Halloween 2013

Halloween ligt ondertussen al anderhalve maand achter ons en de suspens is er dus al helemaal af…. maar ja, deze oer-Amerikaanse traditie mag toch niet ontbreken in ons jaaroverzicht van 2013.

Alhoewel Halloween op de 31ste oktober valt, worden hier meestal het weekend voordien al Halloween feestjes georganiseerd, zodat het kostuum al een beetje kan ingelopen worden. In het geval van het spookje is dat echt een evenement op zich, want die doet niet liever dan een (beesten)kostuum aandoen. Laat haar niet in een prinsessenjurk paraderen, maar kikkers, pinguins en schildpadden, kunnen wat haar betreft op ieder ogenblik van de dag. Het gebeurt zelfs soms dat ze op een doodgewone zaterdag opstaat, snel haar kikkerkostuum (dat ondertussen al 2 maten te klein is) aantrekt, en dan de hele voormiddag "ribbit, ribbit" (het geluid dat Amerikaanse kikkers maken) door het huis springt. Het gekke is dat ze zich graag verkleedt, maar als de dood is voor "verklede" mensen. Doodsbang, huilbuien en paniek wanneer ze een volwassen persoon in kostuum ziet. Helemaal de papa…

Afin, er was dus een Halloween party in the Woodlands, en de kinderen wilden daar graag naar toe. Maar toen ze daar aankwamen, vonden ze het duidelijk maar niks...

Er werd ook een wedstrijd gehouden voor het allerbeste kostuum, en daar wilden ze dan plots ook heel graag aan meedoen. 

Maar eenmaal op het podium - na een half uur geduldig in de rij te hebben aangeschoven - hadden ze het wel gezien, en kon er zelfs geen lachje naar de jury meer van af.

Ze hadden wellicht al door dat ze toch niet konden winnen van de 1-jarige piraat-deelnemer achter hen, die met volledige boot het podium kwam opgereden. 

Er werd nog het meest uitgekeken naar Halloween zelf en het feit dat ze mochten trick or treaten. Wij hebben daar ook niet zoveel ervaring mee, en we wisten niet zo goed wanneer we zouden moeten starten. Volgens mijn buurvrouw moesten we ons daarover geen zorgen maken. "Y'all will see when to go out". En inderdaad. Zodra de zon begon onder te gaan, werd de straat plots overspoeld met cowboys, piraten, prinsessen, spoken, monsters, etc….  Een heel leuke sfeer, echt apart. 

Flamingo en doggy stortten zich in het feestgedruis en er was geen houden aan. Ze liepen van deur tot deur en verzamelden meer snoepgoed dan ze ooit op een jaar zouden kunnen/mogen opeten. 

En zie, zelfs Marc liet zich inspireren door het enthousiasme van de kindjes en transformeerde die avond in Cat in the Hat (die met die gestreepte wit-rode hoed). Tot hilariteit van onze kinderen en van de buren.

schoolfotos

Het was heel stil op de blog de afgelopen weken/maand… maar dat wil niet zeggen dat we hebben stilgezeten. Ik ga dus een poging doen om onze achterstand een beetje in te lopen. Iedere dag een blogje...eens kijken of dat zal lukken… ?

Mid oktober waren het klasfotos op school. Ik heb er ooit al over geschreven: schoolfotos (oftewel "school portrets" zoals het hier wordt genoemd), zijn in Texas big business en er altijd helemaal erover qua haarstyling, achtergrond, kledij en attributen. Ik heb nog nooit een portretfoto gekocht, met uitzondering van de laatste keer in de zomer. De kinderen waren aan het huilen toen ik ze bij de fotograaf ging afleveren. Mijn verwachtingen waren dus niet hoog gespannen.

Maar zie. Ongeloofelijk mooie plaatjes zijn het geworden.

Andere ouders vonden het maar niks, zo'n witte achtergrond, dus vanaf volgend jaar zijn we terug bij de geposeerde kitschfotos.

De hondjes mochten ook op de foto

en het zou Amerika niet zijn als er niet werd geposeerd. Gelukkig was het dit keer gewoon een zuil, en geen kruiwagen met blaren en pompoenen in...

Een Ontroerend Familieverhaal (over een basketbalpaal)

Er waren eens drie generaties mannen bij elkaar. Een man van bijna zeventig. Een man van veertig. En een man van bijna drie. Laten we deze drie mannen ook even namen geven. Bijvoorbeeld Papsy, Marc en Jack. Dat spreekt wat gemakkelijker. Marc was juist veertig geworden en Papsy had hem, niet geheel toevallig, een basketbalpaal cadeau gedaan. Waarom een basketbalpaal ? Mid-life crisis ? Neen hoor. Voor deze redenen:

1) De basketpaal is natuurlijk voor de kinderen. We wilden die graag een plezier doen.

2) Een basketpaal hebben staan op uwen oprit of binnenkoer is een verplichting in Amerikaans suburbia. Een beetje hetzelfde als geraniums voor uw venster hebben staan in Vlaanderen.

3) Basketbal spelen is nog wel eens plezant. Lang geleden hebben we dat zelfs nog op competitieve basis gedaan.

4) Later gaan we ’s avonds na het werk met de kinderen nog veel basketbal spelen. In elke Amerikaanse film en tv-serie kan je zien dat dat ook de regel is in Amerikaans suburbia.

Trouwens, lang geleden hebben we nog professioneel basketbal gespeeld. In het vijfde en zesde studiejaar speelden we toen in het basketbal-team van onze lagere school: Sint-Wijbrecht in Schilde.  De turnleraar was de coach en hij vertelde ons dat we in een echte competitie speelden tegen andere scholen in de Voorkempen.  Het enige rare aan heel de zaak was, dat we altijd tegen dezelfde ploeg speelden: de lagere school van Hoevenen.  Elke thuiswedstrijd was tegen Hoevenen en elke uitwedstrijd was in Hoevenen. Als we hier nu dertig jaar later aan terugdenken, beginnen we ons toch vragen te stellen over die hele “competitie” .... 

Soit we dwalen af.  We hebben de basketbalpaal op geheel 2013 – wijze gekocht. Dat gaat als volgt.  Online kijken welke paal we graag willen hebben. Online prijs/kwaliteit vergelijking doen. Online reviews lezen van andere mensen. Online kijken naar de winkels die de paal hebben die we willen (dat waren er twee: Sports Authority en Academy Sports). Online kijken waar de dichtsbijzijnde winkels in The Woodlands zijn. Even naar de winkels rijden om de paal eens in het echt te bekijken. En dan online de paal bij Amazon kopen. We willen altijd graag de plaatstelijke middenstand helpen maar Amazon was het goedkoopste. 

De online reviews van dat soort van dingen zijn trouwens altijd hetzelfde.  “Niet kopen ! Het duurt minimum acht uur en er zijn vijf mensen nodig om dit ding in elkaar te steken” of “Niet kopen ! De handleiding om het ding in elkaar te zetten klopt niet” of “Niet kopen ! Er ontbreken vijzen” enzovoort ...  We kennen dit ondertussen wel.  Amerikanen zijn over het algemeen geen handige harry’s. Ikea is hier ook geen succes. 

Als we dat soort van reviews lezen, denken we stiekem in ons eigen: ik zet dat ding gemakkelijk op een halfuurtje alleen in elkaar.

Wij er dus aan beginnen.  Jack ging helpen.

Al snel bleek de hele zaak toch een beetje moeilijker dan verwacht. En ondanks alle hulp van Jack, hebben ook de hulp van Papsy moeten inroepen.

De samenwerking verliep prima. 

En als het niet perfect lukt, met een hamer geraak je over het algemeen ook weer verder.

En Jack bleef ook flink meehelpen. 

En zo werd het hele project een ontroerend familie-verhaal. Drie generaties mannen die samen aan een project voor de toekomst aan het werken waren. Dat is mooi. 

Na een uurtje of drie waren we klaar !  Handleiding was perfect. Alle vijzen zaten in de doos. En we hadden geen vijzen over (ook belangrijk).

Eh voila.

Het was dan aan Papsy de eer om de ceremoniele eerste worp te doen. Het resultaat is hieronder. Zonder trucare of foeffelare ! 

Willy Steveniers had het niet beter kunnen doen. Papsy heef de bal er inderdaad ingegooid. Wat een ontroerend verhaal.

Meet Flamingo en Doggy

Het is 31 oktober en dus Halloween. Ten huize MSCJ is het kleine volkje nog altijd zot van (plushen) beestjes, en dus speelden een flamingo en een hondje de hoofdrol in de 2013 editie. Van Jack hadden we eerlijk gezegd niks anders verwacht. Caitlin verraste ons toch een beetje, toen ze haar keuze in juli al bekend maakte. Niks geen prinsessen, heksen en superheros hier…en eerlijk gezegd ben ik daar stiekem erg blij om… want we hebben het toch nog een jaartje schattig kunnen houden.

Zo gingen ze deze ochtend - in de gietende regen - naar school.

En omdat ik mijn compilatie-fase zit:

En nu maar duimen dat de tropische regenbui die al 24 uur bezig is, eindelijk gaat stoppen zodat ze vanavond in het donker kunnen gaan trick or treaten… Want daar kijken ze nog het meeste naar uit: de snoepjes die ze vanavond verwachten te verzamelen. Wordt vervolgd.

Bij Halloween horen pompoenen: Jack in de pumpkin patch van de supermarkt (HEB voor de kenners). 

Toen en nu

Ik had zoveel plezier in het maken van de 0-3 collage van Jack, dat ik hetzelfde ook heb gedaan voor het spookje. Ik zag het vroeger zo niet, maar nu valt het eigenlijk wel op dat Jack en Caitlin tot hun 2 toch wel serieus op elkaar leken (en allebei een verschrikkelijk kapsel hadden…)

Jack is Jarig

"I am NOT a baby anymore", krijgen we al weken te horen. Natuurlijk niet, want ons meneertje -door mij soms nog "baby Jack" genoemd- werd vorige week drie.

Dit jaar kreeg hij voor het eerst een echt verjaardagsfeest met als thema Cars. Ik mocht van hem enkel de jongens uit zijn klas uitnodigen, want hij speelt niet graag met de meisjes. De enige meisjes die mochten komen waren Caitlin en mama... Hij weet al goed wat hij wil, zo op zijn derde.

We nodigden Max en Sawyer, zijn twee beste buddies, en nog een paar andere kleine jongentjes uit in het Childrens Museum. Altijd een grote hit bij Caitlin in Jack (Caitlin vierde daar ook haar 4de verjaardag). 

De zaal werd versierd met Lightning McQueens en Mr. Jack mocht natuurlijk aan het hoofd van de tafel zitten. Hij is de jongste van de klas en als ik zo naar deze foto kijk, dan lijkt dat ook echt wel zo. Er waren wel een paar oudere kindjes, omdat broertjes en zusjes ook mochten komen.

De taart/cupcakes werden vervangen door donuts. Groen versierde donuts, zijn lievelingskleur (en 1 roze donut voor Caitlin). Een ongekend succes. Jack is heel verlegen, dus toen iedereen begon te zingen, was hij wel een beetje onder de indruk. Gelukkig was het spookje er om te helpen kaarsjes uit te blazen. Let in de video vooral ook op Caitlin (en hoe ze omgaat met het feit dat zij niet in het middelpunt van de belangstelling staat)...

Na de donuts en andere snoepjes, mocht iedereen naar hartelust spelen.

Er werd met treinen gespeeld

Er werd gevist

Er werd gewinkeld en gekookt

Daarna moest de brandweer uitrukken

Er werden zelfs kampen gebouwd, waar niemand anders in mocht.

Valt het dat onze kindjes het liefst gewoon met elkaar spelen...?

En de kers op de taart? Er waren zelfs verkleedkleren in hun maat…!!!

Meet Superfroggy en Superdoggy! Beter dan dit kan het voor onze kinderen niet worden...

Het feest was een groot succes.

Maar eigenlijk was Jack's officiele verjaardag pas op maandag, dus mocht hij de volgende dag nog eens kaarsjes uitblazen (en een donut eten) en al zijn kaartjes en geschenkjes open doen.

Ik ben DRIE (maar hij heeft nog wat moeite om de 3 vingertjes omhoog te houden)

En zie hoe Caitlin, op minder dan 2 minuten kan gaan van extreem blij en benieuwd naar wat haar broertje allemaal zou krijgen… tot...

…. extreem droevig en ongeloof dat er niks voor haar bij was….

Diezelfde nacht deed Jack ook afstand van zijn tuut. Het was niet van ganser harte, hij probeerde zich heel dapper te houden maar er zijn toch veel traantjes gevloeid. Maar de wetenschap dat de binkyfairy de volgende dag een cadeautje zou achterlaten, heeft hem dan toch door de nacht geholpen…Toen hij 's morgens een Mack vond (de bus van Cars), was hij dat tuutje op slag vergeten en hij heeft er sindsdien ook niet meer om gevraagd. Onze kleine jongen wordt groot.

Gelukkige verjaardag, lieve Jack, het is zo fijn om je te zien opgroeien tot die lieve, mooie en slimme jongen die je bent. Maar je zal voor altijd toch mijn babietje zijn.

Papsy was here

Papsy en Mamyo waren onlangs op bezoek.  Dat is ondertussen alweer 3 weken geleden…dus hoog tijd voor een blogje. Er werd veel gespeeld, gezwommen, gereisd (tijdens de week trokken papsy en mamyo naar Austin en San Antonio), gebabysit (toen Marc in ik naar New Orleans gingen om een mijlpaal-verjaardag te vieren: heeeerlijk, nog eens met twee op weekend kunnen gaan!), getekend, gepuzzeld, naar de voetbal gekeken, gelezen, gegeten en gelachen. Er werd ook geknutseld en getimmerd, maar daar zal Marc nog wel eens over schrijven.

De fotos spreken voor zichzelf, het plezier straalt eraf. Ik weet niet wie blijer was om wie terug te zien: Caitlin en Papsy, het zijn echt 2 handen op 1 buik.

Samen in het zonnetje opwarmen en super blij met de nieuw Maya de Bij handdoek! 

 

Torens bouwen kan hij als de beste - torens afbreken, kan Caitlin als de beste...

Tekenen gaat blijkbaar ook beter als je op de tafel zit

Jack oefent zijn boze blik

…maar kan ook heel goed gewoon onnozel doen…

Tien dagen waren veel te kort en vlogen jammer genoeg zo voorbij.  Dat is altijd de keerzijde van de medaille. Afscheid nemen, dat went nooit….