! Goed gedaan, schatteke! Eigenlijk was dit dus ook een beetje Marc's feest.

De viering is ook helemaal anders. Waar in Belgie de groep kindjes vooraan in de kerk zit, met alle trotse ouders -met videorecorder in de aanslag- erachter, krijgt hier iedere communiekant met zijn/haar gezin een voorbehouden rij in de kerk. Ze zitten dus achter elkaar, naast mama en papa. En cameras zijn verboden. Voor de hostie (de eerste communie, dus), moet het gezin rond het communiekantje staan en gezamenlijk de hostie krijgen. Meer een gezinsgebeuren dan een groepsgebeuren, dus. Maar daardoor werden er ook geen teksten of liedjes gebracht door de kinderen, wat het gebeuren wat mij betreft veel minder "schattig" maakte. 

Het grootste verschilpunt is wellicht de dresscode. We kregen letterlijk een brief van het bisdom, waarin stond wat mocht en wat niet. Meisjes waren verplicht om wit te dragen, schouders bedekt, en liefst met een sluier of tiara. Jongens moesten een lange broek en hemd aan, indien mogelijk met blazer. Geen sportschoenen toegelaten. Het resultaat was dat de meeste kinderen eruitzagen als communiekantjes uit de jaren 50: meisjes waren precies mini-bruidjes, met kleden tot op de grond en sluiers, en de jongens zagen er veel te serieus uit voor hun 7 jaar. Caitlin weigert nog steeds kleedjes te dragen, al zeker een trouwjurk, dus het compromis was dat ik zelf een kantoenen jurkje naaide, zonder veel frullen. Het was erg sober, en ondanks het feit dat het wit was, voelde het toch een beetje Belgisch aan. (voor de geinteresseerden: het patroon was de first-day dress door Dana, in een witte eyelet stof). Ze weigerde ook een sluier, dus vlocht Svea vakkundig haar haar in. Ze was het enige meisje met een kleedje tot aan de knie...

De gebruikelijke klederdracht voor communiekantjes anno 2017 in Amerika...

Tenslotte is een communiefeest ook erg ongebruikelijk hier. Wat in Belgie toch over het algemeen het belangrijkste deel van het hele gebeuren is, is hier onbestaand. De meeste gezinnen gaan na de misviering in gezinsverband wel iets eten op restaurant, maar daar houdt het ook op. Gelukkig hadden wij niet alleen Caitlin die een feestje vierde, maar ook goede vriend Max, de zoon van Caroline en Sander die vorig jaar ook naar hier zijn verhuisd, waardoor we samen een feestje konden organiseren. Na de misviering trokken we met onze Texas familie (Svea, Christophe, Caroline en Sander) naar hun huis voor een lekker Belgisch/Nederlands feestje. Lekkere champagne, voorgerechtjes, een ingehuurde grill-chefkok, en een taart met vuurwerk als dessert, beter kon niet. En de wijn Van Thierry was inderdaad helemaal op punt! 

De kinderen zaten na 5 minuten al in het zwembad, dus die mooie kleren hebben ze welgeteld 2 uur aangehad...

Binnen 2 jaar is het Jack's beurt en kan Marc de godsdienstboeken nog eens bovenhalen. Alleen hebben we voor die gelegenheid geen wijn meer liggen.

Met mijnheer pastoor

Caitlin en Max bij de kerk

The name is Bond. James Bond. 

Alle kinderen op een rij

Wellicht het grappigste moment van de dag... 

En tot slot: de fantastische rode wijn van Thierry

Chuck E. Cheese (avoid)

Aan alle mensen die het willen horen. Een goeie raad. Avoid Chuck E. Cheese. Ten allen prijzen. Ga daar nooit naartoe !

Een woordje uitleg. De verjaardagsfeestjesmolen voor de kindjes blijft hier op volle toeren draaien. Spijtig genoeg ...

By the way, dit verhaaltje speelde zich af tijdens het schooljaar dus paar maanden geleden.

De verjaardagsfeestjesmolen dus. De meeste Amerikanen doen hun verjaardagsfeestjes liever niet thuis, maar wel op locatie. En zo hebben we elke verjaardagslocatie in The Woodlands nu al wel tien keer gezien. Siri twintig keer. Elke indoor-speeltuin, springkastelen-paradijs, rollerscating-zaal, bowling-alley, lunapark-ding, pretpark-toestand, gewone-zaal-met-niks-erin-zaal, kennen we ondertussen. En ze zijn allemaal even erg. Althans dat dachten we.

Een tijdje geleden kwam Siri terug van een verjaardagsfeestje bij Chuck E. Cheese. Ze vond het verschrikkelijk. Dat vonden we wel interessant. Naar het volgende verjaardagsfeestje bij Chuck E. Cheese wilden dan zelf wel eens naar toe gaan. Hoe erg kan het zijn ? Dachten we nog.

Het was heel erg.

Wat is Chuck. E. Cheese ? Het is de naam van een Amerikaanse keten van restaurants plus entertainment annex lunapark. En ook de naam van een akelige muis, toepasselijk Chuck E. Cheese genoemd.

Zoals we al zeiden: akelig !

We hebben sowieso al een irrationele schrik van verklede mannen en stoeten, dus een man verkleed als een akelige muis, helpt niet.

De hele zaak bij Chuck E. Cheese gaat volgens een vast stramien. In drie fazen.

1) Eten in restaurant
2) Entertainment
3) Lunapark

Faze 1. Zoals altijd in Amerika. Eten. Chuck. E. Cheese een restaurant noemen is een beetje ver gezocht. Er is alleen maar één soort koude pizza te krijgen.

Ingredienten van de Chuck E. Cheese pizza: karton, valse ketchup (moet doorgaan voor tomatensaus) en een gele substantie die er uitziet als kaas, maar smaakt naar gele verf.

Jack heeft die namiddag vijf stukken gegeten.

Maar als je bijbetaalt, kan je ook een taart bij je feestje krijgen.

De taart bestaat uit dezelfde ingredienten als de pizza plus drie kilo industriele aspartame. Jack heeft vier stukken taart gegeten.

Het restaurant-aspect van Chuck E. Cheese is inderdaad een drama. En vanaf dan gaat het verder bergaf.

Faze 2 is namelijk het entertainment. Het verjaardagskindje dat in zo een koker waar lucht blaast ticketjes voor een prijs probeert te vangen, daar kunnen we nog inkomen. We zagen vroeger volwassen mensen dat doen op den Hollandse TV. In zo van die shows die allemaal werden gepresenteerd door ne meneer die Ron Brandsteder noemde. Ron Brandsteder zag er ook akelig uit, maar niet zo akelig als Chuck E. Cheese.

Maar na die koker, gebeurt er dan dit. Live entertainment. 

Enkel mogelijk in Amerika als ge het mij vraagt. Verboden in de rest van de wereld. En terecht.

En dan is er nog de derde faze. Het lunapark.

Allemaal vrij oude machines. Ene helft is kapot. Andere helft is vuil maar werkt nog wel. Kinderen vinden het fantastisch.

Nu hadden we zelf die namiddag niet zo veel te doen. Behalve dan proberen om geen ziektes op te doen: voedselvergiftiging van het eten, of psychose van het entertainment, of een virus van de flipperkasten.

Dus wij gingen wel eens het American Football spel proberen. Zoals ne quarterback, ne football in zo een gat gooien, hoe moeilijk kon dat nu zijn ... Inderdaad niet moeilijk.

Efkes ineens de high score dat machien scherper gesteld. Ha !

Tot groot plezier van Jack trouwens. Heeft er toen, was nog tijdens het schooljaar, maandag een opstel op school over geschreven. "My dad set a new high score on the American Football machine at Chuck E. Cheese."

Die juffrouw van den Jack heeft waarschijnlijk nu ook een ander idee over Jack's dad ... Voorlopig maar efkes Siri naar het oudercontact sturen.

Soit, Jack en ik hebben ons die namiddag goed geamuseerd. Chuck E. Cheese is misschien zo slecht nog niet ?

NOT !