Oh Boy: update

We hebben net nacht 9 in het "grote jongensbed" achter de rug en er is al wat vooruitgang geboekt.
Normaal gezien duurt onze avondroutine (bad, 1 aflevering bekijken van de Berenstein Bears, melk drinken, boekje lezen, nachtliedje zingen, kus slaapwel, licht uit) ongeveer anderhalf uur. Vorige week duurde dat dan plots 4u en nu zijn we terug naar 1.5 tot 2u. Niet slecht. De nachten gaan ook al iets beter. Jack loopt nog steeds rond in zijn kamer, soms begint hij te huilen, maar hij vindt steeds de weg naar zijn bedje terug. Ik vermoed dat hij een beetje verlatingsangst heeft, want als we in de kamer blijven is hij heel rustig, als hij merkt dat we er niet meer zijn, wordt hij een beetje panisch.

Ik heb wel een beetje medelijden met het ventje, want vorige week had hij blijkbaar ook de menselijke variant van mond- en klauwzeer, ook in de keel. Niet leuk.

We hebben hem ook een nieuw nachtlampje cadeau gedaan (goeie tip - dankuwel!). De bunny-klok is al een paar maanden een grote hit bij Caitlin. Zij had altijd de gewoonte om voor dag en dauw op te staan.

We hadden eerst geprobeerd met een gewone digitale wekker en de magische woorden; "je mag pas uit bed als er een 7 op de klok staat". Met als gevolg dat ze iedere ochtend om 5:07 naast ons bed stond.
De bunny heeft meer succes. Tijdens de nacht is het gedeelte met de slapende bunny verlicht, en als het tijd is om op te staan (staat bij ons ingesteld op 6:15), dan is de bunny met de rugzak opgelicht. Elke morgen hoor ik Caitlin al voor 6u zingen en babbelen in haar kamertje, maar ze komt haar bed pas uit als de bunny wakker is.

Ze zijn wel schattig, want elke avond bij het slapengaan krijgt de bunny ook een nachtzoen van de kindjes.

Bij Jack heeft de slapende bunny voorlopig nog niet het verhoopte effect, maar hij heeft nu tenminste een degelijk (en schattig) nachtlampje.

Oh Boy!

Jack zit midden in "een fazeke". Ik had dat niet zien aankomen, maar van dag op dag ging hij van een lief klein jongetje dat vrolijk gaat slapen om 19u30, naar een krijsende, peuter-puberende terror die om 23u nog lang niet klaar is voor bed. Hij begint hysterisch te huilen als je nog maar durft zeggen dat het tijd is om te gaan slapen, klampt zich als een koala beer aan je vast en weigert te gaan liggen. Geen probleem, dachten we, hij mag lekker uitrazen in zijn bed. Marc herinnerde mij eraan dat Caitlin dat ook tijdje heeft gehad. Ik had toen blijkbaar eens gezegd dat ze "krijste alsof ze bezeten was" en dat is bij Marc blijven hangen...  Bij Caitlin was dat fazeke na 3 nachten urenlang laten uithuilen in haar bed ook weer voorbij.
Dat gaan we ook toepassen bij Jack, dachten we. Verkeerd gedacht, want meneer sprong met slaapzak en al uit zijn babybedje. 3 keer na elkaar. 3 keer boenk op zijn hoofd.

De tijd was dus gekomen om het babybedje in te wisselen voor het grote-jongen bed…

En ik weet niet of ik daar zo blij mee ben.

Caitlin was bijna 3jaar toen ze naar een groter bed ging, ze snapt het concept van hoofdeind en voeteneind, en is s nachts nog nooit uit haar bed gekomen. Ze is ook nooit uit haar babybed gesprongen, en was waarschijnlijk met veel plezier tot haar 5 in de wieg blijven liggen.

Jack niet. Jack is een rondloper. Die gaat later gegarandeerd spoken 's nachts. Die zit meer uit dan in zijn bed...

Hem in bed leggen is een karwei op zich: je moet hem eerst 10 keer tegen wil en dank terugleggen, waarna hij gaat rechtzitten in bed en 45 minuten lang koppig naar papa staart, die op de grond voor zijn bed zit. Precies alsof hij (Jack) probeert te testen wie het het langst kan volhouden. Voorlopig wint papa die machtsstrijd nog.
s Nachts is het dan mijn beurt: ik lig nu al 3 nachten op het matje voor zijn bed (want ik vertik het om hem in ons bed te laten slapen want dan krijgen we hem daar gegarandeerd nooit meer uit). Elk kwartier wordt hij wakker -omdat hij uit zijn bed kruipt/valt/springt- begint hysterisch te huilen -waarvan Caitlin wakker wordt- en dan in paniek om hem heen voelt of ik nog in de buurt ben. Soms valt hij dan terug in slaap. Meestal niet. Een heel vermoeiend fazeke!

Hij heeft precies een aversie van zijn bed. Tenzij wanneer zijn zusje in de buurt is, dan gaat hij lachend neerliggen. De kapoen.

En dan vraag ik mij af: is het een fazeke, of is dit gewoon typisch jongetjesgedrag?

PS: om te vermijden dat hij uit zijn bed zou vallen ben ik aan het knutselen geslagen en heb ik een bedrail getimmerd:

Maar voorlopig heeft dat nog geen verschil gemaakt.

Tips welkom...

Face Painting

Regelmatig komt Caitlin met een tekening op haar wang naar huis. Haar juf is daar heel goed in: de kindjes wachten geduldig in de rij tot het hun beurt is om een kleur en design te kiezen (Caitlin kiest meestal voor een kikker - het assortiment is nogal beperkt): een slimme manier om een klas kleuters stil te houden.

Een paar weken geleden waren Caitlin en Jack heel braaf aan het spelen in de speelkamer. Ik hoorde Caitlin zeggen "come on Jack, sit down, it's your turn". Ik ging niksvermoedend door met courgettes snijden. Maar toen ik een paar minuten later in de speelkamer binnenkwam, was dit het resultaat:

 "Look mommy, I paint Jacks face!".

We hebben uit voorzorg de stiften buiten handbereik van kleine vingertjes gelegd. En de scharen meteen ook. Gelukkig maar, want de avond erop waren ze kappertje aan het spelen…

(Ruimte)reizigers

Deze week is weer eens voorbij gevlogen, vandaag is de laatste halve dag van onze bezoekers. Het was een leuke week: we hebben geshopt, gebruncht, gekookt, gespeeld (met kindjes), veel gekocht, gebabbeld en een miljoen fotos getrokken. Mijn oma klaagt altijd dat ze nooit meer "echte fotos" heeft, nu dat iedereen met een digitaal toestel werkt. Zij niet, zij heeft nog een echt ouderwets toestel met … FILM. je moet door zo'n belachelijk klein gaatje turen en wachten tot je de film hoort terugspoelen na foto 36. Echt retro! Het was even zoeken naar een labo waar ze die film nog ontwikkelen. Maar zie, we sturen grandma terug naar Belgie met 180 vers ontwikkelde fotos. Materiaal genoeg om een album mee te maken. 

Jack heeft een speelkameraadje

papa leest een boekje voor, kwestie van de kindjes stil te houden op restaurant

cajun crawfish (Louisiana specialiteit)

jong en oud eet samen boterhammetjes

We zijn deze week voornamelijk in en rond The Woodlands gebleven, maar afgelopen donderdag deden we de grote uitstap: naar de NASA. Mama en grandma hebben beiden nog goeie herinneringen aan de maanlandingen, dus wat beter te bezoeken dan het epicentrum van de ruimtevaart? De controletoren was gesloten, maar we konden wel het oefencentrum voor astronauten bezoeken (waar 2 echte astronauten aan het werk waren), een volledige raket (die Apollo 18 zou zijn geworden maar toen werd het programma vroegtijdig gestopt) en een paar oudere raketmodellen. Zeer indrukwekkend allemaal.

2 astronauten op training

voor de Apollo "18".

Het viel mij op hoe dat ouderwets toestelletje van grandma eigenlijk wel mooiere kwaliteit fotos oplevert dan afgedrukte digitale fotos. Nu mijn digitaal toestel kapot is, ben ik op zoek naar een nieuw, liefst iets dat een snelle reactietijd heeft.  Heeft iemand goeie tips voor een goed compact fototoestel? Ik heb de comment sectie aangepast, het zou nu makkelijker moeten zijn om een comment te plaatsen.

4 Generaties in TX

Vandaag is het 21 april 2012. Wat we de afgelopen jaren op die dag deden weet ik niet meer, maar 21 april 2012 zal voor altijd in mijn geheugen gegrift staan als een prachtige dag die we met mijn mama en oma hebben doorgebracht, hier in Houston.

Grandma in Houston. Ik kan het nog altijd niet echt geloven. Hoedje af grandma, dat je het toch zag zitten om eens de grote oversteek te maken om je kleindochter en achterkleinkinderen te bezoeken. De heenvlucht op 18/4 was voorspoedig verlopen ("in zo nen grote jumbo, ge weet wel, nen 747, ge voelt dat bijna niet vliegen" dixit mijn grandma). De jetlag leek wel mee te vallen, en de volgende dag zaten we al gezellig te lunchen op een terrasje op Market Street. "Iedereen is hier zo vriendelijk": de legendarische Amerikaanse vriendelijkheid en customer service bleven niet onopgemerkt. Mijn mama is al volop begonnen met het maken van stoofpotjes en spaghettisaus, kwestie dat onze diepvriezer terug gevuld raakt. Grandma probeert het rustig aan te doen, maar heeft zich al gespecialiseerd in het bouwen van duplo torens, tot grote tevredenheid van Jack.

Wat we deden op deze legendarische 21ste april? Uitstapje naar de supermarkt, rusten, spelen met de kids rond het zwembad, smooties drinken, voor de allereerste keer cupcakes proeven (grandma dan toch) en fotos nemen van het viergeslacht. En deze avond ging de hele familie cajun seafood eten op restaurant.

Ik ga nog ontzettend hard genieten van de volgende 7 dagen dat mijn mama en oma hier zijn!

De kindjes moesten op dag 1 even wennen aan veel volk in huis, maar nadat ze een autootje en pony hadden gekregen (van beide "grandma's"), was het ijs meteen gebroken. En genieten dat ze doen van alle aandacht die ze krijgen!

Caitlin gaat super graag met mijn mama op stap en kleine broer heeft al serieus geprofiteerd van het feit dat er veel bereidwilligen zijn om hem op de schoot te houden, vooral nu dat hij weer eens ziek is:

Vandaag, op 21 april, zou het ook de verjaardag van mijn grandpa zijn geweest. 86 zou hij vandaag geworden zijn. Voor zover ik mij herinner was hij niet bepaald een fan van vliegtuigreizen. Hoe graag hij mij ook zag, ik denk niet dat hij die 10 uur durende vlucht zou hebben gemaakt. Maar ongetwijfeld is hij super trots op grandma. Gelukkig verjaardag grandpa, we hebben veel aan jou gedacht!

Opening Day

Allee dan. Nog een verhaaltje over sport. Over baseball deze keer. Dat is onze favoriete Amerikaanse sport. Het reguliere baseball-seizoen is vorige week weer van start gegaan. En binnen 162 wedstrijden (elke ploeg speelt 162 wedstrijden) is het dan in oktober weer tijd voor de play-offs.  Ploegen die meer dan 90 van die 162 wedstrijden kunnen winnen halen gewoonlijk de play-offs.

De lokale ploeg hier in Houston heet de Houston Astros. En die begonnen er vorige week vrijdag ook aan. De eerste wedstrijd van het seizoen heet hier 'Opening Day' en daar zijn we altijd als de kippen bij.

In Washington waren er twee keer bij op Opening Day en nu in Houston waren we er ook weer voor de tweede keer bij. Minute Maid Park was uitverkocht en alle mensen waren blij.  Het baseball-seizoen was weer begonnen.

Zo een Opening Day / Night is altijd leuk.

We hadden super-goeie plaatsen.

Over die paarden zo dadelijk meer.

Het was fantastisch weer dus het dak was open.

Voor de wedstrijd begint het hele Opening Day circus dan met de individuele aankondiging van alle spelers die de Opening Day lijst hebben gehaald van beide ploegen. Die spelers mogen dan allemaal van de bank naar voren wandelen en in een rijtje gaan staan.

Pas op dat zijn er 25 per ploeg.  Dus dat duurt wel even om al die 50 kerels aan te kondigen. En baseball-spelers zijn gewoonlijk al niet van de rapsten.

En na een tijdje beginnen die spelers zich al wel wat te vervelen en blijven ze niet meer zo mooi in de rij staan. Niet waar nummer 34 ?

Verder is er op Opening Day ook altijd een stunt. Dit keer hadden ze, dat zei de omroeper toch,  de enige echte officiele (?) Budweiser paarden (die van de reclame)

en de enige echte, weer volgens die omroeper, officiele (?) Budweiser koets (die van de reclame).

in het stadion. Dat vond het publiek fantastisch.

Bij elke officiele sportwedstrijd wordt ook altijd het nationale volkslied ten berde gebracht en op zo'n Opening Day wordt dat dan natuurlijk gezongen door een beroemdheid. In Houston is dat dan Clay Walker.  De heu … wereldberoemde country-zanger.

We moeten nu wel eerlijk toegeven, de Clay deed dat fantastisch.  Vermits dat Amerikaanse volkslied inderdaad bij elke officiele sportwedstrijd wordt gezongen, is het liedje waarschijnlijk ook het meest verkrachte liedje ooit. Te snel, te traag, vals, de woorden niet juist …vraag maar eens aan  Christina Aguileira.  

En op Opening Day zijn er ook vaak bekende mensen. In Los Angeles of New York kan je dan wel eens Justin Timberlake of Eva Longoria of Alec Baldwin verwachten.  In Houston is dat dan altijd George H. en Barbara Bush.  George H. Bush was de 41e President van de USA tussen 1989 en 1993.  Op de foto kan je Barbara redelijk goed zien zitten (op de eerste rij daar, achter het hekje).  George H. was juist even weg om een pintje te gaan halen.

En hoe goed zijn de Astros dan ?  Eigenlijk superslecht. We hadden al eerder gezegd dat teams die de playoffs halen ongeveer negentig wedstrijden  moeten winnen, wel de Houston Astros gaan er waarschijnlijk meer dan honderd verliezen.  De kenners zeggen dat de Houston Astros zonder twijfel het slechtste team van alle dertig teams gaat zijn. Toen we in Washington DC woonden, zeiden diezelfde kenners dat ook van de Washington Nationals. En ze hadden toen gelijk ook.  We beginnen ons zo stilaan een beetje schuldig te voelen …. De regel lijkt te zijn, waar wij komen wonen, wordt het lokale baseball ploegje op slag het slechtste team van heel Amerika. Sorry Nationals en Astros.  Maar we blijven supporteren.

Paaskuikentjes

Pasen is alweer gepasseerd, en zo ook de klokken en de easter bunny.

In assortie outfit en met paasmandjes (en assortie uki) onder de arm, gingen deze 2 kapoenen gretig op zoek naar eitjes in de tuin.

Ze liepen gelijk naar hun speelhuis, net alsof ze wel doorhadden dat de paashaas moeite zou hebben om meer originele plekjes te bedenken…

Yep, buit binnengehaald door Jack!

Door de warmte hebben echte chocolade eieren hier geen overlevingskans buiten (zelfs 's morgens vroeg is het al te warm/vochtig daarvoor - maar mij hoor je niet klagen over dit heerlijk weer!). De paashaas was in ieder geval zo slim om plastieken eitjes te brengen, met in ieder eitje een speelgoedje.

Caitlin piepte opvallend-stiekem in de eitjes om te zien of ze niet beter met Jack kon ruilen...

En zo geschiedde… deze auto's bijvoorbeeld… Jack helemaal blij!

 De rest van de buit werd binnen open gedaan.

Maar het zou geen pasen zijn zonder een echt chocolade figuur, iets wat de paashaas gelukkig in de ijskast had achtergelaten. Ze zijn al een hele week zoet met hun paasmand (elke avond mogen ze een klein eitje eten na de obligatoire boterham met kaas). Mijn voorliefde voor zoetigheid is duidelijk doorgegeven aan de kiddos…Jack heeft een echte chocolade verslaving, het spookje kunnen we nog afleiden met een stikker met een bunny erop.

Daarna gingen we met onze kleurrijke kroost naar de Paasmis. Ondanks het feit dat we er een half uur op voorhand waren, zat de kerk afgeladen vol. We wisten dit al langer, kerk en geloof in Amerika zijn - ook bij jonge mensen -  heel sterk aanwezig in het dagelijks leven. En het feit dat we in het conservatieve zuiden wonen (de zgn "bible belt"), maakt dat alleen maar duidelijker. In ons gebied (bevolking 100,000) zijn maar liefst 53 kerken, met voor elk wat wils: Presbytarian, Katholiek, Lutheran, Baptist, Mormoons, Episcopalian, etc…
Wij mochten weer eens plaats nemen op de tribune in de sportzaal van de school die aan de kerk is verbonden. Op zich is dat wel goed, want onze kindjes hebben moeite om anderhalf uur stil te zitten… Dat valt minder op in de sportzaal, al was de Indische priester wellicht toch een beetje afgeleid door die 2 op-en-neer springende gele vlekken op de tribune …

Tot slot gingen we naar de Franse bakker voor de bruch (echte dunne pannekoeken "crepes"…hmmmmm)

En sprongen we voor de eerste keer dit jaar in het zwembad (behalve ikzelf dan - voor mij mag het water iets warmer zijn!).