Clearwater 2017: Beach, Dali, extra boter en dan nog iets (niet voor gevoelige lezers)

Ok. De beach en Dali waren super. Van die extra boter kijken we niet meer op. Het 'en dan nog iets' was echt heel vies. Gelukkig was er Siri.

Laten we bij het begin beginnen. Naar Clearwater gaan we graag naartoe. En ondertussen was het alweer 3 jaar geleden dat we er nog eens waren geweest. Hoog tijd dus voor een bezoekje. En we hadden een goeie timing gevonden. Vorige week.

Ja ja, Siri was er natuurlijk ook bij.

Voor Caitlin en Jack was het schooljaar vorige week donderdagmiddag 1 juni namelijk al afgelopen. Ze hebben het uiteraard heel goed gedaan op school.  En om ze een clean break te geven tussen school en grote vakantie, zijn we donderdagmiddag de kindjes snel gaan halen van school, naar de luchthaven gereden en huppekee vliegtuig op naar Clearwater. Vluchten hebben we met punten betaald. Appartement van grandpa In Clearwater was beschikbaar. Hele vakantie ging dus ook bijna niks kosten. Mooi zo.

Het was een leuke (korte) vakantie. Behalve dan een ding.

Clearwater is trouwens een interessante plaats. Je hebt werkelijk twee delen: Clearwater Downtown en Clearwater Beach. Twee delen met een grote brug ertussen. En het verschil is groot.

Clearwater Downtown is niet veel soeps. Oud, grijs, run down en leeg. Altijd bewolkt.

Clearwater Beach. Nieuw, kleurrijk, mooi en levendig. Atlijd mooi weer.

En elk jaar geselecteerd als een van de beste stranden in e US.

En elk jaar ziet Clearwater Beach er mooier en beter uit. Nu hebben ze daar weer juist een prachtig nieuw hotel geopend. Het Opal Sands Resort. Mooi hoor.

En 400 dollar per nacht. Dat is maar 400 dollar meer dan grandpa's appartement.

Vrijdagmorgen gelijk naar het strand. Het strand was even mooi als altijd.

En vrijdagnamiddag nog meer naar het strand.

Vrijdagavond aperitief met uncle Don en aunt Susan. En vrijdavond kwam groooote vriend Joowan, op doorreis van Belgie naar California, ook nog even op bezoek.  Superleuk !

Zaterdagmorgen ook weer naar het strand. Met groote vriend Joowan.

En zaterdagnamiddag zijn we nog naar het Dali Museum in St Petersburg gegaan. Een Dali museum in Florida ? Ja hoor.  Met een collectie van 96 schilderijen, waarvan 7 van de 18 meesterwerken van Dali, is dit de grootste collectie van Dali's in de wereld, na het museum in in zijn geboorteplaats Figueras in Spanje. De collectie is bij elkaar gebracht door de Amerikaanse philantropen Albert en Eleanor Morse. Goed gedaan van den Albert en Eleanor.

En de kindjes vonden het ook bijzonder leuk.  Zeker en vast de prijs (en klein Dali ding) dat ze kregen als ze de hele quiz van het museum goed hadden ingevuld. En dat hadden ze natuurlijk gedaan.

Trouwens, we hebben de kindjes in de afgelopen maanden meegenomen naar:
* Museum of Fine Arts Houston: mooie collectie van Fra Angelico, Memling, Rembrandt, ...
* Speciale tentoonstelling van Edgar Degas
* De Menil Collection met mooie collectie van Picasso, Magritte, Rothko, ...

En nu dan Dali.

Om naar even te zeggen dat we niet echt rekenen op het Texaanse Public Education System om onze kinderen een beetje cultuur en de humanistische waarden en normen bij te brengen.

Het gebouw zelf is ook prachtig.  Gebouwd in 2011.

Naast de beach en de cultuur was er ook elke dag tijd om spelletjes te spelen. 

Spijtig genoeg hadden we ook een dag regen. Wat dan gedaan ? Cinema dan maar. We gaan niet vaak naar de cinema en doen dat ook niet graag. Maar de kindjes wilden het graag, dus allee dan maar.  Die cinema's zijn trouwens ook niet meer wat ze zijn geweest. We konden onze zetels op voorhand reserveren on-line en de zetels gingen volledig plat. Kijk eens aan.

Het gebruikelijke aanbod van eten was ook beschikbaar.

En als je vond dat er te weinig boter op je popcorn was ?  Geen probleem. Een speciale boterkraan voor de hongerige Amerikaan .... (dat rijmt)

Beach, Dali en extra boter allemaal heel goed dus. Maar dan was er nog een ding. We hadden het al gezegd. Vluchten waren gratis. En appartement van grandpa kostte 400 dollar per nacht minder dan het Opal Sands Resort.  Maar er was in het appartement ook een speciale zaak. Een zeer delicate zaak. En we gaan de zaak proberen uitleggen zonder te vervallen in platte beschrijvingen.

De zaak was ...

Een zachte WC bril.

Een wat ?

Een ... zachte ... WC ... bril ...

Een ... zachte ...

En niet op een van de twee toiletten maar alle twee.

Hier een close-up.

En nog een. 

Vies ! Vies ! Dit is een WC bril. Die zacht was.

We moesten een oplossing vinden. En daar kwam Siri in beeld.  Telefoontje naar grandpa hielp al wel een beetje.

Dit was dus niet grandpa's idee. Oef. Het was namelijk de vorige huurder van grandpa's appartement die dan maar had beslist om zijn eigen WC brillen te installeren. Zachte. We willen echt niet weten waarom. Maar wij zaten er dan wel mee.

Maar grandpa wist ook nog even te vermelden dat hij al twee normale (harde) WC brillen had gekocht. Die lagen in de kast. En die heeft Siri dan maar even snel geinstalleerd. Zachte WC brillen eraf. Nieuwe harde WC brillen erop. We hebben de zachte weggegooid. Denk niet dat we er nog iemand een plezier mee konden doen.

Siri ? Echt een goei geriefke om bij te hebben ...

En ook met dit verhaal was het natuurlijk een hele leuke vakantie. Heel leuk om nog eens in Clearwater Beach te zijn. Fijn om Don en Susan nog eens te zien. En super om groote vriend Joowan weer te zien natuurlijk.

Wij zijn klaar voor de zomer.

Caitlin and The Waves

Nu het hier weer helemaal zomer is, doet Caitlin mee met het lokale swim team van The Woodlands. The Waves. Interessante zaak. En niet van de poes.

Elke weekdag training van 5 tot 6 pm. Cailtin doet dinsdag, woensdag, donderdag. Het moet ook niet gekker worden dan dat. En elke zaterdag gaat Caitlin dan naar de zwemwedstrijden. De "swim meets". Dat zijn dan wedstrijden van Caitlin haar club, The Waves, tegen andere lokale clubs, "The Stingrays", of de "The Dolphins", of de "The Orcas". Enfin, u ziet het thema. By the way, deze swim meets beginnen op zaterdag om half zeven. 's Morgens. Wat ?!? Nee, nee echt waar. Om half zeven. 's Morgens. 6:30 am. Der zijn he. Niet dan opstaan en er naartoe rijden. Zoals gezegd. Niet van de poes hoor.

Dus we laten Siri dat dan allemaal doen. Elke zaterdag is Siri met Caitlin om kwart na zes de deur uit voor de swim meet.  En natuurlijk stopt Siri daar niet he.  Siri is ondertussen ook al deel van het organizatiecommittee, kent daar iedereen, leidt daar alles in goede banen, mentor voor de kinderen, luidste supporter van de club, etc ..

Wij waren zelf nog niet op een swim meet geraakt. Engelse voetbal, Jack voetbal, nog voetbal, nog andere voetbal, en nog meer voetbal, .... maar dat is nu ook allemaal even voorbij tijdens de zomer.  Dus wij ook naar de swim meet. Om tien uur welteverstaan, niet om half zeven.

We zagen een uniek tafereel. Dit kan werkelijk alleen maar in de zuidelijke suburbs van Amerika. Een heel park getransformeerd tot tijdelijke camping en iedereen loopt daar rond in zwempak.

Met alles erop en eraan.

Wat die Amerikanen allemaal meesleuren naar een sportwedstrijden, het blijft ons verbazen,

BBQs natuurlijk.  Met heelder vogels erop.

Tafels met ongezond eten en andere rommel.

Draagbare aircos.

Ventilators in de bomen.

Blackjack tafels.

Comfort verzekerd dus. Ook niet overbodig want de swim meet gaat van half zeven door tot half twee in de namiddag. Er zijn namelijk veeeeel wedstrijden. Meisjes 8 jaar rugslag. Jongens 16 jaar vrije slag. Meisjes elf jaar schoolslag.  Een oneindige lijst van combinaties en wedstrijden dus. En dan hebben we het nog niet gehad over de 4x25 wisselslag .... Dat duurt dus allemaal wel even. En in deze hitte. En toeschouwers mogen natuurlijk niet even in het zwembad springen.

Om dat allemaal klaar te krijgen, moet het allemaal toch wel vooruit gaan. En daarvoor bestaat het concept van de "ready bench".  

Als wedstrijd 45 bezig is, moeten deelnemers aan wedstrijden 46 en 47 klaar zitten op de ready bench. En soort van hok achter het gebouw.

En die moeten daar dan wel op tijd zijn, dus er zijn constante aankondingen: "participants in race 46 to the ready bench", "participants in race 47 to the ready bench", ....  ne mens wordt er bij "participants in race 81 to the ready bench" helemaal onnozel van.  Voor de kindjes is wel gemakkellijk te volgen, die hebben hun nummers op hun arm.  Hier is Caitlin voor vandaag.

En hoe doet Caitlin het dan ? Ze doet het vooral heel graag. Gewoonlijk tweede of derde van haar wedstrijd.

Concentratie voor de wedstrijd. 

In baan 5. 

Plezier na de wedstrijd.

Hier zien we ze gaan op rugslag.

O ja, hadden we al gezegd dat Siri ondertussen al helemaal betrokken is bij de organizatie ?  Dat heeft trouwens nog gevolgen voor ons binnen twee weken. Ze hebben voor elke wedstrijd altijd nog wat ouders nodig die kunnen helpen.  Met de ready bench. Of met de timing van de wedstrijden.  Vermits Siri dat voor ons absoluut niet zag zitten, zitten we binnen twee weken gewoon aan de computer om alle tijden in te tikken. Wij zijn dus binnen twee weken deze madam.

Cijfers intikken op een computer ... dat moeten we kunnen ... denken we ... alhoewel ... vanaf half zeven 's morgens ...

Misschien zouden we nog beter deze jongen zijn job hebben. Redder bij een wedstrijd van allemaal supergoeie zwemmers / zwemsters.

Anyway, Caitlin en haar vriendinnetjes vinden het allemaal super leuk. Dat is het belangrijkste. They're walking on sunshine.

Papsy was here!

We mochten in april Papsy terug verwelkomen in The Woodlands, en deze keer waren zelfs Marc en ik de hele tijd thuis. In de vorige edities was er altijd wel 1 van ons aan het reizen wanneer papsy neerstreek, maar dus niet deze keer. 

Papsy is het hier ondertussen ook al goed gewoon, ik durf het bijna een tweede thuis noemen. Veel toeristische uitstappen werden deze keer dan ook niet ondernomen, al had papsy ook deze keer zeker genoeg om handen.

Er zijn de dagdagelijkse activiteiten die papsy met veel plezier eventjes overneemt, en waarvoor ik ontzettend dankbaar ben! Kinderen naar en van school fietsen, s' middags met de kinderen op school gaan lunchen waardoor ik word vrijgesteld van lunchpakken maken, kinderen naar allerhande activiteiten brengen (Nederlandse school, voetbal training, scouts, tennisles, etc...). En wanneer de kinderen op school zaten, deed papsy klusjes in de tuin. Er werden nieuwe struiken geplant/verplant, rozen gesnoeid en algemeen tuinonderhoud gedaan. Onze tuin zag er al lang niet meer zo goed uit! 

Na al dat harde werk mocht er natuurlijk ook wat amusement zijn. De Gyselen mannen zijn altijd blij als er sport op het programma staat, en wat dat betreft was het een gevarieerd programma. Zo gingen senior en junior Gyselen naar Rockets (NBA) kijken downtown, maar ook naar de super vroege matchen van Jack op zaterdagochtend (om 7u30 op het veld zijn, ik vind dat vroeg). We ontdekten ook een zandparcours waar de kinderen hun mountainbike skills op konden testen. Caitlin verdedigt de Belgische kleuren, maar een vrouwelijke Sven Nijs zit er toch niet in. En dan was er ook nog Parijs Roubaix, dat op het zelfde moment werd gereden als wanneer United speelde...dus dan werd op tv voetbal gekeken met de koers op computer op de achtergrond. En ja, ook Jack keek mee, ondanks het feit dat hij een grote City fan is. 

Het was weer een super geslaagd bezoek en we kijken al vol ongeduld uit naar de volgende editie!