Dit is Belgisch. Over Westmalle Tripel, Koning Albert en het fregat De Wandelaar.

Vorige maand waren we nog ongerust, waar bleef de uitnodiging ? Vorige week waren we opgelucht, daar was de uitnodiging. Gisteren waren we blij, op naar de residentie van de Belgische ambassadeur. Op naar de receptie ter ere van King’s Day. Het feest van de dynastie in het Vlaams. We hadden hoge verwachtingen want er was dit jaar heel wat te vieren, Koning Albert 15 jaar op de troon en 6 % opslag voor de hele familie volgend jaar. Het is blijkbaar geen crisis voor iedereen.

Op weg naar de residentie gaf Caroline ons nog gauw het laatste nieuws uit Belgie mee. Miss België-kandidate Cassandra D'Ermilio weet niet in welk jaar de Expo 58 heeft plaatsgevonden. Wat is dat nu voor iets, Miss Belgie kandidates kunnen toch niet alles weten. De nationale feestdag weet Cassandra bijvoorbeeld wel: 21 september. Bijna juist. Ik vind Cassandra voor de rest trouwens een heel goeie kandidate.

En toen kwamen we aan bij de residentie van de Belgische ambassadeur. Stipt op tijd. 5 uur. Praatje gemaakt met Dominique, de ambassadeur, die verheugd is met de komst van Charlie. Dominique vertelde ons ook dat hij er deze keer persoonlijk had op toegezien dat er voldoende varieteit aan Belgische bieren was en Belgische frietjes. Het is een toffe peer, onze ambassadeur.

Frietjes dus voor Siri en Westmalle Tripel voor Marc. Wat een feest.

Zoals de vorige keren hebben we ook nu weer enkele interessante landgenoten leren kennen. Zo was er de Belgische student van de universiteit van Maryland die bleef volhouden dat Johnson & Johnson geen beurgenoteerd bedrijf is. We hopen dat onze Belgische student geen economie studeert. Indien wel, is de universiteit van Maryland geen aanrader voor toekomstige economiestudenten. Tweede Westmalle Tripel voor Marc.

We leerden ook weer iemand van het Belgische leger kennen. Dat is een goeie zaak want ons beeld van het Belgische leger wordt te veel gedomineerd door personages als Xavier Waterslaghers en Andre Flahaut. Vermits we niet geloven dat die twee een nauwkeurig beeld van het Belgische leger geven, laten we geen kans voorbij gaan om dat beeld aan te passen. De persoon die we gisteren leerden kennen is verantwoordelijk voor de bescherming van de ambassadeur in het geval Belgie de US aanvalt. Een belangrijke functie, zoveel is duidelijk. Derde Westmalle Tripel voor Marc. Hoe die aanval dan wel precies zou plaatsvinden? Staatsgeheim. Timing? Onduidelijk. De rol die het fregat De Wandelaar in de aanval zou spelen? Ook niet duidelijk. Wie verzint trouwens toch die namen van die boten? En waarom heet een Belgische boot De Wandelaar en een Amerikaanse boot de USS Warrior? Dat maakt de strijd toch al van het begin ongelijk. Vierde of vijde Westmalle Tripel voor Marc. Ook niet meer helemaal duidelijk.

Het was weer heerlijke avond. De foto-kadertjes op tafeltjes her en der van alle leden van de koninklijke familie storen ons ook niet meer zo erg. Alhoewel het er weer een paar meer waren dan devorige keer. Mathilde en Astrid moeten het misschien toch wat kalmer aan gaan doen. De tafeltjes hier in de residentie geraken stilaan vol, dames!

Anyway, onze ambassadeur wordt trouwens binnenkort ambassadeur voor Belgie in Congo. We danken hem voor het uitstekende werk dat hij hier in de US heeft gedaan en wensen hem veel success in de nieuwe functie. Het ga u goed Dominique.

To vote or not to vote…

Voor heel Amerika en dus ook een beetje voor mij, is vandaag een speciale dag. Gisteren haalde ik alvast mijn voters registration card boven om te kijken waar ik precies naartoe moest om te stemmen. Het blijkt letterlijk achter onze hoek te zijn, in het piepkleine Hunters House – een soort community center in Nottoway Park, waar ik meestal ga (of beter: ging) joggen.

Al mijn collegas spraken over urenlange wachtrijen en zouden om 6u beginnen aanschuiven. Ik hield mijn hart al een beetje vast toen ik om 7u30 vertrok naar mijn polling station. En terecht. Nog nooit had ik zoveel mensen in het park gezien. Anderhalf uur heb ik buiten aangeschoven, al een geluk dat het niet regende. Maar de stemming was opperbest.

Na 3 keren voorzitter van een stembureau te zijn geweest in Belgie, vond ik het heel leuk om de verschillen tussen de Belgische en Amerikaanse stembusgang te kunnen waarnemen. En die zijn er!

- Er worden in de wachtrij door vrijwilligers van beide partijen “sample ballots” (voorbeeld stembrieven) uitgedeeld. Zo vermijd je dat mensen een uur lang in het stemhokje het formulier trachten te ontcijferen. Dat zou vooral in Brussel een oplossing zijn, want ik herinner me voor de laatste verkiezingen dat de stembrief de grootte had van een opvouwbaar stratenplan. Hier niet. Voor een land dat alles in ‘t groot doet, is de ballot opvallend klein: een A4tje. Alleen het concept van de geheime stemming is nog niet zo goed doorgedrongen: de sample ballots die werden uitgedeeld waren gecopieerd op een groen papier voor de democraten en op een blauw papier voor de republikeinen. Je kon dus al heel goed zien in de rij wie voor welke partij zou stemmen… Mijn stem bleef (en blijft) geheim: ik heb een sample ballot gevraagd in beide kleurtjes!

- Stemmen gebeurt gewoon door de week – zondag blijft voorbehouden voor de kerkgang, ook heel populair hier.

- Stemmen kan van 6 tot 19u – wat volgens mij de reden is waarom er zo’n ontspannen sfeertje is bij het aanschuiven: tijd genoeg om te gaan stemmen dus geen gemor, geklaag en gezeur.

- Geen verplichting voor leerkrachten en advocaten om in het stembureau te zetelen: dit wordt door vrijwilligers en door stadsambtenaren gedaan. Die vrees om als eerste te gaan stemmen omdat je misschien bij de opening van het stembureau wordt gekozen om een onvolledig stembureau uit de nood te helpen…helemaal onbekend hier!

- Hond meegebracht? Geen probleem: er zijn vrijwilligers aanwezig om met je hond te gaan wandelen terwijl jij gaat stemmen (honden mogen niet binnen).

-In kiesdistricten waar het stemmen electronisch gebeurt, kunnen kiezers nog steeds vragen om op papier te stemmen. Ik heb dat maar gedaan, want ik kleur graag bolletjes. En wat valt op: hier geen rode potloden (met afgebroken punt) aan die te korte kettingen. Gewoon een normale blauwe stylo. En het vertrouwen in de kiezers dat ze die gewoon zullen laten liggen na afloop.

- Die kleedcabines waar in belgie in gestemd wordt, zijn hier nergens te bespeuren. Hier zijn het gewoon lange tafels met kleine tussenschotje (waar je trouwens redelijk makkelijk kan overkijken, maar niemand doet dat). Waar je in Belgie 4 stemhokjes hebt, heb je hier in dezelfde ruimte wel 10 stemplaatsen. … En toch nog anderhalf uur aanschuiven…

- En last but not least: eens je je stem hebt uitgebracht, krijg je een mooie “I voted” sticker. Daarmee kan je dan een gratis donut bij Krispy Kreme en een gratis koffie bij Starbucks gaan halen… In tijden van economische crisis begrijp ik plots waarom in een land met stemrecht versus stemplicht, de aanschuiftijden toch nog anderhalf uur bedragen…

Benieuwd wie zal winnen vanavond!

Mijn naam is Haas, Beun De Haas (*)

Een verhaal dus over tweedehandsautoverkopers. Den Eclipse moet nu weg en we willen een andere auto. Dan kan je twee richtingen uit. Ofwel ga je naar een officiele dealership waar je een certified (volledige garantie voor 2 jaar of 15,000 miles) car kan kopen, ofwel ga je naar de Amerikaanse Beun De Haas. Die tweede mogelijkheid is een avontuur op zich. Mark Twain heeft ooit geschreven " Travel is fatal to prejudice, bigotry, and narrow-mindedness, and many of our people need it sorely on these accounts". Dat kan allemaal best zijn, maar in de tijd van Mark Twain waren er nog niet veel auto's en zeker geen tweedehandsautoverkopers. Daarmee wil ik zeggen, alle vooroordelen die je al ooit gehoord hebt over US tweedehandsautoverkopers zijn waar.

Alle tweedehandsautoverkopers komen uit hetzelfde dorp ergens aan den andere kant van de wereld. Ik weet niet waar het dorp ligt, maar alle mannen tussen 25 en 45 worden vandaar naar de US gestuurd. Kennis van Engels of een rijbewijs is geen vereiste. Hier aangekomen moeten ze eerst een jaartje taxi-chauffeur zijn, en wanneer ze dan de weg eindelijk beginnen te weten, worden ze tweedehandsautoverkoper.

En daar stonden dan weer vorige week zaterdag. De onderhandelingen verlopen altijd in de meest gesproken taal in de wereld. Slecht Engels. Dat gaat dan als volgt:

" Hello Sir. You need car? I have nice car for you Sir. Very good price."
Betekent: "Er kan nog wel 3,000 dollar van die prijs vanaf"
Of:
"Is Japanese. Very reliable. My sister has same car"
Betekent: "Auto ruikt vanbinnen naar kip-curry"
Of:
"Is German. Me drive this car myself for 2 years"
Betekent: "Er staat 200,000 mijl op den teller"
Of ook:
"This is good car. Only one owner. Old lady"
Betekent: "Drie accidenten mee gebeurd"
Of nog:
"Car is 2000 model. Low mileage"
Betekent: "Auto gebouwd in 1998. Staat hier al 3 jaar stil "

Na wat onderhandelingen kan je dan rechtstaan en proberen door te gaan.

Dat gaat echter niet...

Op dat ogenblik gebeurt er dan namelijk iets opvallends : de verkoper rent weg en haalt de manager erbij. En je bent weer vertrokken met:
"I make special price for you"
Betekent: "Er kan blijkbaar nog 1,000 dollar van de prijs"
of ook:
"I give you free limited warranty"
Betekent: "Alleen de vloermatten vallen onder garantie"

Het gaat deze keer allemaal niet gebeuren. We gaan vandaag een cerfitied car kopen bij een bekende dealer en we kunnen den Eclipse daar ineens achterlaten. Dealer heeft al uitgelegd dat hij den Eclipse gaat doorgeven aan de lokale Beun De Haas.

(*) By the way, Beun De Haas was de centrale figuur in een campagne van de Nederlandse BOVAG (Bond van Garagehouders) tegen allerlei sjoemelende, ritselende, zwartwerkende randfiguren. De rol van dat soort garagehouder "Beun de Haas" werd gespeeld door Maarten Spanjer.

Full Circle Tour en Agri-tourism

Vorige week waren grote vriend Frederik en vriendin Annick op bezoek. Ze waren vrijdagavond aangekomen van NYC en na alweer excellente crab cakes in The Sweet Water Tavern - daar hebben ze nu officieel de beste van Northern Virginia - was het tijd om te gaan slapen voor een drukke zaterdag ahead. Inderdaad, het was zaterdag Full Circle Tour - dag; een van de vele hoogtepunten van een bezoekje alhier.

Eerst een beetje geschiedenis. De Full Circle Tour bestaat nu zes maanden. De eerste gasten op de eerste volledige Tour waren Ann en Eric maar de Tour heeft pas zijn officiele naam gekregen bij het bezoek van Elke en Steven. Andere mensen die de Tour al geheel of gedeeltelijk hebben gevolgd zijn de mama van Siri, Julie en Benno, papywa, Ngozi en Greg. In die zes maanden is de Tour fundamenteel weinig veranderd maar wel elke keer een beetje verder geoptimaliseerd. De toilet-break is nu steeds op hetzelfde tijdstip en dezelfde plaats, de parkeerplaats voor de auto is vastgelegd en voor het vertrek wordt er bij de deelnemers gecheckt dat ze hun passport bijhebben.

Over de details van de Tour ga ik niet te veel zeggen, ik wil wel graag een aantal algemene kenmerken vermelden:
1) De naam is gerelateerd aan het verhaal: belangrijke informatie bij het begin van de Tour komt terug bij het einde van de Tour.
2) De Tour kan zowel te voet of per fiets worden afgelegd. Gelieve uw voorkeur wel bij vertrek uit Vienna te melden.
3) Ongeveer 75 % van wat de gids vertelt is correct; de rest is er een beetje bij verzonnen om het verhaal te doen kloppen.
4) Er is tot hier toe nog maar een deelnemer geweest die de Tour heeft proberen te boycotten.
5) De favouriete bezienswaardigheid van de gids is een must en kan niet geskipt worden.

We denken dat grote vriend Frederik en vriendin Annick in ieder geval hebben genoten van de Tour en we zijn heel blij dat ze erbij waren.

Na de Tour was er zaterdagavond nog NHL Hockey - Washington Caps tegen Chicago Blackhawks - in Verizon Center en toneel - Shear Madness - in Kennedy Center. Allebei topevenementen.

Naast de bekende uitstapjes hier (Full Circle, Mount Vernon, Great Falls Park, Leesburg Outlet Center, etc ...), was het zondag tijd om ook een keertje nieuwe paden te verkennen: agri-tourism in Virginia. Agri-wat ? Yes, inderdaad agri-tourism, den boer op ...

The Virginia Vineyards beginnen al een beetje bekend te worden:
- Landschap? Prachtig. Te vergelijken met Toscane.
- Witte wijn ? Gemiddeld. Te vergelijken met ne gemiddelde Franse witte wijn.
- Rode wijn ? Tja. California hoeft zich nog geen zorgen te maken.

Maar dat houdt ons natuurlijk allemaal nooit tegen om met onze gasten een bezoekje te brengen aan een van de vele wijngaarden hier in Virginia. By far onze favourite vineyard is Breaux - prachtig gelegen, goeie witte wijn en lekkere snacks (voldoende eten is belangrijk hier in de US). Met een bezoek aan de wijngaard gaat natuurlijk ook altijd een wijnproeverij gepaard. Altijd leuk en in ons geval worden we ook niet gehinderd door enige kennis van zaken ... "Bier hebt u niet zeker?"

Anyway, op naar de Virginia Orchards dan.
Een interessant concept: een appelwijf geeft u een paar emmers en stuurt u huppakee de boomgaard in. Alnaargelang het seizoen kan je appels, peren, pechen, tomaten, etc. gaan plukken. Vermits er al veel mensen voor u zijn geweest, is het laaghangend fruit natuurlijk al geplukt en hangt het beste fruit al redelijk hoog in de boom. Probleem dus ..... maar we gelukkig hadden we grote vriend Frederik bij. Frederik paste twee interessante technieken toe: de eerste is obvious: in de boom klimmen (en dat op zijn 35). De tweede methode is minder conventioneel: appel of peer van de grond rapen en gooien naar fruit in de boom, en door de impact hopen dat er de appel ... heu .. niet ver van de boom valt ... Beide methodes zorgden voor hilarische taferelen. Fun ! - dat agri-tourism.

Enige downside, we eten nu al een week appels, appelsmoes, appeltaart,
appelsalade, ... Maar we troosten ons met "An apple a day, keeps the doctor
away"; wij zijn al gerust tot mei 2017 ....

We denken dat grote vriend Frederik en vriendin Annick in ieder geval hebben genoten van het agri-tourism en de worst met appelsmoes 's avonds.

herfstkleuren

De herfst heeft z'n intrede gedaan in Virginia: alle bomen beginnen langzamerhand geel en felrood te worden, echt heel mooi. Eind oktober is het ook halloween, dus het ligt hier ondertussen overal vol met pompoenen, spinnewebben, doodskoppen, geraamtes, etc. Heel gezellig allemaal. Wij hebben de tuin nog niet versierd - en ik betwijfel ook of we dat gaan doen - maar onze buren doen lustig mee aan de halloween hype. Zelfs op kantoor zijn die voorbereidingen al te merken: de volledige juridische bibliotheek werd versierd met pompoenen (die blijven trouwens staan tot voor kerst, tot wanneer ze letterlijk zijn weggerot) en al mijn collegas zijn al volop aan het oefenen voor de pumpkincarving contest... die wordt volgende week gehouden op de parking voor ons gebouw! Tradities hooghouden kunnen ze goed, die Amerikanen. Al heb ik toch een beetje schrik voor kerst, want dan gaan ze helemaal uit de bol met rood/groene versieringen, knipperlichtjes, reuze kerstbomen en drijft de kaneel/denneboom/speculoos geur een hele maand door het hele gebouw.

Maar ik heb er al helemaal zin in, in de herfst! En deze ochtend heb ik dan ook heel symbolisch mijn laarzen uit de kast gehaald, weg met de zomerspullen. Alleen het weer wil nog niet helemaal mee: hoewel er 's morgens wel wat dauw is en de dag ook frisjes begint (12graden), loopt de temperatuur rond de middag toch nog steeds op tot een heerlijke 25graden. Nee, ik wil jullie in Belgie niet jaloers maken met deze zomerse toestanden, maar ik moest vandaag wel hard lachen met mezelf toen ik in de auto zat met mijn winterlaarzen en rokje aan, maar tegelijkertijd ook mijn zonnebril en de airco op had ;o).

Fotos van de kleurenpracht en halloweengekte volgen later.

Fraude

Nooit gedacht dat het mij zou overkomen, maar voila, ik ben dus het slachtoffer geworden van internetfraude. Toen ik gisteren mijn bankrekeningen nakeek, viel het op dat er iedere maand 10$ van mijn rekening verdween naar een zekere “reservation rewards”. Ik had die transacties in het verleden al eens gezien, maar daar toen niet veel aandacht aan geschonken. Nu was mijn nieuwsgierigheid wel gewekt. En die van Marc ook, want hij heeft een heilige schrik voor identity theft en andere vormen van oplichterij.

Na een korte google zoektocht bleek het inderdaad een scam te zijn: blijkbaar is dit bedrijf (reservation rewards) met meer dan 150 internetsites verbonden waar gewone mensen zoals u en ik wel eens iets op aankopen (zoals expedia.com, flowers.com, movies.com, etc.). Als je die sites bezoekt en iets koopt, bv bloemen, dan komt er een pop-up die je vraagt of je in de toekomst kortingen wil ontvangen voor dat soort goederen. Mij kennende heb ik daar wellicht eens “ja” op geklikt , en dan begint het spelletje! Die ene vrijblijvende “ja” is blijkbaar de ondertekening van een abonnement, ze nemen je kredietkaartgegevens via de site waar je net die bloemen hebt gekocht en ze halen iedere maand de “membership fee” van je rekening. Ik wist niet wat ik zag!!!! Te bedenken dat je hier geen bestendige opdracht voor de huur kan opgeven bij de bank, maar dat ze wel dat soort van fraude abonnement systeem automatiseren!

Afin, k heb vandaag met die oplichters gebeld, en wellicht hadden ze allang begrepen dat hun praktijken niet zo legaal zijn, want ze hebben onmiddelijk aanvaard om de volledige 100$ terug te betalen die ze me in de afgelopen maanden al afhandig hadden gemaakt. Ik heb mijn lesje ondertussen wel geleerd: lezen die kleine lettertjes…en dat voor een advocaat…

A night out on the town

Al mijn (vrouwelijke) collegas zijn een beetje jaloers op mij...omwille van Marc en vooral zijn attenties. Om de 2 maanden organiseert hij immers een verrassing en neemt hij mij een avondje uit. Ik moet er wel bijzeggen dat die verrassingen meestal ook in zijn interesseveld liggen, zoals een avondje baseball, basket of hockey, maar hij heeft toch ook al eens klassiek ballet en opera georganiseerd. Mij hoor je in ieder geval niet klagen!

Deze keer had hij me al in augustus gevraagd om 4 oktober vrij te houden. Spannend! Dus gisteren was het zover. Hij in kostuum, ik in coctailjurkje, reden we om 5u naar DC. Dit kon onmogelijk een sportwedstrijd worden ;o)

Toen we over Memorial Brigde reden en het John F. Kennedy Center for the Performing Arts in zicht kwam (prachtig gebouw trouwens), wist ik dat het een cultuur uitstapje zou worden.

Om 5u30 schoven we onze voeten onder tafel in het Roof Terrace Restaurant & Bar, oftewel het restaurant op de hoogste verdieping met een mooi zicht over de Potomac, waar je nog snel voor de voorstelling een Early Bird degustatiemenu kan krijgen.

We komen wel vaker in het Kennedy Center (Marc is immers steunend lid), dus ik dacht dat ik in de meeste zalen wel al was geweest. Niet dus. Dit was een heel bijzonder weekend (getuige ook het feit dat het restaurant afgeladen vol zat, wat zelden gebeurt), want de Eisenhower zaal, die in 2007 voor verbouwingswerken werd gesloten, werd dit weekend voor het publiek geopend. Als openingsvoorstelling werd het "Broadway, 3 generations": 3 musicals (voor de prijs van 1, goed gezien Marc), eentje uit de jaren '30 ("Girl Crazy", mijn favoriet, want er werd in getapdanst), eentje uit de jaren 60 ("Bye bye Birdie") en last but not least, een cultstuk uit de jaren '90 ("Side Show").

Een geslaagde avond dus!



(Watergate op de achtergrond)