Arriving in Houston, TX

Na een jaar in Belgie zijn we nu terug in de US. Houston, TX deze keer. Volgens Marc op geen enkele manier te vergelijken met Northern Virginia of Washington DC. En hij zou wel eens gelijk kunnen krijgen daarin ;o)

Na een korte vlucht van 45min naar London, 3uur overstap en dan de lange vlucht van 11u, zijn we eindelijk aangekomen in Houston. Wat is het heerlijk om terug in de US te zijn. Zelfs al was ik nog niet in Houston geweest, het voelt allemaal zo vertrouwd. En alles is piekfijn verlopen, we hadden niet durven dromen dat het zo'n goede vlucht zou worden. We zijn supertrots op het spookje en Jack, ze hebben zich echt voorbeeldig gedragen. Op een kwartiertje crisis bij het landen na (omdat C. haar gordel niet wou omdoen) zijn er geen tranen of gezeur aan te pas gekomen. Gelukkig maar, want we vlogen in business en ik had geen zin om bekeken te worden als de slechtste mama aller tijden door mijn medepassagiers. Business helpt natuurlijk wel voor zo'n lange vlucht: wachten in de lounge is veel leuker dan op die paar vierkante meter voor de gate en languit kunnen liggen tijdens zo'n lange vlucht is echt pure luxe. Op de fotos komt de opstelling van de zetels (overigens fantastisch bij Britisch Airways) niet echt tot z'n recht, maar wij hadden onze plaatsen omgetoverd tot mini-creche.

We kwamen om 14u45 locale tijd aan in Houston (voor de trage rekenaars, dat is 21u45 in Belgie). Dan nog een uurtje in de rij voor Homeland Security en dan konden we onze huurwagen ophalen. Om 17u waren we in het apartement. En toen viel het op hoe koud het was! We hebben ontzettend veel geluk gehad want een kwartier nadat wij waren geland -om 15u- werd de luchthaven afgesloten (tot vrijdagmiddag 12u)wegens "winter storm" (lees "de koude": het vroor -1 en er was overal ijs... dat zijn ze in het warme Houston niet gewoon). Bewijs hiervan is dat vrijdag alle autostrades, kantoren en scholen in Houston gesloten waren. Marc moest normaal gezien vrijdag beginnen werken, maar stond om 8u onverichter zake terug thuis... hij geraakte er niet.


Dit weekend was het gelukkig al een pak warmer (ong 16 C) dus konden we al even The Woodlands gaan verkennen. The Woodlands is de regio waar wij hebben besloten dat we willen gaan wonen.
Het is hier echt prachtig! Bijna iedereen heeft het idee dat Houston een stoffige en dorre omgeving is (denk aan Lucky Luke setting), maar het tegendeel is waar. Het is hier super groen (wellicht dank zij de vochtigheidsgraad in de zomer).

We hebben al een leuk park ontdekt (Terramont Park) waar Caitlin helemaal verliefd is geworden op de speeltuin. Ik vermoed dat ik de komende dagen heel vaak daar zal doorbrengen. En ja, je ziet het goed, Jack is ook al op de schommel geweest!

Maandag en dinsdag ga ik met onze real estate agente op zoek naar een huis en woensdag ga ik creches bezoeken. En dan nog autos vinden, een GSM en een huisarts/pediater. En hopen dat het spookje snel van haar jetlag afgeraakt. De eerste nacht is ze 8 keer wakker geworden, daarna 4 keer en gisteren 3 keer. En ze heeft ook iets nieuw: elke keer als ze wakker wordt eist ze melk (nee, ze vraagt het niet, ze schreewt erom). Op 3 dagen tijd heeft ze al 4 liter soldaat gemaakt... Benieuwd waar dat gaat eindigen... We vinden ook dat ze op een aantal dagen tijd weer heel veel "groter" is geworden: plots zegt ze een heel pak nieuwe woorden (de meest populaire nu zijn "Jack kwying" en "Taitin kwying" (= Jack en Caitlin are crying")) Ze is ook super lief de laatste dagen, ongeloofelijk hoe goed ze zich houdt ondanks alle veranderingen.

En het toeval wil dat we net verhuisd zijn op het weekend van de Superbowl. En daar wordt heeeeeel veel aandacht aan besteed, menig voortuin is hier versierd! Het voelt een beetje aan als Kerstmis, maar dan zonder die akelige koude...alhoewel ...

The Last Post

Dit is onze laatste post. We zijn terug in Belgie. Tien dagen geleden waren we nog in de US.

We hadden onszelf bij het begin van ons verblijf in de US drie objectieven gesteld.

Objectief 1: “Gelukkig Samenleven”. Klinkt een beetje als een spreuk van de Bond Zonder Naam om in uw keuken te hangen, maar het is serieus bedoeld. Mensen weten dat misschien niet maar Siri en ik hadden eigenlijk nog nooit samengewoond vooraleer naar hier te vertrekken. Dat was dus wel een beetje een gok. Vooral dan voor Siri natuurlijk. We zijn niet van de gemakkelijkste. Maar we hebben objectief 1 bereikt. Het bewijs: Caitlin.

Objectief 2: “When in Rome do as the Romans do”. Al jarenlang ons motto. De quote komt van Sint Ambrosius, bisschop van Milaan in de jaren stillekes (387 AD om juist te zijn). Toen was Sint Augustinus juist aangekomen in Milaan en die zag dat de lokale kerk niet vastte op zaterdag zoals de kerk in Rome. Dat was dus een probleem. Daarom ging St Augustinus naar St Ambrosius , de bisschop van Milaan, voor advies. En die zei :”When I am in Rome, I fast on Saturday, when I am in Milan, I do not. Follow the custom of the Church where you are”. En dat is dan verder verbasterd naar “When in Rome, do as the Romans do”.

We zijn afgedwaald. Ons objectief 2 was dus: “When in Rome, do as the Romans do”. Toen we in Engeland woonden (in Lancaster, daarna in London en tenslotte in Manchester) betekende dat: zo veel mogelijk uitgaan elk weekend en dan zoveel mogelijk drinken, veel naar de voetbal gaan kijken en dan zoveel mogelijk drinken en bij – 10 graden nog steeds in uwe t-shirt buitenlopen en dan zoveel mogelijk drinken. Ja, we konden het daar goed vinden in Engeland.

Nu we hier de US woonden betekende dat zoveel als: Baseball ! Een fantastische sport en America’s favourite pass time. We zijn veel naar baseball gaan kijken, zowel in Washington DC als in Baltimore. En we hebben het vaak op zondagnamiddag (met een goeie fles cola) in detail op TV gevolgd. We zijn de rest van ons leven verslingerd aan baseball. Objectief 2 bereikt.

Objectief 3 was: “US Destinations Only”. Nu we hier toch in de US waren, wilden ook zo veel mogelijk zien van de US. Dat is aardig gelukt. Enkel al in de afgelopen drie jaar zijn we naar 22 staten geweest. Tel daar de staten bij die we op eerdere trips naar de US al hebben gedaan, dan komen we op 29 staten. Dat is meer dan de meeste Amerikanen. Objectief 3 ook bereikt.

In samenvatting, gelukkig samenwonen, naar baseball gaan kijken en veel op reis gaan in de US … we waren al onze persoonlijk objectieven aan het bereiken daar in de US en we waren daar graag ook. Life was beautiful. En dan komt er iemand vertellen dat we terug naar Belgie gaan. En of we daar blij mee zijn ?

Dat is een irrelevante vraag. We hebben een ongelooflijk aangename tijd gehad in de US. In 29 staten. We gaan al die herinneringen voor altijd hebben. En we zijn nu bezig om nieuwe Belgische herinneringen te verzamelen.

Tenslotte, aan iedereen die de blog heeft gevolgd, u was een geweldig publiek. Hartelijk dank om dit allemaal te ondergaan. Het ga jullie goed / all the best.

THE END

And off we go...

Het is vandaag vrijdag, 8 januari, 12:30 in de namiddag. Caitlin ligt in de badkamer van onze hotelkamer nog een dutje te doen, terwijl wij de laatste hand leggen aan de valiezen. 6 valiezen, 3 stuks handbaggage, 3 jassen, de buggy, de autostoel en de nieuwe Kate Spade die ik vandaag nog van Marc cadeau kreeg: dat moet straks allemaal in de auto richting luchthaven.

Het zijn onze laatste uurtjes op Amerikaanse grond en langzaam aan begint ook dat door te dringen. Uit pure nostalgie zijn we gisteren nog voor de laatste keer crabcakes bij Sweetwater gaan eten.

Deze week was hectisch: laatste werkdag, autos verkopen, utilities opzeggen, papierwerk, het vast tapijt laten reinigen, home inspection en natuurlijk de verhuis coordineren.

Al onze spullen, 3.8 ton (!) in totaal, ziten sinds dinsdag in de container en zullen binnenkort de atlantische oceaan overvaren... Volgens de verhuizers was dit maar een kleine verhuis, maar de buren hadden daar ongetwijfeld een ander idee over toen de caravaan trucks in onze straat arriveerde.





Ziezo, binnen een paar uurtjes zijn we terug in Belgie. De volgende blog schrijven we vanuit Brussel!

Mile High / State 22 Christmas

We zijn voor Kerstmis een verlengd weekend naar Denver, Colorado geweest. Denver heet de 'Mile High City'. Colorado was staat nummer 22 die we in de afgelopen 3 jaar hebben bezocht. Staat 29 als we vroegere trips naar de US meetellen. 29 of 22, het is meer dan de meeste Amerikanen.

Denver, Colorado dus. Daar wonen grote vriend Nic, grote vriendin Stacy en kleine vriendin Ella. Het was tegelijk onze laatste en een van de leukste trips in de US.

We kennen onze grote vriend Nic al een tijdje. 18 jaar om precies te zijn. En die woont nu met vrouwlief Stacy en dochtertje Ella in Denver.

Hier zien we de gehele familie (plus ondertekende en Caitlin).





Op Kerstdag waren we naar Denver gevlogen. Met United Airlines. United is de slechtste luchtvaartmaatschappij van de US. Dat hebben we niet zelf uitgevonden. Dat wordt in elke enquete bevestigd. Dat is niet leuk voor United. Maar klopt die reputatie wel? Omdat we triestige bedrijven willen helpen (behalve domme banken) en ook wel een beetje omdat United een belangrijke hub / bijna-monopolie heeft in Washington DC, moesten we de afgelopen drie jaar vaak met United vliegen. We spreken dus met enige kennis van zaken.

United is de duurste maatschappij van de US. Eten en drinken is ook altijd betalen. Niets is gratis bij United. De prijs is dus een minpuntje. United is ook altijd vertraagd. Stiptheid is ook een minpuntje. En op een United-vlucht is er ook altijd iets aan de hand. Of er is een deur die niet goed sluit. Of de airconditioning werkt niet correct. Of de bemanning is niet komen opdagen. Of iedereen wordt gevraagd om stil te zijn want de bemanning moet slapen ?! Echt meegemaakt. Betrouwbaarheid is ook een minpuntje bij United.

Sommige dingen zijn wel standaard bij United. Het video-systeem moet standaard zeventien keer worden gereset voor het werkt. On-demand video bestaat niet, dus iedereen (ook business class) moet tegelijk naar dezelfde tekenfilm kijken. Behalve in first class. Daar komen ze rond met een soort van video-8 cassettes met films op. Wel alleen maar keuze uit films van voor 1992. Toen is de industrie gestopt met maken van dat soort dingen. Technologie in het algemeen is bij United ook een minpuntje.

De bemanning, als ze er al zijn en als ze niet liggen slapen, zijn standaard onvriendelijk (te weinig slaap ?) en wegen gemiddeld 120 kilo. Service is nog een bijkomend minpuntje voor United. Ook standaard is dat je bij United 20 dollar moet betalen per valies. En je valies mag maar 15 kilo wegen. Dat heeft volgens United allemaal te maken met de extra brandstof die het vliegtuig zal verbruiken per valies. Ons gratis(!) advies voor United: neem een nieuwe (lichte, wakkere) bemanning aan en je hoeft geen extra brandstof fees meer aan te rekenen voor mijn valiezen. Een win-win situatie als het ware.

Soit. We dwalen af. We waren dan op Kerstdag op onze heenvlucht … met United… heu … op tijd en zonder problemen in Denver.

Grote vriend Nic had voor de gelegenheid nog een aantal gasten en familie uitgenodigd en hij had een Kerstmaal bereid. Grote vriend Nic is alumnus van Spermalie (bekende kokschool in Brugge). Een fantastisch goeie kok dus. Het Kerstmaal was met kreeft, kippe-consome, konijn met pruimen, fazant, huisgemaakte kroketten, witloof, etc …. Het Kerstmaal was heerlijk. Het was een geweldige avond daar in Denver.

De dag erop moest er dus wel wat aan lichaamsbeweging in de buitenlucht worden gedaan.







En wat doe je dan in Colorado? Juist. Een sneeuwman maken. Maar dat is wel gemakkelijker gezegd dan gedaan. Colorado (en Utah) zijn namelijk wereldberoemd bij skiers voor hun ‘powder snow’. Dat is inderdaad fantastisch voor skiers (zie later). Dat is echter niet geweldig voor sneeuwmannen-makers (zie hieronder).



We hebben onze sneeuwman dan even achtergelaten bij Nic’s mooi en nieuwe huis en hebben een tripje naar Boulder gemaakt. Boulder is een universiteitsstad even buiten Denver. Letterlijk aan de voet van Rocky Mountains.





Het was een geweldige dag daar in Boulder.

De dag erop hadden we nog grotere plannen. We gingen gaan skien. Uur en drie kwartier rijden en we waren in Vail. Voor de skiers onder ons. Vail !!! Voor de niet-skiers onder ons. Vail is na Whistler, Blackcomb (in Canada, bij Vancouver en host of Winter Olympics 2010) het grootste ski-gebied van Noord-Amerika. Vail is na Aspen, ook het meest mondaine ski-gebied in Noord-Amerika. En Vail is 14 keer in de laatste 17 jaar verkozen als beste ski-resort in Noord-Amerika. De prijs van onze ski-pas reflecteerde alle statements hierboven.

Anyway, dit is Vail.





We zullen Vail altijd blijven herinneren voor een aantal redenen:

* De eerste keer dat kleine vriendin Ella heeft geskiet. Ella is 2 jaar en negen maanden. Ze vond het fantastisch.



* De eerste keer voor Caitlin in ski-pak en glijden in de sneeuw. Ze vond het fantastisch.



* De eerste keer voor Siri in een volwassen ski-gebied. Misschien kunnen we haar toch nog ooit overtuigen om echt te gaan skien.







* En we hebben voor de eerste keer geskiet in een ski-resort in het Westen van de US. We schrijven erbij in het Westen want we waren vorig jaar al gaan skien in Snowshoe, West-Virginia. Alhoewel dat toch niet helemaal hetzelfde was. Snowshoe en Vail verhouden zich ongeveer zoals Antwerp tegen Manchester United. Het was ook de eerste keer in de ‘powder snow’ van Utah/Colorado. Inderdaad. Goeie sneeuw. En lange pistes met weinig volk. En minder Duitsers en Nederlanders dan in de Alpen.



Het was geweldig daar in Vail.

En nu zijn we terug thuis in Virginia. De terugvlucht was natuurlijk ook met United. En we hadden van United (wegens mijn frequent flyer miles ? of wegens mijn gratis advies ?) een upgrade gekregen naar Business Class. Caitlin vond het geweldig.

Siri en ik vonden vooral onze trip naar Denver geweldig met heel veel dank aan grote vriend Nic, grote vriendin Stacy en kleine vriendin Ella. Nic, Stacy en Ella – hele grote merci voor de geweldige ontvangst.

Blizzard '09

Het is in Virginia dan weer winter. Het is altijd een heel gedoe met de winter in de US. Deze keer was het een sneeuwstorm. Het sneeuwt hier wel vaker. Zie eerdere blogs: Winter Wonderland (Jan 2009),Snow Day (Jan 2009) en Let It Snow (Dec 2009). Iedereen is dan ook altijd goed voorbereid. Zelfs als er een halve meter valt op 24 uur. Alhoewel. Dat was toch een beetje bijzonder.



Dat ziet er op uw terras dan ongeveer zo uit.



En hier zit de barbecue onder.



Het was de meeste sneeuw in Virginia sinds lange tijd. Zo een belangrijke gebeurtenis moet natuurlijk ook een naam hebben. Daarvoor kan je altijd rekenen op de 24-uur nieuwschannels. Het werd "Blizzard '09". Dat vonden we wel ok. Vlotte naam. En klinkt beter dan ‘Het is slecht weer. Voor bruggen en wegen geldt vanavond wintertype C2’.

Zoals gezegd, het sneeuwt hier wel vaker in Virginia. En daarvan hebben we wel teen en tander geleerd. Tijdig sneeuw ruimen op uwen driveway bijvoorbeeld. Dat is belangrijk. Voor twee redenen. Ten eerste voor de veiligheid. Ten tweede voor het buurtcommittee. Vorige keer waren we er wat laatekes bij en was er toch enig gemor in de buurt "die luie Europeanen lagen naar het schijnt nog te slapen".

Dus we waren er deze keer goed en snel bij.





Het beloofde ook een zware dag te worden voor de dieren. Hier is ons hert.



We kregen ook gelijk hulptroepen van het Amerikaans leger erbij. Den Barry.



Den Barry is de overbuurman. Annex baasje van grote vriend de Stormy. Annex vader van Liz (19-jarige babysit van Caitlin en cheerleader) en belangrijke mens op het Pentagon.

We zijn dan ook bij den Barry gaan helpen.



En daarna ook bij de Gary. Jarenlang bewonderaar van Siri. Eigenlijk heet de Gary, Richard. Dat zijn we gisteren na 2.5 jaar te weten gekomen. Of hoe Blizzard 09 de mensen dichter bij elkaar heeft gebracht.



En hier kwam Caitlin helpen.



Na de shift van 11 uur 's morgens, moesten we om 4 uur in de namiddag weer aan de slag.



Ons hert hield de moed erin.



En om 7 uur ‘s avonds nog eens vantzelfde.



En zo bleven de driveways van den Barry, de Gary/Richard en ondertekende redelijk goed. Nu de straat nog. Anders geraken we nog steeds niet weg.

Daarvoor heeft het buurtcommittee een bedrijfje dat zou langskomen. Hetzelfde bedrijfje dat in de zomer de gemeenschappelijke grasperkjes onderhoudt. Die kennen we. Drie Mexicaanse kozijns. Als dat maar goed komt, dachten we nog.

Maar om 10 uur ’s avonds waren onze Mexicaanse amigos er dan.



En om 2 na 10 hadden ze zich volledig vastgereden in de sneeuw.




De ramptoerist die in ons allen schuilt, was niet te houden. Hier zitten die drie tacos volledig vast. Toch niet zo veel sneeuw gewoon in Mexico precies.



Het Amerikaanse leger (den Barry), de bewonderaar van Siri (de Gary/Richard) en ondertekende hebben de drie sombreros dan maar geholpen. En we hebben daarna dan nog maar eens sneeuw geruimd.



Ons hert heeft het hoofd niet boven de sneeuw kunnen houden.



De volgenden dag heeft Siri het resultaat van onze arbeid gecheckt.





En Caitlin zag dat het goed was.





En de foto hieronder had een mooie foto voor onze kerstkaarten kunnen zijn geweest. Dat is, indien we onszelf graag op onze eigen kerstkaarten zouden zien.