Babyshower

Afgelopen zondag hebben mijn collegas een heuse babyshower voor mij (of eigenlijk, voor Charlie) georganiseerd.

Voor wie het typisch Amerikaanse concept niet kent: een babyshower wordt een aantal weken voor de geboortedatum georganiseerd door vriendinnen van de aanstaande mama. Op zo’n shower worden vaak babyspelletjes gespeeld, taart gegeten, champagne gedronken en vooral, veel geschenkjes opengedaan, met alle daarmee gepaard gaande “Ohhhs” en “Ahhhs”.

Ik had helemaal niet verwacht om een shower te krijgen, vooral omdat mijn vriendinnen hier overwegend (of zelfs uitsluitend) Belgisch/Nederlands zijn. Maar mijn collegas Heidi en Tammy dachten daar dus anders over, en vonden het het een hele eer om voor Charlie iets te mogen organiseren.

Dus zondag om 1 u was het zover. Ik kwam aangereden bij het huis van Heidi waar een hele tros pastelkleurige ballonnen aan de brievenbus waren vastgemaakt. Heel feestelijk. Binnengekomen werd onmiddellijk een kroontje met “New Mom to be” op mijn hoofd gezet: ik was duidelijk de prinses van de namiddag. Hier op de foto vlnr: Heidi, ikzelf (met kroontje en nieuwe bruine haarkleur) en Tammy.


Het was echt hartverwarmend om de hele groep collegas en belgische vriendinnen samen te zien en vooral het feit dat iedereen de namiddag had vrijgemaakt om samen de komst van Charlie te vieren… ik besef echt wel hoeveel geluk ik heb om zoveel vriendinnen rondom mij te hebben.

Na een lichte lunch (jaja, Heidi had overal aan gedacht – en zoals Marc altijd zegt: er is altijd eten in overvloed op Amerikaanse feestjes) werd iedereen verzocht om plaats te nemen in de living rond een enorme berg cadeautjes. En dan begon het opendoen: pakje na pakje werd opengedaan, goedkeurend door iedereen bekeken (“ohhhhh, that is sooooooo cute!!!!”) en alles werd genoteerd in een schriftje, zodat ik nadien gemakkelijk een handgeschreven “thank you” note aan iedereen kan opsturen. Charlie is al ongeloofelijk verwend – dat is wel zeker. Maar blijf ik het nog steeds raar vinden om nu al geschenkjes te openen voor een babietje dat nog moet geboren worden.
PS – de meeste fotos zijn mislukt, dus ik kan er jammer genoeg niet meer posten.


Spelletjes hebben we niet gespeeld, want mijn collegas hadden schrik dat de Europese in mij dat niet leuk zou vinden. Een van de typische spelletjes is dat iedereen een stuk touw moet afknippen waarvan je denkt dat het net rond de buik van de mama past … toch blij dat ik daaraan ontsnapt ben ;o)

Na de geschenkjesronde was er nog koffie en taart (heerlijke cupcakes in de vorm van een baby t-shirtje) en bij het naar huis gaan kregen alle gasten een mini favorbag om hen te danken voor de komst.

Marc en ik zijn nog wel een uur zoet geweest om alle geschenkjes in de kamer van Charlie een plaatsje te geven…zeeeeer leuk!

En omdat Amerikanen heel gul zijn en graag babyspulletjes kopen, heeft mijn baas besloten dat er ook nog een shower op het werk zal worden georganiseerd, waar de mannelijke collegas ook welkom op zijn. Volgende week donderdag mag ik nog eens mijn kroontje opzetten, taart eten en geschenkjes opendoen. Als mijn water tegen dan nog niet is gebroken, natuurlijk.

Inauguration day

Deze week is een speciale week: inauguration day komt eraan. De hele wereld kijkt er met heel veel verwachtingen naar uit. En wij zitten er met onze neus op. Al weken worden we gebombardeerd met waarschuwingen over welke straten afgesloten zullen zijn, welke diensten sluiten, maak aub een emergency plan op voor als je die dag toch naar buiten zou willen gaan (bv, als je naar het werk zou willen rijden en zeker - als je zo gek bent - als je van plan bent om naar DC zelf te gaan). Ik heb besloten om er niet aan mee te doen. Ik weet dat het een "historische" dag is, maar ik heb de moed niet om al om 5u s ochtends de metro te nemem, uren aan te schuiven aan de checkpoints en in die hele mensenmassa verdwaald te raken...want ik ben er zeker van, op dat ogenblik zou Charlie beslissen om ook van zich te laten horen. En bovendien, ik heb het niet graag koud, en voor de lol op 20 januari in de vrieskou buiten gaan staan...nee. Ik ga dus gewoon werken, maar ik denk dat ik de enige daar zal zijn - als ik er al geraak, tenminste.

Het valt me op hoe gemotiveerd iedereen is om toch naar de festiviteiten te gaan. Mijn baas, bijvoorbeeld, heeft besloten om met vrouw en kinderen de nacht door te brengen op het kantoor van zijn echtgenote (gelegen in het centrum van DC), omdat ze op die manier s morgens al onmiddellijk de beste plaats kunnen uitkiezen om de parade op te wachten. Vrienden van ons gaan met de fiets van Virginia naar de hoofdstad (alle bruggen die Virginia met DC verbinden zijn afgesloten voor het verkeer, alleen fietsers mogen erover). 90% van mijn collegas offeren 1 van hun luttele 10 vakantiedagen op om de feestelijkheden hetzij van thuis, hetzij ter plaatse te volgen. ... maar het is allemaal ook live op CNN te volgen dus ik kijk wel van op mijn bureau. Ook de commerce doet mee: overal kan je inauguration specials en deals vinden. Cupcakes met de presidentiele zegel op (in marsepein), taarten met de afbeelding van de nieuwe first family, nieuwe smaken ijs ("Yes PeCan" van Ben & Jerry's), ik heb zelfs een blok Gouda gevonden in het vak van de inauguration specials... ik wist niet dat Nederland er ook voor iets tussenzat.

Ik weet zeker dat er heel veel lezers in Belgie niet snappen dat ik niet meer moeite doe om erbij te zijn, zeker nu we op een boogscheut van alles verwijderd zijn. Maar serieus, zou je zelf nog gaan als je onderstaande lijst van verboden items leest?

- firearms (either real or simulated)
- ammunition
- explosives of any kind (including fireworks)
- knives, blades, or sharp objects (of any length)
- mace and/or pepper spray
- sticks or poles
- pocket or hand tools, such as "leatherman"
- packages
- backpacks
- large bags
- duffle bags
- suitcases
- weapons of any kind
- aerosols
- supports for signs and placards
- packages
- coolers
- thermoses, thermal or glass containers
- strollers
- umbrellas
- bags exceeding size restrictions (8"x6"x4") (das echt niet zo groot)
- laser pointers
- animals other than helper/guide dogs
- structures (???)
- bicycles
- signs and posters
- animals (other than service animals)
- alcoholic beverages
- other items that may pose a threat to the security of the event as determined by and at the discretion of the security screeners

Ik denk dat er echt heel veel mensen niet door de checkpoints gaan geraken...

Maar DC is er klaar voor. De hele week zijn er overal toilethokjes geplaatst (1 toiletcabine per geschatte 300 bezoekers...geloof me, het lijkt alsof de stad enkel nog uit "porterpotty's" bestaat), alle straten zijn autovrij gemaakt en het grote concert op de mall was gisteren een gigantisch succes. Het wordt ongetwijfeld een onvergetelijke dag voor velen, maar ons zal je dus niet zien op het journaal.

Naar het moederhuis

Het Fairfax Inova Hospital organiseert voor aanstaande moeders en vaders een rondleiding van de maternity-afdeling. De rondleiding was gisteravond. Aangekomen in de lobby hoefden we niet lang te zoeken naar de groep. Die was redelijk makkelijk te herkennen. Dikke buiken bij de aanstaande moeders, stoere blikken bij aanstaande vaders (zoiets van, "ik vind dit allemaal een beetje eng maar ik ga mij hier niet laten kennen"). De groep telde 17 mensen. Vreemde zaak. Acht koppels en een man alleen. Wat was zijn verhaal? Gevraagd, maar hij sprak geen Engels. Vreemde vogel. Voor de rest was de groep redelijk politiek correct. Evenveel vrouwen als mannen en alle ethische groepen netjes vertegenwoordigd (Afro-American, Latin-American, Asian-Amercian, Arab-American en wij). Mooi zo.

De nurse van dienst begon vol enthousiasme aan haar verhaal. Wanneer je hier binnen een aantal weken aan zal komen moet je je beneden in de lobby registreren. Duidelijk. Daarna ga je met de speciale lift naar de derde verdieping. Naar de Bunny Desk. De wat? De Bunny Desk. Daar moet je je nog eens registeren. Ok, ook helder. Groep vond het allemaal fantastisch. Wat een duidelijke rondleiding. By the way, als iemand je probeert wijs te maken dat in "Het Land Van De Onbeperkte Mogelijkheden En De American Dream" administratief alles veel eenvoudiger is dan in Europa...onjuist. Op dat gebied is de US de natte droom van een Belgische ambtenaar uit de jaren 70. Je vult hier dubbel zo veel formulieren in voor alles en nog wat. Anyway. De Bunny Desk klinkt aanlokkelijker dan het werkelijk is. Het is dus gewoon een registratie-desk.

De nurse was er redelijk trots op dat ze wel dertig delivery rooms hebben. Dat was het meeste in de hele streek. En het bezoek van de delivery room is het hoogtepunt van de rondleiding vertelde ze er nog bij. Groep heel benieuwd. Maar we konden er geen van bezoeken - allemaal vol. De nurse heeft alles dan maar in gang staan uitleggen. Toch niet hetzelfde. Er volgden talloze gedetailleerde uiteenzettingen (sommige met tekeningen - aarrggh) over alles wat maar te maken had met aanstaande moeders, weeen, bevallingen, babies, complicaties, medicaties, voeding, dokters, verpleegsters,... het bleef maar komen. Drie uur lang. We bezochten ook nog de private rooms en de nursery. Groep heeft het allemaal uitgebreid geinspecteerd. En omdat alles tegenwoordig interactief moet zijn, besliste de nurse om een aantal verhalen te vertellen aan de hand van individuen in de groep. Oei. Beter een beetje naar achter gaan staan...te laat...plots ging het verhaal over de kledij van de man in de delivery room. Is dat dan van enig belang? Nee natuurlijk, maar je moet drie uur vullen he. In ieder geval, zo vertelde de nurse, is de manier waarop ik daar gekleed stond (in kostuum en das, was recht van het werk gekomen), een voorbeeld van hoe het niet moest. Groep lachen. Wat een leuke rondleiding is het toch. En wij hebben weer iets bijgeleerd. We hadden al een valiesje gemaakt met kleren voor Siri en Charlie. We gaan er nu maar een voor Marc maken ook.

Merry Christmas!

We zijn sinds gisteren terug van 5 daagjes Snowshoe, West Virginia. Omdat we hier geen familie hebben waar we kerst mee vieren en ik dit jaar niet terug naar Belgie kon vliegen, hadden we besloten om met Caroline en Sander, onze belgisch/nederlandse vrienden hier, een paar daagjes op skivakantie te gaan en dus kerst in de sneeuw te vieren. We moesten daarvoor zelfs niet eens heel erg ver gaan: Snowshoe ligt in de Allegheny Mountains, op een kleine 4 uurtjes ten westen DC.

Ik was nog nooit op skivakantie geweest, had nog nooit een skipiste van dichtbij gezien en heb eerlijk gezegd nooit echt interesse gehad in skien – zon en zee is meer mijn ding. Maar Snowshoe heeft daar verandering in gebracht. Toegegeven, de omstandigheden waren ideaal: het was er niet echt koud (ik betwijfel of het ooit echt gevroren heeft), weinig of geen regen of sneeuw (de sneeuw was inderdaad fake (sneeuwkanon)) en het dorpje was super gezellig. Meer heeft een mens niet nodig. Caro en ik bleven met Brent, hun 18 maand oude zoontje, langs de kant kijken naar onze sportieve mannen…




Het contrast met kerst vorig jaar was trouwens heel groot... toen lagen we nog onder de palmbomen in 't zwembad bij mijn (wijlen) oma in Florida en ook mijn papa was toen van de partij. Dit jaar hadden we iets meer kleren aan...


Over de kwaliteit van de sneeuw, de moeilijkheidsgraad van de pistes en de après-ski, kan ik natuurlijk niets vertellen. Maar volgens Marc waren er op dat vlak zeer weinig overeenkomsten met de europese skidorpen. Wat ik wel kan vertellen is dat West Virginia in geen enkel opzicht is te vergelijken met haar buur (Northern) Virginia, waar wij wonen. We leken helemaal terug in de middeleeuwen: geen GSM ontvangst, geen internet, beperkte kabeltv, de mannen op de piste en de vrouwen aan het fornuis. Op weg naar het skigebied trok ik grote ogen: piepkleine dorpjes, verlaten landweggetjes, mini (vervallen) huisjes, verbouwde trailers (woonwagens) en heel veel typische boerderijen (met die rode schuur die leek geplukt uit “Old McDonald had a farm, hiahiaho”). En ook qua eten en drinken was de keuze in WV redelijk beperkt: bier en wijn in overvloed, maar groenten en vers vlees…nergens te vinden. Gelukkig hadden we een ruime proviandvoorraad mee voor de kerstmenus: heerlijke kaasfondue op kerstavond en kip/peertjes met cranberry/pureepatatjes op kerstmis.

Wij hebben in ieder geval genoten van een gezellig en relax kerstfeest/skivakantie in super leuk gezelschap en met enige vertraging wensen we iedereen hetzelfde toe: een mooie (witte) kerst, omringd door familie en vrienden. En omdat we tegenwoordig toch altijd te laat bloggen, wensen we iedereen alvast ook al een fantastisch 2009 toe, vol liefde, vriendschap, een goeie gezondheid, leuke uitdagingen en vooral heel veel geluk!

Christmas aan de Potomac: Elle Woods meets Rudolph

Twee keer dit weekend mijn kostuum moeten aantrekken. Dat doen we in principe niet graag. Anyway, het was voor een keertje ok dit weekend. Vrijdagavond op restaurant. Zaterdagavond naar het Kennedy Center.

Via onze memberships bij het Kennedy Center en de Smithsonian Institution volgen we het culturele leven hier op de voet. De memberships geven ons trouwens ticketprioriteit voor lokale evenementen van de negen Muzen. Kwestie van niet altijd op den uil te moeten zitten he. Beide instellingen hebben een gelijkaardige missie : ‘het verhogen en verspreiden van kennis en cultuur onder het Amerikaanse volk’. Dat vinden we een uitstekende doelstelling en we leveren dan ook met de glimlach onze bijdrage. De tax benefits zijn trouwens ook niet te versmaden - doch dit geheel terzijde.

Dit keer gingen we naar de musical ‘Legally Blonde’. Het was een kleurrijke bedoening. En dan bedoelen we het publiek zowel als de musical. De gemiddelde Amerikaan houdt van Kerstmis en laat dat graag blijken door in deze tijd van het jaar het kerstthema te verwerken in zijn kleren. We hebben genoteerd dat de kerststropdassen-met-Rudolph-The-Red-Nosed-Reindeer-afbeelding business geen last heeft van de recessie. Verder zagen we een vrouw die leek op een doos Godiva-pralines. Een andere mevrouw was verkleed als een soort van time-travelling turkey. De avond kon wat mij betreft al niet meer stuk. We hadden in ieder geval niet meer zoveel rood/groene kleren gezien sinds de Muppet Show Christmas Special van 1989. Over de Muppet Show gesproken, die twee oude mannen op het balkon die nooit tevreden waren over de show heten Waldorf en Statler.

Terug naar ‘Legally Blonde’. De musical is gebaseerd op de film. Het gaat over de avonturen van een blonde rechtstudente (Elle Woods) en haar Californische vriendinnen. We zijn persoonlijk grote fan van blonde rechtstudentes en Californische vriendinnen dus we hadden goeie plaatsen gereserveerd. We zaten in box 8. By the way, de presidential box is box 1 maar die bleef weer leeg. Dit was onze laatste kans. We hebben President Bush dus nooit in het Kennedy Center gezien. Spijtig.

Zo een box heeft vier plaatsen en we kregen deze keer het gezelschap van twee kirrende dames. Dat gaat dan als volgt. Tegen Siri. Oooh! Wow! You are pregnant! Hiiiii! How are you? When are you due? Hiiii! De laatste keer dat er trouwens nog iemand heeft gevraagd hoe het met mij gaat is ongeveer zeven maanden geleden. Of nee, eigenlijk is dat niet waar, de laatste keer was drie weken geleden in de bar van Fedex Field op een match van de Redskins. Toen vroeg de barman hoe het met mij ging. Waarschijnlijk vooral om te checken of hij mij de zoveelste Bud Light nog zou geven of niet ...

‘Legally Blonde’ is trouwens een zeer entertaining musical. Staat in onze top 3 van 2008. Andere twee top 3 musicals waren Mama Mia in Las Vegas (de liedjes van Abba) en Hairspay in New York (met de fantastische George Wendt, aka Norm Peterson van Cheers, als Edna Turnblad – hilarisch!). In Legally Blonde zat er trouwens een niet onaardig nummer, genaamd ‘Gay or European’. Dat liedje gaat over het feit dat het voor Amerikanen blijkbaar moeilijk is om het verschil te zien tussen een man die gay is of European(lees: man zonder kerstversiering verwerkt in zijn kleren). De zaal vond het fantastisch. Wij trouwens ook: dat verhogen en verspreiden van kennis en cultuur onder het Amerikaanse volk gaat goed. Het was weer een fijne avond in DC.

shop 'til you drop

Wij hebben afgelopen weekend alvast onze bijdrage geleverd om de US economy uit de recessie te halen:




De auto zat propvol...en dat is een SUV!

'Tis the season - part II

Zo, het november eetfestijn is ook weer achter de rug...en het moet gezegd: de kalkoen was perfect gelukt. Met dank aan Ellen en Caro, want zij waren de enige die het aandierven om het beest onder handen te nemen (ter info: je moet alle ingewanden eruit trekken (gekrijs in de keuken) en daarna met de hand het vel losmaken van het vlees en tussen vel en vlees boter smeren...(yuk)! Ik heb mij beperkt tot het decoreren van rozemarijn en thijm tussen de poten.


Daarnaast hadden we ook nog pompoensoep, pureepatatjes, groene boontjes in spek, geroosterde butternut squash, witloof, rode kool, cranberry saus, gravey EN 2 appeltaarten. Eten genoeg dus. Ik hoop alvast dat alles verteerd is tegen de kerstdagen ;o)



en we hebben nu ook al een beetje een idee hoe onze living eruit zal zien eens Charlie er is...


De volgende dag (vrijdag) was het dan Black Friday, oftewel: de dag van de koopjes. De bedoeling is dat de winkeliers op black friday hun jaarcijfers goedmaken (en dus van rood naar zwart gaan in boekhoudtermen - vandaar black Friday). Ze doen er echt alles aan om consumenten naar de winkels te lokken: sommige winkels openden de deuren om middernacht of 4u 's morgens (en geloof het of niet, maar toen stonden er al files drummende mensen vol ongeduld te wachten) of geven tot wel 50% korting als je voor 10u 's morgens langs de kassa passeert... Mensen staan uren in de file om het shoppingcenter binnen te kunnen, en bij Walmart is er zelfs een dode gevallen (onder een tv terechtgekomen).

Op black Friday wordt de brug gemaakt, de enige brugdag die ze hier kennen, en wij hebben dan ook van de vrije dag geprofiteerd om uit te slapen. Dus geen bijdrage van ons aan de amerikaanse economie.

Zaterdag hebben we nog een sportwedstrijdje meegepikt: NBA basket. Vorig jaar hebben de Wizards de playoffs gehaald, maar van dat talent bleef zaterdag niets meer over. We hebben ons dan ook maar beperkt tot een foto van de cheerleaders - die ook al niet heel syncroon dansten.



En tot slot; we hebben onze kerstversiering ook weer bovengehaald...


...net als 95% van de amerikanen. Zondag zaten alle buren op hun dak om de lichtjes en versiering op te hangen, maar de klimmende kerstmannen die je in Belgie overal ziet, zijn hier nog niet opgedoken. En ja, ik geef toe, het ziet er bij ons niet even professioneel uit als bij de meeste anderen:


Tja, de Europeanen zal je er altijd wel kunnen uithalen.