Papsy was here

Papsy was onze allereerste bezoeker dit jaar en deze keer bleef hij bijna 3 weken.

Extra veel papsytijd voor de kindjes dus...ze hebben er echt van genoten!

We deden niet zoveel uitstappen want papsy heeft het meeste nu wel al gezien in deze contreien, maar we hadden toch nog een vol programma. Marc was het grootste gedeelte van papsy's bezoek op zakenreis, dus voor mij was het wel super fijn om een extra paar handen te hebben. Zo kon ik 's morgens toch nog steeds voor dag en dauw naar de gym, werden de kindjes door papsy naar school gefietst, was er huiswerkhulp, taxidienst en prive tennisles! En doordat Marc er niet was, konden we ook zonder schroom hele avonden naar franse chansons luisteren (voor de degenen die dit nog niet wisten... 1 van Marc's motto's is "het leven is te kort voor franse muziek"). 

Het laatste weekend was Papsy zelfs bereid om 2 dagen te babysitten, zodat Marc mij kon verrassen met een weekendje Chicago (blogverslag volgt). Super gewoon!

Papsy heeft ook kennisgemaakt met de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de locals hier. Tijdens een fietstocht naar school was Jack's ketting van de fiets gevallen. Papsy en Jack hadden nog 2 mijl voor de boeg en stonden met de ketting te sukkelen. Opeens stopte een vriendelijke (oudere) man die insisteerde om ook eens te proberen. Dat lukte natuurlijk niet, dus de man vroeg of ze even konden wachten. 2 minuten later stond hij daar terug met zijn pickup truck. De fietsen vlogen de laadbak in, de goede samaritaan voerde Jack naar school en daarna papsy terug naar huis. Hij vertelde ondertussen zijn hele levensverhaal en bij het oprijden van onze oprit vertelde hij dat de zoon van zijn goede vriend vroeger de eigenaar van ons huis was! Toen ik de vreemde auto op onze oprit zag staan, liep ik naar buiten en herkende ik Keith meteen als de man die elke ochtend zijn hondje uitlaat op onze fietsroute. Nadien zijn we nog een paar flesjes belgisch bier gaan afgeven om te bedanken, en sindsdien maak ik elke ochtend een praatje met Keith. Dit maakt me altijd zo blij om hier te wonen: iedereen die vriendelijk zwaait, ook naar onbekenden, en tijd heeft om een korte babbel te slaan. Een super leuk begin van de dag, iedere dag opnieuw.

* * *

Ziehier wat we zoal deden:

Bein mei worden overal crawfish festivals georganiseerd. Maar naast crawfish (om te eten), waren er ook aligators (niet om te eten)... Voor een zacht prijsje mochten de kinderen in het alligatorbad staan en de diertjes vasthouden. Caitlin sprong gelijk het bad in en knuffelde elk diertje. Ze was helemaal in haar element. Jack was iets voorzichtiger en besloot bij papsy te blijven. Maar na een tijdje kon ze haar broer toch overtuigen om ook in het stinkende water te gaan staan. Alle beestjes kregen een naam en er vloeiden bijna tranen wanneer we naar huis gingen.

Crawfish zijn trouwens te vergelijken met rivierkreeftjes, en super lekker. Maar ik eet die liever thuis dan rechtstaand op een grote kermis... 4.5 kg... dat ging er zeer gemakkelijk in.

En naast crawfish, is ook sushi altijd een voltreffer. Wij dachten eerlijk gezegd dat Papsy niet zo'n sushi fan zou zijn, maar hij heeft het tegendeel bewezen. Vanaf nu zal er bij elk bezoek sushi op het menu staan.

Nog meer eten: vrijdagavond = tennis (Caitlin) en voetbaltraining (Jack). Hoe beter een sportieve avond afsluiten dan met pizza in de favorite pizzaplace? Met terras (op de parking)...

Papsy gaf Jack prive tennisles...

En nam de kinderen mee naar de voetbal seizoensafsluiting in het locale mexicaanse restaurant.

Maar het was niet altijd feest, natuurlijk... want zelfs als papsy komt, moet er huiswerk worden gemaakt. Hier was papsy spelling (dictee) aan het testen en Caitlin had toch wat opmerkingen over de uitspraak van de woorden "Papsy, je moet zeggen "than", met een tfffff. niet "den". Zo kan ik het toch nooit juist schrijven...?!". Dat is dan ook genoteerd voor volgend jaar.

 Bedankt voor je bezoek papsy. Wij vonden het geweldig en tellen nu af naar onze zomer in Belgie!

De Johan in Texas

Twee weken geleden was grooote vriend de Johan bij ons op bezoek in Texas. Het was een superleuk bezoek.  Grooote vriend de Johan kennen we al een jaartje of 27 - kameraad al sinds de tijd op het college. Grooote vriend de Johan is nu ne big shot bij een van de grootste Amerikaanse IT bedrijven in de wereld en moest in San Jose zijn voor een meeting. Op weg van Belgie naar San Jose, ging de Johan ons een bezoekje brengen in Houston, en daarna ook nog grooote vrienden Nic, Stacy, Ella en Noah in Denver.

In de auto van de luchthaven naar huis, vertelde de Johan ons nog even snel dat hij een trouwe volger was van deze blog (mooi zo), dat hij vond dat we voor onze bezoekers altijd een leuk programma samenstelden (ok, dank je wel, dat is leuk om te horen) en .... dat hij dus voor zijn eigen bezoek ook heel benieuwd was naar het hele programma (oei, we hadden hoge verwachtingen in te lossen dus).

Allee vooruit, we hebben er dan maar een Texas bezoek van gemaakt. Te beginnen met superlekkere T-bone steaks (inclusief Amerikaanse hormonenmix) op de BBQ op donderdagavond.

En wat doe je dan op een normale vrijdagmorgen in Texas ? Naar de shooting range natuurlijk.

Geschoten met een Glock 17, simpel en betrouwbaar revolvertje. De Johan was er bijzonder goed in. Beter dan ons.

En tijdje geleden waren Siri en wij ook eens samen naar de shooting range gegaan. Voor ons allebei was het de eerste keer.

Wij deden het als volgt.

Vonden we niet slecht.

Maar niet zo goed als Siri.

Jawadde !

Die man van de shooting range zei ons nog "Meneer, als u 's nachts inbrekers in uw huis hoort, stuur uw vrouw dan maar en kruip zelf onder uw bed".  Met zo een advies kunnen we leven.

We hebben Siri haar shooting target van hierboven dan ook ingekaderd en aan de voordeur gehangen met de tekst :  "I live here"

Maar goed, terug naar Johan's bezoek aan Texas.

Na de shooting range, tijd voor lunch en bezoek aan Downtown Houston.

En 's avonds aperitief aan de Waterway in The Woodlands.

Later op de avond, gingen we nog naar een verjaardagsfeestje van een vriendin van Siri.  Die mevrouw werd 45 jaar. Maar wat voor een verjaardagsfeest moet je nu eigenlijk doen voor je (meestal) redelijk saaie vrienden en vriendinnen ?

Naar The Game Preserve Pinball and Video Arcade natuurlijk.

Een soort van lunapark met allemaal flipperkasten en video-games uit de jaren tachtig en negentig. Voeg daar eighties en nineties muziek, en bier en wijn aan toe, en je hebt het perfecte entertainment voor de (meestal) saaie 40 - 45 jarige.

Voor Johan, Siri en ons was het een totaal onverwacht weerzien met de "Adams Family" - flipperkast uit cafe Den Tsjaplin in Deurne,  Donkey Kong, Mortal Combat enzovoort.

Siri, ben jij nu alweer aan het schieten ?

Het was in ieder geval duidelijk dat de Johan beter was in zowat elk spelletje dan onszelf. Geen probleem, het was superleuk entertainment.

De volgende dag was er geen tijd om uit te slapen. We gingen weer op pad. Naar NASA, Johnson Space Center, voor een dubbele ingenieur die werkt bij groot IT bedrijf, was dat wel een veilig plan. We hadden gelijk, het werd een aangenaam bezoekje aan NASA.

Na NASA, was het spijtig genoeg tijd om afscheid te nemen. Johan ging zijn Amerika-reis verder zetten in Denver bij Nic, Stacy, Ella en Noah. Johan dus zaterdagnamiddag afgezet aan de luchthaven.

Wij gingen dan nog even onze groote vriend Nico aanmoedigen tijdens zijn Texas Ironman. Die Texas Ironman ging door hier in The Woodlands.  Een Ironman is even snel 3.8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42 km lopen. Dat kunnen wij niet.  Nico wel. We hebben daar enorme bewondering voor.  "What a hell of a way to celebrate your mid life crisis, Nico !".  Anyway, de kindjes, Siri en wij, samen met andere vrienden en vriendinnen gingen Nico gaan aanmoedigen aan de Waterway in The Woodlands.  En dan was er dit.

Een geweldig onweer. Een zondvloed. Iedereen proberen te schuilen zo goed als iemand kon. En af en toe eens creatief zijn natuurlijk. Wat staat er tegenwoordig op elke plastic verpakking ?  Gevaar voor verstikking ! Uit de buurt van kinderen houden !  Yep, de Amerikaanse ouders zullen ons wel weer onverantwoordelijk vinden, maar onze kindjes waren warm.

En hadden superveel plezier.

Nadat Nico binnen was, en iederen koud en nat was, tijd om naar huis te gaan.

's Avonds rond 8 uur kregen we nog een berichtje van Johan . Of wij ook in het onweer hadden gezeten ? Yep, zeker en vast. En we vroegen nog hoe het weer was in Denver ?  Ik weet het niet, texte Johan, hij zat nog in Houston !?! Wegens het onweer, vlucht delayed, problemen met het vliegtuig,  sorry Johan !!  Soit, hij is er nog geraakt.

Het was een superleuk bezoek Johan. Dank je wel om langs te komen. Wij, Siri, Caitlin en Jack vonden het geweldig dat je bent langsgekomen. En dank je wel voor de cadeautjes ook natuurlijk.

Steamboat 2016 - 4de editie

We hinken weer achter op de feiten, maar kom. Mid maart was het hier spring break (krokusvakantie) en dus tijd voor ons jaarlijks skiverlof. De vierde editie ondertussen. En zoals de afgelopen 3 jaar gingen we dit jaar opnieuw naar Steamboat Springs, CO. Steamboat zit in ons hart, en het voelt al een beetje als thuiskomen als we daar aankomen.
Jammer genoeg viel het krokusverlof van grote vrienden Nick en Stacy en Ella en Noah een week later, dus zij konden dit jaar niet mee met ons. Maar niet getreurd, want dit jaar gingen we met grote vrienden Christophe en Svea (en Amber en Casper). Amber en Casper zijn al een beetje ouder dan onze kindjes (14 en 10 vs 7 en 5), maar toch komen die 4 super goed overeen. En het voordeel van teenagers mee te hebben op skiverlof: babysit!!! Wij konden al gemakkelijk eens met de volwassenen weg, wetende dat de kindjes werden geentertaind door de groten.

Bon, over het skien/skiverlof dan:
- qua skiweer was het S.U.P.E.R. Het was ijskoud (ik vind dat niet erg - ja, ik verschiet ook van mezelf, want 5 jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen). Het heeft elke dag en nacht gesneeuwd, waardoor we echt pakken verse sneeuw op de pistes hadden elke dag. Ze noemen dat in Steamboat "champagne powder". Mannekes, is dat plezant om daar door te skien. Ook omdat dat enorm afremt, waardoor ik plots geen schrik meer had op zwarte pistes (daarover later meer)

- de kleine kindjes (Caitlin en Jack) hebben 5 volle dagen les gevolgd (van 9 tot 3). Caitlin zit nu op niveau blauwe en blauwzwarte pistes (moeilijker blauw) en Jack gaat met gemak "makkelijk" blauw af. Ze skien allebei super graag en ik zie ons in de verre toekomst als gezin samen gaan skien...al kan ik ze tegen dan wellicht niet meer bijhouden.  Het was super schattig om ze overdag op de pistes tegen te komen, ze doen dat echt goed.

- de grote kindjes en volwassenen (min Marc) skiden elke dag samen. Ik had een beetje schrik om met mijn beperkte skills de groep tegen te houden, maar gelukkig is Nick de eerste dagen ook met ons mee komen skien en heeft hij met de teenagers alle dubbelzwarte en buiten de pistes gedaan. Ik heb voor het eerst geen les genomen, en ben dankbaar voor het geduld van Christophe, Svea en Amber met mij. Maar ik kwam overal af. Op de laatste dag vond Casper het welletjes en heeft hij mij overtuigd om Outlaw te skien (en nog een paar andere moeilijkere zwarte pistes). Plots kwamen we in een stuk bomen terecht dat dubbelzwart was, en ik ben heelhuids beneden geraakt. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat ik een paar keer tegen een boom ben geskied, en 1 keer (express - als rem) in de takken ben blijven hangen. Maar toch: ik ben super content.

- Wat was er met Marc? De gebroken enkel was jammer genoeg nog niet voldoende hersteld om te mogen skien, dus Marc heeft zijn skipas moeten inruilen voor een fitness abonnement. Elke ochtend deed Marc de ochtendroutine om de kindjes op tijd in de skiles te krijgen. Daarna dronken we samen een koffie/watertje bij Gondola Joe, en als wij naar boven vertrokken, vertrok Marc naar de fitness voor een paar uur. Blijkbaar was het daar ook plezant.

- De laatste dag heeft Marc dan toch geprobeerd om een makkelijke piste te skien met de kindjes. T was precies terug de jaren zestig....toen was skien zonder helm en in uw jeansbroek ook cool. Hij heeft 2 kleine pistjes gedaan zonder pijn, dus hij is in de rechte lijn naar volledig herstel. Yay, schatteke!

- Met alle sneeuw die gevallen was moesten wel wel een sneeuwpop maken (de grootste van de straat/dorp).

begin van de sneeuwpop

afgewerkte sneewpop

- Caitlin heeft een race geskied ! (met dank aan Amber om het te filmen, want ik was er niet op tijd aan de race site geraakt).

- Amber en Casper vonden het fantastisch om na een lange skidag nog een paar makkelijke runs met ons kindjes te doen. Geweldig om die 4 samen te zien skien. Leuk voor de tieners om de zelfstandigheid en verantwoordelijkheid voor de kleintjes te krijgen, en super cool voor de kleintjes om de truukjes van de groten na te doen. Jack en Caitlin skieden recht achter Casper aan, en als hij plots naast de piste tussen de kleine boompjes ging skien, schrok hij wel als hij zag dat de kleintjes als kuikentjes achter hem aan ook tussen de bomen gingen. Ze deden dat echt super goed, Amber en Casper (en ook die van ons).

- We vlogen terug via Denver, dus de laaste dag hebben we nog een bezoekje aan Nic en co gebracht. We hebben een winterwandeling gedaan, zijn een pintje/warme choco gaan drinken, en hebben mogen genieten van een lekkere vol-au-vent met frietjes, door Nic bereid. Super leuke afsluiter van een (alweer) super geslaagd ski verlof.

Tot slot nog een paar sfeer fotos. Tot volgend jaar, Steamboat!

De meisjes samen aan de lift

jongens samen aan de lift (wilden niet bij de meisjes gaan zitten en ouders mochten ook niet mee)

2 handen op 1 buik, Casper en Jack

girl power!

Match of the Day

Iedereen weet dat we graag Engelse voetbal zien, vooral Manchester United. Maar we zien nog liever de Ninja Turtles, de ploeg van den Jack.

De ploeg heeft zes spelers, maar den Jack en zijn twee maten, de Luca en de Sawyer zijn de sterspelers. Hier zijn de drie mannen. 

Bij de matchen van Ninja Turtles is het simpel. In de competitie tegen hun leeftijdsgenoten van U5 (5 jarigen) winnen ze altijd, zeker wanneer Luca, Sawyer en Jack samen op het veld staan. In de toernooien, als ze tegen de U6 moeten spelen, verliezen ze altijd. Een jaar is een groot verschil op die leeftijd.

Vandaag was Jack in zijn dagje. Het werd 10 - 4 of zoiets, Jack maakte zes van de goalen.  Hier zien we Jack in actie. Jack is number 95.  Goed opletten vanaf het begin. Jack dribbelt de andere ploeg (maar ook zijn eigen ploeg) twee keer op een hoopje bij de eerste goal. Denk wel dat de tweede goal buitenspel was.

En hoe cool dat hij ook al blijft nadat hij een goal maakt. Sterallures ?

Wees maar zeker ! Na drie of vier goalen, had hij zijn haar alvast Cristiano Ronaldo-gewijs aangepast ...

Goed gespeeld vandaag flinke man (trotse papa). 

En naar deze foto kan ik uren blijven kijken.