Houston Livestock and Rodeo 2011

“ Caitlin en ik hebben juist een kuikentje uit een ei zien komen "
“ Jack en ik hebben juist een biggetje zien geboren worden “

Deze conversatie hadden Siri en ik nog niet gehad. Het is dan ook een conversatie die je eerder hebt op de betere kinderboerderij dan thuis. Of op de Houston Livestock Show and Rodeo 2011 !

De Houston Rodeo is het event van het jaar in Houston. Al een geluk dat we er dan al ziijn. En het grootste livestock en entertainment gebeuren ter wereld. Het gaat door van de eerste tot twintigste maart en er komen ongeveer 2 miljoen bezoekers. Dat vinden we veel.

Wat is er dan zoal te doen op de Houston Rodeo ? Voor elk wat wils. Er zijn de Rodeo-kampioenschappen natuurlijk met bull riding en livestock judging, maar ook de livestock show, concerten, een BBQ-wedstrijd, pig racing, een wijnfestival, ne kermis, etc …

Al dit moois wordt voorafgegaan door de ‘Go Texan Day’, op de vrijdag voor de Rodeo van start gaat.

Laten we even wat verder ingaan op het concept van de ‘Go Texan Day’. Omdat iedereen heel blij is dat de Houston Rodeo er weer aan komt, gaat iedereen de vrijdag vooraf naar zijn werk "op zijn Texaans". Als u iemand bent die graag over uw secretaresse fantaseert in cow-girl outfit inclusief boots, of over uw collega met verkeerd karojen hemd en lederen lintjes in plaats van nen deftigen plastron, of over een andere collega met cowboy-hoed en lasso, dan is dit de dag van het jaar voor u. Als u werkt voor een bedrijf dat niet bekend staat voor zijn mooie mensen, is de hele dag een eerder minder smaakvol tafereel.

Maar goed, terug naar de Rodeo. De hele familie dus zaterdag naar de Houston Rodeo. We hadden ons natuurlijk geinformeerd. 2 miljoen mensen op 20 dagen, dat is 100,000 mensen op een dag (en dit was een zaterdag). De kans dat het wat druk zou zijn was groot. Op zo een moment moet ge al eens geluk hebben. Twintig minuten moesten we aanschuiven om op de parking te komen, en 20 auto’s na ons werd de parking afgesloten. Vol. Geen probleem dus. We waren er.  Op het treintje van de parking naar de Rodeo.

En hier gaan de rodeo-kampioenschappen en concerten door. Reliant Stadium. 75,000 mensen kunnen erin. Het dak kan open of dicht. De Rodeo-wedstrijd  komt eerst en daarna treedt de artiest op. Dit jaar concerten van Janet Jackson, Selena Gomez, Keith Urban, Lady Antebellum, Kid Rock, KISS en top-of-the-bill ... op de laatste dag, 20 maart ..…. Jason Aldean !!!  En daar gaan we natuurlijk volgende week naartoe.  Naar Jason Aldean !!! We hebben er inderdaad zelf ook nog nooit van gehoord ... maar we zijn uitgenodigd … zonder kinderen … hopelijk vinden we een babysit … Voor Jason Aldean !!!

Dat is voor volgend weekend. Terug naar dit weekend. Aan de ingang van de Houston Livestock Show and Rodeo 2011.

Met allerlei vlaggen. En natuurlijk onze double-buggy.

En dan maar eerst gaan kijken naar de Livestock Show. Hier zien we de Texas Longhorn. Een koe of stier met grote horens en een van de symbolen van de staat Texas.

Caitlin vond het allemaal bijzonder interessant. Jack ook.

Toen kwamen we bij de schapen-en-honden competitie. Dit was een zeer formele aangelegenheid. Een hond moet drie schapen binnen het hekje jagen. Een officiele jury zal dan beslissen welke hond dit het beste heeft gedaan. U ziet de hond en de drie schapen. En de jury op de achtergrond.

Caitlin vond het uiteindelijk de konijnen (?!) het leukste.

Verder in het paviljoen hebben we dan inderdaad nog de de kuikentjes zien uitkomen en de zeug zien werpen. Helaas geen foto’s. Maar het was allemaal wel geweldig. De Houston Rodeo. En volgende week Jason Aldean !!!

Baby You Can Drive My Car

Sommige mensen zeggen wel eens, “ amai, dat is toch veel werk, … zone verhuis”. We kunnen de mensen daar echter in geruststellen. Dat valt wel mee. Er is natuurlijk nog altijd redelijk veel te doen met zo’n verhuis. Siri heeft er al een beetje over verteld. Maar als je regelmatig verhuist, wordt het allemaal wel wat gemakkelijker.

We hebben bijvoorbeeld een geperfectionerde checklist die per categorie alle zaken vermeld die we moeten doen. Dat gaat van “nieuw huis vinden” of “ Belgische auto teruggeven” , over “paspoort voor Jack aanvragen” of “de familial opzeggen” tot belangrijke zaken zoals “ onze adreswijziging doorgeven aan Miles-and-More, het loyalty programma van Lufthansa”. We hebben daar veel punten.

Je kan in de checklist categorieen (house, social security, …) selecteren, of personen (M of S of C of J), of timing (voor verhuis, na verhuis, juist na verhuis, niet zo dringend, …), of contacten (Fientje van de KBC, customer service van Manchester United). U ziet het al, de checklist is na meerdere praktische testen ondertussen redelijk geoptimaliseerd.

En als we alle 247 items rustig uitvoeren, gaat de verhuis vanzelf. Behalve een item. Een verschrikkelijk item. Niemand doet dit item graag. Sommige mensen kunnen het zelf niet aan en besteden het uit. Sommige mensen beginnen hun nieuwe job een paar weken later wegens depressie. Sommige mensen geven op en worden ongelukkig.

U raadt het al, we hebben het over het lijntje “een auto kopen in de US”.

We hebben er al eerder over geschreven in 2007. Toen dachten we nog dat het lag aan onze jeudige onervarenheid. Niks van aan. Het was in 2011 een even traumatische ervaring.

Het zou mogelijk wel iets eenvoudiger kunnen zijn, indien we een nieuwe auto zouden kopen. Maar zo zijn we niet. Met een goeie occassie zijn we al lang tevreden. Al mag die wel niet te veel kosten.

Voor je kan beginnen, is goed om te weten wat je zoekt natuurlijk. Nu we in Texas zijn, leek mij de RAM 1500 Truck met extra rek vanachter aan de laadbak om uwen BBQ op te installeren en standaard bijgeleverde opbergbak voor al uw kleine handwapens en geweren, de ideale keuze. Een handige auto die RAM 1500 Truck, echter buiten ons budget. De RAM 1500 Truck blijft voorlopig een droom.

Dan maar eens kijken naar een Lexus of Toyota. Betrouwbaar, veilig, niet-Amerikaans en beetje afgeprijsd tegenwoordig omdat bij twee oma’s in Florida een tijdje geleden hun vloermat was verschoven tegen de gaspedaal en ze dachten dat hun auto’s vanzelf sneller begonnen te rijden.

Wij dus in ons eerste weekend naar de lokale Beun De Haas voor Toyota / Lexus. Die heet hier trouwens Fred. Fred Haas. Dat belooft.

Daar aangekomen, werden we onmiddellijk gerustgesteld. De Texaanse Beun of Fred Haas sales organizatie is dezelfde als in Virginia. Lees, ze staan met daar met 37 onder een boom (het is hier al wat warm aan het worden) op u te wachten. Ze zijn allemaal afkomstig uit een klein dorpje in Bangladesh. Ze hebben allemaal een bordeaux kostuum aan met daaronder een (ooit) wit hemd en een paarse das met zwarte caro’s. Vloeiend in Bengali, en minstens een andere van de 38 talen in dat land, behoorlijke kennis van Spaans en noties van Engels (basiskennis van 200 woorden – enkel gesproken).

Een van die figuren komt u dan tegemoet, ziet twee kinderen, en zegt: “ Joer lookin for ca ?” – “Ai hav perfect ca for joe” – “Verri safe for los ninos” – “Ai am joer best friend del mundo”.

Het duurt dan gewoonlijk een 20-tal minuten om te leggen wat we wel nodig hebben. Dat soort van merk, dat soort van type, dat soort van jaar, dat soort van mileage en dat soort van budget.

Onze nieuwe beste vriend del mundo laat dan gedurende een paar uur auto’s zien van niet het juiste merk/type binnen het budget, of van het juiste merk/type maar buiten budget, maar hoofdzakelijk auto’s van niet juiste merk/type en buiten het budget.

Geen Lexus / Toyota dus deze keer. Spijtig. Volgende keuze dan maar. BMW. Betrouwbaar, veilig, niet-Amerikaans en houdt zijn waarde hier redelijk goed. Dus wij naar de lokale Beun De Haas voor BMW. Die heette hier BMW of The Woodlands.

Daar aangekomen, werden we een beetje ongerust. Maar 13 man onder de boom. En allemaal in korte broek. Met een golf-polo aan. Dat zag er op zich even raar uit dan 37 bordeaux kostuums onder een boom, maar we waren dit niet gewoon.

Een van de golf-polo’s kwam ons al tegemoet en zegt: “Howdy”, “ How you’re all doing ?”, “Let me know if I can be of any assistance ?”, “My name is Bill”.

Het duurde 10 seconden om uit te leggen wat we zochten. Dat soort van merk, dat soort van type, dat soort van jaar, dat soort van mileage en dat soort van budget. Dat hadden ze wel.

Oei. Dat gaat hier allemaal wat te gemakkelijk. Dit rook allemaal een beetje naar onraad. We waren niet meer op ons gemak. Waar is onze nieuwe beste vriend ? Waar is de noord-Bengali tongval ? Een nader onderzoek drong zich op. Wie was de mens onder de korte broek en golf-polo ?

Zijn naam was Bill. De sales zat Bill in het bloed. Al van jongsafaan. In de lagere school probeerde hij al zijn speelgoed te verkopen aan nietsvermoedende vriendjes. “ Ik heb deze Lego van mijn oma gekregen, die heeft er altijd heel goed voor gezorgd. Stond altijd in haar garage. ” vertelde hij dan. Of “ deze Playmobil is twee jaar oud, maar er is nooit mee gespeeld”, zei hij ook wel eens.

Bill was het type salesman dat ‘s morgens voor de spiegel staat, zijn wenkbrauwen mooilegt (dit soort van mensen heeft over algemeen grote wenkbrauwen) en tegen zichzelf zegt : “ Ik ben de beste salesman” / “ Ik ben de beste salesman” / “ Ik ben de salesman” en zichzelf ondertussen flink op de borst klopt.

Dit was ook duidelijk niet Bill’s eerste sales job. We hadden hem zeker al een paar keren aan onze deur gezien om een stofzuiger, encyclopedie of bijbel te verkopen en herkenden hem van een of twee shopping-kanalen voor juwelen op TV. Tenslotte bleek dat Bill bestond uit 95% slijm en 5% gel.

Om een lang verhaal kort te maken, we hebben bij Bill twee auto’s gekocht. De eerste ging nog vlotjes, met de tweede zijn we blijven onderhandelen tot arme Bill echt kwaad is geworden. U kent dat wel, we hadden nog eens de goeie ouwe ‘good cop’ / ‘bad cop’ truck bovengehaald. We hebben dat blijkbaar niet slecht gedaan, want toen we tweede auto gingen afhalen, hebben we Bill moeten troosten. We hebben hem uitgelegd als je beide deals optelt, het toch een goeie deal was voor zowel hem als voor ons. En dat hij nog altijd de beste salesman is !

Conclusie van heel het verhaal. We hebben twee mooie (en veilige) auto’s. We zijn niet over ons budget gegaan. En wij zijn zeker nog altijd fors afgezet. Maar misschien iets minder dan normaal. We hebben toch maar ook alvast twee AAA (Amerikaanse Touring Wegenhulp) contracten genomen.

En we hebben een lijntje minder op onze checklist. Joepie.

Birthday Girl

2 jaar geleden om 6u51 werd Caitlin geboren. Vanmorgen werd ze ongeveer op hetzelfde uur vrolijk wakker. Niet wetende waarom mama en papa zo enthousiast aan het zingen waren.

We hadden al verjaardagscadeautjes in Belgie voorbereid (en van familie gekregen), maar die waren jammer genoeg nog niet aangekomen vandaag (die worden per airshipment overgevlogen, samen met andere "noodzakelijke spullen" die niet in de valies konden maar waarop we geen maand kunnen wachten tot de container aankomt). Dus heb ik gisteren nog een paar emergency cadeautjes gekocht, het zou toch heel zielig zijn als ze helemaal niks zou krijgen op haar verjaardag, ook al beseft ze daarvan zelf nog niks...

De buggy voor haar pop, vond ze wel ok. Het setje pottekes voor haar toekomstige keuken kregen al iets meer aandacht. Maar ze werd helemaal wild van een set lelijke plastieken diertjes die ik in de dollarstore  (alles voor 1 $) had gevonden. De hele dag heeft ze ermee gespeeld, ze allemaal 1 voor 1 in en uit een tupperware potteke doen, op een rij zetten, over Jack's buik laten lopen, etc. De leeuw moest mee in bad vanavond en de giraf heeft ze stevig in haar kleine knuistje vast om te slapen. Die laat ze nooit meer los...

Het was echt een leuke dag, ook al hebben we eigenlijk niks speciaal gedaan. Amerikanen zouden er schande van spreken, want hier moet je minstens een prinsessenfeest organiseren met een clown, springpaleis en kilos zoet. Op zich was het een beetje een zielig taartmoment: ik zat alleen te zingen (met 2 kinderen die een beetje raar naar mij keken) voor een cupcake waarvan de kaarsjes niet brandden, want ik kon geen vuur vinden in ons appartement. En dan moest ik ook nog de taart alleen opeten, want het spookje wou geen hapje proeven. De smarties vielen wel in de smaak; die heeft ze vakkundig van de cupcakes losgeprutst om dan een uur lang mee te spelen in haar nieuwe potjes. Het wit tapijt hier ziet er lief uit...

 

Het is moeilijk te geloven dat onze kleine meid al zo flink en groot is.  2 jaar geleden zagen we al dat dit een meisje met pit zou worden, met een heel sterk karakter en eigen willetje. Ze is heel zelfstandig en onafhankelijk en kan zich probleemloos zelf entertainen. Ze is heel nieuwsgierig, actief en wil overal bij zijn. Maar ze is ook zo super lief en vertederend, die onverwachts in je armen springt en je nooit meer zou loslaten, die haar mooie hoofdje op je schouder legt en je laat voelen dat je voor haar de belangrijkste persoon op de wereld bent. Een fantastisch gevoel. Ons prachtig klein meisje. Happy Birthday Caitlin!

Valentine mania

There's no escaping Valentine's Day!

Alle supermarkten hebben 2 of meer rayons uitsluitend met valentijn prutsen. De knuffelberen staan helemaal vooraan, wat het extra moeilijk maakt om met het spookje boodschappen te doen want ze wil ze allemaal! We hebben nu al 3 knuffelberen moeten kopen. Ik denk dat ik voor de volgende boodschappenronde wacht tot 15 februari.

Arriving in Houston, TX

Na een jaar in Belgie zijn we nu terug in de US. Houston, TX deze keer. Volgens Marc op geen enkele manier te vergelijken met Northern Virginia of Washington DC. En hij zou wel eens gelijk kunnen krijgen daarin ;o)

Na een korte vlucht van 45min naar London, 3uur overstap en dan de lange vlucht van 11u, zijn we eindelijk aangekomen in Houston. Wat is het heerlijk om terug in de US te zijn. Zelfs al was ik nog niet in Houston geweest, het voelt allemaal zo vertrouwd. En alles is piekfijn verlopen, we hadden niet durven dromen dat het zo'n goede vlucht zou worden. We zijn supertrots op het spookje en Jack, ze hebben zich echt voorbeeldig gedragen. Op een kwartiertje crisis bij het landen na (omdat C. haar gordel niet wou omdoen) zijn er geen tranen of gezeur aan te pas gekomen. Gelukkig maar, want we vlogen in business en ik had geen zin om bekeken te worden als de slechtste mama aller tijden door mijn medepassagiers. Business helpt natuurlijk wel voor zo'n lange vlucht: wachten in de lounge is veel leuker dan op die paar vierkante meter voor de gate en languit kunnen liggen tijdens zo'n lange vlucht is echt pure luxe. Op de fotos komt de opstelling van de zetels (overigens fantastisch bij Britisch Airways) niet echt tot z'n recht, maar wij hadden onze plaatsen omgetoverd tot mini-creche.

We kwamen om 14u45 locale tijd aan in Houston (voor de trage rekenaars, dat is 21u45 in Belgie). Dan nog een uurtje in de rij voor Homeland Security en dan konden we onze huurwagen ophalen. Om 17u waren we in het apartement. En toen viel het op hoe koud het was! We hebben ontzettend veel geluk gehad want een kwartier nadat wij waren geland -om 15u- werd de luchthaven afgesloten (tot vrijdagmiddag 12u)wegens "winter storm" (lees "de koude": het vroor -1 en er was overal ijs... dat zijn ze in het warme Houston niet gewoon). Bewijs hiervan is dat vrijdag alle autostrades, kantoren en scholen in Houston gesloten waren. Marc moest normaal gezien vrijdag beginnen werken, maar stond om 8u onverichter zake terug thuis... hij geraakte er niet.


Dit weekend was het gelukkig al een pak warmer (ong 16 C) dus konden we al even The Woodlands gaan verkennen. The Woodlands is de regio waar wij hebben besloten dat we willen gaan wonen.
Het is hier echt prachtig! Bijna iedereen heeft het idee dat Houston een stoffige en dorre omgeving is (denk aan Lucky Luke setting), maar het tegendeel is waar. Het is hier super groen (wellicht dank zij de vochtigheidsgraad in de zomer).

We hebben al een leuk park ontdekt (Terramont Park) waar Caitlin helemaal verliefd is geworden op de speeltuin. Ik vermoed dat ik de komende dagen heel vaak daar zal doorbrengen. En ja, je ziet het goed, Jack is ook al op de schommel geweest!

Maandag en dinsdag ga ik met onze real estate agente op zoek naar een huis en woensdag ga ik creches bezoeken. En dan nog autos vinden, een GSM en een huisarts/pediater. En hopen dat het spookje snel van haar jetlag afgeraakt. De eerste nacht is ze 8 keer wakker geworden, daarna 4 keer en gisteren 3 keer. En ze heeft ook iets nieuw: elke keer als ze wakker wordt eist ze melk (nee, ze vraagt het niet, ze schreewt erom). Op 3 dagen tijd heeft ze al 4 liter soldaat gemaakt... Benieuwd waar dat gaat eindigen... We vinden ook dat ze op een aantal dagen tijd weer heel veel "groter" is geworden: plots zegt ze een heel pak nieuwe woorden (de meest populaire nu zijn "Jack kwying" en "Taitin kwying" (= Jack en Caitlin are crying")) Ze is ook super lief de laatste dagen, ongeloofelijk hoe goed ze zich houdt ondanks alle veranderingen.

En het toeval wil dat we net verhuisd zijn op het weekend van de Superbowl. En daar wordt heeeeeel veel aandacht aan besteed, menig voortuin is hier versierd! Het voelt een beetje aan als Kerstmis, maar dan zonder die akelige koude...alhoewel ...

The Last Post

Dit is onze laatste post. We zijn terug in Belgie. Tien dagen geleden waren we nog in de US.

We hadden onszelf bij het begin van ons verblijf in de US drie objectieven gesteld.

Objectief 1: “Gelukkig Samenleven”. Klinkt een beetje als een spreuk van de Bond Zonder Naam om in uw keuken te hangen, maar het is serieus bedoeld. Mensen weten dat misschien niet maar Siri en ik hadden eigenlijk nog nooit samengewoond vooraleer naar hier te vertrekken. Dat was dus wel een beetje een gok. Vooral dan voor Siri natuurlijk. We zijn niet van de gemakkelijkste. Maar we hebben objectief 1 bereikt. Het bewijs: Caitlin.

Objectief 2: “When in Rome do as the Romans do”. Al jarenlang ons motto. De quote komt van Sint Ambrosius, bisschop van Milaan in de jaren stillekes (387 AD om juist te zijn). Toen was Sint Augustinus juist aangekomen in Milaan en die zag dat de lokale kerk niet vastte op zaterdag zoals de kerk in Rome. Dat was dus een probleem. Daarom ging St Augustinus naar St Ambrosius , de bisschop van Milaan, voor advies. En die zei :”When I am in Rome, I fast on Saturday, when I am in Milan, I do not. Follow the custom of the Church where you are”. En dat is dan verder verbasterd naar “When in Rome, do as the Romans do”.

We zijn afgedwaald. Ons objectief 2 was dus: “When in Rome, do as the Romans do”. Toen we in Engeland woonden (in Lancaster, daarna in London en tenslotte in Manchester) betekende dat: zo veel mogelijk uitgaan elk weekend en dan zoveel mogelijk drinken, veel naar de voetbal gaan kijken en dan zoveel mogelijk drinken en bij – 10 graden nog steeds in uwe t-shirt buitenlopen en dan zoveel mogelijk drinken. Ja, we konden het daar goed vinden in Engeland.

Nu we hier de US woonden betekende dat zoveel als: Baseball ! Een fantastische sport en America’s favourite pass time. We zijn veel naar baseball gaan kijken, zowel in Washington DC als in Baltimore. En we hebben het vaak op zondagnamiddag (met een goeie fles cola) in detail op TV gevolgd. We zijn de rest van ons leven verslingerd aan baseball. Objectief 2 bereikt.

Objectief 3 was: “US Destinations Only”. Nu we hier toch in de US waren, wilden ook zo veel mogelijk zien van de US. Dat is aardig gelukt. Enkel al in de afgelopen drie jaar zijn we naar 22 staten geweest. Tel daar de staten bij die we op eerdere trips naar de US al hebben gedaan, dan komen we op 29 staten. Dat is meer dan de meeste Amerikanen. Objectief 3 ook bereikt.

In samenvatting, gelukkig samenwonen, naar baseball gaan kijken en veel op reis gaan in de US … we waren al onze persoonlijk objectieven aan het bereiken daar in de US en we waren daar graag ook. Life was beautiful. En dan komt er iemand vertellen dat we terug naar Belgie gaan. En of we daar blij mee zijn ?

Dat is een irrelevante vraag. We hebben een ongelooflijk aangename tijd gehad in de US. In 29 staten. We gaan al die herinneringen voor altijd hebben. En we zijn nu bezig om nieuwe Belgische herinneringen te verzamelen.

Tenslotte, aan iedereen die de blog heeft gevolgd, u was een geweldig publiek. Hartelijk dank om dit allemaal te ondergaan. Het ga jullie goed / all the best.

THE END

And off we go...

Het is vandaag vrijdag, 8 januari, 12:30 in de namiddag. Caitlin ligt in de badkamer van onze hotelkamer nog een dutje te doen, terwijl wij de laatste hand leggen aan de valiezen. 6 valiezen, 3 stuks handbaggage, 3 jassen, de buggy, de autostoel en de nieuwe Kate Spade die ik vandaag nog van Marc cadeau kreeg: dat moet straks allemaal in de auto richting luchthaven.

Het zijn onze laatste uurtjes op Amerikaanse grond en langzaam aan begint ook dat door te dringen. Uit pure nostalgie zijn we gisteren nog voor de laatste keer crabcakes bij Sweetwater gaan eten.

Deze week was hectisch: laatste werkdag, autos verkopen, utilities opzeggen, papierwerk, het vast tapijt laten reinigen, home inspection en natuurlijk de verhuis coordineren.

Al onze spullen, 3.8 ton (!) in totaal, ziten sinds dinsdag in de container en zullen binnenkort de atlantische oceaan overvaren... Volgens de verhuizers was dit maar een kleine verhuis, maar de buren hadden daar ongetwijfeld een ander idee over toen de caravaan trucks in onze straat arriveerde.





Ziezo, binnen een paar uurtjes zijn we terug in Belgie. De volgende blog schrijven we vanuit Brussel!