The Return of de familie Zwemvest

Inderdaad. Na ons avontuur op Lake Conroe (zie blog Mei 2012 "Muiterij op Lake Conroe"), was dit labor day weekend een ideale gelegenheid om de zwemvesten nog eens boven te halen. We gingen gaan kajakken op Lake Woodlands. Dat leek ons wel leuk, en toch een stapje omhoog van het bowlen van vorige week.  

De kindjes waren er klaar voor. 

En wij ook. Klaar om te vertrekken.  We vertrokken aan het Riva Boat House aan de Woodlands Waterway, moesten dan de Waterway afvaren tot aan Lake Woodlands. En dan maar peddelen op het meer. 

Hier varen Siri en Caitlin vlotjes op de Waterway.

En hier zijn ze al midden op het meer.

Cailtin was er zowaar een beetje moe van geworden.

En hier gingen wij met Jack vlotjes op de Waterway.

En hier waren wij ook al midden op het meer. 

Jack was er ook moe van geworden. En die had zelfs gene peddel gekregen. 

Twee slapende kindjes midden op Lake Woodlands. Allee vooruit. Wij hebben dan wat naar de plaatselijke fauna gekeken.

En de huisjes van de sjieke mensen.

En na hier waren terug op het vaste land.

Inderdaad met matching (roze) polos. Caitlin vindt dat geweldig. 

Het was super leuk dat kajakken. We zijn echter niet zeker dat onze kinderen er blijvende herinneringen gaan aan over houden, maar in ieder geval wel een hele grote honger. 

De gezonde lucht zeker ?

Terug naar school - de car line editie

Ojee! Het is nog maar de 7de schooldag, en ik heb al te maken gekregen met de gevreesde car line.

Bureaucratie en overdreven voorzorgsmaatregelen: daar is Amerika heel goed in en heb ik nu aan de lijve ondervonden.

Ik had al verteld dat het spookje met de fiets naar school gaat en met de fiets wordt opgehaald. Dat laatste is erg belangrijk want er zijn in principe 3 manieren om de school te verlaten: 1. te voet/per fiets, 2. met de auto of 3. met de schoolbus. Bij het begin van het schooljaar moet elk kind opgeven op welke manier het naar huis zal gaan en dan krijg je een etiket op je boekentas dat correspondeert met dat vervoermiddel (rood etiket is bv. walker/biker). Wij hebben geen bus, dus kunnen enkel voor te voet of auto kiezen. Aangezien het maar anderhalve km is, fietsen we dus.

Het interessante is dat je niet in de loop van de dag kan beslissen om een ander vervoermiddel te gebruiken. Als je normaal gezien met de fiets naar huis gaat, mag je als ouder niet zomaar beslissen om je kindje toch maar met de auto op te halen. Om dat te mogen veranderen, moet het kind 's morgens al een briefje meehebben en aan de juf geven, zodat je kind in de car line terecht komt, en niet in de fietsrij.

De car line is een instituut op zichzelf. Het is niet zoals in belgie waar ouders in de buurt van de school parkeren en dan hun kind tussen het verkeer door in de auto zetten en wegrijden. O nee. Hier mag je niet parkeren om het hoekje. Iedereen die met de auto oppikt moet tot voor de schoolingang rijden en wachten tot zijn kindje naar buiten komt. Reken ongeveer 1/4de van de kindjes die met de auto worden opgehaald en dat geeft: 300 auto's die aanschuiven voor de schoolpoort. In een mooie, nette rij (lees: file!). Je  moet een kaart op het dashbord hebben liggen met daarop de naam van het kind. Als je die kaart niet bijhebt, krijg je je kind niet mee. De buurvrouw, die ook kindjes op dezelfde school heeft, mag niet zomaar jouw kindje meenemen in haar auto. Om dat te mogen doen moet de buurvrouw het naambord van jouw kind meehebben + schriftelijke toestemming hebben van de ouder om op te pikken.  De hulpdirectrice staat op de hoek van de straat (zo'n 50 meter voor de schoolingang) en roept in een walkie talkie alle namen af van bordjes die de school binnen rijden. Binnen in de school staat dan iemand die de kindjes die zijn afgeroepen, naar buiten stuurt. OK, een hele boterham om maar te zeggen dat als je niet met je auto om 14:30 voor de poort staat (school is uit om 15:05), je gemakkelijk tot 30 minuten kan staan aanschuiven in de carline alvorens jouw kindje wordt afgeroepen.

Zoiets dus - dit is van een andere school in The Woodlands - onze lagere school is niet zo groot, maar het geeft een idee... bij de entrance staat er dus iemand om namen af te roepen en in het midden kan je dan je kind ophalen. De file loopt meestal tot heel ver buiten de school

Met de fiets dus... een pak gemakkelijker.

TENZIJ het zoals gisteren een beetje miezert en er in de verte een donderslag te horen is. ... want in zo'n geval geldt "severe weather"en mag NIEMAND te voet of met de fiets naar huis.

Dat is mij dus gisteren overkomen. Ik spring om 14:55 op de fiets en kom om 15:00 aan de school aan. Ik sta gezellig te kletsen met andere mama's op de fiets tot we een donderslag horen (de zon schijnt nog). Ik ben een nieuwtje, dus weet niet wat dit betekent...maar de andere mama's wel. Iedereen grijpt zijn fiets en rijdt snel weg... ??? Wat nu? Blijkt dat de kindjes niet naar buiten mogen komen en iedereen dus naar huis spurt om de auto te nemen om ... in de car line te gaan staan. Gelukkig was er een andere mama lief genoeg om mij nog toe te roepen dat ik zeker niet mocht vergeten om mijn rood bord op het dashbord te leggen... Zo gezegd, zo gedaan. Ik was om 15:07 terug thuis (had het bord gevonden en nog snel Caitlin's naam erop gekriebeld) en stond om 15:10 in de car line die ondertussen al bijna 1 km lang was, bijna tot aan onze straat...

Helemaal achteraan de car line. Er is geen donder meer te bekennen en zo erg regent het nu ook weer niet (heb de ruitenwissers niet moeten gebruiken)...SEVERE WEATHER??!!

Om 16:10 zat Caitlin in de auto. Met rode oogjes want zij had uiteraard geen idee wat er aan de hand was en ze zei dat er toch wel "een paar druppeltjes uit haar ogen waren gekomen". 

Het trieste lot van de fietsenvan alle walker/bikers die vandaag met de auto naar huis moesten...

De volgende keer ga ik bij severe weather toch gewoon naar de directrice, en zeg ik dat de auto voor onderhoud in de garage is. Benieuwd of ze ons dan toch met de fiets gaan laten vertrekken.

Terug naar school - de Kindergarten editie

25 augustus was het dan zover: terug naar school, en deze keer een belangrijke mijlpaal voor het spookje, want zij start dit jaar in Kindergarten (K). K staat gelijk met de 3de kleuterklas in Belgie, maar is toch een zware overstap, want veel spelen komt er in K niet meer aan te pas. De kindjes krijgen per dag 1 uur taal (abc's), 1 uur wiskunde (cijfers), 1 uur sport of muziek, 1 uur wetenschap en 1.5 uur roterende leesklasjes. Daartussen in is er nog wat speeltijd en lunchbreak (30 minuten). Een grote overstap toch wel.

Caitlin was al heel de zomer bezig met haar overgang naar de grote school. Er werd een nieuwe boekentas gekocht, en Jack was jaloers, dus hij kreeg er ook een. Maar ze verstopt elke dag ook nog steeds een knuffeldiertje in haar boekentas, ook al mag dat eigenlijk niet van de juf.

De eerste schooldag begint traditioneel met een fotosessie voor de voordeur met de boekentas op de rug:

Ze hadden allebei veel lol. Er waren nog geen zenuwen of tranen te bespeuren.
Na de fotosessie moesten we echt wel vertrekken. We fietsen anderhalve kilometer naar school, want er is geen gele schoolbus voor onze straat. We vertrekken om 7u20 om de drukte op de fietspaden te vermijden. Om 7u45 moet Caitlin in haar klasje zitten.

De eerste schooldag mochten de ouders hun kindje mee naar de klas begeleiden, maar alle ouders die de school binnen gaan moesten aan de schoolpoort worden geregistreerd, en er werd wel een grote file verwacht. De kindjes moesten om 7u45 in de klas zijn, dus het was opschieten geblazen. Alleen namen we een valse start en moest Marc nog snel de banden oppompen...

de file voor de eerste schooldag, op andere dagen wandelen de kindjes gewoon binnen.

Wij waren de enige ouders die geen geschenkje voor de juf meehadden (oeps!). Caitlin toonde Jack heel stoer de weg naar haar klas en ging zitten aan haar lessenaar. Ze zag er plots toch een beetje klein uit in die grote school, maar was flink en begon meteen te tekenen. Jack werd plots wel heel stil, en besefte dat het spookje nu niet mee zou gaan naar zijn school. Op het moment dat ik hem afzette, begonnen de tranen te vloeien omdat hij zijn zusje miste...

Om 15u stond ik terug aan de schoolpoort en werden de Kindergartners als eerste buitengelaten. Caitlin had niet zoveel te vertellen die eerste dag... ze kende nog geen namen van de andere kindjes, had alleen op de speelplaats gespeeld en alleen haar boterhammen opgegeten. De volgende dag had ze dan toch al 1 vriendinnetje Emily. De dag daarop had ze met 4 andere kindjes in de refter gegeten en na vijf dagen kwam ze buiten gelopen met 3 andere meisjes, begon ze heel fier haar fiets te tonen (en het feit dat zij geen steunwieltjes meer heeft), en kwetterde ze honderuit. De eerste week is voorbij gevlogen en ik denk wel dat ze nu helemaal aangepast is. Ze had zelfs een blauwe sticker gekregen van de juf, wat blijkbaar enkel in uitzonderlijk (goede) gevallen wordt gegeven, als een student extra goed zijn best heeft gedaan.

En Jack? Die heeft zich er ook mee verzoend dat hij nu bij de oudsten van de school behoort, hij heeft zijn groepje vriendjes uit de vorige klas (GEEN vriendinnetjes), en weigert resoluut om met de auto naar school te gaan. We fietsen dus iedere dag die 4km naar zijn schooltje, maar om het iets sneller vooruit te doen gaan, heb ik een trailer bike gekocht. Jack noemt dit ding de "alligator bike" en vindt het heerlijk om andere fietsers ermee voorbij te steken. Op dagen dat het allemaal iets trager mag, mag hij natuurlijk wel met zijn eigen fietsje rijden.

Al bij al, een heel geslaagde eerste week dus.

Laatste vakantieweek en Teddy Bear Tea

De laatste week van de zomervakantie was een groot succes. Ik leer snel bij, dus we hadden vriendjes op bezoek, gingen naar het locale waterpark en knutselden erop los (de rainbow loom blijkt ook in ons huishouden een serieus succes te zijn).

We gingen ook met een paar vriendjes van school op bezoek naar de Blue Bell ijscreme fabriek. Het was plezant maar het gratis ijsje op het einde van de 30 minuten durende tour door de fabriek, is zowat het enige wat de kinderen ervan hebben onthouden.

Allemaal samen: "I SCREAM, YOU SCREAM, WE ALL SCREAM FOR ICECREAM"!

Caitlin proefde de nieuwe "rainbow sparkle sherbert" smaak maar Jack hield het veiligheidshalve bij "Cookies and Cream"

Op donderdag namen we afscheid van Caitlin's juf Dorsey (foto) in Stepping Stones en maakten kennis met de nieuwe juf Jones in Deretchin (daarvan heb ik nog geen foto). 

Afscheid van Ms. Dorsey

We waren op Deretchin uitgenodigd voor Teddy Bear Tea, een kennismakingsnamiddag voor alle kindergarteners met hun klas en hun nieuwe juf.

Caitlin's vriendinnetje Riri gaat ook naar Deretchin, maar ze zitten niet in dezelfde klas.

Er zijn ongeveer 140 kinderen in kindergarten, oftewel 8 klasjes. Hopelijk zal Caitlin de weg vinden in de wirwar van gangen, want kindjes worden geacht om bij aankomst op school recht naar de klas te gaan. Er wordt dus niet gewacht op de bel op de speelplaats. 

Tijdens Teddybear Tea leren de kindjes hun klasgenoten beter kennen, al zegt Caitlin dat ze met niemand heeft gesproken omdat ze een beetje verlegen was. De juf leek heel lief, maar was zelf ook precies een beetje overdonderd door al die nieuwe gezichtjes en onwennige ouders. Terwijl Ms. Jones met haar nieuwe klas boekjes las, kregen de ouders in de bibliotheek een uur durende presentatie van de directrice van de school. Alle regels, do's en don't's werden op een rijtje gezet: waar moet je je kind ophalen, welke kleren mogen, hoe groot moet de boekentas zijn, hoe werkt de carline (om kinderen met de auto op te halen - ik snap het nog steeds niet), hoe moet het voor lunch. Ik leerde dat ouders welkom zijn om samen met hun kindje in de refter te eten. Ik vind dat nog altijd een beetje een vreemd concept.

Caitlin al druk aan kleuren in haar nieuwe klas

Caitlin moest op die dag ook nog een test doen om te tonen waar ze staat wat betreft cijfers, letters en woordherkenning. Daarna moest ze ook nog een ESL-test (English Second Language) doen, omdat ik op de inschrijfformulieren had aangestipt dat thuis een andere taal wordt gesproken. Op dat vlak lijkt deze school echt ongeloofelijk goed georganiseerd.

Teddy Bear Tea was een topper, op 1 minpuntje na: de mascotte. Er liep een grote blauwe draak rond (de mascotte van de school), waardoor Caitlin na nog maar 3 minuten op school al helemaal hysterisch aan het huilen was. De meeste ouders keken begripvol naar mijn huilend meisje en dachten bij zichzelf wellicht dat dat nog drama's ging geven op de eerste schooldag. Zolang de draak er dan niet is, zal het allemaal wel meevallen morgen.

Sokken Vergeten

Wat zijn twee activiteiten die we bijna nooit doen ? Rolschaatsen en bowlen. De bowlingbaan en de rolschaatsbaan zijn twee plaatsen waar we niet zo vaak komen. De laatste keer op de bowlingbaan was 3 jaar geleden toen Bart, Lisa en Maithe hier in Texas waren. De laatste keer op de rolschaatsbaan was ... ik denk dat we nog nooit op een rolschaatsbaan zijn geweest in de bijna 41 jaar van ons bestaan.

Maar deze week ging dat allemaal goed komen. Volgende week vrijdag moeten we gaan bowlen voor het goede doel. En gisteren (zaterdag) waren we op de rolschaatsbaan voor een verjaardagsfeestje.

Niet dat we zelf gingen rolschaatsen hoor. We zijn daar te oud voor, en eigenlijk kunnen we dat ook echt niet. Maar als excuus voor de buitenwereld hadden we: "we waren onze sokken vergeten". Eh voila. Ik denk dat er niemand ons echt geloofde. Soit. Caitlin en Jack gingen het wel proberen.

Eerst het volledige rolschaatsverhaal van Jack. Zie hieronder.

En klaar.

Hij heeft die rolschaatsen exact 3 minuten aangehad. Eigenlijk duurde het langer om die rolschaatsen aan en uit te doen dan dat hij ze heeft aangehad. We hebben snel zijn sokken in onze zak gestoken en zo had het mannetje ook een excuus om veilig langs de kant bij papa te blijven: "sokken vergeten"

Caitlin dan. Voor beginnende rolschaatsers hadden ze handige rekjes. Maar het ging nog niet zo vlot in het begin.

Maar Caitlin is dapper en geeft nooit op, en een beetje later was ze er al helemaal mee weg. Ze vond het ook echt leuk.

En hier een beeld van Siri binnen 40 jaar ? Dat rekje was voor de rolschaatsers schatteke, niet voor de begeleiders.

Het was een leuk feestje. Met een bijzonder lekkere chocoladetaart. Gelukkige verjaardag Helena !

En volgende vrijdag, bowling dus. Als we onze sokken maar niet vergeten.

Staycation - Days 1, 2 & 3

Op leeftijd 5 en 3 hebben onze kinderen nog niet zoveel besef van tijd. Ze kennen de maanden en de seizoenen, maar ze rekenen nog een beetje in events: van nu tot Jack zijn verjaardag, en daarna is het sinterklaas, en daarna kerstmis, en dan gaan we skien. En "moet ik nog zoooo lang wachten voor het mijn verjaardag is?" (Caitlin) en "Ga ik echt altijd verjaren in de winter? Dat is niet eerlijk!" (Caitlin)...

Afin, het is nu dus augustus en dus zomervakantie. Maar aangezien hun schooltje gewoon doorloopt en wij gewoon gaan werken, is dat hier nog niet zo erg doorgedrongen. Als ze andere kinderen horen praten over de vakantie, dan denken ze gelijk aan een vliegtuig. Ze hebben geen idee dat duizenden kinderen gewoon niet naar school gaan in de zomer. Op zich is dat wel makkelijk, want 13 weken zomervakantie (van begin juni tot eind augustus) kan ik met mijn 10 verlofdagen niet aan.

Maar eigenlijk is het ook wel een beetje zielig, en dus zorg ik ervoor dat ze tijdens de zomer toch ook leuke dingen doen, en een beetje uit de schoolsleur ontsnappen. Zo ga ik ze meestal iets vroeger ophalen, zwemmen we na thuis te komen - en moeten ze daarna niet meer in bad, worden er heel veel ijsjes gegeten, etc....  Nu moet ik er wel bijzeggen dat ze ook op school hun best doen om het leuk(er) te maken. Op maandag komt de ijskar, op dinsdag mogen ze in de splashpad (soort van fontijn-speeltuin ding) en op vrijdag mogen ze zwemmen met de klas. Maar toch. Het schuldgevoel knaagde een beetje.

En dus besloot ik om ze een paar dagen thuis te houden, vlak voor het begin van nieuwe schooljaar op 25 augustus. Want dan gaat Caitlin naar de nieuwe, grote school. 8 schooldagen om precies te zijn, van woensdag 13 tot vrijdag 22 augustus. Ik had het ook niet aan mijn baas verteld, maar de kindjes zijn nu toch op een leeftijd dat die overdag rustig kunnen spelen, zodat ik toch nog een beetje werk kan verzetten. Win-win voor iedereen, dacht ik zo bij mezelf.

Dinsdagavond werd de vakantie officieel ingezet door ze extra vroeg van school op te halen en mee te nemen naar het plaatselijke waterparkje. Waren we net goed en wel geinstalleerd, badpakken aan en zonnecreme gesmeerd, toen het "donder alarm" afging. Eens het dondert, moeten ze 30 minuten wachten om kinderen terug in het water te laten. Tranen alom, dus zijn we maar naar huis gegaan. Dat was alvast een leuk begin van de "vakantie".

Op woensdag waren de kinderen om 7.30 klaar om te vertrekken, tot ze doorhadden dat ze gewoon thuis mochten blijven. "Dat is raar" zei Caitlin, "het is toch woensdag?". Na 2 uur kwamen ze vragen wanneer ze terug naar school mochten... want "we vervelen ons wel een beetje". Gelukkig had ik voor de namiddag een paar doktersbezoeken gepland en daarna terug waterpark. Met vriendjes deze keer, en er was geen (donder)wolkje aan de hemel. En met een goedgevulde namiddag - en Jack die wellicht terug buisjes zal nodig hebben, maar dat is een ander verhaal - was de eerste vakantie dag toch een half succes.

Donderdag trok ik alle registers open en hadden we besloten om naar het strand te gaan. De vriendjes die uiteindelijk zouden meegaan, belden een half uur op voor vertrek af, maar we besloten toch maar te gaan. En gelukkig was het een groot succes (gelukkig maar want 5 uur rijden -heen en terug- is toch een beetje teveel van het goede). Maar kijk, schopjes, zand, een glijbaan, chips, ijscreme, quality time met mama.... het verdict over dag 2: een topdagje.

Toen ik bij het slapengaan vroeg of ze een leuke dag hadden gehad antwoordde Caitlin "Ja, maar mag ik morgen gewoon terug naar school, want ik mis mijn vriendjes en ik zou zo graag mijn nieuwe kikker tijdens show-and-tell tonen"...

Zo gevraagd, zo gedaan... de vakantie werd met een dag ingekort en deze ochtend gingen ze uitgelaten terug naar hun juf en vriendjes.

Ik heb mijn les geleerd. Volgende week stop ik vol met playdates met hun vriendjes.

Maar het positieve van dit experiment is dat de kindjes voorlopig nog geen tekenen van schoolmoeheid vertonen.

Vermijd die roze scheenlappen

Onze absolute favoriete bezigheid van de week tegenwoordig is... met de kindjes naar de voetbaltraining gaan op zaterdagmorgen. Allee ja, na werken natuurlijk ..., en na slapen..., en na gaan lopen ook natuurlijk, en naar de Engelse voetbal kijken, en de BBC voetbal website lezen, ...

Maar dan, met de kindjes naar voetbaltraining gaan dus. En de kindjes doen het ook heel graag.  Dat helpt. Alhoewel het nog niet altijd van een leien dakje gaat. De focus voor en tijdens de training moet soms nog een beetje beter.

* Vorige week was Caitlin te laat voor het begin van de training omdat ze nog naar het toilet moest
* En deze week moest ze tijdens de les naar het toilet
* Jack was gisteren tijdens de les aan coach Sara aan het uitleggen dat ze vorige week naar de nieuwe Planes waren gaan kijken
* En genoeg water drinken is belangrijk, maar onze kindjes komen tussen elke oefening naar de zijlijn voor een slokje water, vandaar dus de problemen hierboven

Maar ze doen het wel heel graag en goed. De training is voor kindjes van drie tot vijf. Twee jaar verschil is op die leeftijd wel veel.

Jack mocht een oefening samen met de oudste jongen van de klas doen.  Dat ging heel goed.

Caitlin moest dezelfde oefening samen met het kleinste meisje van de klas doen.  Dat ging niet goed.  Dat meisje, met roze scheenlappen, ging alleen maar zitten als de bal kwam en probeerde haar stip altijd maar dichter bij Caitlin leggen.

We mogen dat natuurlijk niet doen, maar we hebben na de training tegen Caitlin gezegd dat ze in het vervolg moet vermijden om met dat meisje nog oefeningen te doen. Meer nog, in het algemeen oefeningen vermijden met eender wie met roze scheenlappen. We weten het, op die leeftijd mag je ze nog niet te competitief maken, maar ja zeg, die training is maar een half uur. Dan hebben we geen tijd voor roze scheenlappen.

En op het einde van de training is er dan debriefing met coach Sara. Goed op Jack letten. Hij doet heel goed mee: aftellen, soccer roepen en de high five achteraf.

Coach Sara moet natuurlijk tegen alle ouders positieve dingen zeggen, maar tegen ons zei ze dat ze nog nooit zo een aandachtig kindje van 3.5 jaar als Jack had gehad in haar klas. We vroegen nog of Jack haar een beetje deed denken aan Cristiano Ronaldo toen die 3.5 jaar was.  Dat wist coach Sara niet.