Smile

Er wordt ten huize van de spookjes vaak geruzied over speelgoed: het van elkaar afpakken, aan het haar trekken, de andere op de grond duwen…, waarbij wij als scheidsrechter moeten optreden ("geef dat terug!", "nee, niet doen!", "zeg sorry", "en nu ga je in Time Out") of gewoon dovemansoren opzetten en zien hoe ver het conflict evolueert.

Maar hoe explosief ze ook kunnen zijn, meestal zijn ze gewoon super lief en beschermend voor elkaar. En dan smelt ik gewoon.

Al duren die idyllische momenten niet altijd even lang...

3 jaar Caitlingeluk

Vandaag is ze 3 jaar geworden, ons Spookje. Al maanden keek ze uit naar haar verjaardag (lees: verjaardagsfeestje). Iedere keer als we naar een verjaardagsfeestje werden uitgenodigd vroeg ze: "Is it my Birthday, mommy?"

Maar vandaag was het dan ze zover. 3 jaar. Ze kwam dolgelukkig naar beneden gelopen deze morgen: "I'm three, mommy, three!".

Het verjaardagsfeestje werd afgelopen weekend gevierd, met een typisch meisjes thema: Hello Kitty. Caitlin's beste vriendinnetje Riri verjaarde deze week ook, dus we deden een gezamenlijk feestje. We vonden een leuk "feesthuis" waar we ons hebben uitgeleefd met Hello Kitty decoratie:

Het was mooi weer, dus er werd volop buitengespeeld:

 Hier staan alle kindjes in de rij te wachten tot het hun beurt is om op de Pinata te slaan.

Er werd ook naar hartelust gekleurd

En de birthday-girls aten natuurlijk een cupcakeje...

…lekker!...

Jack verveelde zich op een bepaald moment een beetje...

maar werd helemaal blij toen hij een baseball had gevonden.

 Maar vandaag was dan de "officiele"verjaardag. We hadden alle kaartjes en cadeautjes opgespaard en om 6 u deze ochtend werd het eerste geschenkje opengemaakt (my little pony, een voltreffer). Het kaartje van de Bonnie had een muziekje erin. Dat hadden we nog niet gehad, en zelfs na de 20ste keer begon ze te giechelen als het kaartje begon te zingen. Zo onschuldig schattig.

Jack op heterdaad betrapt toen hij ook in al zijn enthousiasme ook een cadeautje had opengedaan.

Ultra geconcentreerd aan het spelen met de ponies:

Caitlin is de jongste van de klas, en het feit dat zij eindelijk ook 3 is, werd uitbundig gevierd: nu iedereen 3 is, mogen de kindjes immers op klasuitstap gaan. De eerste schoolreis is meteen al volgende week, dan gaan ze met een heuse schoolbus naar de bibliotheek.

Et voila, dat kleine meisje is plots een echte kleuter.

Op 9 februari 2009, hielden we ons eerste kindje voor de eerste keer in onze armen, en we hadden geen idee wat ons te wachten stond, hoeveel liefde en geluk dat kleine meisje ons zou brengen. Thank you, sweet baby, you are our little sunshine.

Howdy Ya'll ! One year in Texas

Jawadde.  We zijn dan een jaar in Texas.  Een jaar en een dag om precies te zijn.  Het was een bijzonder aangenaam en leerrijk jaar.   En we vinden Texas fantastisch.  We werken, wonen en leven hier heel graag.  En we hebben ook veel over Texas bijgeleerd.  Een aantal illustraties.  

In Texas heeft bijvoorbeeld iedereen een pick-up truck. U zal misschien denken dat vooral hillbillies met een truck rijden.  Dat is echter incorrect.  Ook serieuze mensen zoals mijn collega’s rijden rond met een pick-up truck. Hieronder een foto op een willekeurige dag in de garage van het werk.

Geen bijzondere foto zou u denken maar als we een beetje opschuiven kunnen nu ook onze auto zien staan …

Mensen die hier al op bezoek zijn geweest, zullen ook al hebben gemerkt dat iedereen in Texas ook altijd met zijn truck aan het rijden is. Openbaar vervoer is zo goed als onbestaande want mensen hebben dat hier liever niet. Don’t try to separate the cowboy from his horse, hebben we wel al eens gezegd in een helder moment.

Health care heb je overal in Texas. Griepspuitje moeten gaan halen bij de dokter van het werk of bij je eigen huisdokter ? Niet nodig hier. Gewoon in de Walmart.

Begrotingsproblemen bestaan niet in Texas. Alle US staten (behalve Vermont) hebben een soort van “balanced-budget amendment” in hun State Constitution. Dat zegt dan dat je nooit een begrotingstekort mag hebben. Zo ook Texas. Maar bij het opstellen van het budget voor 2012, kwamen ze in Austin ineens 14 miljard te kort. Geen probleem voor de great state of Texas. Gewoon 14 miljard besparen in onderwijs en probleem opgelost. Op twee dagen was het gepiept.  Gouverneur Perry zei nog dat het ook allemaal geen probleem ging zijn want hij is tenslotte zelf ook altijd naar school geweest in Texas.  Hier zien we onze gouverneur aan het werk. Ooops. 

Siri heeft al veel vriendinnen gemaakt hier. En de dames spreken dan ook regelmatig af.  Soms, voor dinnerparties en zo, mogen de mannen ook mee.  Die mannen kennen elkaar dan nog niet zo goed, maar gewoonlijk gaat het allemaal wel goed.  Onlangs was het weer zo ver.  Uitgenodigd bij een vriendin van Siri en wij in gesprek met de man van de vriendin.  Laten we hem maar even Jerommeke noemen want daar leek hij wel een beetje op.  We vertelden dat van Belgie kwamen.  Daar had Jerom nog nooit van gehoord.  Maar hij had al wel eens gehoord dat Amerikanen die in het buitenland werken,  in Nigeria bijvoorbeeld,  altijd in een afgesloten compound (een sterk beveiligde huizenblok) wonen.  En of wij dan in Belgie ook in compounds woonden ? Neen dat hoeft niet echt in Belgie legde ik uit. Dat vond Jerom bijzonder interessant. En altijd in Texas naar school geweest Jerom, vroegen we geinteresseerd.  Ja antwoordde Jerom trots.  Go Cougars riep hij er snel bij.  Ja, ja het was een leuke avond.  Jerom was nu niet meer te stoppen en vertelde ook dat hij al vaak gereisd had, een keertje naar West Texas, een keertje naar North Texas en zelfs een keertje naar Louisiana. De tijd vloog voorbij.  Toen we afscheid namen na een leuke avond wou Jerom nog even zijn nieuwe auto laten zien.  Het was een pick-up truck.

Texas heeft ook een goede en duidelijke wetgeving. Er zijn trouwens ook een aantal wetten die toch belangrijk zijn om te weten als je in Texas woont. En dat om aanvaringen met de plaatselijke champetter (die man heet hier sheriff natuurlijk) te vermijden.  

Wet: “ Het is illegaal in Texas om meer dan drie slokken bier in ene keer te drinken terwijl je rechtstaat. “ O jee.  Dat hebben we dus al wel eens verkeerd gedaan, maar we zijn er voorlopig precies toch mee weggeraakt.

Wet: “ Het is illegaal in Texas om zonder ruitewissers te rijden. Een voorruit is niet verplicht, maar je moet wel ruitenwissers hebben”. We zijn met deze zaak in orde.

Wet: “ Het is illegaal om een buffel te schieten vanop het tweede verdiep van een hotel. “ We waren onlangs nog op hotel in San Antonio, maar we logeerden niet op de tweede verdieping, dus we waren opnieuw ok.

Wet: “Het is illegaal in Texas voor kinderen om ongewone kapsels te hebben.” Den Jack zag er niet uit voor hij zijn eerste haircut had gekregen. Zie foto hieronder. Maar blijkbaar zijn we er weer mee weggekomen vooraleer de sheriff het in de mot had.

Wet: “Het is illegaal om iemands anders zijn koe te melken.” Hier zijn we wel door het oog van de naald gekropen. Er was onlangs weer een van die verjaardagsfeestjes van een van de vriendjes van de kinderen, en er waren daar veel dieren waaronder een koe. We voelden een enorme goesting om die koe te melken natuurlijk.  We hadden zelfs al een emmer gevonden.  Maar dankzij onze parate kennis van de Texaanse wetgeving, hebben we ons toch kunnen inhouden.

Wet:” Niemand mag met paard en koets over het dorpsplein rijden. Met uw paard in de saloon binnenrijden mag wel."  Tja, ok, dat is dat hebben we dan voorlopig ook nog kunnen vermijden.

Maar we dwalen af. Terug naar onze illustraties over Texas.

Deze meneer woont in Texas.

We kunnen zelfs meer zeggen, deze meneer woont in The Woodlands.  Een paar straten van bij ons. We hebben hem zelfs al in een van zijn auto's gezien ook.   Deze meneer is natuurlijk Billy Gibbons, de guitarist van ZZ-top. ZZ-top vinden we nog wel een toffe groep. We wilden ook graag naar hun optreden op de Houston Rodeo – jaja, het is weer zover – maar we kunnen die avond niet. Heel spijtig. Misschien een andere keer.

Maar we gaan natuurlijk binnenkort wel weer naar de Houston Rodeo en Livestock Show, zoals dit event voluit heet. Het is het belangrijkste event van het jaar in Houston en het duurt drie weken.  We zijn zeker weer van de partij.  Jason Aldean, wereldberoemd …  in de country-muziekwereld,  treedt ook weer op.  Die kennen we nog van vorig jaar.

Kortom, one year living in Texas,  we zijn hier heel graag  … deep in the heart of Texas ...

ASL

oftewel American Sign Language.

ASL is hier een hot topic. Als op babyforums enquetes worden gedaan over meertaligheid bij babies/peuter/kleuters, antwoordt de meerderheid van de trotse ouders dat hun kindje meertalig is. Op de vraag welke talen worden aangeleerd, verwacht ik hier dan standaard te lezen: Engels/Spaans. Toch blijkt dat meestal Engels te zijn, gecombineerd met een of andere aziatische taal (Chinees/Japans/Vietnamees/Koreaans/...). Maar de koploper is wel degelijk Engels/ASL.  

Toen we Caitlin in Februari vorig jaar inschreven op school in de US, sprak ze nog niet zo veel. Haar zinnetjes bestonden maximaal uit 2 woorden. En dan nog. De juffen bleven vragen of Caitlin wel Engels (lees Texaans) verstond "want ze is toch erg stilletjes". En kan ze kan geen sign language? neen? gasp!

Jack is qua taal net zoals zijn zus. En dan nog ietsje trager. Op 15 maanden zegt hij nog geen enkel woord. Niks. Nada. Hij zegt wel "mamamamamamaamaam"op bijna smekende toon, als hij iets wil en helemaal gefrustreerd wordt omdat niemand naar zijn geschreeuw luistert. Al heeft hij sinds vorige week officieel een eerste half woord: "ba". Dat betekent "bal". Yay, way to go Mr. Jack! 

MAAR, dat was natuurlijk buiten ASL gerekend. Nu blijkt onze jongste toch een vlotte prater te zijn, want hij is volgens zijn juffen serieus onderlegd in sign language. Een echt kwetteraar. En ook ontzettend beleefd, blijkbaar. 

En inderdaad. Die gekke gebaren die hij al een tijdje maakt en waarvan ik dacht dat het een tik was, blijken wel degelijk gebarentaal te zijn. Ocharme Jack, die al maanden probeert dingen te vertellen en dan de pech heeft dat zijn ouders daar geen iota van begrijpen. 

De meest gebruikte tekens (en overigens de enige tekens die ik begrijp) zijn : 

More (vooral gebruikt aan tafel) - en hij eet graag en veel, dus dit teken wordt VEEL gebruikt.

Please (met de hand over de borstkas wrijven). 

Jack doet dit soms met 2 handen tegelijk (bedoelt hij dan "please-please-pleeeaaaase?")

Thank you (hand naar de kin brengen)

En ook dit teken doet Jack meestal met beide handjes, vooral als je hem eten hebt gegeven. 

Yep, hij is inderdaad heel beleefd. 

Ziehier Jack in actie:

We krijgen nu iedere week de "woordjes van de week" mee van de school, zodat we samen met Jack kunnen oefenen. Deze week stonden: broer, groot, klein, varken, lopen en zus op het menu. Dat worden interessante verhaaltjes deze week. 

Wel interessant is dat de pediater niet zo'n voorstander is van sign language, omdat het blijkbaar de taalontwikkeling zou vertragen… Al ben ik heimelijk wel blij dat het momenteel nog relatief stilletjes is in huis.

Toen en nu

Ik had mij vorige week voorgenomen om veel te bloggen, maar dat is er natuurlijk weer niet van gekomen.

Nadat Mr. Jack na 2 dagen er iets begon door te komen - dank u antibiotica! - werd het spookje een beetje slapjes. Met als gevolg dat we hier met 2 dutskes thuis zaten. Een geluk dat ze zo goed overeenkomen. 

Het waren dus pyjama dagen, bestaande uit ongelimiteerd tv-kijken, pudding eten en spelen. Een van de favoriete speeltjes van Jack is de roze poppenbuggy, daar vliegt hij mee door het huis met Caitin die erachter loopt en roept "MY TURN, ITS MY TURN DJEK!". Ze kan heel hard roepen, believe me.

En kijk, dan valt het plots op hoeveel de kids zijn veranderd op een klein jaar tijd:

Het favoriete spel is elkaar voortduwen, maar nog leuker is het om ….

... de andere eruit te kieperen…

Waarop Jack begint te huilen en zij poeslief zegt: "I didn't mean to do that, Djek". 

Dat hebben ze er wel goed ingepompt op school. 

Wat er ook goed inzit, zijn tafelmanieren. Maar dat is dan weer onze verdienste. Bestek gebruiken is een hele opdracht - op school eten ze uitsluitend fingerfoods, dus met de handjes - maar vragen om van tafel te gaan, kan ze als de beste. Extreme cutie alert.

Om groter beeld te zien, klik op de hoek rechtsonder 

Let erop hoe ze TWEE tuutjes vast heeft… Nu iedereen genezen is, is het tijd voor de meest dramatische opdracht van dit jaar: 2 kindjes binky-vrij te krijgen. Dat is een project voor de volgende weken. Wordt vervolgd.

De voordelen van thuiswerken...

Jack is vandaag een zielig hoopje ellende, heeft koorts en wil niet eten. Verkoudheid? Tandjes? Of misschien nog eens een oorontsteking? Ik had het kunnen weten, het was alweer van september geleden dat we bij de pediater op bezoek gingen.

Jack mag natuurlijk niet binnen op de creche en wil alleen maar tegen mama aanliggen. En die moet nu net een rapport buitenkrijgen. Gelukkig dat ik met 1 hand kan typen en dat Jack deze pose wel gezellig vindt. En ik eerlijk gezegd ook wel.

Zo zielig…ik heb er echt compassie mee.

En toch twijfel je altijd: wel of niet naar de dokter gaan? Want uiteindelijk is het verdict bijna altijd hetzelfde: "het zal er wel uitgroeien. En geef hem in afwachting nog een lepeltje ibuprofen".

Maar kijk, zo heb ik ook eens ge-experimenteerd met de mogelijkheden van photo-booth op onze computer. Ongeloofelijk wat dit machien allemaal kan. Nu nog een app uitvinden die diagnoses kan stellen.


Update: Ik ben dan toch maar naar de dokter gegaan en het verdict luidt als volgt: dubbele oorontsteking en virale infectie, dus nog maar eens een rondje antibiotica. En 4 dagen thuisblijven. Ocharme dat ventje. 

Hello 2012!

We hebben in stijl (en in matching pj's) afscheid genomen van een heel mooi jaar en kijken vol verwachting uit naar wat 2012 voor ons in petto heeft. 

De kindjes vonden de kerstvakantie heel plezant, en ik ook, want de crea bea in mij kreeg carte blanche. We hebben koekjes gebakken. Koekjes gegeten. Dan nog meer koekjes gebakken. En peperkoekenhuisjes versierd. Caitlin was ultragemotiveerd en heeft een uur lang M&Msen op het huisje geplakt. En ieder snoepje dat ze plakte zag Jack als een teken om dat er terug af te halen en op te eten. Sindsdien is hij M&M verslaafd. Een beetje zoals de mama. 

We hebben Jack dan moeten verbieden om nog verder mee te helpen om het huisje te kunnen afwerken. En het resultaat mocht er zijn: 

"Dit was 2011" in kernwoorden: 

- Verhuisdozen

- Nieuwe job/school/auto/huis/you-name-it…

- Pottytraining. In 7 dagen. woohoo! 

- Snot uit Jack's neus zuigen met dank aan Nosefrida

- De langste, droogste en heetste zomer ever

- Caitlin evolueert van 1-woord-zinnetjes naar volledige monologen en kwettert erop los. Ze heeft een heel grappig accent in t nederlands

- Jack leert lopen. En gebarentaal

- ons gezin ontdekt  

- Dankzij de iPhone4s kijkt tegenwoordig niemand nog op van mijn voornaam

- Herontdekking van de gym. Yay bootcamp!

- Nieuwe vriendjes voor mama en kiddos, playgroups, GNO (girls-night-out) en weekelijkse koffiekransjes

Wat 2012 te bieden heeft weten we natuurlijk nog niet, maar ik verwacht in ieder geval toch het volgende: 

- Nog even in dit huis blijven

- Jack pottytrainen. Hij is er nu al klaar voor zegt zijn juf. Excuseer? Hij kan nog niet eens zijn neus snuiten.

- Jack leren om zijn neus te snuiten. Byebye Nosefrida.

- Een lange lange lange warme zomer. Doe maar een voorbeeld aan 2011

- Jack's eerste woordje? 

- Caitlin voor de eerste keer op klasuitstap. En ook leren lezen en schrijven. 

- Elke dag minstens 7 Dora-plakkers op imaginaire "auwies" kleven

- Druiven en kerstomaatjes in 2 snijden

- Minstens 2 liter water per dag drinken

- een upgrade naar de iPhone4s, en eindelijk zelf eens een vraag aan Siri kunnen stellen

- Iedere maand minstens 1 dinnerparty/BBQ organiseren. 

De eerste dinnerparty van dit jaar was gisteren voor oud/nieuwjaar, samen met onze schotse vrienden. Om 12 uur stak de hele straat vuurwerk af, ondanks het uitdrukkelijke verbod in deze regio. Dat vuurwerkverbod is nog steeds een overblijfsel van de droogte dit jaar. Wij hebben het zelf niet zo voor vuurwerk, maar zijn toch gaan aanschuiven om van die "knetterstokjes" te gaan kopen (hier noemt dat trouwens "sparklers", de nederlandse benaming weet ik niet). 

Vuurwerk kan je alleen kopen in van die tijdelijke vuurwerkkraampjes langs de kant van de weg:

En vandaag, op 1 januari, zijn we aan het opruimen geslagen. De boom die we een maand geleden met veel liefde zijn gaan uitkiezen, is buitengevlogen en de hertjes worden opgeborgen. Na een maand overdosis aan rood-groen en jingle bells, doet het eigenlijk wel deugd om alles op te bergen en terug naar de orde van de dag te gaan. Een nieuw jaar, een fris opgeruimd huis.

De zon schijnt, het is lekker warm (22graden!), tijd om een frisse neus te halen en ons klaar te maken voor de zomer…

Onze allerbeste wensen voor een gezond, gezellig, gelukkig en vooral plezant Nieuw Jaar!