De Vijf Conclusies van de Handelsmissie

U hebt het misschien wel op het nieuws gehoord.  Mr Mark Rutte, minister-president van Nederland en Mr Kris Peeters, minister-president van Vlaanderen, waren deze week samen op vakantie ... heu ik bedoel ... op handelsmissie. Er waren ook een honderdtal Nederlandse en Vlaamse bedrijfsleiders bij. Het was de eerste keer dat Nederland en Vlaanderen samen een handelsmissie deden. Heel goed.  En er was ook geen overbodige adel meegereisd. Ook heel goed. En waar ging hun allereerste handelsmissie dan wel naartoe ? 

Naar de vierde grootste stad van de US.

Naar de stad met de meeste nieuwe jobs gecreerd in de US sinds 2008. 

Naar de stad met de grootste concentratie van petrochemische bedrijven in de wereld. 

Inderdaad, u raadt het al, Mark Rutte en Kris Peeters hadden Houston gekozen als hun eerste bestemming.

Een uitstekend keuze vinden we zelf. Logisch ook. Welk gebied heeft, na Houston, de tweede grootste concentratie van petrochemische bedrijven ter wereld ? Inderdaad: Antwerpen / Rotterdam. Of zoals de heren Rutte en Peeters het hier kwamen verkopen: de Flemish – Dutch Delta, the Gateway to Europe.   De havens van Rotterdam en Antwerpen zijn natuurlijk van groot belang voor Nederland en Vlaanderen. Maar ook voor Texas. Een paar cijfers:

- Antwerpen is goed voor 19 miljard euro of 5% van het Belgische BNP

- Rotterdam is goed voor 21 miljard euro of 4 % van het Nederlandse BNP

- Nederlandse investeringen vorig jaar in Texas waren 13 miljard dollar en Nederlandse handel en industrie zorgt voor 100,000 jobs in Texas

- Vlaamse investeringen vorige jaar in Texas waren 9 miljard dollar en Vlaamse handel en industrie zorgt voor 55,000 jobs in Texas

Voor de mensen die nu nog altijd aan het lezen zijn, hieronder het verhaal van de receptie.

Op zondag rond vier uur waren de heren met hun gevolg geland in Houston en om zes uur begon de receptie voor de hele groep.  De lokale Nederlandse en Vlaamse business gemeenschap was daarvoor ook uitgenodigd. Dat zijn wij dus. Altijd leuk: gratis eten en drinken. Dat laten we niet voorbij gaan.   Het werd een gezellige bedoening.

We kwamen ook tot vijf conclusies over de handelsmissie:

1) De wereld is klein. 

2) Vlaamse bedrijfsleiders giechelen veel.

3) Siri kent overal wel iemand.

4) Kris Peeters had grote honger.

5) Vietnam-veteranen kopen hun petjes allemaal in dezelfde winkel.

We waren goed op tijd. Het eerste wat we deden toen we binnenkwamen ?

Pintje gedronken.

Naar de speech van Kris Peeters geluisterd.
Pintje.

Naar de speech van Mark Rutte geluisterd.

Nog een pintje.

En daar was al snel de eerste bedrijfsleider om met ons te praten. Hij noemde Bedrijfsleider 1.  Voor de mensen die dat niet weten, zo een gesprek gaat dan ongeveer als volgt.

Bedrijfsleider 1: Hallo, ik ben bedrijfsleider 1. Ik werk bij Bedrijf 1. We zullen maar eens kennismaken zeker he ?  Giechel.

Wij: Hallo, wij zijn Marc. Dit is Siri. Wij werken bij … bla bla bla … En wat doet uw bedrijf precies ?

Bedrijfsleider 1: Wij doen ..... bla bla bla ...

En zo ging het gesprek voort.  Bedrijfsleider 1 bleek al snel niet zo heel interessant te zijn. Maar hij kende wel twee goeie vrienden van ons. Onze vrienden bleken concurrenten van Bedrijfsleider 1. Dat brengt ons tot conclusie 1 van de avond: De wereld is klein.

Maar belangrijker voor ons was: hoe geraken we weg van Bedrijfsleider 1  ? Inderdaad.  Nog een pintje. 

We waren nog niet goed en wel bediend of daar was al direct Bedrijfsleider 2. Hetzelfde gesprek.

Bedrijfsleider 2: Hallo, ik ben Bedrijfsleider 2. Ik werk bij Bedrijf 2. We zullen maar eens kennismaken zeker he. Giechel.

Wat is dat toch met dat gegiechel van die bedrijfsleiders. Het brengt ons tot conclusie 2 van de avond: Vlaamse bedrijfsleiders giechelen veel.

Wij: Hallo, wij zijn Marc. Dit is Siri. Wij werken bij … bla bla bla … En wat doet uw bedrijf precies ?

Bedrijfleider 2: Wij doen ..... bla bla bla ...

Hetzelfde gesprek dus. Bedrijfsleider 2 bleek ook al snel niet zo heel interessant te zijn. Hoe geraken we weg van Bedrijfsleider 2 ? Door te zeggen dat we dringend iemand moesten gaan spreken. 

De persoon die we wilden spreken was het hoofd van het Flanders House in New York. Bijzonder aangename en interessante persoon. De Kris. En Siri kent hem goed. Dat brengt ons tot conclusie 3 van de avond: Siri kent overal mensen.   Kris stelde onmiddellijk voor om ook even met Kris Peeters te gaan spreken. Ok dan maar.  Dat gesprek ging als volgt.

Kris Peeters: Hallo, ik ben Kris Peeters.

Wij: Aangenaam. Wij zijn Marc. Dit is Siri.

Kris Peeters: En jullie wonen en werken hier ?

Wij: Dat klopt. Twee en half jaar in Houston nu, daarvoor in Virginia.

Kris Peeters: Dan zullen jullie al wel gewend zijn aan het leven hier in de US ?

Wij: Zeker en vast. We zijn hier heel graag. 

Wij: Trouwens een uitstekend idee om een gezamelijk handelsmissie Vlaanderen en Nederland te doen. Jullie moeten dat meer doen.  En een uitstekende keuze om naar Houston, Texas te komen. Veel succes nog Mr Peeters.

We wilden inderdaad snel het gesprek afronden. Waarom ? Omdat we onze wereld kennen. Kris Peeters had namelijk juist zijn bord volgeschept met Texas BBQ en was duidelijk klaar om daaraan te beginnen. We geven hem geen ongelijk. We hopen dat het gesmaakt heeft Mr Peeters. Conclusie 4 van de avond: Kris Peeters had grote honger.

Nog een pintje voor ons.

En daar waren al bedrijfsleider 3, 4 en 5.

Dan gingen we zelf ook maar ons bord Texas BBQ halen. Het was bijzonder lekker.  Bij het eten leerden we ook nog een Amerikaanse Vietnam – veteraan kennen die geweldig deed denken aan Joe Beno. Zelfde uiterlijk, zelfde manier van doen.  Hij had zelfs hetzelfde petje op. 

Conclusie 5 van de avond: Vietman-veteranen kopen hun petjes allemaal in dezelfde winkel. Hoe deze meneer op de receptie van de handelsmissie was binnengeraakt is niet duidelijk.

Nog een pintje. Daarna geraakten we ook nog in gesprek met Vlaamse bedrijfsleider 6 met wiens vriendin het juist gedaan was. Blij dat we dat weten.  En we spraken nog met bedrijfsleiders 7, 8, 9, enzovoort  maar we moeten daar eerlijk in zijn, we weten daar niet veel meer van. 

Soit. Het was in ieder geval een hele gezellige avond. Merci voor de uitnodiging Mr Rutte en Mr Peeters.  Die gemeenschappelijke handelsmissies van Nederland en Vlaanderen ... ze moesten dat meer doen – we zijn daar grote fan van. 

Troublemakers

Jack heeft straf gekregen van zijn juf. Mijn schattige, lieve babyjongen, die thuis zo flink met zijn zus  "mamatje en papatje" speelt. Mijn lief mannetje dat thuis (bijna) nooit vecht. Dat mannetje dat zijn (pluche) hondje zo hard knuffelt - de hele dag door - dat je je afvraagt hoe lang dat hondje dat nog gaat overleven.  Dat jongetje dat dagelijks met kapoenenstem zegt "mama, I have to tell you a secret" en dan in mijn oor fluistert "I love you too"!

Jack en hondje…en de (lieve) kapoenigheid druipt er gewoon af.

Dat lieve jongetje heeft blijkbaar "slechte vrienden" op school.
De gangmaker is Max, Jack's beste vriendje. Ze mogen al een jaar lang niet meer samen aan tafel zitten om te eten, omdat ze het anders te bont maken. Maar nu neemt Jack ook Max' stoute gedrag over in de klas. Vechten, slaan, schoppen, roepen… En als je hem vraagt waarom hij dat doet, zegt hij laconiek: "because I like to".

De juf heeft ingegrepen: een hele week mag hondje niet mee naar school. Als je Jack een beetje kent, dan weet je dat dat een HEEL zware straf is. Zelfs ik vind het een beetje zielig. Ik zit hier aan mijn bureau en zie uit mijn ooghoek hondje naar mij staren, en ik kan alleen maar denken aan mijn klein mannetje dat vandaag heel droevig zal zijn zonder zijn hondje. Maar hij moet het natuurlijk wel leren... De juf is nog altijd baas in haar klas - al ben ik er zeker van dat Amerikaanse moeders dit niet zouden aanvaarden en naar de directie zouden zijn gestapt.

De juf had het er duidelijk moeilijk mee gisteren toen ze me dit briefje overhandigde, want zij vindt Jack over het algemeen ook gewoon een lieve knuffelaar.

"Jack had a rough day today. He had a hard time using his nice hands and listening ears. At nap he didn't want to stay on his napper and was throwing his socks and shoes so I took his dog. So he decided to hit and kick and spit at me. He screamed as loud as he could for 45 minutes to try and wake his friends up because he was upset. He eventually fell asleep. So maybe we should go the rest of the week with no dog or toys".

Enfin, hopelijk leert hij er iets van.

Zomer

Wetende dat de afgelopen maanden in Belgie zo koud waren, durf ik niet goed schrijven over de warmte hier… Maar ja, het hoort erbij, we wonen nu eenmaal in "het zuiden", zoals dat hier in de VS wordt genoemd. De warmste temperatuur ooit gemeten in Houston was 109 graden (fahrenheit = 42.7 C) en dat was op 27 augustus 2011. Ik denk dat mijn zusje hier toen op bezoek was en dat ze die warmte nooit meer zal vergeten. Alle airco's draaiden toen op volle toeren en het electriciteitsnetwerk kon de constante vraag niet aan, met als gevolg dat we soms uren zonder stroom (en dus ook airco) zaten. Afgelopen zaterdag was de 2de warmste record dag ooit: 107 (41.6 C). Doe daar 100% luchtvochtigheid bij, en dan voelt dat aan als 50 (naar mijn gevoel toch).

Ideaal weer dus om vriendjes uit te nodigen en de hele middag te zwemmen. En daar horen natuurlijk ook een vieruurtje in de schommel met Cheetos (die yummie yummie oranje kaaschips, de nieuwste rage hier ten huize MSCJ) bij.

Cheetos = oranje tandjes. SMILE!

Wij wensen iedereen een super mooie zomer en hopen dat het ook in Belgie lekker warm wordt deze zomer! Ik zend alvast een virtuele portie zonneschijn richting Europa.

Mean Duckies

Eind mei begon hier in Texas de zomervakantie. De scholen zijn uit tot mid augustus, maar onze kindjes kunnen gelukkig gewoon verder naar hun schooltje, want die is de hele zomer gewoon open. Oef. Zomerkampen en opvang planning, is iets waar ik nog minstens 1 zomer van gespaard blijf… tot Caitlin naar het eerste leerjaar gaat.

Al vind ik het best wel zielig voor onze kindjes dat zij gewoon voltijds naar school gaan, terwijl hun klasje met 2/3 in bezetting is gedaald. De meeste kindjes blijven in de zomer gewoon thuis en ik stel mij dan voor dat die dan 3maanden lang de hele dag in het zwembad hangen, knutselen met mama, ijsjes eten en playdates hebben. De realiteit is wellicht iets minder rooskleurig, maar toch, als werkende mama heb ik een enorm schuldgevoel over het feit dat ik de kindjes hun "zomer" afpak.

De school heeft gelukkig heel wat leuke activiteiten gepland zoals rolschaatsen, dagelijks zwemmen (splashpad voor Jack), ijsjes en popcorn over de middag en uitstapjes met de schoolbus. Geen huiswerk, geen strikt curriculum, wel veel boekjes lezen (circle time) en knutselen. Eigenlijk is dat mama schuldgevoel dus helemaal niet nodig. Maar toch…

We proberen het in de zomer wel een beetje rustiger aan te doen. Af en toe iets vroeger dan anders ophalen van school, s avonds zwemmen, picknicken en spelletjes spelen (in plaats van eten-bad-tv-bed)...

En nu de auto weer eens kapot is, gaan we -ondanks buitentemperaturen van 40graden- ook gewoon terug met de fiets naar school.  Op weg naar school ligt een mooie vijver en de kids doen niet liever dan de eendjes voederen (nog zo'n vakantie"activiteit", want tijdens 't schooljaar hebben we/maken we daar geen tijd).

Dus deze morgen was het ook weer van dat: boterhammetje in een zakje en mee op de fiets. Enthousiast brood in de vijver gooien. Super blij worden als de eendjes familie komt aanzwemmen. TOT PLOTS….  die 7 eenden het water uitkwamen en luid kwakend achter de kids begonnen aan te lopen. Caitlin in Jack helemaal in paniek, roepen en huilen. En daar stond ik dan: in mijn sporttenueke naast een fietskar met 2 hysterisch huilende kinderen in mijn armen en 7 hongerige eenden aan mijn blote benen (ik denk dat er 1 eend in de crocks van Jack heeft gebeten omdat daar nog een kruimel aanhing). En ik kreeg de slappe lach, het zag er ook zo komisch uit en dat vonden de voorbij rijdende autos en fietsers duidelijk ook. Al snap ik wel dat de kindjes bang waren, want stiekem was ik dat eigenlijk ook wel.

De kids hebben het nu volledig gehad met de "mean duckies". Dit vakantie ritueel mag ik alvast een tijdje van de agenda schrappen.

Nadat iedereen bekomen was en terug in de fietskar zat, vond Caitlin het wel leuk om de hele weg naar school kwakend af te leggen, terwijl Jack zijn typische fake pruillip bovenhaalde.

Op bezoek bij de Texans

Op de foto waren we goed bezig. Met de blog zijn we niet zo goed bezig.  Dat komt omdat we afgelopen maand verhuisd zijn. We zijn een volledige 3 mijl opgeschoven naar het noorden. Geen moeilijke verhuis (zoals van Belgie naar de US) maar toch een beetje werk. Siri zal binnenkort wel iets schrijven over heel die verhuis. Wij kunnen er zelf niets over schrijven want we hebben eigenlijk aan heel die verhuis niets dood gedaan.

Dus dan maar weer een een verhaal over sport.  Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het verhaal hieronder van vorig jaar december is, maar soit.

Na college football, zie blog "Met de broertjes op stap", is de NFL, de National Football League, de populairste sport in Amerika. De NFL, dat is American Football. American Football is die sport met teams zoals de Dallas Cowboys, de Green Bay Packers, de Washington Redskins en de Houston Texans.

Er zijn zo 32 teams. Alle teams spelen 16 matchen per jaar in de regulier competitie. Inderdaad, niet meer dan 16 matchen. Ze spelen die matchen van september tot december. Daarna spelen er nog 12 ploegen drie of vier play-off matchen in januari. En dan is het de Super Bowl.  De Super Bowl is die ene wedstrijd waar ze het in de film altijd over hebben. Het is ook die ene wedstrijd die elk jaar nieuwe records haalt in kijkcijfers en dure reclamespotjes. En het is ook die ene wedstrijd waar Christina Aguileira in 2011 er niet in slaagde het Amerikaanse volkslied juist te zingen. Haha.

We zijn echter niet zo een grote fan van American Football.  Oei – waarom niet ? Wel voor vier redenen. Ten eerste. Het spel ligt heel veel stil (zowat elke 20 seconden). Ideaal voor dure reclamespotjes natuurlijk. Maar een beetje te veel onderbrekingen naar onze goesting.  Ten tweede. Alhoewel de basisregels heel simpel zijn, zijn er honderden kleine regels die een invloed kunnen hebben op het spel. Teveel voor eender wie, behalve de scheidsrechters, om dat allemaal te weten. Vandaar dat er ook zeven scheidsrechers zijn voor een NFL match. Een beetje te veel obscure regeltjes naar onze goesting. Ten derde wordt het spel ook constant van heel dichtbij gecoached. Elke speler heeft in zijn helm een radioverbinding met de ongeveer zevendertig coaches langs de zijlijn,  die allemaal bij elke play zeggen waar de spelers op het veld moeten gaan staan en wat ze moeten doen.  Een beetje te veel gecoach naar onze goesting.  En ten vierde, het spel is echt wel hard. Het feit dat er maar 16 matchen zijn in de reguliere competitie, is gewoon omdat na 16 matchen de meeste ploegen alleen nog maar gekwetste spelers over hebben. Ondanks alle bescherming die de spelers dragen (epauletten, helm, etc...). Een beetje te veel geduw en getrek naar onze goesting.

Er is trouwens tegenwoordig veel te doen over kwetsuren bij footballspelers. En dan vooral over hersenschuddingen. In het bijzonder hersenschuddingen bij kinderen.  Jongetjes worden hier al op jonge leeftijd (zes or zeven jaar) door de school gepushed om football te spelen. Veel dokters zeggen echter dat dat toch wel echt te vroeg is en die jongetjes permanente hersenbeschadiging kunnen oplopen door football te spelen. Vanaf een jaar of 14 is het al wat veiliger volgens diezelfde dokters.  Soit, ik hoop dat den Jack geen zin heeft om American Football te spelen, maar indien hij toch heel graag wilt, mag hij vanaf oktober 2024. 

Al die hersenschuddingen verklaren mijn inziens wel waarom het spel van zo dichtbij wordt gecoached. En waarom alle spelers radioverbindingen in hun helm hebben.  Die NFL spelers zouden anders echt niet weten waar ze moeten gaan staan of wat ze moeten doen.  Diezelfde NFL spelers worden natuurlijk in hun vrije tijd niet gecoached door zevendertig coaches. En veel vrije tijd hebben die spelers natuurlijk wel. Van februari tot augustus. Geen verrassing dus dat die spelers regelmatig al eens iets tegenkomen.

- Elke maand is er wel een verhaal over een gearresteerde NFL speler wegens huiselijk geweld of zat rijden of drugsbezit. 

- Er is natuurlijk ook het verhaal van den Plaxido Burress.  Ook een NFL speler.  De Plaxido moest namelijk naar de gevangenis nadat hij een pistool in zijn broek had binnengesmokkeld in een night club in Manhattan, en dan per ongeluk in zijn eigen voet had geschoten omdat het pistool per ongeluk was afgegaan in zijn eigen broek. Haha.

- En er is ook verhaal van den Michael Vick. Ook een NFL speler. De Mike was diegene die een hele hondengevechten en gokbusiness had opgezet in Pennsylvania.  Dat is uitgekomen en die mocht daar ook voor naar de gevangenis. Voor twee jaar.

- En onlangs het verhaal van den Manti Te'o. Dat is die mens zijne naam. De Manti speelde vorig jaar de pannen van het dak uit eerbetoon voor zijn overleden vriendinnetje, Lennay Kekua. Wat voor namen hebben die mensen hier in Amerika tegenwoordig toch ?  De Manti had Lennay leren kennen op het internet. En hij was er helemaal zot van. En deed er alles voor. En hij was er constant mee in contact. Maar hij had haar nooit ontmoet. En dan bleek dat ze plots overleden was …  Maar niet echt. Lennay bleek gewoon de Ronaiah Tuiasosopo (wat is dat hier toch met die namen) te zijn. En oudere meneer  uit Ohio. 

Anyway.  We zijn toch al wel een paar keren naar een NFL match gaan kijken. Twee keer naar de Redskins in Washington DC in 2008.  En in December naar de Houston Texans. Uitgenodigd met Siri in een suite.  Gratis drank en eten. En geen kinderen ! Dat wilden we nu wel niet laten passeren.

De Houston Texans spelen in het Reliant Stadium. Een iets mooier stadion dan Robertson Stadium – zei blog "Met de broertjes op stap".  Reliant is gebouwd in 2002 en heeft een capaciteit van 71,000 mensen. De Houston Texeans spelen hier hun thuiswedstrijden en het hele rodeo-gebeuren gaat daar ook elk jaar door. Het is echt wel een mooi stadion. 

Reliant Stadium heeft ook, zoals het baseball stadium een verschuifbaar dak. Voor baseball doen ze het dak altijd dicht wanneer het te warm wordt. Baseball wordt namelijk in de zomer gespeeld en dan kan het wel eens warm worden in Houston.  Voor de Houston Texans, alhoewel die in de herfst / winter spelen, doen ze echter ook altijd het dak dicht. Voor het lawaai. De Houston Texans fans kunnen namelijk zoveel lawaai maken dat de spelers van de andere ploeg niets meer van hun coaches kunnen horen; en bijgevolg niet meer weten waar te gaan staan of waar te lopen.  Allee, zo heeft men het mij toch uitgelegd. Soit.

Hier waren we dus.  We waren goed op tijd want er was gratis eten en drinken. En geen kinderen !

Voor de wedstrijd, zoals met alle Amerikaanse sporten, is er natuurlijk nog een heel gedoe. 

Alle ingredienten waren weer aanwezig. 

Er was iets met een hele grote vlag van Texas.

Er was ook iets met een hele grote vlag van de US.

Er was een koor om de volksliederen (Texas en US) ten berde te brengen.

Er was een meneer die voor onduidelijke redenen via een koord van het dak naar beneden kwam.

Er was een andere meneer die stond te wachten op zijn arend die was gaan vliegen.

Hier is de arend weer terug.

Een oud-president wordt ook altijd opgetrommeld. In Houston is dat bijna altijd de 41e president. De George H. Bush. Dat is gemakkelijk, die woont namelijk in Houston.

Hier kunnen we hem  nog een beetje beter zien. 

Meer vlaggen. 

Nog meer vlaggen 

En nog meer vlaggen.

Ondertussen was het stadium ook helemaal vol. En kon de match beginnen.

We zijn vergeten of de Texans hebben gewonnen of niet maar het was in ieder geval een bijzondere leuke middag. Op bezoek bij de Texans. 

Bye bye pampers

De titel spreekt voor zich… Jack is sinds 27 april uit de pampers!  Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat we Jack ooit zouden gaan potty trainen. Die pampers, das best wel gemakkelijk en ik zag een beetje op tegen een lange periode met accidenten en veel was. Maar hij is al twee en een half en de juf vond dat hij er klaar voor was, dus probeerden we op een zaterdagochtend om het zonder pamper te proberen. De nieuwe cars-onderbroeken zijn zeker de grootste factor in het succes, want ons mannetje heeft bijna geen accidenten gehad. Trots dat hij is, dat hij zelf op de "grote pot" kan. We kochten ook een cars-potje, maar de echte WC vindt hij nog steeds cooler. Go Jack!

Hij neemt het proper zijn wel heel erg serieus, want wil 's nachts ook niet meer in zijn pamper plassen. 2 keer per nacht gaat meneer naar de badkamer (allez - roept hij mij om hem op het toilet te zetten…) en is 's morgens dus droog. Daar kan zijn grote zus nog iets van leren, haha, want zij is nog bijlange niet klaar om s nachts pamperloos te gaan.

Jack trekt het zelfs een beetje in het extreme nu, want toen we vorig weekend in het zwembad gingen, weigerde hij zijn zwembroek nat te maken. Iedere keer er een spatje water op zijn broek kwam, liep hij het zwembad uit omdat de broek "dirty" was. We zijn door 6 zwembroeken gegaan op minder dan 10 minuten tijd, en uiteindelijk is hij in zijn blootje in het zwembad beland. Daar moeten we nu wel dringend iets aan doen, want volgende week beginnen zijn zwemlessen op school en blote kindjes, dat kan natuurlijk niet.

Schoolfoto

Yep, we zitten al een miljoen jaar achter met de blog. Sorry! Maar we hebben de afgelopen maanden niet stilgezeten… binnenkort meer updates en verhalen en nieuwtjes. Maar om toch al een teken van leven te geven (en voor ongeduldige omas en opas die elke dag de blog checken), ziehier de foto die de schoolfotograaf onlangs van onze kindjes nam.

Hoera! voor een keer hebben we een geslaagde schoolfoto! Meestal is er altijd wel 1 kindje dat weent/boos kijkt (Jack) en eentje dat vreemd poseert (rarara).

Naar Amerikaanse normen, is dit een heel on-Amerikaanse schoolfoto. Meestal worden bij de schoolfoto een hele hoop belachelijke attributen betrokken of rare achtergronden gebruikt. Ooit moest Caitlin achter een ijscreme-karretje staan (met een belachelijk hoedje op haar hoofd) en Jack moest toen in een emmer zitten. Het jaar erop moesten ze met allemaal plastieken bloemen op de foto. En ooit was er een versie waar de meisjes een rood flamenco kleed moesten aandoen (met een gigantische bloem in het haar) en de jongens moesten een t-shirt met bretellen op getekend aandoen. Bij onze kinderen werken zo'n fratsen niet, integendeel. Jack weigert resoluut om iets anders dan een polohemdje aan te doen, dus dat hele t-shirt gebeuren was al een drama op zich. En Caitlin kan op foto-momenten heel goed de kikker smile doen: met de lippen op elkaar geperst een grijns faken.

Maar deze was dus gelukt, met witte achtergrond en al. Meer moet dat niet zijn. Love it!