Sinterklaas in The Woodlands - Het Verhaal Van Een Bewogen Dag

Inderdaad, na Vlaanderen en Nederland, is de goedheilige man vorig weekend ook nog tot in The Woodlands geraakt. In de nacht van zaterdag op zondag was de Sint op bezoek gekomen bij ons thuis. En zondagnamiddag was er een Sinterklaasfeest op de Nederlandse school. Het werd een erg bewogen dag.

Maar het begon allemaal zaterdagavond. We legden aan de kindjes uit dat ze hun schoen moesten zetten met daarin een wortel en een klontje suiker voor het paard van Sinterklaas, een koekje voor Sinterklaas zelf en een pintje bier voor Zwarte Piet. Ook heel belangrijk was op tijd gaan slapen, en als ze iets midden in de nacht zouden horen, moesten ze braaf in hun bedje blijven liggen. Ze hadden het allemaal begrepen. Onze Amerikaanse babysit (we moesten zaterdagavond naar een feest) daarentegen begreep er helemaal niets van. Maar ze vond het allemaal wel een goed idee: op tijd gaan slapen, niet opstaan, .... de Amerikaanse babysit vond dat hele Sinterklaas-verhaal helemaal ok.

En ’s morgens was de Sint inderdaad geweest. Wortel, suiker, koekje en bier waren weg, cadeautjes waren afgeleverd. Niet nodig om te zeggen dat de kindjes het fantastsich vonden.

In de namiddag was het dan Sinterklaas-feest op de Nederlandse school. Het was een geweldig leuk feest. Weliswaar met enkele Nederlandse accenten die we niet kenden van vroeger in Vlaanderen. De snoepjes waren een beetje anders: speculaas en chocolade kennen we, maar pepernoten ? En de spelletjes waren ook een beetje anders: zaklopen en hinkelen kennen we, maar koekhappen ? En spijkerpoepen ? We vertellen er zo dadelijk meer over.

Eerst een klein beetje achtergrond.

Nicolaas van Myra (dat ligt in Lycie in Turkije) werd geboren in het jaar 280. Hij werd bisschop van Myra en stierf op 6 december 342. Hij werd heilig verklaard en werd de beschermheilige van kinderen. Het Sint-Nicolaas- of Sinterklaas-feest wordt op verschillende manieren gevierd doorheen Europa sinds de Middeleeuwen. In Nederland zette men al in de 15^e eeuw een schoen. Dat gebeurde in de kerk op 5 december. Rijke burgers legden dan eten en kleren in de schoen en de opbrengst werd op 6 december verdeeld onder de armen. In de 16^e eeuw begonnen kindjes hun schoen te zetten in de huiskamer en kregen ze speelgoed en snoep.

Het moderne Sinterklaas-feest in Nederland en Belgie begint met de publicatie van het boekje “Sint-Nicolaas en zijn knecht” (1850) van de Amsterdamse leraar Jan Schenkman. Deze Jan Schenkman is trouwens ook de schrijver van het liedje “Zie ginds komt de stoomboot, uit Spanje weer aan”. In de oudste Sinterklaasliedjes uit de Middeleeuwen kwam Sinterklaas niet uit Spanje, maar reisde hij van Myra naar Spanje om daar lekkernijen te halen om dan vervolgens door te reizen naar Nederland. Die Jan Schenkman heeft het allemaal een beetje simpeler gemaakt.

Terug naar het feest. Het feest was echt mooi opgezet. Eerste activiteit van de namiddag. Luid Sinterklaasliedjes zingen. Dat ging goed. Vooral de (Nederlandse) ouders waren heel luid. 

En dan kwam Sinterklaas met de Zwarte Pieten binnen. Inderdaad met Zwarte Pieten. Mooi zo. 

In California hadden Nederlandse en Vlaamse mensen ook een Sinterklaas-feest. Maar dan met gekleurde pieten: blauwe, paarse en groene.  

Heeft iets te maken met politieke correctheid. Trouwens, hoe leg je dat dan weer aan de kinderen uit ? Waarom die pieten er anders uitzien in California dan in Nederland ? De ouders hadden het als volgt uitgelegd. Op weg naar Amerika is de stoomboot door een grote regenboog gevaren. De pieten die meevaren zien er daardoor een beetje anders uit. 

Terug naar ons feest in The Woodlands. Met Zwarte Pieten. 

De reactie van onze kinderen toen Sinterklaas en Zwarte Piet binnenkwamen ? Ze wilden onmiddellijk naar huis. Vooral Caitlin was echt heel bang. Allee dan, wij naar buiten. Dit had Caitlin te vertellen. Zie filmpje. 

Maar zoals je in het filmpje kan zien, Jack was een beetje flinker en via Jack lukte wel om de kindjes terug naar binnen te krijgen. 

Maar voor onze (twee !) bezoeken aan Sinterklaas was het eerst tijd om spelletjes te spelen.

Er was knutselen.

Er was spijkerpoepen. Was is spijkerpoepen ? We zochten het even op. “Spijkerpoepen is een oud-Hollandse bezigheid die strekt tot vermaak en coördinatie- en concentratievermogen vereist. De vereiste materialen van het spel zijn: een stuk touw, een spijker en een fles. De spijker wordt aan het touw vastgebonden, waarna het touw op de rug van de speler wordt vastgemaakt. Het doel van het spel is de spijker in de fles te krijgen, zonder gebruik te maken van iets anders dan heup-, middel- en bovenbeenbewegingen”

Er was koekhappen. Vooral Jack vond de spelletjes leuk. Kijk hier maar.

En fier natuurlijk.

Er was hinkelen. Opnieuw Jack. Kijk maar naar het filmpje.

Er was ook zaklopen. 

Kijk maar weer naar Jack op het filmpje !

Jack deed dat echt heel goed. Jack gaat later heel populair worden op de Vlaamse Kermissen en Meiboomplantingen. We hebben van Jack het laatste nog niet gezien …

En dan was het tijd om bij Sinterklaas op bezoek te gaan. In de rij staan natuurlijk. Maar dat was een goeie gelegenheid om te proberen de kindjes minder bang te doen krijgen van Zwarte Piet. En dat lukte eigenlijk nog wel.

Zwarte Piet keek vol bewondering naar onze vader-skills.

En toen waren we bij Sinterklaas. Dat ging allemaal goed. Maar ze wilden wel nog steeds niet te dicht komen.

Toen we klaar waren met ons eerte Sinterklaas-bezoek, konden we weer terug naar de spelletjes. Maar dat duurde niet lang. Caitlin, die nu wel de smaak te pakken had, wilde terug naar Sinterklaas. En deze keer wilde ze absoluut bij Sinterklaas op schoot zitten. Allee dan. Wij weer terug in de rij gaan staan. En terug bij Sinterklaas.

Daarna was het tijd voor liedjes zingen voor Sinterklaas. Sommige liedjes waren met dansen erbij. Zoals het liedje “Zwarte Pieten-Stijl”. Interessant liedje. We denken niet dat dat liedje al bestond in onze tijd.

Onze kinderen waren niet onder de indruk. Kijk hier maar. Heel de zaal aan het dansen en het springen. Inclusief de (Nederlandse) ouders natuurlijk. En onze kinderen ?

Inderdaad. Gewoon ongegeneerd blijven zitten.

Daarna vroeg de juf of er kindjes waren die graag van voor op het podium, alleen een liedje wilden zingen voor Sinterklaas ...

En wie steekt daar dan direct haar handje op ? Caitlin ?! Hier is het filmpje.

Ongelooflijk onze dochter. Op twee uur tijd is Caitlin gegaan van: “ik ben bang” en “ik wil naar huis”, naar “ik wil bij Sinterklaas op schoot” en “ik zal hier wel even een liedje zingen voor Sinterklaas voor de hele zaal “ ....

Caitlin deed dat echt heel goed. Caitlin gaat later heel populair worden op Idool of America’s Got Talent. We hebben van Caitlin het laatste nog niet gezien ...

Toen mochten ze nog hun cadeautje gaan ophalen.

De schrik van de Zwarte Piet was ook volledig verdwenen.

Het was echt een mooi Sinterklaas-feest. En omdat alles bij Nederlandse school met vrijwilligers gaat, was Siri al eerder gegaan om alles op te zetten en wij zijn zelf na hte feest langer gebleven om alles op te ruimen. Dat was het minste dat we konden doen. En opruimen, dat doen we toch graag.

Dankjewel mensen van de Nederlandse school om dit zo mooi in elkaar te steken.

Halloween 2013

Halloween ligt ondertussen al anderhalve maand achter ons en de suspens is er dus al helemaal af…. maar ja, deze oer-Amerikaanse traditie mag toch niet ontbreken in ons jaaroverzicht van 2013.

Alhoewel Halloween op de 31ste oktober valt, worden hier meestal het weekend voordien al Halloween feestjes georganiseerd, zodat het kostuum al een beetje kan ingelopen worden. In het geval van het spookje is dat echt een evenement op zich, want die doet niet liever dan een (beesten)kostuum aandoen. Laat haar niet in een prinsessenjurk paraderen, maar kikkers, pinguins en schildpadden, kunnen wat haar betreft op ieder ogenblik van de dag. Het gebeurt zelfs soms dat ze op een doodgewone zaterdag opstaat, snel haar kikkerkostuum (dat ondertussen al 2 maten te klein is) aantrekt, en dan de hele voormiddag "ribbit, ribbit" (het geluid dat Amerikaanse kikkers maken) door het huis springt. Het gekke is dat ze zich graag verkleedt, maar als de dood is voor "verklede" mensen. Doodsbang, huilbuien en paniek wanneer ze een volwassen persoon in kostuum ziet. Helemaal de papa…

Afin, er was dus een Halloween party in the Woodlands, en de kinderen wilden daar graag naar toe. Maar toen ze daar aankwamen, vonden ze het duidelijk maar niks...

Er werd ook een wedstrijd gehouden voor het allerbeste kostuum, en daar wilden ze dan plots ook heel graag aan meedoen. 

Maar eenmaal op het podium - na een half uur geduldig in de rij te hebben aangeschoven - hadden ze het wel gezien, en kon er zelfs geen lachje naar de jury meer van af.

Ze hadden wellicht al door dat ze toch niet konden winnen van de 1-jarige piraat-deelnemer achter hen, die met volledige boot het podium kwam opgereden. 

Er werd nog het meest uitgekeken naar Halloween zelf en het feit dat ze mochten trick or treaten. Wij hebben daar ook niet zoveel ervaring mee, en we wisten niet zo goed wanneer we zouden moeten starten. Volgens mijn buurvrouw moesten we ons daarover geen zorgen maken. "Y'all will see when to go out". En inderdaad. Zodra de zon begon onder te gaan, werd de straat plots overspoeld met cowboys, piraten, prinsessen, spoken, monsters, etc….  Een heel leuke sfeer, echt apart. 

Flamingo en doggy stortten zich in het feestgedruis en er was geen houden aan. Ze liepen van deur tot deur en verzamelden meer snoepgoed dan ze ooit op een jaar zouden kunnen/mogen opeten. 

En zie, zelfs Marc liet zich inspireren door het enthousiasme van de kindjes en transformeerde die avond in Cat in the Hat (die met die gestreepte wit-rode hoed). Tot hilariteit van onze kinderen en van de buren.

schoolfotos

Het was heel stil op de blog de afgelopen weken/maand… maar dat wil niet zeggen dat we hebben stilgezeten. Ik ga dus een poging doen om onze achterstand een beetje in te lopen. Iedere dag een blogje...eens kijken of dat zal lukken… ?

Mid oktober waren het klasfotos op school. Ik heb er ooit al over geschreven: schoolfotos (oftewel "school portrets" zoals het hier wordt genoemd), zijn in Texas big business en er altijd helemaal erover qua haarstyling, achtergrond, kledij en attributen. Ik heb nog nooit een portretfoto gekocht, met uitzondering van de laatste keer in de zomer. De kinderen waren aan het huilen toen ik ze bij de fotograaf ging afleveren. Mijn verwachtingen waren dus niet hoog gespannen.

Maar zie. Ongeloofelijk mooie plaatjes zijn het geworden.

Andere ouders vonden het maar niks, zo'n witte achtergrond, dus vanaf volgend jaar zijn we terug bij de geposeerde kitschfotos.

De hondjes mochten ook op de foto

en het zou Amerika niet zijn als er niet werd geposeerd. Gelukkig was het dit keer gewoon een zuil, en geen kruiwagen met blaren en pompoenen in...

Een Ontroerend Familieverhaal (over een basketbalpaal)

Er waren eens drie generaties mannen bij elkaar. Een man van bijna zeventig. Een man van veertig. En een man van bijna drie. Laten we deze drie mannen ook even namen geven. Bijvoorbeeld Papsy, Marc en Jack. Dat spreekt wat gemakkelijker. Marc was juist veertig geworden en Papsy had hem, niet geheel toevallig, een basketbalpaal cadeau gedaan. Waarom een basketbalpaal ? Mid-life crisis ? Neen hoor. Voor deze redenen:

1) De basketpaal is natuurlijk voor de kinderen. We wilden die graag een plezier doen.

2) Een basketpaal hebben staan op uwen oprit of binnenkoer is een verplichting in Amerikaans suburbia. Een beetje hetzelfde als geraniums voor uw venster hebben staan in Vlaanderen.

3) Basketbal spelen is nog wel eens plezant. Lang geleden hebben we dat zelfs nog op competitieve basis gedaan.

4) Later gaan we ’s avonds na het werk met de kinderen nog veel basketbal spelen. In elke Amerikaanse film en tv-serie kan je zien dat dat ook de regel is in Amerikaans suburbia.

Trouwens, lang geleden hebben we nog professioneel basketbal gespeeld. In het vijfde en zesde studiejaar speelden we toen in het basketbal-team van onze lagere school: Sint-Wijbrecht in Schilde.  De turnleraar was de coach en hij vertelde ons dat we in een echte competitie speelden tegen andere scholen in de Voorkempen.  Het enige rare aan heel de zaak was, dat we altijd tegen dezelfde ploeg speelden: de lagere school van Hoevenen.  Elke thuiswedstrijd was tegen Hoevenen en elke uitwedstrijd was in Hoevenen. Als we hier nu dertig jaar later aan terugdenken, beginnen we ons toch vragen te stellen over die hele “competitie” .... 

Soit we dwalen af.  We hebben de basketbalpaal op geheel 2013 – wijze gekocht. Dat gaat als volgt.  Online kijken welke paal we graag willen hebben. Online prijs/kwaliteit vergelijking doen. Online reviews lezen van andere mensen. Online kijken naar de winkels die de paal hebben die we willen (dat waren er twee: Sports Authority en Academy Sports). Online kijken waar de dichtsbijzijnde winkels in The Woodlands zijn. Even naar de winkels rijden om de paal eens in het echt te bekijken. En dan online de paal bij Amazon kopen. We willen altijd graag de plaatstelijke middenstand helpen maar Amazon was het goedkoopste. 

De online reviews van dat soort van dingen zijn trouwens altijd hetzelfde.  “Niet kopen ! Het duurt minimum acht uur en er zijn vijf mensen nodig om dit ding in elkaar te steken” of “Niet kopen ! De handleiding om het ding in elkaar te zetten klopt niet” of “Niet kopen ! Er ontbreken vijzen” enzovoort ...  We kennen dit ondertussen wel.  Amerikanen zijn over het algemeen geen handige harry’s. Ikea is hier ook geen succes. 

Als we dat soort van reviews lezen, denken we stiekem in ons eigen: ik zet dat ding gemakkelijk op een halfuurtje alleen in elkaar.

Wij er dus aan beginnen.  Jack ging helpen.

Al snel bleek de hele zaak toch een beetje moeilijker dan verwacht. En ondanks alle hulp van Jack, hebben ook de hulp van Papsy moeten inroepen.

De samenwerking verliep prima. 

En als het niet perfect lukt, met een hamer geraak je over het algemeen ook weer verder.

En Jack bleef ook flink meehelpen. 

En zo werd het hele project een ontroerend familie-verhaal. Drie generaties mannen die samen aan een project voor de toekomst aan het werken waren. Dat is mooi. 

Na een uurtje of drie waren we klaar !  Handleiding was perfect. Alle vijzen zaten in de doos. En we hadden geen vijzen over (ook belangrijk).

Eh voila.

Het was dan aan Papsy de eer om de ceremoniele eerste worp te doen. Het resultaat is hieronder. Zonder trucare of foeffelare ! 

Willy Steveniers had het niet beter kunnen doen. Papsy heef de bal er inderdaad ingegooid. Wat een ontroerend verhaal.

Meet Flamingo en Doggy

Het is 31 oktober en dus Halloween. Ten huize MSCJ is het kleine volkje nog altijd zot van (plushen) beestjes, en dus speelden een flamingo en een hondje de hoofdrol in de 2013 editie. Van Jack hadden we eerlijk gezegd niks anders verwacht. Caitlin verraste ons toch een beetje, toen ze haar keuze in juli al bekend maakte. Niks geen prinsessen, heksen en superheros hier…en eerlijk gezegd ben ik daar stiekem erg blij om… want we hebben het toch nog een jaartje schattig kunnen houden.

Zo gingen ze deze ochtend - in de gietende regen - naar school.

En omdat ik mijn compilatie-fase zit:

En nu maar duimen dat de tropische regenbui die al 24 uur bezig is, eindelijk gaat stoppen zodat ze vanavond in het donker kunnen gaan trick or treaten… Want daar kijken ze nog het meeste naar uit: de snoepjes die ze vanavond verwachten te verzamelen. Wordt vervolgd.

Bij Halloween horen pompoenen: Jack in de pumpkin patch van de supermarkt (HEB voor de kenners). 

Toen en nu

Ik had zoveel plezier in het maken van de 0-3 collage van Jack, dat ik hetzelfde ook heb gedaan voor het spookje. Ik zag het vroeger zo niet, maar nu valt het eigenlijk wel op dat Jack en Caitlin tot hun 2 toch wel serieus op elkaar leken (en allebei een verschrikkelijk kapsel hadden…)