- Bloes gestreken? Check
- Boterhammendoos klaar? Check
- Computer? Check
- Badge? Check
- Make Up voor het eerst in 3 maanden? Check
- Pomp (just in case)? Check
- Caitlin gevoed, verschoond en aangekleed? Check
- Foto's klaar? Check
...Yep, vandaag is het mijn eerste dag terug op het werk. Veel zal er niet gewerkt worden, denk ik. Mail van 3 maanden doorspartelen, ook al kon ik alles op blackberry volgen, duurt wel even. Bij alle collegas een praatje gaan maken, de fotos van sweet Caitlin gaan tonen, daartussen nog een paar meetings en opdrachten: de dag zal snel voorbij gaan.
Caitlin moet ik gelukkig nog niet meezeulen naar de creche. Voor haar begint de driloefening pas volgende week maandag. Mijn mama is deze week bij ons en zal dus de hele dag lekker van haar kleindochter kunnen genieten, zonder dat ik mij overal mee bemoei (genre "nee, mama, leg haar neer, ze moet NU slapen" (het kind is dan vaak nog klaarwakker) of "heb je de poeder vlak afgestreken zoals op de doos staat? zeker? 100%zeker?" (vandaag heb ik de schepjes klaargemaakt en in een containertje klaargezet voor mama - ik ben een controlfreak!) en nog "nee! niet met haar op het terras gaan staan want er is een windje"(de blaren aan de bomen ritselen, maar misschien was dat omdat de buurman net die boom aan het snoeien is...).
Ik weet zeker dat Caitlin en mama zich te pletter zullen amuseren vandaag. Maar bij mij voelt het toch alsof er lood in mijn schoenen staat. .. Allez, de dagtaak wacht, ik ben er vandoor!
woensdag 13 mei 2009
zaterdag 9 mei 2009
Take me out to the ballgame
De strijd met de guerilla gaat door. Na drie weken in het defensief te zijn gedrongen, is de heersend macht weer even terug. Noem het een soort van wanhoopsoffensief. Zoals beloofd dus, weliswaar met enige vertraging, het eerste verslag over onze favorite sportclubs alhier.
En als we gaan spreken over onze favorite sportclubs hier in DC moeten we natuurlijk beginnen met de Nationals. Die spelen baseball. Baseball is en blijft "Amercia's favorite pass time". Baseball is qua toeschouwersaantal de populairste sport in de US - dat is ook niet zo moeilijk, elke ploeg speelt in het regular season 162 matchen, daarna volgt er het post-season (de play-offs) en alles eindigt dan met The World Series. Het woord "World" is een beetje misleidend - het gaat hier over een pure US aanlegenheid (en voor de schijn een paar Canadese ploegen). Er zijn 30 ploegen verdeeld over de American (14) en National League (16). De winnaars van de league spelen tegen elkaar in World Series. In 2008 waren dat de Tampa Bay Rays en de Philadelphia Phillies. De Phillies hebben gewonnen met 4-1.
Maar genoeg over de World Series want anders kunnen we niet over de Nationals spreken. Dus terug naar het regular season. De kenners kunnen u vertellen dat in principe elke ploeg in baseball zo ongeveer 54 matchen gaat winnen, 54 gaat verliezen en het gaat dan allemaal om die remaining 54. Ter vergelijking, Tampa Bay had er op het einde van het regular seizoen er 97 gewonnen en 65 verloren. De Nationals hadden er 60 gewonnen en 102 verloren. Dat was het slechtste van alle ploegen in de league.
Dat is niet zo goed. Maar er is een reden voor. De Nationals zijn een ploeg aan het bouwen. De Nationals hebben van de hele league zowat de jongste ploeg en al die jonge, talentvolle spelers moeten het nu waarmaken op het hoogste niveau. En dat gaat nog niet zo goed. Maar aan het ondersteunen van jong talent, daar helpen we natuurlijk graag aan mee. We gaan dus regelmatig kijken naar een match van de Nationals. We hebben onze favoriete plaatsen (tussen home plate and third base) in het splinternieuwe Nationals Park. We waren er zelfs bij op de allereerste wedstrijd van de Nationals in hun nieuwe ballpark. Er had toen nog niemand met zijn gat in mijn stoeltje gezeten. Verdorie !
We zijn overigens erg te spreken over het nieuwe Nationals Park. Een van de mooiste stadions die ik al heb bezocht. Berchem Sport niet mee gerekend. En met alle noodzakelijke faciliteiten. Dus overal veel eetkraampjes met een grote varieteit aan ... heu ... hot dogs en hamburgers. Maar ook een paar aangename bars. Het voordeel is dat je overal kunt gaan rondlopen. Je wordt niet beperkt tot het vak waarvoor je je ticketje hebt gekocht. Leuk. En er zijn ook sportfaciliteiten aanwezig. Je kan namelijk zelf een keertje proberen een baseball die aan 65 mph naar jou toe komt weg te kloppen, of zelf een baseball in de strike-zone proberen te gooien. Allemaal leuk.
Maar het mooiste van al is de service die je krijgt eens je dan toch in je stoeltje zit. Ze komen langs met eten en drinken. Dat is belangrijk want er kan natuurlijk altijd iets gebeuren in de wedstrijd. En dat wil je niet missen omdat je net even nootjes was gaan halen. Je hoeft dus niet meer op te staan. Je roept gewoon naar een van die kleurrijke figuren in de tribune. ’Hey beerman’ of ’ Hey Al’ (als je zit waar wij altijd zitten) en die brengt jou dan de volgende Bud Light. Heerlijk. Baseball en Belgisch bier, het is aangenaam vertoeven daar in Nationals Park.
Baseball is een mooie sport: veel techniek, taktiek en spanning. Ik moet wel toegeven dat het even duurt vooraleer je alle regels en tactische plannetjes doorhebt. Dat is nu gebeurd. We springen niet meer recht in het stadion als er niets aan de hand is. Dat was trouwens redelijk belachelijk. En als de match tussen de innings even stil ligt is er natuurlijk entertainment. Het zou anders Amerika niet zijn.
In de vierde inning is er de President’s race met de heren G. Washington, T. Jefferson, A. Lincoln and T. Roosevelt. Je weet wel die van Mount Rushmore.
Die lopen dan inderdaad een race.
Hilariteit alom. . Interessant detail: sinds de race is uitgevonden, zo’n twee jaar gelden, heeft Teddy nog nooit kunnen winnen. Er gaat altijd iets mis.
Teddy heeft op die manier een soort van cult-status bereikt onder de Nationals fans. Met een web-site: http://blog.letteddywin.com/.
En je kan ook met de heren op de foto.
Een ander fijn entertainment moment vindt plaats in de zevende inning. Dan is er de seventh-inning stretch. Iedereen staat dan even recht om zich eens goed uit te rekkken en het leuke "Take me out to the ballgame" te zingen. En zo genieten we van de matchen van de Nationals.
Het nieuwe seizoen is trouwens juist begonnen. En de Nationals voldoen al vanaf het begin aan de verwachtingen. 27 keer gespeeld. 9 keer gewonnen, 18 keer verloren. Dat beloofd .... maar de laatste wedstrijden gaat het al een beetje beter. Het wordt dit seizoen hopelijk een mooi en lang seizoen voor de Nationals. Let's go Nats !
En als we gaan spreken over onze favorite sportclubs hier in DC moeten we natuurlijk beginnen met de Nationals. Die spelen baseball. Baseball is en blijft "Amercia's favorite pass time". Baseball is qua toeschouwersaantal de populairste sport in de US - dat is ook niet zo moeilijk, elke ploeg speelt in het regular season 162 matchen, daarna volgt er het post-season (de play-offs) en alles eindigt dan met The World Series. Het woord "World" is een beetje misleidend - het gaat hier over een pure US aanlegenheid (en voor de schijn een paar Canadese ploegen). Er zijn 30 ploegen verdeeld over de American (14) en National League (16). De winnaars van de league spelen tegen elkaar in World Series. In 2008 waren dat de Tampa Bay Rays en de Philadelphia Phillies. De Phillies hebben gewonnen met 4-1.
Maar genoeg over de World Series want anders kunnen we niet over de Nationals spreken. Dus terug naar het regular season. De kenners kunnen u vertellen dat in principe elke ploeg in baseball zo ongeveer 54 matchen gaat winnen, 54 gaat verliezen en het gaat dan allemaal om die remaining 54. Ter vergelijking, Tampa Bay had er op het einde van het regular seizoen er 97 gewonnen en 65 verloren. De Nationals hadden er 60 gewonnen en 102 verloren. Dat was het slechtste van alle ploegen in de league.
Dat is niet zo goed. Maar er is een reden voor. De Nationals zijn een ploeg aan het bouwen. De Nationals hebben van de hele league zowat de jongste ploeg en al die jonge, talentvolle spelers moeten het nu waarmaken op het hoogste niveau. En dat gaat nog niet zo goed. Maar aan het ondersteunen van jong talent, daar helpen we natuurlijk graag aan mee. We gaan dus regelmatig kijken naar een match van de Nationals. We hebben onze favoriete plaatsen (tussen home plate and third base) in het splinternieuwe Nationals Park. We waren er zelfs bij op de allereerste wedstrijd van de Nationals in hun nieuwe ballpark. Er had toen nog niemand met zijn gat in mijn stoeltje gezeten. Verdorie !
We zijn overigens erg te spreken over het nieuwe Nationals Park. Een van de mooiste stadions die ik al heb bezocht. Berchem Sport niet mee gerekend. En met alle noodzakelijke faciliteiten. Dus overal veel eetkraampjes met een grote varieteit aan ... heu ... hot dogs en hamburgers. Maar ook een paar aangename bars. Het voordeel is dat je overal kunt gaan rondlopen. Je wordt niet beperkt tot het vak waarvoor je je ticketje hebt gekocht. Leuk. En er zijn ook sportfaciliteiten aanwezig. Je kan namelijk zelf een keertje proberen een baseball die aan 65 mph naar jou toe komt weg te kloppen, of zelf een baseball in de strike-zone proberen te gooien. Allemaal leuk.
Maar het mooiste van al is de service die je krijgt eens je dan toch in je stoeltje zit. Ze komen langs met eten en drinken. Dat is belangrijk want er kan natuurlijk altijd iets gebeuren in de wedstrijd. En dat wil je niet missen omdat je net even nootjes was gaan halen. Je hoeft dus niet meer op te staan. Je roept gewoon naar een van die kleurrijke figuren in de tribune. ’Hey beerman’ of ’ Hey Al’ (als je zit waar wij altijd zitten) en die brengt jou dan de volgende Bud Light. Heerlijk. Baseball en Belgisch bier, het is aangenaam vertoeven daar in Nationals Park.
Baseball is een mooie sport: veel techniek, taktiek en spanning. Ik moet wel toegeven dat het even duurt vooraleer je alle regels en tactische plannetjes doorhebt. Dat is nu gebeurd. We springen niet meer recht in het stadion als er niets aan de hand is. Dat was trouwens redelijk belachelijk. En als de match tussen de innings even stil ligt is er natuurlijk entertainment. Het zou anders Amerika niet zijn.
In de vierde inning is er de President’s race met de heren G. Washington, T. Jefferson, A. Lincoln and T. Roosevelt. Je weet wel die van Mount Rushmore.
Die lopen dan inderdaad een race.
Hilariteit alom. . Interessant detail: sinds de race is uitgevonden, zo’n twee jaar gelden, heeft Teddy nog nooit kunnen winnen. Er gaat altijd iets mis.
Teddy heeft op die manier een soort van cult-status bereikt onder de Nationals fans. Met een web-site: http://blog.letteddywin.com/.
En je kan ook met de heren op de foto.
Een ander fijn entertainment moment vindt plaats in de zevende inning. Dan is er de seventh-inning stretch. Iedereen staat dan even recht om zich eens goed uit te rekkken en het leuke "Take me out to the ballgame" te zingen. En zo genieten we van de matchen van de Nationals.
Het nieuwe seizoen is trouwens juist begonnen. En de Nationals voldoen al vanaf het begin aan de verwachtingen. 27 keer gespeeld. 9 keer gewonnen, 18 keer verloren. Dat beloofd .... maar de laatste wedstrijden gaat het al een beetje beter. Het wordt dit seizoen hopelijk een mooi en lang seizoen voor de Nationals. Let's go Nats !
woensdag 22 april 2009
Terug thuis
We zijn terug in Virginia, onze vakantie in Belgie zit erop. Vanaf nu wordt er dus terug geblogd.
Marc is vorige week al teruggevlogen en gisteren zaten Caitlin en ik in de ijzeren vogel. Toch wel een avontuur, reizen met een babietje. Gelukkig hadden we voor de terugvlucht een super goede plaats met veel beenruimte, zodat Caitlin gewoon aan mijn voeten en dus niet onder de zetel van de passagier voor mij moest liggen (wat wel het geval was op de heenvlucht). Deze keer stond het slaapbakje gewoon tegen de muur.
Maar van slapen is niet veel in huis gekomen. Ik heb er zo ongeveer 5 van de 8u mee moeten rondwandelen in t vliegtuig...dan krijgt nen mens al eens een goeie plaats! De man naast mij, een zuurkijkende man van Noordafrikaanse origine, die heel veel zin had om tv te kijken, heeft de hele vlucht met kop en al onder zijn dekentje doorgebracht. Dat gebeurde nadat ik bij het opstijgen heel discreet m'n truitje omhoog trok om Caitlin's honger te stillen. De man keek me verschrikt aan en dook onder z'n deken. Hij heeft daarna wel nog geprobeerd om het tv-tje ook onder z'n deken te incorporeren, maar dat lukte blijkbaar niet goed. Telkens als ik opstond om te wandelen, ging het deken naar omlaag en probeerde hij alsnog de film te volgen.
Met een schattig kindje in t vliegtuig leer je, behalve dan mijn zuurkijkende buurman, anders wel veel mensen kennen. Iedereen komt een praatje met je maken, zo ook Speedy, een law professor hier in DC. Hij zoekt nog een pro deo advocaat om te helpen met een interessant project in Liberia. Toch nog eventjes over nadenken of dat wel lukt nu ik binnenkort terug ga werken.
Marc stond ons vol ongeduld op te wachten op de luchthaven, een heel leuke verrassing, want ik wist niet of hij vrij zou kunnen nemen om ons op te halen. En hoewel het fantastisch was om in Belgie te zijn en iedereen terug te zien, is het ook wel heel erg leuk om terug thuis te zijn...Het is een beetje een dubbel gevoel.
Ondertussen zijn we terug geinstalleerd en ik probeer Caitlin af te leren om steeds op de arm te zitten. Ze is dat in Belgie goed gewoon geworden, daar waren kandidaten genoeg om haar op te pakken.
Caitlin in haar favoriete houding "het aapje" bij trotse peter Eric
en vertederde meter Lisa
Ik ben nog door de honderden fotos aan het worstelen die we hebben genomen. Geen sinecure!
En hoewel we niet hebben geblogd, heb ik in Belgie geprobeerd om inspiratie op te doen voor berichten. Ik ben die natuurlijk vergeten opschrijven, maar wat me vooral is bijgebleven:
- de terrasjes : dat hebben we hier niet. We waren gezegend met mooi weer en ik vond het fantastisch om op een terrasje te genieten van het eerste zonnetje en mensen te bekijken.
- het verkeer in Brussel: is toch een pak hectischer dan hier. Ik zat nog maar 5 minuutjes achter het stuur en begon alweer "op z'n brussels" te rijden - of beter, me te ergeren aan die rijstijl. Ik had zelfs een beetje schrik! Ik heb er 30min. over gedaan om van het koninklijk paleis tot aan mijn appartement in Schaarbeek te geraken omdat alle chauffeurs de kruispunten blokkeren, ook al is het rood. Ze moeten er dringend ook eens die "do not block intersection" borden gaan invoeren.
En last but not least: een fotootje van het viergeslacht!
vrijdag 27 maart 2009
Random thoughts
Vandaag heb ik afscheid genomen van Isabel, 1 van mijn beste vriendinnen hier. Na 3 jaar Virginia zit hun assignment erop en verhuizen ze nu terug naar Belgie... Ik vind het echt moeilijk om hier afscheid te moeten nemen. De vriendenkring is tenslotte beperkter dan thuis en hoewel ik makkelijk vrienden maak, is het toch niet evident om mensen te ontmoeten met wie het zo goed klikt. Het is ongetwijfeld deels dankzij Isabel en Caroline (die andere goede vriendin - die hier gelukkig nog is!) dat ik mij hier zo thuis voel. Voor de lezers die de achtergrond niet kennen: Caro, Isa, hun echtgenoten en Marc zijn allemaal collegas. Toen Isa in mei 2007 hoorde dat Marc en ik waren gearriveerd in de US, heeft ze onmiddellijk een BBQ georganiseerd waar ook Caroline op was uitgenodigd (zij waren de maand ervoor verhuisd naar DC). En sindsdien trekken we dus samen op: brunchen op zondag, BBQ's a l'improviste, shoppingmiddagen, (poging tot) powerwalken, aperitieven na 't werk, sportwedstrijden, skivakantie,... We waren zelfs alle drie samen zwanger ;o)
Ondertussen heb ik wel al vele andere vrienden gemaakt, zowel expats als locals, maar Isa en Caro blijven toch een speciaal plaatsje innemen. Ik ga haar missen!
Tijd om daarbij stil te staan is er echter niet. We zijn volop onze reis naar Belgie aan het voorbereiden. We zijn altijd al lichte reizigers geweest, maar ik vrees dat dat nu wel anders gaat zijn - niet te doen wat we nu allemaal gaan meezeulen. Caitlin is in ieder geval klaar om te vertrekken. Haar US passport is gisteren aangekomen, ontzettend schattig, dat blauwe boekje met die babyfoto ... en te bedenken dat dat 5 jaar geldig is!
Aangezien ik nog een miljoen dingen moet doen/kopen alvorens te vertrekken, sleur ik Caitlin geregeld mee naar de mall om ons lijstje af te werken. Ik heb haar dinsdag ook meegenomen naar de spa, omdat ik een facial had geboekt (om alle misverstanden te vermijden: de gelaatsverzorging was voor mij, nog niet voor haar!). Ze vertikte het echter om in haar buggy te slapen, dus heb ik haar tijdens de behandeling op mijn buik gelegd. Fantastisch vond ze het. Relaxerende muziek, een relaxe mama: ze viel onmiddellijk in slaap en heeft die nacht zelfs 7 uur aan 1 stuk doorgeslapen. Heerlijk! Jammer genoeg was dat maar een eenmalige zaak (dat doorslapen).
En ondertussen maakt DC zich klaar voor het Cherry Blossom Festival: begin april zullen alle Japanse kerselaars in bloei staan, en geloof me, dat is echt fantastisch mooi. Ik ben een ongeloofelijke fan van de Cherry Blossoms en ben niet alleen: tijdens die enkele dagen dat ze bloeien wordt de stad overrompeld. Er worden meer dan een miljoen bezoekers verwacht.
De kerselaars werden in 1912 door Japan aan US geschonken als teken van vriedschap en goodwill. Er zijn ondertussen al 3750 bomen met 16 Cherry Blossom varieteiten in DC. De bloeiperiode dit jaar is van 28 maart tot 11 april, met piek op 4 april.
Ziehier een paar sfeerbeelden van vorig jaar:
En tenslotte, omdat ik het niet kan laten, nog een fototje van Caitlin.
Ondertussen heb ik wel al vele andere vrienden gemaakt, zowel expats als locals, maar Isa en Caro blijven toch een speciaal plaatsje innemen. Ik ga haar missen!
Tijd om daarbij stil te staan is er echter niet. We zijn volop onze reis naar Belgie aan het voorbereiden. We zijn altijd al lichte reizigers geweest, maar ik vrees dat dat nu wel anders gaat zijn - niet te doen wat we nu allemaal gaan meezeulen. Caitlin is in ieder geval klaar om te vertrekken. Haar US passport is gisteren aangekomen, ontzettend schattig, dat blauwe boekje met die babyfoto ... en te bedenken dat dat 5 jaar geldig is!
Aangezien ik nog een miljoen dingen moet doen/kopen alvorens te vertrekken, sleur ik Caitlin geregeld mee naar de mall om ons lijstje af te werken. Ik heb haar dinsdag ook meegenomen naar de spa, omdat ik een facial had geboekt (om alle misverstanden te vermijden: de gelaatsverzorging was voor mij, nog niet voor haar!). Ze vertikte het echter om in haar buggy te slapen, dus heb ik haar tijdens de behandeling op mijn buik gelegd. Fantastisch vond ze het. Relaxerende muziek, een relaxe mama: ze viel onmiddellijk in slaap en heeft die nacht zelfs 7 uur aan 1 stuk doorgeslapen. Heerlijk! Jammer genoeg was dat maar een eenmalige zaak (dat doorslapen).
En ondertussen maakt DC zich klaar voor het Cherry Blossom Festival: begin april zullen alle Japanse kerselaars in bloei staan, en geloof me, dat is echt fantastisch mooi. Ik ben een ongeloofelijke fan van de Cherry Blossoms en ben niet alleen: tijdens die enkele dagen dat ze bloeien wordt de stad overrompeld. Er worden meer dan een miljoen bezoekers verwacht.
De kerselaars werden in 1912 door Japan aan US geschonken als teken van vriedschap en goodwill. Er zijn ondertussen al 3750 bomen met 16 Cherry Blossom varieteiten in DC. De bloeiperiode dit jaar is van 28 maart tot 11 april, met piek op 4 april.
Ziehier een paar sfeerbeelden van vorig jaar:
En tenslotte, omdat ik het niet kan laten, nog een fototje van Caitlin.
woensdag 18 maart 2009
Moviestar
Time flies... ons meisje is ondertussen al 5 weken oud. Het boorlingske is er al een beetje af, ze wordt elke dag groter.
Ik kan ook niet geloven dat ik nu al 5 weken thuis ben (lees: niet ben gaan werken). Maar dat wil niet zeggen dat we thuis met onze vingers zitten draaien. Iedere dag staat er wel iets op het programma: gaan wandelen, boodschappen doen, skypen met het thuisfront, gaan shoppen in de mall, gaan lunchen met vriendinnen, nieuwe receptjes uitproberen voor Marc...we kunnen ons goed bezighouden. Ja, het is een beetje een luxeleventje - zelfs de nachten vallen zeer goed mee. Caitlin wordt maar 1 keer wakker, om 3 u: ze is goed getraind! Vandaag zijn we ook eens naar de creche gaan kijken en nu blijkt dat zij het enige meisje zal zijn in een groep van 8.
Natuurlijk worden er elke dag volop fotos genomen van haar. En nu we ons een videocamera hebben aangeschaft, wordt iedere seconde van haar bestaan ook op film vastgelegd. Het zal niet aan materiaal ontbreken om een slideshow te monteren voor haar trouwfeest later. Er is voorlopig echter nog niet zoveel diversiteit in de filmpjes: momenteel bestaan de scenes vooral uit slapen, wakker worden, op de changing table liggen en verplicht poseren voor de camera.
Wij vinden haar in ieder geval super schattig!
Ik kan ook niet geloven dat ik nu al 5 weken thuis ben (lees: niet ben gaan werken). Maar dat wil niet zeggen dat we thuis met onze vingers zitten draaien. Iedere dag staat er wel iets op het programma: gaan wandelen, boodschappen doen, skypen met het thuisfront, gaan shoppen in de mall, gaan lunchen met vriendinnen, nieuwe receptjes uitproberen voor Marc...we kunnen ons goed bezighouden. Ja, het is een beetje een luxeleventje - zelfs de nachten vallen zeer goed mee. Caitlin wordt maar 1 keer wakker, om 3 u: ze is goed getraind! Vandaag zijn we ook eens naar de creche gaan kijken en nu blijkt dat zij het enige meisje zal zijn in een groep van 8.
Natuurlijk worden er elke dag volop fotos genomen van haar. En nu we ons een videocamera hebben aangeschaft, wordt iedere seconde van haar bestaan ook op film vastgelegd. Het zal niet aan materiaal ontbreken om een slideshow te monteren voor haar trouwfeest later. Er is voorlopig echter nog niet zoveel diversiteit in de filmpjes: momenteel bestaan de scenes vooral uit slapen, wakker worden, op de changing table liggen en verplicht poseren voor de camera.
Wij vinden haar in ieder geval super schattig!
donderdag 5 maart 2009
Sports Illustrated … met 99c hamburger … van Obama …
Er is iets gebeurd. Caitlin, de kleine guerilla-strijdster, heeft sinds drie weken de blog veroverd. Controle verkrijgen over de belangrijke communicatie-kanalen is een bekende guerilla-taktiek. Dit is een tegenoffensief van de heersende macht. Voor alle duidelijkheid, dat zijn dus Siri en ik. Terug een verhaaltje over het leven in de US dus.
Wat is de grootste schrik van de Amerikaan? Goeie vraag. Misschien een terroristische aanslag? Niet echt. Daarvoor hebben ze die vriendelijke mensen van Homeland Security. Je weet wel, de mensen die je zo hartelijk ontvangen als je het land binnen wil. Na 2 uur in de rij. Misschien is tegenwoordig de recessie wel de grootste schrik? Ook niet echt. De sub-prime Amerikaan heeft dan wel 7 mortgages van Fannie Mae op zijn te groot huis en 239 Citibank afbetalingen op alle dingen in dat huis, plus autoleningen op 3 lelijke GM’s en 47 Bank of America credit cards voor de kleine uitgaven... Maar dat is allemaal niet echt een probleem. Daarvoor hebben ze die vriendelijke meneer Obama. Neen, de grootste schrik van de Amerikaan is honger hebben. Het is van het hoogste belang dat er steeds genoeg eten in de buurt is. Overal en altijd.
Er is goed nieuws op dat vlak. Fast-food is weer helemaal terug in. Joepie. En het is lekker goedkoop. KFC, Taco Bell (om even de twee onsmakelijkste te noemen) maar ook Mc Donalds en consoorten geven duizenden 99c menu’s weg. Ze doen weer helemaal mee. In tegenstelling tot de lokale gym en groenten. In het kort, de sub-prime Amerikaan heeft de oplossing gevonden. Hij/zij gaat zich uit deze recessie eten. Een combinatie van Obama en fastfood dus. Iedereen blij.
En nu begrijpen we ook waarom sport hier zo populair is. Omdat je, terwijl je naar sport kijkt, veel kan eten. Er zijn dan ook vier grote populaire professionele sporten: baseball, football, hockey en basketball. Veldrijden is nog niet doorgebroken. Met hockey bedoelen we natuurlijk ijshockey, niet het veldhockey waar Nederlanders meisjes zo goed in zijn. Amerikaanse ijshockey-spelers hebben trouwens een iets ruwer uiterlijk dan Nederlandse meisjes. Minder tanden bijvoorbeeld. Maar we zijn grote fan van beiden. Voor verschillende redenen weliswaar. En met football bedoelen we natuurlijk American football. Niet het Europese “soccer”. Die sport wordt hier voornamelijk door gastarbeiders en kinderen gespeeld. David Beckham heeft dat nu ook door.
Vier major professionele sporten dus. Professioneel, want de populairste sport is eigenlijk college football. Met college bedoelen we de universiteit. Ondanks het feit dat dat college de Amerikaan zijn eerste mooie schuldenberg heeft opgeleverd, dragen veel Amerikanen hun college in hun hart. En gewoonlijk ook ergens op hun auto. Als bumper-sticker. Ze volgen die sportploegen op de voet. Eerlijk gezegd, het is allemaal wat moeilijk te begrijpen voor een alumni van UFSIA. Wat was de score dit weekend van de dames ping-pong-ploeg van UFSIA ? Geen idee.
Zoals elke grote stad heeft DC ook zijn lokale vertegenwoordigers in de 4 grote sporten : we hebben hier de Nationals (de "Nats") in baseball, de Capitals (de "Caps") in hockey, de Redskins (de "Skins") in football en de Wizards ("de heu ... Wizards") in basketball. We gaan in de komende weken elke ploeg eens van een beetje dichterbij bekijken. Volgende week, of de week erna, dat zien we nog wel, beginnen we eraan met de Nationals. Als de onderhandelingen met de guerilla vlot verlopen natuurlijk.
Wat is de grootste schrik van de Amerikaan? Goeie vraag. Misschien een terroristische aanslag? Niet echt. Daarvoor hebben ze die vriendelijke mensen van Homeland Security. Je weet wel, de mensen die je zo hartelijk ontvangen als je het land binnen wil. Na 2 uur in de rij. Misschien is tegenwoordig de recessie wel de grootste schrik? Ook niet echt. De sub-prime Amerikaan heeft dan wel 7 mortgages van Fannie Mae op zijn te groot huis en 239 Citibank afbetalingen op alle dingen in dat huis, plus autoleningen op 3 lelijke GM’s en 47 Bank of America credit cards voor de kleine uitgaven... Maar dat is allemaal niet echt een probleem. Daarvoor hebben ze die vriendelijke meneer Obama. Neen, de grootste schrik van de Amerikaan is honger hebben. Het is van het hoogste belang dat er steeds genoeg eten in de buurt is. Overal en altijd.
Er is goed nieuws op dat vlak. Fast-food is weer helemaal terug in. Joepie. En het is lekker goedkoop. KFC, Taco Bell (om even de twee onsmakelijkste te noemen) maar ook Mc Donalds en consoorten geven duizenden 99c menu’s weg. Ze doen weer helemaal mee. In tegenstelling tot de lokale gym en groenten. In het kort, de sub-prime Amerikaan heeft de oplossing gevonden. Hij/zij gaat zich uit deze recessie eten. Een combinatie van Obama en fastfood dus. Iedereen blij.
En nu begrijpen we ook waarom sport hier zo populair is. Omdat je, terwijl je naar sport kijkt, veel kan eten. Er zijn dan ook vier grote populaire professionele sporten: baseball, football, hockey en basketball. Veldrijden is nog niet doorgebroken. Met hockey bedoelen we natuurlijk ijshockey, niet het veldhockey waar Nederlanders meisjes zo goed in zijn. Amerikaanse ijshockey-spelers hebben trouwens een iets ruwer uiterlijk dan Nederlandse meisjes. Minder tanden bijvoorbeeld. Maar we zijn grote fan van beiden. Voor verschillende redenen weliswaar. En met football bedoelen we natuurlijk American football. Niet het Europese “soccer”. Die sport wordt hier voornamelijk door gastarbeiders en kinderen gespeeld. David Beckham heeft dat nu ook door.
Vier major professionele sporten dus. Professioneel, want de populairste sport is eigenlijk college football. Met college bedoelen we de universiteit. Ondanks het feit dat dat college de Amerikaan zijn eerste mooie schuldenberg heeft opgeleverd, dragen veel Amerikanen hun college in hun hart. En gewoonlijk ook ergens op hun auto. Als bumper-sticker. Ze volgen die sportploegen op de voet. Eerlijk gezegd, het is allemaal wat moeilijk te begrijpen voor een alumni van UFSIA. Wat was de score dit weekend van de dames ping-pong-ploeg van UFSIA ? Geen idee.
Zoals elke grote stad heeft DC ook zijn lokale vertegenwoordigers in de 4 grote sporten : we hebben hier de Nationals (de "Nats") in baseball, de Capitals (de "Caps") in hockey, de Redskins (de "Skins") in football en de Wizards ("de heu ... Wizards") in basketball. We gaan in de komende weken elke ploeg eens van een beetje dichterbij bekijken. Volgende week, of de week erna, dat zien we nog wel, beginnen we eraan met de Nationals. Als de onderhandelingen met de guerilla vlot verlopen natuurlijk.
vrijdag 27 februari 2009
Over notarissen, stempels en adminstratieve formaliteiten
Afgelopen maandag hebben Caitlin en ik een tochtje naar DC gemaakt. De bedoeling was om eerst snel een paar administratieve formaliteiten in orde te brengen en daarna te gaan shoppen in trendy Georgetown. Aan dat laatste zijn we echter niet toegekomen...de reden: een ongeloofelijk bureaucratisch systeem.
Ter verduidelijking: we moeten voor de Belgische ambassade nog wat documenten in orde brengen om Caitlin te laten registreren en daarvoor heeft Brussel een aantal "gelegaliseerde" documenten nodig. Een heel gedoe. Het document in kwestie moet eerst worden "genotarizeerd" door een notaris. Het notarisambt in de US is minder prestigieus dan in Belgie. Iedereen kan hier notaris zijn, zelfs die charels in de FedEx winkel. De notaris moet bevestigen dat ik wel degelijk de persoon ben die een origineel document aan hem heeft voorgelegd en daar dan een stempeltje op plaatsen. Een makkie. Daarna moet het document echter worden gelegaliseerd en dat is een ander paar mouwen. Je moet daarvoor naar de legalisatiedienst in de hoofdstad van je staat, voor ons dus Richmond - op een 3 uur rijden hiervandaan. Die dienst moet bevestigen dat de notaris die het document heeft genotariseerd, wel degelijk een notaris is. Op zich niet onlogisch, aangezien die charels in de FedEx winkel zich ook uitgeven als notaris... En inderdaad, die dienst moet dan ook een stempeltje en gouden stikker plaatsen op het document. Eerlijk gezegd weet ik echt niet wat de toegevoegde waarde is van een legalisatie: de authenticiteit van het document zelf wordt immers niet onderzocht.
Ik had niet veel zin om met Caitlin die hele tocht naar Richmond te ondernemen, dus ik dacht: in DC kan je ook laten legaliseren, t is hier vlakbij en ik kan daarna gaan shoppen. 2 vliegen in 1 klap.
Niet dus. Aangekomen op de legalisatiedienst van DC, bleek dat het document eerst nog door iemand op de rechtbank moest worden afgestempeld...aparte regeltjes voor DC...typisch. Geen probleem, ik ga graag naar rechtbanken. Aangekomen in het gerechtsgebouw viel het verschil met het gerechtsgebouw in Brussel meteen op. Geen makkelijk toegankelijk gebouw met ornate inkomshal: hier moet je door een checkpoint zoals op de luchthaven: schoenen uit, jas uit, tas op de band...al een geluk dat ik Caitlin niet op de band moest leggen. De notarissen van de rechtbank had ik snel gevonden, maar er bleek een probleem: ze nemen enkel cash geld aan. GEPAST cash geld. Ik had nu toevallig geen 3.5 USD cash op zak, dus moest ik terug naar buiten, op zoek naar een geldautomaat. En dan nog iemand vinden die de briefjes van 20 kon wisselen in gepast kleingeld. En dan terug door die metaaldetector... Oef, na 1u was mijn document eindelijk genotarizeerd.
Dan dus terug naar de legalisatiedienst. Net op het moment dat het aan mijn beurt is, beslist miss Caitlin dat ze graag wil lunchen. Zit ik daar in dat kleine kantoortje met de bugaboo, de pamperzak, mijn handtas, mijn jas over de arm (die ik moest uitdoen voor de metaaldetector), een krijsende baby, een pampermoment en ijskoude melk. En geen microgolfoven in de buurt. Borstvoeding geven voor de ambtenaar van dienst zag ik net niet zitten ;o). Nog een geluk dat ik kan multitasken en dat Caitlin graag meewerkt. Afin, na veel vijven en zessen heb ik dan toch de nodige stempels en gouden zegels in ontvangt genomen. Terwijl ik jongeleerde met de papfles en tegelijkertijd een briefje van 20 over de toog schoof, vertelde de ambtenaar mij doodleuk dat ze geen cash aanvaarden. Enkel cheques of money orders... Ik wist niet wat ik hoorde! Wel een geluk dat ik altijd mijn chequeboek op zak heb. Wie kan dat tegenwoordig nog zeggen? Drie uur nadat we thuis vertrokken waren, hadden we de documenten op zak, was ik helemaal uitgeput en had ik super veel medelijden met ons klein meisje die er ellendig uitzag in de maxi cosi. Ik heb het shoppen dan maar overgeslagen en ben linea recta terug naar huis gereden - net op tijd voor de volgende voeding.
Maar wellicht zijn jullie meer geinteresseerd in fototjes van Caitlin. Dus hier komen er nog een paar. We werken nog aan de cameralach, daar is ze nog niet zo goed in. Verder stelt ze het heel goed: ze is terug op geboortegewicht en haar hobby is voorlopig nog lekker slapen. Ze heeft wel de "pak-mij" ziekte: niets zo leuk als dicht tegen mama aanliggen...
Ter verduidelijking: we moeten voor de Belgische ambassade nog wat documenten in orde brengen om Caitlin te laten registreren en daarvoor heeft Brussel een aantal "gelegaliseerde" documenten nodig. Een heel gedoe. Het document in kwestie moet eerst worden "genotarizeerd" door een notaris. Het notarisambt in de US is minder prestigieus dan in Belgie. Iedereen kan hier notaris zijn, zelfs die charels in de FedEx winkel. De notaris moet bevestigen dat ik wel degelijk de persoon ben die een origineel document aan hem heeft voorgelegd en daar dan een stempeltje op plaatsen. Een makkie. Daarna moet het document echter worden gelegaliseerd en dat is een ander paar mouwen. Je moet daarvoor naar de legalisatiedienst in de hoofdstad van je staat, voor ons dus Richmond - op een 3 uur rijden hiervandaan. Die dienst moet bevestigen dat de notaris die het document heeft genotariseerd, wel degelijk een notaris is. Op zich niet onlogisch, aangezien die charels in de FedEx winkel zich ook uitgeven als notaris... En inderdaad, die dienst moet dan ook een stempeltje en gouden stikker plaatsen op het document. Eerlijk gezegd weet ik echt niet wat de toegevoegde waarde is van een legalisatie: de authenticiteit van het document zelf wordt immers niet onderzocht.
Ik had niet veel zin om met Caitlin die hele tocht naar Richmond te ondernemen, dus ik dacht: in DC kan je ook laten legaliseren, t is hier vlakbij en ik kan daarna gaan shoppen. 2 vliegen in 1 klap.
Niet dus. Aangekomen op de legalisatiedienst van DC, bleek dat het document eerst nog door iemand op de rechtbank moest worden afgestempeld...aparte regeltjes voor DC...typisch. Geen probleem, ik ga graag naar rechtbanken. Aangekomen in het gerechtsgebouw viel het verschil met het gerechtsgebouw in Brussel meteen op. Geen makkelijk toegankelijk gebouw met ornate inkomshal: hier moet je door een checkpoint zoals op de luchthaven: schoenen uit, jas uit, tas op de band...al een geluk dat ik Caitlin niet op de band moest leggen. De notarissen van de rechtbank had ik snel gevonden, maar er bleek een probleem: ze nemen enkel cash geld aan. GEPAST cash geld. Ik had nu toevallig geen 3.5 USD cash op zak, dus moest ik terug naar buiten, op zoek naar een geldautomaat. En dan nog iemand vinden die de briefjes van 20 kon wisselen in gepast kleingeld. En dan terug door die metaaldetector... Oef, na 1u was mijn document eindelijk genotarizeerd.
Dan dus terug naar de legalisatiedienst. Net op het moment dat het aan mijn beurt is, beslist miss Caitlin dat ze graag wil lunchen. Zit ik daar in dat kleine kantoortje met de bugaboo, de pamperzak, mijn handtas, mijn jas over de arm (die ik moest uitdoen voor de metaaldetector), een krijsende baby, een pampermoment en ijskoude melk. En geen microgolfoven in de buurt. Borstvoeding geven voor de ambtenaar van dienst zag ik net niet zitten ;o). Nog een geluk dat ik kan multitasken en dat Caitlin graag meewerkt. Afin, na veel vijven en zessen heb ik dan toch de nodige stempels en gouden zegels in ontvangt genomen. Terwijl ik jongeleerde met de papfles en tegelijkertijd een briefje van 20 over de toog schoof, vertelde de ambtenaar mij doodleuk dat ze geen cash aanvaarden. Enkel cheques of money orders... Ik wist niet wat ik hoorde! Wel een geluk dat ik altijd mijn chequeboek op zak heb. Wie kan dat tegenwoordig nog zeggen? Drie uur nadat we thuis vertrokken waren, hadden we de documenten op zak, was ik helemaal uitgeput en had ik super veel medelijden met ons klein meisje die er ellendig uitzag in de maxi cosi. Ik heb het shoppen dan maar overgeslagen en ben linea recta terug naar huis gereden - net op tijd voor de volgende voeding.
Maar wellicht zijn jullie meer geinteresseerd in fototjes van Caitlin. Dus hier komen er nog een paar. We werken nog aan de cameralach, daar is ze nog niet zo goed in. Verder stelt ze het heel goed: ze is terug op geboortegewicht en haar hobby is voorlopig nog lekker slapen. Ze heeft wel de "pak-mij" ziekte: niets zo leuk als dicht tegen mama aanliggen...
Abonneren op:
Posts (Atom)
