Thanksgiving 2011

Voor Thanksgiving gingen we dit jaar met de hele familie en papsy en mamyo opnieuw naar het prachtige Clearwater in Florida.

2011 was een Thanksgiving Holiday of Firsts:

- de eerste keer in het aquarium. Caitlin was meer onder de indruk van de kleine slang in een zielig kooitje in een zijgang, dan van de gigantische haaien die boven haar hoofd zwommen. Jack daarentegen...

- de eerste keer dat we schildpaddeneitjes zagen - nummer 2 op de lijst van favorieten in het aquarium. Alles in babyvorm is deze dagen een hit bij het Spookje.

- de eerste keer in een schommelstoel - 3de leukste attractie van het aquarium. Het is ons ook opgevallen, Caitlin lijkt vooral geinteresseerd in de randanimatie van het evenement.

- de eerste keer in een people carrier (minivan). Ondanks het feit dat de Chrysler Town and Country (Stow&Go) mogelijks de lelijkste auto is na de Fiat Multipla, ben ik serieus aan het overwegen om er ook zo eentje aan te schaffen. Deze 2 horen we alvast niet klagen:

- de eerste keer dat Jack zijn teen in de Golf van Mexico stak (net zoals voor Caitlin dat 2 jaar geleden het geval was op de 4th of July). Hoe cool is het dat je op 24 november nog in badkostuum kan rondlopen?!

- de eerste keer samen bij zonsondergang op het (prachtig wit) strand spelen (terwijl de volwassenen een aperitiefke drinken)... inderdaad, life is good!

- de eerste keer dat Papsy hardop heeft toegegeven dat we nog ons peren gaan zien met het Spookje: Aangezien we de luxe hadden van permanente babysit, waren Marc en ik blij even te kunnen ontsnappen aan het kindergeweld. Binnen de 10 minuten op de hotelkamer bij Papsy en Mamyo is het spookje erin geslaagd om 1) de kamer overhoop te halen, 2) te ontsnappen op de gang en de deur terug in het slot te laten vallen en 3) zich in de badkamer op te sluiten... en 4) de receptie te bellen.  Zijn er nog geinteresseerden om te komen babysitten?

Het enige wat geen first was, was de ongeloofelijke gastvrijheid van Aunt Susan en Uncle Don. Leuk gezelschap, lekker eten, de traditionele kalkoen, goeie ambiance.

Thanksgiving is een heel mooie familiefeestdag, een dag om stil te staan bij alle dingen waar je dankbaar voor bent. En ik besef dat ik zoveel heb om dankbaar te zijn:

Ik ben dankbaar voor onze goede gezondheid. Het wordt veel te vaak ondergewaardeerd en vanzelfsprekend gevonden. Soms klaag ik als ik voor de zoveelste keer naar de (kinder)arts moet, al is dat meestal voor een kleinigheid. Ik ben dankbaar dat we terecht kunnen bij goede artsen en ik wens iedereen een goede gezondheid toe.

Onze ijskast is altijd gevuld, we hebben een mooi huis waar we veilig zijn, beschermd van de warmte (zomer) en de koude (december, januari), een stevige auto en financiele stabiliteit. Ik ben dankbaar voor onze levenstandaard en voor jou, schatteke, om zo goed voor mij en ons gezin te zorgen. Ik besef maar al te goed dat niet iedereen het zo goed heeft.

Wanneer de kindjes om 5u00 s ochtends beslissen dat het tijd is om op te staan, of weigeren te eten, of mijn aandacht opeisen als ik net met iets bezig ben... zo vervelend en vermoeiend. Maar ik ben ontzettend dankbaar dat we uberhaupt zo'n prachtige en lieve kindjes hebben kunnen krijgen, dankbaar voor ieder moment dat we met hen mogen doorbrengen en voor de onvoorwaardelijke liefde die we van hen terugkrijgen. Zelfs om 5u s ochtends.

Soms ben ik triest omdat ik mijn familie en vrienden mis... dank dus aan iedereen om een computer of telefoon te hebben, waardoor niemand nog echt ver weg lijkt. Speciale dank aan Grandma Bauwens, omdat je nog steeds probleemloos met ons skypt.

Ik ben dankbaar voor het feit dat ik makkelijk contacten leg en veel vrienden heb. Dat ik nooit alleen ben of hoef te zijn. Mijn gedachten gaan uit naar alle mensen die eenzaam zijn.

Ik denk vaak aan de mensen die we moeten missen, familie van Marc die ik nooit heb gekend, en mijn Grandpa Bauwens, Grandma Beno, Tante Ann, aan wie ik nog zoveel te vertellen heb en die Caitlin en Jack nooit zullen ontmoeten. Maar ben dankbaar voor alle mensen die er wel nog zijn en die ons omringen met liefde. Dank je schatteke, om mij zo graag te zien!

Thanksgiving 2011 - wat voorafging

De laatste visitors van het jaar (Papsy en Mammy Jo) waren gekomen ter gelegenheid van Thanksgiving.  Om Papsy en Mammy Jo toch zoveel mogelijk van de straat te houden, hadden we een druk en gevarieerd programma in elkaar gestoken met voor elk wat wils.  Er zat in het programma een zonnig dagje aan het strand, een lekker kalkoen, een (te) vriendelijke brandweerman, een cool oorlogsschip,  een verdwenen kerstman, een beroemde veldslag, veel vissen, de gastvrije familie van Siri in Florida en nog veel meer.  Teveel voor een blog, dus dit is deel 1: wat voorafging.

Het begon allemaal op zaterdag met een bezoek aan het iWOW - festival hier in The Woodlands.  iWOW staat voor het " International Winter On the Waterway ".   Dit is wat de brochure zegt " the festival provides attendees an opportunity to learn about countries and their unique holiday traditions. From foods, arts & crafts, to music and entertainment,  iWOW will add an international flavor to your holiday celebrations in The Woodlands, Texas ".

Het ging allemaal door aan de The Waterway, dus het leek ons wel een leuk idee om er met de boot naartoe te gaan. De kindjes vonden het fantastisch.  Allebei voor de eerste keer op een boot.  

De foto's van de boottrip lijken rustig en vreedzaam.  Dat was de boottrip echter niet.  Wat je niet op de foto's kan zien, is dat er nog 25 andere mensen op de boot zaten.  Allemaal op hun paasbest in hun zondagskostuum of -kleed.  Allemaal van een of andere kerkgemeenschap in Georgia en van zodra die boot vertrok begonnen die allemaal te roepen tegen elkaar.   "Thank you Lord voor hun kerk, thank you Lord voor hun familie, voor elkaar, voor de boot, voor de kapitein, enzovoort.  We vinden dat allemaal heel goed, maar deze volgelingen waren wel erg luid.  

Vijventachtig gebeden later, waren we dan op het iWOW festival.  Er was inderdaad food (dit is Amerika). 

En er waren ook arts, crafts en spelletjes.  Dit spelletje heet Cornhole.  Je moet een zakje gevuld met bonen in een opening in een klein platform proberen gooien.  De oorsprong van het spelletje is onduidelijk: mogelijk ontstaan in Duitsland in de veertiende eeuw en vorige eeuw weer ontdekt in Ohio, of het komt van dindianen, met name de Blackhawks in Illinois, of het zou ook kunnen uitgevonden zijn in Kentucky of Cincinnati.

Er waren ook weer beesten.  Wat is dat nu toch de laatste tijd.  

En er  waren brandweermannen.  Zie de blik van Siri.  

En nog eens.

We hadden dan ineens twee helmen.

Het internationale karakter van het festival kan je hier volledig zien.  Een kerstboom met een vlaggetje van Noorwegen.  

Met de kerstman zelf, was het mogelijk niet zo goed afgelopen die dag. 

En dat was de eerste dag, zaterdag.  Zondag hadden we nog een beter idee.  De kindjes samen met Papsy en Mammy Jo afzetten aan het Houston Children's museum. 

Houston heeft naast het Theatre District (zie eerdere blogs) inderdaad ook een redelijk indrukwekkend Museum District.  Het district ligt bij Hermann Park, er zijn 18 musea die elk jaar 8.7 miljoen bezoekers over de vloer krijgen.  Caitlin en Jack vonden het Children's Museum fantastisch.

En dat was de tweede dag, zondag.  Maandag waren de kindjes in school.  Tijd dan voor een beetje geschiedenis.  The Battle of San Jacinto. 

Hier staan we dan allemaal naar het monument te kijken. 

En dit is dan het San Jacinto monument.  Een paar meter hoger dan het Washington Monument in DC. 

Het monument ligt in Houston en herdenkt dus de Battle of San Jacinto.  Het was een veldslag tussen de Texaan en de Mexicaan, gewonnen door de Texaan.  

Een belangrijke veldslag trouwens.  Op 21 april, 1836, versloeg het Texaans leger, onder aanvoering van Sam Houston, het Mexicaans leger, onder aanvoering van Antonio López de Santa Anna.  De veldslag duurde 18 minuten,  630 Mexicanen dood, 9 Texanen.  Trouwens, de strijdkreet van de Texanen was "Remember the Alamo ".  The Alamo was een burcht in San Antonio die de Mexicaan tussen 23 februari en 6 maart 1836 belegerd had en waar geen Texanen levend zijn uitgekomen.  De misdaden van de Mexicaan tijdens die belegering waren de rechtstreekse aanleiding voor de Battle of San Jacinto een maandje later.   Als gevolg van de Battle of San Jacinto, werd Texas onafhankelijk van 1836 tot 1845, vooraleer het een deel werd van de United States in 1845.  

Hier nog een zichtje op het mooie Houston.

Maar we waren nog niet klaar.  We gingen ook nog met het battleship de USS Texas bezoeken.  

Te water gelaten in 1914, gevochten in twee wereldoorlogen (WWI en WWII),  zowel meegedaan in de landing van Normandie als in Iwo Jima, zowat overal in de Atlantic als de Pacific geweest en op rust gesteld in 1948.  En nu vooral een perfecte achtergrond om niet zo coole mensen er heel cool te laten uitzien.  

En hier nog een paar foto's.

Jawadde, en toen moesten we nog naar Florida vertrekken ... met het vliegtuig ... voor Thanksgiving 2011 ...