Oktoberfest 2009

We zijn vandaag naar het Oktoberfest geweest. Niet in Munchen, maar in Vienna. Niet in Oostenrijk, maar in Virginia. Het was een fijne bedoening daar op het Octoberfest in Vienna, Virginia. Maar eerst een beetje geschiedenis.

De originele bewoners van Amerika zijn dindianen. Je komt de indianen echter niet zo vaak tegen op straat. De meeste indianen wonen namelijk in hun reservaat. Elk indianen-reservaat dat zich een beetje respecteert heeft tegenwoordig een casino en is een belangrijke schakel in de drugshandel in Amerika. Daar houden we allemaal niet zo van. Alle andere Amerikanen zijn dus ingevoerd. Hier aan de East Coast vaak vanuit Europa.

Zo ook John Hunter. Wie ? John Hunter. John Hunter was geboren in Ayr in Schotland maar vestigde zich hier in Virginia begin jaren 1800. En noemde het dorpje hier Ayr Hill. In de jaren 1850 had Ayr Hill een dokter nodig. Dat werd ene meneer William Hendrick. Die wilde hier wel komen wonen, maar alleen als het dorpje zijn naam zou veranderen naar zijn geboorteplaats...Vienna...in New York. Vienna in New York is genaamd naar de Oostenrijkse hoofdstad. En aldus de geschiedenis van Vienna, VA.

Maar ook tegenwoordig als je hier met mensen praat, hoor je bijna altijd een vaag verhaal over hun roots in Europe. Ze hebben allemaal wel ergens een bedovergrootvader uit Duitsland, een bomma uit Ierland, ne pepe uit Polen of een moemoe uit Frankrijk. Ze hebben ook allemaal altijd plannen om eens op reis te gaan naar het Europa van hun voorouders. Maar gewoonlijk komt daar nooit veel van in huis. Europe is namelijk gelegen buiten de US. En dat is vervelend. Ze spreken daar geen Engels. Je moet daar met raar geld betalen. En Europeanen hebben allemaal van die bedenklijke gewoontes zoals vers brood eten. Amerikaans Wonderbrood blijft 2 jaar goed, zelfs met de zak open. Of Europeanen wandelen ook op straat. Hier zie je alleen af en toe een landloper op straat wandelen. Of een Mexicaan op weg naar zijn werk.

Maar Amerikanen houden wel van dat Europees gekneuter. Ze vinden dat allemaal heel authentiek. Folklorefestivals uit Europa copieren is dan ook een populaire formule bij successvolle gemeentebesturen en enthousiaste parochiale medewerkers. Aldus het jaarlijks Oktoberfest in Vienna in VA. Dit jaar was het Oktoberfest in Vienna alweer aan zijn tweede editie toe. Een traditie dus.



De hele zaak wordt natuurlijk wel een beetje aangepast voor de Amerikaan.

Ze hebben hier vaak wat meer geluk met het weer. Het was vandaag zonnig en 25 graden. Het Vienna Octoberfest 2009 ging door in ‘Historic Church Street’. Die straat is een jaar ouder dan alle andere straten in Vienna. Historic dus. Hier is Caitlin vlakbij Historic Church Street.



Er was ook een brandweerwagen. De mannen van den brandweer zijn altijd populair in Amerika.





Alles hier in Amerika is ook heel familie/kind vriendelijk.

Er is steeds voldoende parkeerplaats voor kinderwagens.



Er waren verklede mannen. Ondertekende heeft persoonlijk sinds jongsafaan schrik van verklede mannen (en stoeten). Caitlin niet.



Daddy's doen allemaal hetzelfde op dit soort van evenementen.



Er is altijd genoeg eten. De grootste vrees van de Amerikaan (honger hebben) wordt geheel voorkomen. Op gecombineerd Amerikaanse(veel)/ Duitse(zuurkool) wijze.



Het was...heu...heel lekker.



En hier nog een paar foto's voor de liefhebbers.

Caitlin's eerste Oktoberfest met mama.





Caitlin's eerste Oktoberfest met daddy.









Volgende week is het Oktoberfest in Reston. Dorpje naast Vienna(Virginia).

Blitzbezoek Belgie

We zijn ondertussen terug thuis na ons blitzbezoek aan Belgie vorig weekend.

Very close friends Annick & Frederik stapten op 12 september in het huwelijksbootje en dat was meteen een goed excuus om nog eens naar een leuk feestje te gaan en tegelijkertijd de familie een broodnodige Caitlin-fix te geven.

Het was heel leuk om family & friends terug te zien, maar 3 dagen waren natuurlijk te kort om het hele land rond te touren, dus mijn excuses dat we onze komst niet vooraf hebben aangekondigd en niet iedereen hebben kunnen zien.

Papa moest werken in DC, dus was het deze keer een weekendje onder meisjes. Caitlin heeft het (uiteraard) voortreffelijk gedaan, zowel in de lucht als op de vaste grond. Geen last van jetlag, dat was ook weer een meevaller. Ze had tijdens de nachtvlucht natuurlijk wel 6u heerlijk geslapen op mijn buik (en schouder en borst en schoot, want ze meet ondertussen al een goeie 70 cm). Ik daarentegen ben de hele vlucht moeten wakker blijven om ervoor te zorgen dat ze niet van de buik zou afrollen. In een niet zo comfortabele positie -stijf als een plank om het kind een ietwat "rechte" ondergrond te bieden- en trachten zo weinig mogelijk te bewegen om haar niet wakker te maken. Je kan al raden hoe boos ik werd toen de stewardess eerst ijswater op haar kaak morste bij het doorgeven van drankjes en daarna door de micro begon te kwetteren over het (overigens heel onsmakelijke) ontbijt. Zucht.

Het huwelijksfeest was een voltreffer, met een stralende bruid, een heel gelukkige bruidegom en een erg leuk feest.





En alle omas, opas, peters, meters, tantes, nonkels, nichtjes en andere familieleden waren heel blij om Caitlin te kunnen knuffelen en op haar te kunnen passen terwijl ik naar de kapper ging of met mijn girlfriends aan het kletsen was.

Een heel leuk weekend dus.

Caitlin met nichtje Maithe op de glijbaan (heerlijk zo'n "levende pop" die Maithe naar hartelust kon verkleden met tiaras en ander prinsessenspul).


Caitlin met nichtje Amelie (elkaars speelgoed en eten goed in de gaten houdend...)



De terugvlucht verliep zonder incidenten. Maar wel een stuk wakkerder...

"Ik wil ook in de boekjes kijken"


"Waar is mijn plastieken zeemeermin nu weer naartoe?"


"Wie zegt dat er in economy niet genoeg beenruimte is?"


By te way, we hadden maar 1 zetel...ik heb een groot deel van de terugvlucht in een hoekje op de grond doorgebracht. Zoals het een echte muilezel betaamt.

Rock The Red

We zijn grote sportfans. We hebben het al over Baseball (‘Take me Out to the Ballgame’) en Basketball (‘Willy en The Wizards’) gehad. Nu dan ijshockey. Ijshockey is een interessante sport. Het is ontstaan in Canada. In Canada is de sport zelfs officieel uitgeroepen tot de National Winter Sport. Lacrosse is in Canada uitgeroepen tot de officiele National Summer Sport. Lacrosse is een sport waar volwassen mannen met een visnetje achter elkaar aan lopen. Waar die Canadezen zich toch allemaal mee bezig houden ...

Anyway. Er spelen 30 ploegen in de NHL (National Hockey League) waarvan 6 uit Canada. En die dertig ploegen strijden dan om de Stanley Cup. Die cup werd voor het eerst uitgereikt in 1892 door de dan Governor General of Canada, ene meneer Lord Stanley of Preston. Deze overbodige informatie weten we dan ook weeral.

In Washington DC spelen ze ook ijshockey. En nog goed ook. De lokale ijshockey-ploeg heet de Capitals. Afgekort de ‘Caps’. Dat klinkt lekker stoer. Dat is belangrijk want bij ijshockey gaat het er allemaal wat stoerder aan toe dan bij bijvoorbeeld ritmisch turnen met de bal.

De Caps spelen in dezelfde zaal als de Wizards, de lokale basketbalploeg (zie blog ‘Willy en de Wizards’). De zaal van de Caps en de Wizards heet Verizon Center. Bijnaam is ‘The Phone Booth’. Verizon is een groot telecommunicatie bedrijf hier in de US. Je zaal of je stadium de naam geven van een sponsor is concept dat je hier trouwens overal tegenkomt in de US. Zo heb je onder andere:
- CitiBank Field (NY Mets), Bank of America Field (Carolina Panters),
- Coors Field (Colorado Rockies), Miller Park (Milwaukee Brewers)
- Minute Maid Park (Houston Astros), Tropicana Park (Tampa Bay Rays)
- EnergySolutions Arena (Utah Jazz)
- Heinz Field (Pittsburgh Steelers)

Wat leren we hier nu van eigenlijk. Niet veel, behalve dat:
- Als je je naam aan stadium wil geven, ben je ofwel een domme bank ofwel een leuk merk van bier of fruitsap
- Bepaalde sectoren zouden dit soort sponsoring beter niet doen. De Energy Solutions Arena heeft de bijnaam ‘The Dump’. EnergySolutions is een afvalverwerkingbedrijf
- De naam van het belangrijkste werkgever in de stad (Heinz in Pittsburgh) gaat natuurlijk altijd

In Belgie zou dat type van sponsoring ook leuk zijn. Namen die voor de hand liggen:
- Anderlecht wordt het ‘Fortis Bank’ stadium. Slecht management slaat de handen in elkaar
- Charleroi wordt ‘Het Waalse Gewest’ stadium. In Wallonie is de staat de belangrijkste werkgever. Het geld van de stadium-sponsoring is wel verdwenen. En Van Cau weet van niets.

Dat Verizon center is zowat het enige dat hetzelfde is voor de Wizards en de Caps. Voor de rest eerder verschillen:
- De Caps haalden dit jaar de play-offs. De Wizards waren de slechste ploeg van de US.
- De beste ijshockey-speler in de US speelt bij de Caps. Alex Ovechin. Russische meneer. Speelde alle wedstrijden. Mist twee voortanden.



De beste speler van de Wizards is Gilbert Areanas. Amerikaan. Was een heel jaar gekwest. Speelde geen ene wedstrijd. Loopt liefst hele dag rond in te grote beige kostuums.



- Bij basketbal hoor je tijdens de pauzes flauwe liedjes van een of andere trees die Rihanna heet. Bij ijshockey, alleen maar hard rock. Guns&Roses, AC/DC, en zo
- Bij ijshockey geen buitensporigheden tijdens de pauze. Geen kiss-cam, geen dance-cam, geen burritos die door de lucht vliegen, etc ... Het entertainment is de sport zelf en natuurlijk elke wedstrijd wel een gevechtje of twee. Ijshockey is niet voor watjes.



Ijshockey kijken is voor de hardwerkende mens met niet zoveel geld en diploma’s. Basketbal is voor de hardwerkende mens met een beetje meer geld en diploma’s dan de ijshockey supporter. Je kan het dus al raden. De ticketten bij ijshockey zijn goedkoper en de sfeer is tien keer beter.

De ijshockey-supporters hebben altijd allemaal hun rood spelers-shirt aan. Ze hebben ook allemaal zo een grote rode vinger aan hun ene hand en een grote beker bier in hun andere hand. Zo zien wij het graag. En dan maar de Caps aanmoedigen. ‘Rock The Red’



Maar de ijshockey-fans blijven natuurlijk wel op en top Amerikaan en dat hebben we graag. Normaal eten we niet te veel op zo een sportwedstrijd. Het nochtans zeer gevarieerde assortiment van hot dogs, hamburgers en pizza spreekt ons over het algemeen niet zo aan. Maar wanneer je dan toch eens in de rij staat, dan hoor je vaak hetzelfde. De persoon van 150 kilo voor jou bestelt dan twee dubbele cheeseburgers met extra-large fries. Of zij dan nog iets om te drinken wil ? Ja, een DIET coke … Die Amerikanen hier kunnen toch echt veel soft drinks op. Maar dat is ook niet zo moeilijk. De omstandigheden zijn in hun voordeel. Dr Pepper, Mountain Dew of Sierra Mist past hier bij elke maaltijd en de meeste Amerikanen beginnen met soft drinks vanaf de leeftijd van twee jaar oud (in Texas vanaf een jaar).

Soit, voor de rest is het hier natuurlijk nog steeds crisis. Den Obama heeft het nog altijd niet allemaal kunnen oplossen. Integendeel. We hebben al vele leuke bumper-stickers gezien de laatste tijd.

Mobility

Na 3 weken op de buik te zijn vooruitgeschuifeld zoals een klein zeehondje, heeft Caitlin begrepen dat er zoiets bestaat als hand-knie coordinatie. Ze kruipt nu dus heel vrolijk (bijna) het hele huis rond, blij met haar nieuw gevonden onafhankelijkheid. Ze gaat nu vlotjes van zitten, naar liggen, naar kruipen. Ze doet ook nog vaak de bearcrawl, op handjes en voetjes (in plaats van op de knieen), met de billetjes hoog in de lucht.








Ze maakt er een sport van om de afstandsbediening te pakken te krijgen.



Ze doet nu ook iets nieuw: ze probeert constant kusjes te geven door met open mond naar je kaak, neus of kin te mikken. Heel lief!

En er waren onlangs ook nog twee incidenten in de creche.
Ik had lunch meegegeven: een papje van boontjes, aardappelen en varkensvlees. Op het middaguur werd ik gebeld met de vraag of ik haar kon komen eten geven...totaal niet bij stilgestaan dat de juffen in de klas niet in aanraking mogen komen met onrein vlees.
De dag erna werd ik opnieuw gebeld. Ze was uit een stoeltje gekropen en was met haar gezicht pardoes in een emmertje gevallen. Gevolg: heel veel traantjes en 2 blauwe plekken op haar kaken. Juf Hina was helemaal van slag (meer dan Caitlin) en moest een incidentreport opstellen voor de inspectie. Alle emmertjes zijn nu ook geband uit de peuterklas. Thanks to Caitlin...

Zzzzzzzzzzzzzzz...

Yay! Caitlin heeft nu 3 nachten op rij doorgeslapen. Van 7pm tot 6.15am.

...11 heerlijke, ononderbroken uren... Wat hebben we dat gemist!

Ik moet haar om 6:15 wakker maken omdat we anders niet op tijd het huis uit zijn. Maar toen ik haar wekte zag ze eruit alsof ze makkelijk nog een paar uur langer in bed had kunnen blijven liggen.

Ik hoop dat ze dat onthoudt voor dit weekend. Maar dit berichtje heeft het wellicht gejinxt....wedden dat ze zaterdag terug om 5u begint te zingen in haar bed?


Caitlin op 14 februari. Een klein bolletje in een veel te groot bed. Toen gingen we nog iedere 5 minuten kijken of ze nog wel ademde.



Caitlin op 19 augustus. Ze heeft na 3 keer rond haar as te zijn gerold en het hele bed te zijn rondgeschuifeld, eindelijk haar favoriete knuffel gevonden. Nu zetten we de babyfoon op minimaal geluid en vinden we haar 's morgens terug aan het voeteneind.

Datenight

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog eens iets op de blog heb geschreven. We hebben voorlopig geen reisjes meer op de planning staan en zijn dus gewoon thuis. En laat ons eerlijk zijn, niemand zit te wachten op verslaggeving over wat we klaarmaken voor het avondeten of hoeveel wassen we in ‘t weekend doen (ter info: 1 witte, 2 bonte en 1 roze was). Komkommertijd dus.

Wel gaan we nog steeds iedere vrijdagavond op restaurant, Marc, ik en Caitlin. Hier noemen ze dat “datenight”. We hebben datenight geintroduceerd toen we naar hier zijn verhuisd en 2 jaar later doen we dat dus nog steeds.

Toen Caitlin nog een plat babietje was, sliep ze meestal door het hele gebeuren, wat wij natuurlijk prima vonden. Toen ze bijvoorbeeld 2 weken oud was, lag ze heel gelukkig te slapen in haar Maxi Cosi op een barkruk van ons favoriet crabcakes-restaurant “Sweetwater”. Sommige mensen keken een beetje vreemd (en soms afkeurend), maar meestal kregen we een heel positieve respons. Ze is uiteraard ultra schattig en meestal ook heel stil, dus dat hielp wel. Maar ze wordt nu natuurlijk groter en de laatste maanden hebben we besloten dat het voor de nachtrust van onze dochter (en voor de romantiek van de avond) beter is als ze niet teveel in en uit de auto moet want dan is het risico op wakker worden te groot. Dus nu gaan we enkel nog naar restaurants waar we te voet naartoe kunnen. Zo kan zij gewoon lekker doorslapen in haar bugaboo en moeten wij geen iene-miene-mutte doen om te beslissen wie Bob zal zijn. Gelukkig wonen we in het centrum van Vienna en hebben we de keuze uit tientallen restaurantjes op wandelafstand.

Onze all time favorite is Sushi Yama, waar we tegenwoordig bijna iedere vrijdagavond te vinden zijn. Het voordeel is dat de eigenaar, een japanner genaamd Bob, ons al goed kent en dus de juiste tafel voor “Mr. Marc” vrijhoudt met voldoende ruimte voor de voiture. Onze vaste garcon, Joe, ook een Japanner, weet al dat Marc graag een extra large Asahi biertje drinkt en ik een glas Pinot Grigio. En toen Caitlin onlangs wakker was geworden tijdens het diner is ze op de arm van Joe het hele restaurant rondgegaan. Dat heeft ons toen gratis dessert opgeleverd.

Er is ook een vegetarisch restaurant achter de hoek, maar dat hebben we nog niet durven uitproberen. En er is ook nog een American Bistro waar de kelners een heel hoog loveboat gehalte hebben en allemaal een witte veston dragen. En een Mexicaans restaurant waar je niet voor de gezelligheid, maar wel voor heerlijke margaritas en fajitas terecht kan. En dan is er nog het favoriete restaurant van Marc, een steakhouse, waar we in principe enkel op zijn verjaardag naartoe gaan. Maar omdat ik vorige week ontzettend veel zin had in pikante chickenwings hebben we eens een uitzondering op die regel gemaakt.

Het is wel een beetje een vreemd zicht om ons het restaurant te zien binnenkomen met een buggy met daarover de parasol open (om het licht een beetje tegen te houden) en een sjaal erover gedrapeerd. Mensen vragen zich echt soms af of er wel een babietje in ligt…. En het oogt wellicht nog vreemder om ons met die construcie ‘s nachts terug naar huis te zien lopen. Vooral omdat er hier bijna niemand, op mexicanen na, gewoon op straat wandelt. Soms denk ik dat we er in het donker een beetje uitzien als 2 vagebonden die een overvolle boodschappenkar voorduwen.

En over boodschappenkarren gesproken – dit weekend zijn we met het hele gezin boodschappen gaan doen and guess what: dat kleine meisje van ons past al in de kar. Ze lijkt als zo groot!



Ze kan nu zelfstandig rechtopzitten, en kan al bijna kruipen. Ze zit op handjes en knietjes en moet nu alleen nog zien te begrijpen dat ze op die manier ook vooruit kan. De dag dat ze dat doorheeft is het gedaan met onze rust…

Boston Day 2: Harvard met Caitlin

We waren dus in Boston voor twee dagen. Het verslag van Day 1 kon je eerder al lezen. Nu het vervolg: Day 2.

Day 2 stond in het teken van de toekomst van Caitlin. Caitlin is ondertussen al bijna 6 maanden oud. Als verantwoordelijke ouders moeten we dus stilaan beginnen nadenken over de toekomst van onze dochter.

Veel hangt natuurlijk van Caitlin zelf af. Voorlopig zijn we gematigd tevreden. Caitlin’s dagelijkse rapporten van de creche zijn al bij al redelijk goed. Alhoewel we Caitlin al wel een paar keren hebben gezegd dat ze beter kunnen. Wat meer melk drinken bijvoorbeeld zou goed zijn. Caitlin krijgt ook wel eens Happy Gram – zie blog over Happy Hearts. Maar twee Happy Gram’s over drie maanden is toch te weinig vinden we. Vorige week hebben we echter Caitlin haar kwartaal-rapport gekregen. Soort van peilproeven in de creche. Dat was wel heel goed. Caitlin kan al omrollen, rechtop zitten en bijna kruipen. Er was dus geen tijd te verliezen. Het was tijd om Caitlin Harvard te laten zien.

Harvard is een van de acht ‘Yvy League’ universiteiten in de US. De anderen zijn Brown (Providence, RI), Pennsylvania (Philadelphia, PA), Yale (New Haven, CT), Princeton (Princeton, NJ), Cornell (Ithaca, NY), Columbia (New York City, NY) en Dartmouth (Hanover, NH).

Voor diegenen die dat graag weten, die Ivy League is trouwens gewoon een van de vele sportleagues waarin universiteiten competities hebben tegen elkaar voor football, basketball, baseball, atletiek en andere sporten. Andere leagues noemen bijvoorbeeld de Big 10, Sunbelt, Mountain West, Pacific 10, enzovoort.

Terug naar Harvard. We hebben twee mooie wandelingen gemaakt. Eentje in de Old Harvard Yard.





Hier zien we Caitlin voor een freshman’s dorm (soort van peda voor de eerstejaars-studenten).



En voor de Harvard Memorial Church.





En hier is Caitlin bij het standbeeld van John Harvard. John Harvard was een Engelsman die al zijn boeken en 779 GDP in 1639 cadeau gaf aan de New College. Ze hebben dan de naam van de New College maar veranderd naar Harvard College.



En hier is Caitlin bij de Harvard Law School. We wilden ook nog langs de Harvard Business School gaan, maar dat zal voor een andere keer zijn.



Na de wandeling in Harvard zijn we nog gaan wandelen langs de Charles-river.



En hier is nog een onnozele foto die werkelijk nergens op slaat.



Er was spijtig genoeg niemand aanwezig die zondag om Caitlin alvast in te schrijven voor het klasje van 2027. Maar ze heeft alles in ieder geval al eens goed kunnen bekijken. En we hebben ook al even gecheckt hoe Caitlin zou staan in het Harvard Crimson. Crimson is de soort van rode kleur van Harvard.