De Johan in Texas

Twee weken geleden was grooote vriend de Johan bij ons op bezoek in Texas. Het was een superleuk bezoek.  Grooote vriend de Johan kennen we al een jaartje of 27 - kameraad al sinds de tijd op het college. Grooote vriend de Johan is nu ne big shot bij een van de grootste Amerikaanse IT bedrijven in de wereld en moest in San Jose zijn voor een meeting. Op weg van Belgie naar San Jose, ging de Johan ons een bezoekje brengen in Houston, en daarna ook nog grooote vrienden Nic, Stacy, Ella en Noah in Denver.

In de auto van de luchthaven naar huis, vertelde de Johan ons nog even snel dat hij een trouwe volger was van deze blog (mooi zo), dat hij vond dat we voor onze bezoekers altijd een leuk programma samenstelden (ok, dank je wel, dat is leuk om te horen) en .... dat hij dus voor zijn eigen bezoek ook heel benieuwd was naar het hele programma (oei, we hadden hoge verwachtingen in te lossen dus).

Allee vooruit, we hebben er dan maar een Texas bezoek van gemaakt. Te beginnen met superlekkere T-bone steaks (inclusief Amerikaanse hormonenmix) op de BBQ op donderdagavond.

En wat doe je dan op een normale vrijdagmorgen in Texas ? Naar de shooting range natuurlijk.

Geschoten met een Glock 17, simpel en betrouwbaar revolvertje. De Johan was er bijzonder goed in. Beter dan ons.

En tijdje geleden waren Siri en wij ook eens samen naar de shooting range gegaan. Voor ons allebei was het de eerste keer.

Wij deden het als volgt.

Vonden we niet slecht.

Maar niet zo goed als Siri.

Jawadde !

Die man van de shooting range zei ons nog "Meneer, als u 's nachts inbrekers in uw huis hoort, stuur uw vrouw dan maar en kruip zelf onder uw bed".  Met zo een advies kunnen we leven.

We hebben Siri haar shooting target van hierboven dan ook ingekaderd en aan de voordeur gehangen met de tekst :  "I live here"

Maar goed, terug naar Johan's bezoek aan Texas.

Na de shooting range, tijd voor lunch en bezoek aan Downtown Houston.

En 's avonds aperitief aan de Waterway in The Woodlands.

Later op de avond, gingen we nog naar een verjaardagsfeestje van een vriendin van Siri.  Die mevrouw werd 45 jaar. Maar wat voor een verjaardagsfeest moet je nu eigenlijk doen voor je (meestal) redelijk saaie vrienden en vriendinnen ?

Naar The Game Preserve Pinball and Video Arcade natuurlijk.

Een soort van lunapark met allemaal flipperkasten en video-games uit de jaren tachtig en negentig. Voeg daar eighties en nineties muziek, en bier en wijn aan toe, en je hebt het perfecte entertainment voor de (meestal) saaie 40 - 45 jarige.

Voor Johan, Siri en ons was het een totaal onverwacht weerzien met de "Adams Family" - flipperkast uit cafe Den Tsjaplin in Deurne,  Donkey Kong, Mortal Combat enzovoort.

Siri, ben jij nu alweer aan het schieten ?

Het was in ieder geval duidelijk dat de Johan beter was in zowat elk spelletje dan onszelf. Geen probleem, het was superleuk entertainment.

De volgende dag was er geen tijd om uit te slapen. We gingen weer op pad. Naar NASA, Johnson Space Center, voor een dubbele ingenieur die werkt bij groot IT bedrijf, was dat wel een veilig plan. We hadden gelijk, het werd een aangenaam bezoekje aan NASA.

Na NASA, was het spijtig genoeg tijd om afscheid te nemen. Johan ging zijn Amerika-reis verder zetten in Denver bij Nic, Stacy, Ella en Noah. Johan dus zaterdagnamiddag afgezet aan de luchthaven.

Wij gingen dan nog even onze groote vriend Nico aanmoedigen tijdens zijn Texas Ironman. Die Texas Ironman ging door hier in The Woodlands.  Een Ironman is even snel 3.8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42 km lopen. Dat kunnen wij niet.  Nico wel. We hebben daar enorme bewondering voor.  "What a hell of a way to celebrate your mid life crisis, Nico !".  Anyway, de kindjes, Siri en wij, samen met andere vrienden en vriendinnen gingen Nico gaan aanmoedigen aan de Waterway in The Woodlands.  En dan was er dit.

Een geweldig onweer. Een zondvloed. Iedereen proberen te schuilen zo goed als iemand kon. En af en toe eens creatief zijn natuurlijk. Wat staat er tegenwoordig op elke plastic verpakking ?  Gevaar voor verstikking ! Uit de buurt van kinderen houden !  Yep, de Amerikaanse ouders zullen ons wel weer onverantwoordelijk vinden, maar onze kindjes waren warm.

En hadden superveel plezier.

Nadat Nico binnen was, en iederen koud en nat was, tijd om naar huis te gaan.

's Avonds rond 8 uur kregen we nog een berichtje van Johan . Of wij ook in het onweer hadden gezeten ? Yep, zeker en vast. En we vroegen nog hoe het weer was in Denver ?  Ik weet het niet, texte Johan, hij zat nog in Houston !?! Wegens het onweer, vlucht delayed, problemen met het vliegtuig,  sorry Johan !!  Soit, hij is er nog geraakt.

Het was een superleuk bezoek Johan. Dank je wel om langs te komen. Wij, Siri, Caitlin en Jack vonden het geweldig dat je bent langsgekomen. En dank je wel voor de cadeautjes ook natuurlijk.

Steamboat 2016 - 4de editie

We hinken weer achter op de feiten, maar kom. Mid maart was het hier spring break (krokusvakantie) en dus tijd voor ons jaarlijks skiverlof. De vierde editie ondertussen. En zoals de afgelopen 3 jaar gingen we dit jaar opnieuw naar Steamboat Springs, CO. Steamboat zit in ons hart, en het voelt al een beetje als thuiskomen als we daar aankomen.
Jammer genoeg viel het krokusverlof van grote vrienden Nick en Stacy en Ella en Noah een week later, dus zij konden dit jaar niet mee met ons. Maar niet getreurd, want dit jaar gingen we met grote vrienden Christophe en Svea (en Amber en Casper). Amber en Casper zijn al een beetje ouder dan onze kindjes (14 en 10 vs 7 en 5), maar toch komen die 4 super goed overeen. En het voordeel van teenagers mee te hebben op skiverlof: babysit!!! Wij konden al gemakkelijk eens met de volwassenen weg, wetende dat de kindjes werden geentertaind door de groten.

Bon, over het skien/skiverlof dan:
- qua skiweer was het S.U.P.E.R. Het was ijskoud (ik vind dat niet erg - ja, ik verschiet ook van mezelf, want 5 jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen). Het heeft elke dag en nacht gesneeuwd, waardoor we echt pakken verse sneeuw op de pistes hadden elke dag. Ze noemen dat in Steamboat "champagne powder". Mannekes, is dat plezant om daar door te skien. Ook omdat dat enorm afremt, waardoor ik plots geen schrik meer had op zwarte pistes (daarover later meer)

- de kleine kindjes (Caitlin en Jack) hebben 5 volle dagen les gevolgd (van 9 tot 3). Caitlin zit nu op niveau blauwe en blauwzwarte pistes (moeilijker blauw) en Jack gaat met gemak "makkelijk" blauw af. Ze skien allebei super graag en ik zie ons in de verre toekomst als gezin samen gaan skien...al kan ik ze tegen dan wellicht niet meer bijhouden.  Het was super schattig om ze overdag op de pistes tegen te komen, ze doen dat echt goed.

- de grote kindjes en volwassenen (min Marc) skiden elke dag samen. Ik had een beetje schrik om met mijn beperkte skills de groep tegen te houden, maar gelukkig is Nick de eerste dagen ook met ons mee komen skien en heeft hij met de teenagers alle dubbelzwarte en buiten de pistes gedaan. Ik heb voor het eerst geen les genomen, en ben dankbaar voor het geduld van Christophe, Svea en Amber met mij. Maar ik kwam overal af. Op de laatste dag vond Casper het welletjes en heeft hij mij overtuigd om Outlaw te skien (en nog een paar andere moeilijkere zwarte pistes). Plots kwamen we in een stuk bomen terecht dat dubbelzwart was, en ik ben heelhuids beneden geraakt. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat ik een paar keer tegen een boom ben geskied, en 1 keer (express - als rem) in de takken ben blijven hangen. Maar toch: ik ben super content.

- Wat was er met Marc? De gebroken enkel was jammer genoeg nog niet voldoende hersteld om te mogen skien, dus Marc heeft zijn skipas moeten inruilen voor een fitness abonnement. Elke ochtend deed Marc de ochtendroutine om de kindjes op tijd in de skiles te krijgen. Daarna dronken we samen een koffie/watertje bij Gondola Joe, en als wij naar boven vertrokken, vertrok Marc naar de fitness voor een paar uur. Blijkbaar was het daar ook plezant.

- De laatste dag heeft Marc dan toch geprobeerd om een makkelijke piste te skien met de kindjes. T was precies terug de jaren zestig....toen was skien zonder helm en in uw jeansbroek ook cool. Hij heeft 2 kleine pistjes gedaan zonder pijn, dus hij is in de rechte lijn naar volledig herstel. Yay, schatteke!

- Met alle sneeuw die gevallen was moesten wel wel een sneeuwpop maken (de grootste van de straat/dorp).

begin van de sneeuwpop

afgewerkte sneewpop

- Caitlin heeft een race geskied ! (met dank aan Amber om het te filmen, want ik was er niet op tijd aan de race site geraakt).

- Amber en Casper vonden het fantastisch om na een lange skidag nog een paar makkelijke runs met ons kindjes te doen. Geweldig om die 4 samen te zien skien. Leuk voor de tieners om de zelfstandigheid en verantwoordelijkheid voor de kleintjes te krijgen, en super cool voor de kleintjes om de truukjes van de groten na te doen. Jack en Caitlin skieden recht achter Casper aan, en als hij plots naast de piste tussen de kleine boompjes ging skien, schrok hij wel als hij zag dat de kleintjes als kuikentjes achter hem aan ook tussen de bomen gingen. Ze deden dat echt super goed, Amber en Casper (en ook die van ons).

- We vlogen terug via Denver, dus de laaste dag hebben we nog een bezoekje aan Nic en co gebracht. We hebben een winterwandeling gedaan, zijn een pintje/warme choco gaan drinken, en hebben mogen genieten van een lekkere vol-au-vent met frietjes, door Nic bereid. Super leuke afsluiter van een (alweer) super geslaagd ski verlof.

Tot slot nog een paar sfeer fotos. Tot volgend jaar, Steamboat!

De meisjes samen aan de lift

jongens samen aan de lift (wilden niet bij de meisjes gaan zitten en ouders mochten ook niet mee)

2 handen op 1 buik, Casper en Jack

girl power!

Match of the Day

Iedereen weet dat we graag Engelse voetbal zien, vooral Manchester United. Maar we zien nog liever de Ninja Turtles, de ploeg van den Jack.

De ploeg heeft zes spelers, maar den Jack en zijn twee maten, de Luca en de Sawyer zijn de sterspelers. Hier zijn de drie mannen. 

Bij de matchen van Ninja Turtles is het simpel. In de competitie tegen hun leeftijdsgenoten van U5 (5 jarigen) winnen ze altijd, zeker wanneer Luca, Sawyer en Jack samen op het veld staan. In de toernooien, als ze tegen de U6 moeten spelen, verliezen ze altijd. Een jaar is een groot verschil op die leeftijd.

Vandaag was Jack in zijn dagje. Het werd 10 - 4 of zoiets, Jack maakte zes van de goalen.  Hier zien we Jack in actie. Jack is number 95.  Goed opletten vanaf het begin. Jack dribbelt de andere ploeg (maar ook zijn eigen ploeg) twee keer op een hoopje bij de eerste goal. Denk wel dat de tweede goal buitenspel was.

En hoe cool dat hij ook al blijft nadat hij een goal maakt. Sterallures ?

Wees maar zeker ! Na drie of vier goalen, had hij zijn haar alvast Cristiano Ronaldo-gewijs aangepast ...

Goed gespeeld vandaag flinke man (trotse papa). 

En naar deze foto kan ik uren blijven kijken. 

Lucky Seven

Op 9 februari werd ons spookje 7 jaar en dat werd gepast gevierd. Op de ochtend van haar verjaardag thuis met een paar geschenkjes (wereldbol, atlas, nieuw spelletje voor de iPad ("stack the countries"), 2 lightsabers en een wekker) en een feestje met vriendjes het weekend erna.

Ze kreeg dit jaar de keuze om een feestje te doen met al haar vriendjes van de klas in het park of iets in meer beperkte groep. De keuze was snel gemaakt: ze wou een sleepover.
Prima, ik blij, want 4 meisjes is een pak makkelijker te organiseren...dacht ik.

We gingen in de namiddag iedereen thuis ophalen om naar het nagelsalon te gaan. De koffer van onze (toch redelijk grote) auto, zat toen al vol met valiesjes en slaapzakken en andere prullaria. Aan de valiezen te zien leek het alsof iedereen 2 weken zou blijven.
Aangekomen in het nagelsalon, namen de 5 meisjes als pros plaats in de pedicure stoelen. Ze hadden dit allemaal blijkbaar al eens eerder gedaan. Te bededenken dat ik voor het eerst op mijn 30ste een mani-pedi heb laten doen.

Nadat alle nageltjes gepast roze/paars/met glitters waren geverfd (Caitlin koos voor oranje met zwart!), was het pizzatijd. Terwijl Marc de pizzas ging ophalen, maakten de meisjes de straat onveilig.

En na pizzas, was het uiteraard tijd om geschenkjes open te doen

En om taart te eten (waarschuwing: luid en schel gezang van de meisjes, maar Caitlin's gelukkig gezichtje is priceless).

Ik was toen al moe van al het gekwetter, en de sleepover moest nog beginnen...

Tanden poetsen bleek geen probleem, zeker niet nadat ik hen allemaal een "matching penguin PJ" had beloofd. In plaats van goodie-bags uit te delen, mocht ieder meisje haar pijama meenemen naar huis. Grote hit (vooral bij de andere mamas, want niemand heeft nog meer snoepgoed en brol - wat traditioneel in een goodie bag zit - nodig).

Ik wist eerlijk gezegd niet zo goed wat een sleepover precies inhield qua activiteiten, dus na de pizza heb ik de meisjes voor een film gezet met popcorn, om het toch een beetje feestelijk te maken. Het was ondertussen al 7u, en ik zag wel dat Caitlin al moe aan het worden was. Ik hoopte stiekem dat iedereen gewoon in de zetel in slaap zou vallen, maar dat was buiten de meisjes gerekend. 2 meisjes wilden naar de film kijken, 2 andere wilden liever spelen en dus werd het een chaos tot en met. Jack wou er niks meer mee te maken hebben en verstopte zich in zijn kamer.
Uiteindelijk heb ik ze om 9 uur toch allemaal in hun bed gekregen, maar toen kwamen de zaklampen uit de valiezen tevoorschijn...! Enfin, om 10 u lagen ze uiteindelijk allemaal te slapen met een gigantische glimlach op hun gezicht. Het was duidelijk een succesfeestje, maar Marc heeft mij wel doen beloven dat we dit nooit meer bij ons thuis zouden doen.

De volgende ochtend werden belgische pannekoeken gebakken en liedjes gezongen. Gelukkig had niemand last van een ochtendhumeur. Om 9u werd iedereen opgehaald, de rust was weergekeerd en kon Jack terug uit zijn kamer komen.

Gelukkige 7de verjaardag, liefje!

Voor de annalen: op 10 februari  (= 7jaar en 1 dag) is Caitlin haar eerste melktand -onderaan vooraan-verloren. Dat was ook de tand die ze als eerste kreeg, op 26 november 2009 (weet je nog, papsy, in Clearwater?). Als dit patroon zich voortzet, is de bovenvoortand als volgende aan de beurt. De tandarts zei gisteren nog dat er 7 losse tanden zijn, en dat het nu dus de goeie moment is als er nog familiefotos/portretten moeten getrokken worden.  Altijd practisch advies, die tandartsen hier.

I voted - een heel avontuur in TX

Marc vertrok vrijdag op zakenreis naar Bangkok en als de kat van huis is, dan dansen de muizen. Vrij vertaald betekent dat in ons geval dat de kindjes dan in mama's bed mogen slapen. Een feest! Vrijdagavond zag er dan dus zo uit (en ja, die beestenboel ligt er altijd, en er liggen er zeker nog een stuk of 10 onder de dekens....).

 Marc was ondertussen ook al goed aan het feesten met zijn nieuwe Thaise vrienden....

Maar zaterdag was het feestliedje uit, en lag het spookje met een serieuse buikgriep in (haar eigen) bed. Ze was er erg aan toe, heeft 3 dagen continue geslapen en was een hoopje ellende. Ze was zelfs te zwak voor de iPad, om te kleuren of boekjes te lezen. Ik had er echt mee te doen.

Vandaag, dinsdag 1 maart, ging het eindelijk wat beter met haar en kon ze zelfs mee met mij naar de polling station (kiesbureau), om te gaan stemmen. Want vandaag is super Tuesday en wordt er in 12 staten, inclusief Texas, gestemd. 

Het was voor mij de eerste keer dat ik ging stemmen in Texas... en ik heb serieus mijn ogen opengetrokken.

In deze verkiezingsronde worden heel wat posten verkozen, niet enkel die van (potentieel) president, maar ook rechters/sheriffs/county commissioners etc...  Ik moest mijn huiswerk nog doen, want eerlijk gezegd wist ik niet veel af van alle kandidaten, en aangezien een geinformeerd kiezer er 2 waard is, was het nodig om de zaak goed te onderzoeken. Wellicht zijn er meer mensen zoals ik, want ik vond gisteren een flyer onder de voordeur. Het was een flyer van de Montgomery County Tea (Taxed Enough Already) Party waarop alle republikeinse kandidaten stonden. Een flyer van de democraten heb ik nooit gekregen. Ik heb zowiso nergens in de wijde omgeving borden of reclame voor de democraten gezien. Soit, het internet biedt gelukkig altijd een antwoord.

Flyer van de republikeinen. Van de Democraten heb ik nooit iets gezien.

Bij nader onderzoek bleek dus dat er in onze omgeving 3 TeaParties zijn (1 originele en 2 afsplitsingen, waarvan er 1 vals wordt genoemd (the fake Tea Party). Probeer dan nog maar eens de bomen door het bos te zien. Er was gelukkig ook een website waarop alle pro's en con's van iedere kandidaat werden uiteengezet. Als een republikeinse kandidaat iets te veel samenwerkt met "the other side", dan wordt dat duidelijk als een serieus vergrijp gezien en is dat vet gedrukt in de cons. Constructief samenwerken is hier duidelijk een vies woord. Ik ben me daar toch een hoop gekke (wapensgekke/godsprijzende) kandidaten tegen gekomen in dat onderzoek. Dat Cruz en Trump gek waren, wist ik al, maar zij zijn echt niet alleen!
Onze buurman, James Noack, komt op voor Commissioner, Pct 3, en is blijkbaar "goedgekeurd" door 2 van de 3 tea parties. Ik hield mijn hart al vast, want die man doet echt veel voor de Woodlands en voor onze community en we hebben zelfs een bord voor hem in onze voortuin staan...Het deed me dan ook plezier om te zien dat hij toch een zeer normaal profiel heeft in dit vreemd politiek landschap.

Bij de democraten speelden er veel minder kandidaten mee, dus dat onderzoek ging iets sneller, en was iets minder verrassend.

Maar toen kwamen de (voor mij) grote verrassingen:
1: Je moet alle verkiesbare posten uit 1 partij kiezen. Je mag dus niet voor president een democraat kiezen, en voor rechter bv een republikein. Met andere woorden: je moet je aansluiten bij 1 partij.

2: als je in de primaries (voorverkiezingen = nu) kiest in een bepaalde partij, dan MOET je in de echte verkiezingen (in November) ook binnen die partij kiezen. Je kan niet vandaag democratisch stemmen, en bij de "echte" verkiezingen republikeins. Vraag me niet hoe ze dat kunnen onderzoeken of iemand dat doet of niet, maar bij navraag bij al mijn vrienden en buren bleek wel dat iedereen dat heel serieus neemt en op zijn communiezieltje zweert dat ze nooit zouden durven overwegen om te switchen.

Helemaal voorbereid kwam ik dus in het stemhokje aan. Ik had mijn keuzes gemaakt, niets kon me nog van de wijs brengen. Dacht ik. Tot ik de voorzitter aan de man voor mij in de rij hoor vragen voor welke partij hij zou stemmen. En dat bleek geen vrijblijvende vraag te zijn, want op basis van het antwoord werd je naar een bepaalde computer gestuurd waar enkel de kandidaten van die partij op vermeld stonden. Tot daar het stemgeheim.... De Belg in mij werd een beetje opstandig... Toen het mijn beurt was kreeg ik dezelfde vraag. Ik fluisterde mijn antwoord, kwestie om toch een beetje privacy te hebben. De voorzitter bleek hardhorig en ik moest het een tweede keer herhalen (ik fluisterde een tweede keer) waarop hij mijn antwoord super luid herhaalde, hoorbaar voor de hele verkiezingszaal. Afschuwelijk! De volgende keer schrijf ik "mijn partij" op een briefje.

Ik verklap dus niet voor wie ik heb gestemd, maar ik vind wel dat ik mijn "I voted" sticker wel heb verdiend.