maandag 29 mei 2017

Caitlin and The Waves




Nu het hier weer helemaal zomer is, doet Caitlin mee met het lokale swim team van The Woodlands. The Waves. Interessante zaak. En niet van de poes.

Elke weekdag training van 5 tot 6 pm. Cailtin doet dinsdag, woensdag, donderdag. Het moet ook niet gekker worden dan dat. En elke zaterdag gaat Caitlin dan naar de zwemwedstrijden. De "swim meets". Dat zijn dan wedstrijden van Caitlin haar club, The Waves, tegen andere lokale clubs, "The Stingrays", of de "The Dolphins", of de "The Orcas". Enfin, u ziet het thema. By the way, deze swim meets beginnen op zaterdag om half zeven. 's Morgens. Wat ?!? Nee, nee echt waar. Om half zeven. 's Morgens. 6:30 am. Der zijn he. Niet dan opstaan en er naartoe rijden. Zoals gezegd. Niet van de poes hoor.

Dus we laten Siri dat dan allemaal doen. Elke zaterdag is Siri met Caitlin om kwart na zes de deur uit voor de swim meet.  En natuurlijk stopt Siri daar niet he.  Siri is ondertussen ook al deel van het organizatiecommittee, kent daar iedereen, leidt daar alles in goede banen, mentor voor de kinderen, luidste supporter van de club, etc ..

Wij waren zelf nog niet op een swim meet geraakt. Engelse voetbal, Jack voetbal, nog voetbal, nog andere voetbal, en nog meer voetbal, .... maar dat is nu ook allemaal even voorbij tijdens de zomer.  Dus wij ook naar de swim meet. Om tien uur welteverstaan, niet om half zeven.

We zagen een uniek tafereel. Dit kan werkelijk alleen maar in de zuidelijke suburbs van Amerika. Een heel park getransformeerd tot tijdelijke camping en iedereen loopt daar rond in zwempak.



Met alles erop en eraan.

Wat die Amerikanen allemaal meesleuren naar een sportwedstrijden, het blijft ons verbazen,

BBQs natuurlijk.  Met heelder vogels erop.


Tafels met ongezond eten en andere rommel.


Draagbare aircos.


Ventilators in de bomen.


Blackjack tafels.



Comfort verzekerd dus. Ook niet overbodig want de swim meet gaat van half zeven door tot half twee in de namiddag. Er zijn namelijk veeeeel wedstrijden. Meisjes 8 jaar rugslag. Jongens 16 jaar vrije slag. Meisjes elf jaar schoolslag.  Een oneindige lijst van combinaties en wedstrijden dus. En dan hebben we het nog niet gehad over de 4x25 wisselslag .... Dat duurt dus allemaal wel even. En in deze hitte. En toeschouwers mogen natuurlijk niet even in het zwembad springen.

Om dat allemaal klaar te krijgen, moet het allemaal toch wel vooruit gaan. En daarvoor bestaat het concept van de "ready bench".  


Als wedstrijd 45 bezig is, moeten deelnemers aan wedstrijden 46 en 47 klaar zitten op de ready bench. En soort van hok achter het gebouw.


En die moeten daar dan wel op tijd zijn, dus er zijn constante aankondingen: "participants in race 46 to the ready bench", "participants in race 47 to the ready bench", ....  ne mens wordt er bij "participants in race 81 to the ready bench" helemaal onnozel van.  Voor de kindjes is wel gemakkellijk te volgen, die hebben hun nummers op hun arm.  Hier is Caitlin voor vandaag.



En hoe doet Caitlin het dan ? Ze doet het vooral heel graag. Gewoonlijk tweede of derde van haar wedstrijd.


Concentratie voor de wedstrijd. 


In baan 5. 





Plezier na de wedstrijd.


Hier zien we ze gaan op rugslag.


O ja, hadden we al gezegd dat Siri ondertussen al helemaal betrokken is bij de organizatie ?  Dat heeft trouwens nog gevolgen voor ons binnen twee weken. Ze hebben voor elke wedstrijd altijd nog wat ouders nodig die kunnen helpen.  Met de ready bench. Of met de timing van de wedstrijden.  Vermits Siri dat voor ons absoluut niet zag zitten, zitten we binnen twee weken gewoon aan de computer om alle tijden in te tikken. Wij zijn dus binnen twee weken deze madam.


Cijfers intikken op een computer ... dat moeten we kunnen ... denken we ... alhoewel ... vanaf half zeven 's morgens ...

Misschien zouden we nog beter deze jongen zijn job hebben. Redder bij een wedstrijd van allemaal supergoeie zwemmers / zwemsters.


Anyway, Caitlin en haar vriendinnetjes vinden het allemaal super leuk. Dat is het belangrijkste. They're walking on sunshine.



maandag 1 mei 2017

Papsy was here!

We mochten in april Papsy terug verwelkomen in The Woodlands, en deze keer waren zelfs Marc en ik de hele tijd thuis. In de vorige edities was er altijd wel 1 van ons aan het reizen wanneer papsy neerstreek, maar dus niet deze keer. 
Papsy is het hier ondertussen ook al goed gewoon, ik durf het bijna een tweede thuis noemen. Veel toeristische uitstappen werden deze keer dan ook niet ondernomen, al had papsy ook deze keer zeker genoeg om handen.

Er zijn de dagdagelijkse activiteiten die papsy met veel plezier eventjes overneemt, en waarvoor ik ontzettend dankbaar ben! Kinderen naar en van school fietsen, s' middags met de kinderen op school gaan lunchen waardoor ik word vrijgesteld van lunchpakken maken, kinderen naar allerhande activiteiten brengen (Nederlandse school, voetbal training, scouts, tennisles, etc...). En wanneer de kinderen op school zaten, deed papsy klusjes in de tuin. Er werden nieuwe struiken geplant/verplant, rozen gesnoeid en algemeen tuinonderhoud gedaan. Onze tuin zag er al lang niet meer zo goed uit! 

Na al dat harde werk mocht er natuurlijk ook wat amusement zijn. De Gyselen mannen zijn altijd blij als er sport op het programma staat, en wat dat betreft was het een gevarieerd programma. Zo gingen senior en junior Gyselen naar Rockets (NBA) kijken downtown, maar ook naar de super vroege matchen van Jack op zaterdagochtend (om 7u30 op het veld zijn, ik vind dat vroeg). We ontdekten ook een zandparcours waar de kinderen hun mountainbike skills op konden testen. Caitlin verdedigt de Belgische kleuren, maar een vrouwelijke Sven Nijs zit er toch niet in. En dan was er ook nog Parijs Roubaix, dat op het zelfde moment werd gereden als wanneer United speelde...dus dan werd op tv voetbal gekeken met de koers op computer op de achtergrond. En ja, ook Jack keek mee, ondanks het feit dat hij een grote City fan is. 

Het was weer een super geslaagd bezoek en we kijken al vol ongeduld uit naar de volgende editie! 










zondag 2 april 2017

Skivakantie 2017 - Steamboat in de zomer



Het was twee weken geleden Spring Break.  Dat betekent voor ons: gaan skien. Joepie ! (en het was warm).

Het was en bijzonder leuke vakantie met alle nodige ingredienten aanwezig. Geen skivakantie zonder:

* Groooooote vrienden
* Pluche beesten
* iPads
* Vervelende eerste dag
* Een goeie stoel
* Mama's warme sjaal
* Gemakkelijke pistes voor Siri
* Moeilijke pistes voor iedereen anders
* Race voor de kindjes
* Een zwembad
* Een persoonlijke chef

Maar ook
* Een groot gemis
* En een pijnlijk afscheid

(en het was te warm)

Wat doen Amerikanen eigenlijk tijdens Spring Break ? Dat varieert. College-students doen dit.


De coolere Amerikaan doet een tripje naar Cancun.


Maar de meeste Amerikanen op het werk (gemiddeld bijzondere saaie pieten), die we vragen wat ze gaan doen tijdens Spring Break, zeggen altijd : "stay around the house" - dat betekent eigenlijk een hele week de hele dag tv-kijken en eten.


Ze zouden dat beter "stay in the house" noemen maar met "stay around the house" lijkt het nog dat ze daadwerkelijk eens het gras afrijden of de goten schoonmaken. Maar dat doet geen enkele Amerikaan zelf hoor.

Soit, wij gaan altijd gaan skien. We hadden goed gezelschap. Grooooote vrienden Christophe, Svea, Casper en Amber en groooote vrienden Sander, Caroline, Brent en Max. Zeer leuk natuurlijk.


Het allerbelangrijkste: we hadden allemaal ons pluchen beest bij. Oef.


En beste vrienden natuurlijk.

Brent en Jack.


Max en Caitlin.


Max, Amber en Caitlin.


Alle kinderen helemaal gek op Casper.




De eerste dag is altijd vervelend.  Botten en skis gaan huren.  Altijd een heel gedoe, pfff.


Wij hebben al botten en skis, dus wij boodschappen doen. Ook een hele opdracht. Ge moet ineens voor een week kopen he.


Zonder auto dan nog. Maar daar hadden we ook een oplossing voor.


En dan skien natuurlijk.



Een actiefilmpje.


Maar je kan zien dat het te warm was.

De dames gingen vaak hun eigen gang.


De dapperen ook.



En gemakkelijk mag ook hoor Sander.


Maar we misten natuurlijk wel een iemand heel erg daar in Steamboat.  Namelijk deze meneer.


Speedy recovery Nic !

En 's avonds. Zwembad natuurlijk.


En daarna. iPad - what else.


En alle dagen skien.


Heu schatteke ? 


Nog een actiefilmpje.


En het was te warm.

Desalniettemn, mama's favoriete sjaal komt ook altijd van pas.


En de laatste dag nog een race voor de kindjes.  Hier is Caitlin.



En hier is Jack.


En wat aten we 's avonds ? Daarvoor zorgde onze persoonlijke chef.


Trouwens, we hadden ook nog een pijnlijk afscheid.  Bij het huren van skis werd het duidelijk dat onze skibotten niet meer veilig waren. Achterkant was kapot. Tja, ze waren nu ook al wel 20 jaar oud.


O ja, hadden we al gezegd dat het te warm was.


Soit, het was een superleuke skivakantie alweer.  Met grote dank aan groooote vrienden Christophe, Svea, Casper, Amber, Sander, Caroline, Brent en Max.