De corvee van papsy

Beste klant van de The Woodlands was de afgelopen twee weken weer hier.

Papsy.

We hebben het een keer proberen uit te rekenen. En we denken dat we er niet heel veel naast zitten. Dit is de achtste (of negende) keer dat Papsy ons komt bezoeken in de US, de zesde (of de zevende) keer in The Woodlands. Dat op zich creeert natuurlijk al een probleem. Waarmee kunnen we Papsy nog eens verrassen of welke nieuwigheid kunnen we met Papsy nog eens doen ? Papsy zegt wel altijd dat hij alleen maar voor Caitlin en Jack komt en dat we zeker niets speciaals moeten organizeren, maar we proberen toch altijd iets te vinden.

Al zeggen we het zelf, het was een succes deze keer. We hebben Papsy zo goed beziggehouden dat hij naar eigen zeggen zelfs geen enkele dag de tijd heeft gehad om de krant te lezen of om een volledige Champion's League match te kunnen zien.

Inderdaad. Dit verblijf werd ne hele corvee voor Papsy. Maar wel een hele leuke. En hij heeft nu tijd om een beetje bij te komen. Hij moest hier elke dag al zijn corvees af werken en dan waren er nog eens de verrassingen.

De dagelijkse taken van Papsy gingen ongeveer als volgt:
* Op tijd opstaan en ontbijt
* Caitlin en Jack met de fiets naar school brengen

* Dagelijkse fietstoer door The Woodlands

* Even zwemmen om af te koelen

* Lunch thuis of bij Caitlin op school

* Beetje vrije tijd

* Caitlin en Jack met de fiets van school gaan halen

* Naar de plaatselijke cremerie voor een ijsje

En dan waren er nog de verrassingen.

Dag 2 / 3: de hele familie de auto in en naar Louisiana gereden, naar L'Auberge Casino and Resort.

Een mooi hotel-casino-complex net over de grens met Texas. Vooral geliefd bij mensen die graag golfen en gokken. Twee dingen die wij en papsy helemaal niet doen, maar er was een mooi zwembad bij met 'lazy river' en het was gewoon ook een mooi hotel.

Dag 5: met Papsy naar downtown voor een lekker diner in Bistro Lancaster en dan een voordracht van Kai Ryssdal.  De voordracht was trouwens in de Wortham Center, downtown Houston. Dat is dezelfde zaal als voor de opera en het ballet.

Die Kai Ryssdal is hier in Amerika, bij de iets beter opgeleide bevolking, een populair figuur.

Hij presenteert elke dag om half zeven 's avonds op NPR (de radio 1 van Amerika) het programma "Marketplace", een economisch / financieel overzicht van de dag.  Kai Ryssdal is dus eigenlijk een beetje de Paul D'Hoore of tegenwoordig de Michael Van Droogenbroeck van Amerika.

Dag 7: Papsy de nieuwe Houston Campus van ons werk laten zien. Dat is allemaal nog niet helemaal af, maar hij vond het wel heel indrukwekkend. Blij dat we dat eens konden laten zien.  

Dag 9: 's avonds naar Dosey Doe.

Wat is Dosey Doe ?  Dosey Doe is een stal. Een echte. Gebouwd in 1850 in Kentucky, steeds dienst gedaan als stal of schuur en dan in 2006 in zijn geheel verhuisd van de boerenbuiten van Kentucky naar de I-45 een beetje ten zuiden van The Woodlands, waar het nu dienst doet als restaurant en concertzaal voor country-muziek.

Papsy vind country-muziek fantatstisch dus we dachten dat hij dit misschien wel leuk zou vinden. En inderdaad, het werd een hele leuke avond.  Goed gegeten en gedronken en dan concerten van Jamie Wilson en Asleep at the Wheel.

Dit is Jamie Wilson. Country-zangeres. Heel grappig trouwens die Jamie Wilson. Een van de grappigste vrouwen die we al hebben ontmoet.

We hebben zelfs haar laatste CD gekocht. Eerste CD die we hebben gekocht in ongeveer 15 jaar denken we. Soit. Nog een gesprekje gehad met Jamie. We hebben haar uitgelegd dat we de voorzitter zijn van de Belgische Jamie Wilson fanclub. De fanclub heeft op dit moment 1 lid. Ze vond ons ook grappig.

Hier zijn wij allemaal samen.

En dit is de Ray, de lead singer van Asleep at the Wheel.

Asleep at Wheel is een country-groep. Bestaan al sinds de jaren 70, en negen Grammy Awards gewonnen.

Een opmerkelijke figuur trouwens, die Ray.  Kan zelfs gitaar spelen boven / achter zijn hoofd.

Daarnaast staat Katie Holmes, de fiddliste van Asleep at the Wheel. Speelt dus op de fiddle, een soort van viool.

Hier wij met Katie op de foto. De Ray was spijtig genoeg al weg.  

Verder hebben aan paar keren ge-BBQ'ed met Papsy. Papsy is ook meegeweest naar de soccer-training van Jack en de loop-training van Caitlin.

Twee weken zijn voorbijgevlogen. Caitlin en Jack waren superblij dat papsy hier was. Wij ook trouwens. En we denken Papsy ook wel. Ondanks dat hij van corvee was. Merci om te komen papsy !

Birthday Bash

Twee weken geleden vierden we Marc's verjaardag. Vorig jaar vierden we de big "Four O" met ons tweetjes in New Orleans, dit jaar gingen we op een familieuitstap, die de birthdayboy zelf had georganiseerd. Naar de mooiste plek in Florida: Clearwater Beach. Daarbij had hij vooral mij en de kindjes plezier gedaan. Mij, omdat Clearwater voor mij altijd een beetje thuiskomen is, en de kindjes, omdat in Clearwater Aquarium twee beroemde dolfijnen wonen...

We vertrokken op vrijdag ochtend uit Houston, waardoor Caitlin een dagje school miste, maar dat vond de juf niet zo erg, en zaten op het middaguur in een strandbar met een garnalencocktail (bij Frenchies - voor de Clearwater-kenners). Jammer genoeg hadden we niet veel geluk met het weer toen we aankwamen: regen, grijs, wind...  het ideale weer dus om Winter te gaan bezoeken.

Voor wie geen idee heeft wie Winter is... Winter is een dolfijn die in 2007 is gered op een strand in Florida en die haar staart is verloren. Winter wordt verzorgd in Clearwater Aquarium en is na de film "a Dolphin's Tale" super bekend geworden. Althans toch in de US. Winter heeft nu ook een nieuw vriendje, Hope, en het hele verhaal daarover is in Dolphin's Tale II te zien. Caitlin heeft al jaren een Winter dolfijn pluchen beest, en dus was een bezoekje aan het aquarium een absolute must.

Hallo Winter!

We zagen hoe de verzorgers de dolfijnen verzorgen, masseren, en opnieuw leren zwemmen. Er waren ook gewonde zeeschildpadden, pelikanen en kleine haaien, die, wanneer ze sterk genoeg zijn, terug in het wild worden losgelaten.

Omdat een Dolfijn zonder staart niet goed kan zwemmen, heeft Winter een staart-prothese, en zwemt ze nu weer als de beste. 

Na een klein half uur ooohhhs en aaaahhhs van de kindjes, kwam dan de vraag of ze nu ook in de giftshop iets mochten kiezen. En omdat we op vakantie waren, en het papa's verjaardag was, en omdat Caitlin al een dolfijn heeft en Jack nog niet, etc etc... stemden we toe en mochten ze elk 1 ding kiezen.

En toen gebeurde dit:

Voor we goed en wel wisten wat er was gebeurd, stapten we buiten met 2 pluchen dolfijnen (winter en Hope), een pelikaan (Rufus), een gewonde zeeshildpad (Mavis) en een strand-rescuevoertuig...
Iedereen die ons buiten zag komen schoot in de lach, omdat wij - naieve ouders - in de commercie val waren gelopen. Ach ja, alle opbrengsten gaan naar Hope & Winter's (en de andere dieren) verzorging, dus we zullen het maar zien als een goede daad.

's Avonds gingen we gezellig aperitieven bij Aunt Susan en Uncle Don.

En Jack vond het geweldig om alle brillen van Don te testen..

In ons hotel werden we vrolijk begroet door Lisa, een blauwe Macaw papegaai die in de lobby woont. En daar liep ook nog een andere vreemde vogel rond, die ballonbeesten voor de kindjes maakte (een dolfijn en een schildpad... een zeer originele keuze van onze kinderen).  Ballonbeesten zijn trouwens een heel slecht idee om op vakantie aan kinderen te geven. Als het ballonbeest in de loop van de dag kapot gaat, zijn de kleintjes ontroostbaar, en als ze niet kapot gaan, dan moet je ze op t einde van je verblijf toch achterlaten in het hotel of in de huurauto (want kan uiteraard niet in de valies of in de handbagage), en dan vloeien er ook tranen. De ballonenman proberen we de volgende keer te vermijden!

2 Ballonbeesten en Lisa

Op zaterdag zag het er 's morgens nog kwikkelachtig uit, dus gingen we op bezoek bij Grandpa Joe, die het super leuk vond om de kindjes te zien. En Jack vond het uiteraard geweldig om alle fotos van vliegtuigen in Grandpa's huis te zien.

En dan...klaarde het weer miraculeus op en trokken we snel richting strand.

Er werden zandkastelen gebouwd, gezwommen, naar schelpjes gezocht, een visser geholpen om de netten binnen te halen (en Caitlin gooide al zijn kleine visjes terug in de zee en werd daarbij bijna aangevallen door een grote massa meeuwen).

Kortom: de perfecte dag...

En 's avonds gingen we bij zonsondergang iets eten op 't strand, de perfecte afsluiter van een super verjaardagsweekend.

Gelukkige verjaardag, schatteke, en bedankt om dit fantastisch weekend te organiseren! Het voelde een beetje alsof we allemaal jarig waren.

The Return of de familie Zwemvest

Inderdaad. Na ons avontuur op Lake Conroe (zie blog Mei 2012 "Muiterij op Lake Conroe"), was dit labor day weekend een ideale gelegenheid om de zwemvesten nog eens boven te halen. We gingen gaan kajakken op Lake Woodlands. Dat leek ons wel leuk, en toch een stapje omhoog van het bowlen van vorige week.  

De kindjes waren er klaar voor. 

En wij ook. Klaar om te vertrekken.  We vertrokken aan het Riva Boat House aan de Woodlands Waterway, moesten dan de Waterway afvaren tot aan Lake Woodlands. En dan maar peddelen op het meer. 

Hier varen Siri en Caitlin vlotjes op de Waterway.

En hier zijn ze al midden op het meer.

Cailtin was er zowaar een beetje moe van geworden.

En hier gingen wij met Jack vlotjes op de Waterway.

En hier waren wij ook al midden op het meer. 

Jack was er ook moe van geworden. En die had zelfs gene peddel gekregen. 

Twee slapende kindjes midden op Lake Woodlands. Allee vooruit. Wij hebben dan wat naar de plaatselijke fauna gekeken.

En de huisjes van de sjieke mensen.

En na hier waren terug op het vaste land.

Inderdaad met matching (roze) polos. Caitlin vindt dat geweldig. 

Het was super leuk dat kajakken. We zijn echter niet zeker dat onze kinderen er blijvende herinneringen gaan aan over houden, maar in ieder geval wel een hele grote honger. 

De gezonde lucht zeker ?

Terug naar school - de car line editie

Ojee! Het is nog maar de 7de schooldag, en ik heb al te maken gekregen met de gevreesde car line.

Bureaucratie en overdreven voorzorgsmaatregelen: daar is Amerika heel goed in en heb ik nu aan de lijve ondervonden.

Ik had al verteld dat het spookje met de fiets naar school gaat en met de fiets wordt opgehaald. Dat laatste is erg belangrijk want er zijn in principe 3 manieren om de school te verlaten: 1. te voet/per fiets, 2. met de auto of 3. met de schoolbus. Bij het begin van het schooljaar moet elk kind opgeven op welke manier het naar huis zal gaan en dan krijg je een etiket op je boekentas dat correspondeert met dat vervoermiddel (rood etiket is bv. walker/biker). Wij hebben geen bus, dus kunnen enkel voor te voet of auto kiezen. Aangezien het maar anderhalve km is, fietsen we dus.

Het interessante is dat je niet in de loop van de dag kan beslissen om een ander vervoermiddel te gebruiken. Als je normaal gezien met de fiets naar huis gaat, mag je als ouder niet zomaar beslissen om je kindje toch maar met de auto op te halen. Om dat te mogen veranderen, moet het kind 's morgens al een briefje meehebben en aan de juf geven, zodat je kind in de car line terecht komt, en niet in de fietsrij.

De car line is een instituut op zichzelf. Het is niet zoals in belgie waar ouders in de buurt van de school parkeren en dan hun kind tussen het verkeer door in de auto zetten en wegrijden. O nee. Hier mag je niet parkeren om het hoekje. Iedereen die met de auto oppikt moet tot voor de schoolingang rijden en wachten tot zijn kindje naar buiten komt. Reken ongeveer 1/4de van de kindjes die met de auto worden opgehaald en dat geeft: 300 auto's die aanschuiven voor de schoolpoort. In een mooie, nette rij (lees: file!). Je  moet een kaart op het dashbord hebben liggen met daarop de naam van het kind. Als je die kaart niet bijhebt, krijg je je kind niet mee. De buurvrouw, die ook kindjes op dezelfde school heeft, mag niet zomaar jouw kindje meenemen in haar auto. Om dat te mogen doen moet de buurvrouw het naambord van jouw kind meehebben + schriftelijke toestemming hebben van de ouder om op te pikken.  De hulpdirectrice staat op de hoek van de straat (zo'n 50 meter voor de schoolingang) en roept in een walkie talkie alle namen af van bordjes die de school binnen rijden. Binnen in de school staat dan iemand die de kindjes die zijn afgeroepen, naar buiten stuurt. OK, een hele boterham om maar te zeggen dat als je niet met je auto om 14:30 voor de poort staat (school is uit om 15:05), je gemakkelijk tot 30 minuten kan staan aanschuiven in de carline alvorens jouw kindje wordt afgeroepen.

Zoiets dus - dit is van een andere school in The Woodlands - onze lagere school is niet zo groot, maar het geeft een idee... bij de entrance staat er dus iemand om namen af te roepen en in het midden kan je dan je kind ophalen. De file loopt meestal tot heel ver buiten de school

Met de fiets dus... een pak gemakkelijker.

TENZIJ het zoals gisteren een beetje miezert en er in de verte een donderslag te horen is. ... want in zo'n geval geldt "severe weather"en mag NIEMAND te voet of met de fiets naar huis.

Dat is mij dus gisteren overkomen. Ik spring om 14:55 op de fiets en kom om 15:00 aan de school aan. Ik sta gezellig te kletsen met andere mama's op de fiets tot we een donderslag horen (de zon schijnt nog). Ik ben een nieuwtje, dus weet niet wat dit betekent...maar de andere mama's wel. Iedereen grijpt zijn fiets en rijdt snel weg... ??? Wat nu? Blijkt dat de kindjes niet naar buiten mogen komen en iedereen dus naar huis spurt om de auto te nemen om ... in de car line te gaan staan. Gelukkig was er een andere mama lief genoeg om mij nog toe te roepen dat ik zeker niet mocht vergeten om mijn rood bord op het dashbord te leggen... Zo gezegd, zo gedaan. Ik was om 15:07 terug thuis (had het bord gevonden en nog snel Caitlin's naam erop gekriebeld) en stond om 15:10 in de car line die ondertussen al bijna 1 km lang was, bijna tot aan onze straat...

Helemaal achteraan de car line. Er is geen donder meer te bekennen en zo erg regent het nu ook weer niet (heb de ruitenwissers niet moeten gebruiken)...SEVERE WEATHER??!!

Om 16:10 zat Caitlin in de auto. Met rode oogjes want zij had uiteraard geen idee wat er aan de hand was en ze zei dat er toch wel "een paar druppeltjes uit haar ogen waren gekomen". 

Het trieste lot van de fietsenvan alle walker/bikers die vandaag met de auto naar huis moesten...

De volgende keer ga ik bij severe weather toch gewoon naar de directrice, en zeg ik dat de auto voor onderhoud in de garage is. Benieuwd of ze ons dan toch met de fiets gaan laten vertrekken.

Terug naar school - de Kindergarten editie

25 augustus was het dan zover: terug naar school, en deze keer een belangrijke mijlpaal voor het spookje, want zij start dit jaar in Kindergarten (K). K staat gelijk met de 3de kleuterklas in Belgie, maar is toch een zware overstap, want veel spelen komt er in K niet meer aan te pas. De kindjes krijgen per dag 1 uur taal (abc's), 1 uur wiskunde (cijfers), 1 uur sport of muziek, 1 uur wetenschap en 1.5 uur roterende leesklasjes. Daartussen in is er nog wat speeltijd en lunchbreak (30 minuten). Een grote overstap toch wel.

Caitlin was al heel de zomer bezig met haar overgang naar de grote school. Er werd een nieuwe boekentas gekocht, en Jack was jaloers, dus hij kreeg er ook een. Maar ze verstopt elke dag ook nog steeds een knuffeldiertje in haar boekentas, ook al mag dat eigenlijk niet van de juf.

De eerste schooldag begint traditioneel met een fotosessie voor de voordeur met de boekentas op de rug:

Ze hadden allebei veel lol. Er waren nog geen zenuwen of tranen te bespeuren.
Na de fotosessie moesten we echt wel vertrekken. We fietsen anderhalve kilometer naar school, want er is geen gele schoolbus voor onze straat. We vertrekken om 7u20 om de drukte op de fietspaden te vermijden. Om 7u45 moet Caitlin in haar klasje zitten.

De eerste schooldag mochten de ouders hun kindje mee naar de klas begeleiden, maar alle ouders die de school binnen gaan moesten aan de schoolpoort worden geregistreerd, en er werd wel een grote file verwacht. De kindjes moesten om 7u45 in de klas zijn, dus het was opschieten geblazen. Alleen namen we een valse start en moest Marc nog snel de banden oppompen...

de file voor de eerste schooldag, op andere dagen wandelen de kindjes gewoon binnen.

Wij waren de enige ouders die geen geschenkje voor de juf meehadden (oeps!). Caitlin toonde Jack heel stoer de weg naar haar klas en ging zitten aan haar lessenaar. Ze zag er plots toch een beetje klein uit in die grote school, maar was flink en begon meteen te tekenen. Jack werd plots wel heel stil, en besefte dat het spookje nu niet mee zou gaan naar zijn school. Op het moment dat ik hem afzette, begonnen de tranen te vloeien omdat hij zijn zusje miste...

Om 15u stond ik terug aan de schoolpoort en werden de Kindergartners als eerste buitengelaten. Caitlin had niet zoveel te vertellen die eerste dag... ze kende nog geen namen van de andere kindjes, had alleen op de speelplaats gespeeld en alleen haar boterhammen opgegeten. De volgende dag had ze dan toch al 1 vriendinnetje Emily. De dag daarop had ze met 4 andere kindjes in de refter gegeten en na vijf dagen kwam ze buiten gelopen met 3 andere meisjes, begon ze heel fier haar fiets te tonen (en het feit dat zij geen steunwieltjes meer heeft), en kwetterde ze honderuit. De eerste week is voorbij gevlogen en ik denk wel dat ze nu helemaal aangepast is. Ze had zelfs een blauwe sticker gekregen van de juf, wat blijkbaar enkel in uitzonderlijk (goede) gevallen wordt gegeven, als een student extra goed zijn best heeft gedaan.

En Jack? Die heeft zich er ook mee verzoend dat hij nu bij de oudsten van de school behoort, hij heeft zijn groepje vriendjes uit de vorige klas (GEEN vriendinnetjes), en weigert resoluut om met de auto naar school te gaan. We fietsen dus iedere dag die 4km naar zijn schooltje, maar om het iets sneller vooruit te doen gaan, heb ik een trailer bike gekocht. Jack noemt dit ding de "alligator bike" en vindt het heerlijk om andere fietsers ermee voorbij te steken. Op dagen dat het allemaal iets trager mag, mag hij natuurlijk wel met zijn eigen fietsje rijden.

Al bij al, een heel geslaagde eerste week dus.